II OSK 1678/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz (spr.) Sędziowie NSA Jerzy Stelmasiak del. WSA Leszek Kamiński Protokolant asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 154/11 w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w L. kwotę 300 (słownie: trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. II OSK 1678 / 11 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził nieważność zaskarżonego przez Spółdzielnię Mieszkaniową [...] w L. postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] listopada 2010 r. oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji z dnia [...] lipca 2010 r. w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. Prezydent Miasta Łodzi uzgodnił, w obszarze przyległym do pasa drogowego ulicy [...] projekt decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji planowanej przez Spółdzielnię Mieszkaniową [...], polegającej na rozbudowie pawilonu usługowego oraz budowie pawilonu usługowego z garażami w parterze, przewidzianej do realizacji w Łodzi przy ulicy [...] (działka [...] obręb [...]). Po rozpoznaniu zażalenie wniesionego przez Spółdzielnię Mieszkaniową [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a., art. 1 ust.1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 53 ust. 4 pkt 9, art. 60 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.- zwanej dalej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), art. 4 pkt 2 i 3 art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm.- zwanej dalej ustawą o drogach) utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Wskazując na normę art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Kolegium podkreśliło konieczność dokonania w sprawie uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, tj. Prezydentem Miasta Łodzi w trybie art. 106 K.p.a. oraz art. 60 ust.1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 9 i ust. 5 ustawy o planowania i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z ustawą o drogach publicznych. W ocenie organu odwoławczego w sprawie organ uzgodnieniowy rozpatrzył wniosek z należytą starannością, odnośnie wymaganych prawem uzgodnień w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Organ podzielił także pogląd, iż w tej sprawie organy administracji publicznej winny uwzględnić w swoim rozstrzygnięciach zapisy Studium Wykonalności, wykonane na zlecenie instytucji EC1 Łódź- Miasto Kultury, a związane z wytycznymi do sporządzenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla obszaru miasta Łodzi położonego pomiędzy ulicami [...] na wschód od planowanego przedłużenia ulicy [...]. Studium nie jest wprawdzie aktem prawa miejscowego, ale aktem wewnętrznie obowiązującym na obszarze gminy Łódź i jego zapisy stanowią źródło lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego i powinny być uwzględnione w postanowieniu uzgadniającym. Skargę na powyższe postanowienie złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w L., wnosząc o jego uchylenie. Skarżąca powtórzyła zawartą w odwołaniu argumentację, iż Studium Wykonalności EC-1 nie może stanowić podstawy do ustalenia warunków zabudowy oraz wskazała na opracowaną na swój koszt koncepcję przebiegu ulic [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, iż skarga jest uzasadniona, niezależnie od wskazanych w niej zarzutów. Jak wyjaśnił Sąd, decyzję o warunkach zabudowy wydaje prezydent miasta po uzgodnieniu z organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi (art. 60 ust. 1 tej ustawy). W myśl art. 64 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi- w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Postanowienie uzgodnieniowe jest elementem głównego rozstrzygnięcia sprawy następującego w formie decyzji administracyjnej, zaś po myśli art. 53 ust. 5 ww. ustawy, uzgodnienia tego dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a. Przepis ten reguluje współdziałanie organów przy wydawaniu decyzji, przy czym chodzi o współdziałanie różnych organów. Jest to wyrażone wprost w art. 106 § 1 K.p.a., który uzależnienia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez "inny", jak wyraźnie zaznaczył Sąd, organ. Tryb ten nie będzie miał, zatem zastosowania do sytuacji, w których przed podjęciem decyzji organ administracji publicznej zwraca się o wyrażenie stanowiska do jednostki organizacyjnej jemu podległej, niebędącej innym organem administracji publicznej. Natomiast organem właściwym do wydania decyzji o warunkach zabudowy jest wójt, burmistrz albo prezydent miasta, z wyjątkiem decyzji o warunkach zabudowy na terenach zamkniętych, którą wydaje wojewoda (art. 60 ust. 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Jednocześnie Sąd pierwszej instancji zaakcentował, że Miasto Łódź jest miastem na prawach powiatu (załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 sierpnia 1998 r. w sprawie utworzenia powiatów, Dz. U. z 1998 r. nr 103, poz. 652) i stosownie do art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. W myśl § 1 ust. 1 oraz § 3 ust. 1 i 2 uchwały nr VIII/104/03 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 5 marca 2003 r. w sprawie utworzenia jednostki budżetowej o nazwie "Zarząd Dróg i Transportu" (Dz. Urz. Woj. Łódz. nr 106, poz. 1570 ze zm.) tworzy się jednostkę budżetową o nazwie "Zarząd Dróg i Transportu" z siedzibą w Łodzi, którą kieruje kierownik, działający w granicach umocowania udzielonego przez Prezydenta Miasta Łodzi. Jak podkreślił Sąd, przeniesienie zadań z zakresu zarządu drogami na jednostkę podległą Prezydentowi Miasta nie oznacza przeniesienia kompetencji organu. Pomimo powierzenia Zarządowi Dróg i Transportu obowiązków zarządcy drogi, w myśl ustawy o drogach publicznych to nadal prezydent miasta jest zarządcą wszystkich dróg publicznych (za wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych) w granicach miast na prawach powiatu. Wskazana jednostka nie może być traktowana jako odrębny organ, gdyż jest jednostką przy pomocy, której Prezydent Miasta Łodzi wykonuje swoje obowiązki. Odwołując się do poglądów orzecznictwa, Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie, Prezydent Miasta Łodzi jest właściwy zarówno do wydania decyzji o warunkach zabudowy, jak i do uzgodnienia tej decyzji, a zatem w zaistniałej sytuacji nie powstaje obowiązek uzgodnienia decyzji przez inny organ. Tym samym uzgodnienie w trybie art. 106 K.p.a. jest niedopuszczalne, gdyż z istoty tej instytucji wynika, iż ma ona zastosowanie w razie współdziałania różnych organów. W przedmiotowej sprawie wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie wymagało uzgodnienia w trybie art. 106 K.p.a. i z tego właśnie powodu jego dokonanie w formie postanowienia Sąd ocenił jako pozbawione podstawy prawnej i tym samym dotknięte wadą nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 K.p.a., tak, jak i utrzymujące je w mocy postanowienie organu odwoławczego. Wskazując na powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) orzekł, jak na wstępie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, zaskarżając go w całości i zarzucając mu : I. naruszenie prawa materialnego: 1. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.- zwanej dalej P.u.s.a.) przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż dokonano oceny dowolnej z pominięciem rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, 2. art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z ust. 5 i art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez rażąco błędną wykładnię, bowiem odrębnym jest uzyskanie opinii od innego organu, a więc zastosowanie art. 106 K.p.a. od trybu uzyskania uzgodnienia w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, a zatem nie ma miejsca w tym przypadku współdziałanie innych organów, lecz prawidłowe uzyskanie uzgodnienia w formie gwarantującej wszelkie uprawnienia procesowe inwestorowi (uprzednio wszystkim stronom postępowania) przy zapewnieniu równego traktowania wszystkich inwestorów w takich postępowaniach, co pozostaje w zgodzie z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zwłaszcza, że takie uzgodnienie jest znane polskiemu systemowi prawnemu, II. naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 126 K.p.a. przez błędne przyjęcie, że normy te zostały naruszone, bowiem nie miało miejsca ani wydanie postanowień bez podstawy prawnej ani też wydanie postanowień z rażącym naruszeniem prawa, a rozbieżność w orzecznictwie nie daje podstaw do stwierdzenia nieważności wydanych rozstrzygnięć, 2. art. 141 § 4 w związku z art. 153 P.p.s.a. przez przedstawienie oceny prawnej, która to jest niespójna i wewnętrznie sprzeczna, brak pełnych wskazań, co do dalszego postępowania, brak powołania orzecznictwa które przedstawiało odmienny pogląd. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, a w przypadku, gdyby wniosek powyższy nie zasługiwał na uwzględnienie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpatrzenia, a także o orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ odwoławczy wskazał na rozbieżne w orzecznictwie stanowiska odnośnie uzgadniania projektu decyzji o warunkach zabudowy (jak i decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego) oraz stosowania art. 106 K.p.a. w przypadku postępowań prowadzonych przez te same organy, tj. gdy opinię (uzgodnienie) wydaje Prezydent Miasta Łodzi dla tegoż Prezydenta. Jak zaznaczył przy tym, w sprawie nie jest sporne to, iż Prezydent Miasta Łodzi zwrócił się do tego Prezydenta o stosowne uzgodnienie projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Pierwszy pogląd sprowadza się do twierdzenia, że Prezydent Miasta Łodzi jako organ uzgadniający nie wydaje postanowienia w oparciu o normę z art. 106 K.p.a., a tylko postanowienie w oparciu o normę zawartą w art. 123 tej ustawy, bez możliwości zaskarżenia go do organu II instancji. Drugi pogląd zaś sprowadza się do twierdzenia, że w takim przypadku nie ma miejsce "akademickie ujęcie innego organu". Wydanie postanowienia z art. 106 K.p.a. to tylko tryb mający miejsce przy uzgadnianiu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego bądź decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, co wynika wprost z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Taki też pogląd jak ostatni prezentuje Kolegium, podkreślając, że ustawodawca w sposób świadomy i jak najbardziej racjonalny wskazał, że w przypadku takich uzgodnień dokonuje się ich w trybie określonym w normie art. 53 ust. 4 ww. ustawy. Na słuszność takiego poglądu wskazuje także fakt, iż ustawodawca obecnie ograniczył krąg stron, które mogą składać zażalenia tylko do inwestora. Także drugi pogląd zapewnia inwestorowi gwarancje procesowe w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy (czy też ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego) i oczywistym jest, że w przypadku uzgadniania decyzji przez ten sam organ nie ma miejsca wprost stosowanie art. 106 K.p.a., a pierwszeństwo ma norma prawa materialnego art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z powyższych przyczyn, zdaniem Kolegium, nie można wywodzić, aby miał miejsce przypadek wydania postanowienia bez podstawy prawnej, bowiem podstawa prawa taka istnieje i jest nią właśnie art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z ust. 5, art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 106 K.p.a. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w L., wnosząc o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według prawem przepisanych. Jak podkreślił inwestor, wobec tożsamości organu właściwego do wydania decyzji o ustalenie warunków zabudowy i dokonania uzgodnienia (zarządcy drogi), wyrok Sądu pierwszej instancji należało uznać za prawidłowy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Oceniając w granicach określonych art. 183 § 1 P.p.s.a. wniesioną skargę kasacyjną, za niezasługujący na uwzględnienie należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 153 P.p.s.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku, wbrew opinii autora kasacji jest spójne, logiczne i wprost pozwala na odtworzenie argumentacji, która doprowadziła Sąd do podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Brak natomiast pełnych wskazań, co do dalszego postępowania, a czego domaga się autor kasacji w treści analizowanego zarzutu, wynikał z istoty samego rozstrzygnięcia, którym usunięto z obrotu prawnego kontrolowany akt wobec wydania go bez podstawy prawnej. Niezależnie od powyższego dostrzec trzeba i tę kwestię, że Sąd wskazywał organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy sposób dokonania przedmiotowego uzgodnienia. Również brak powołania przez Sąd pierwszej instancji orzecznictwa, w żaden sposób nie uchybia normom wskazanym w zarzucie. Przechodząc do oceny podstawowego problemu ujawnionego na tle niniejszej sprawy, stwierdzić należało, iż nie budziło żadnych wątpliwości to, iż przepisem materialnoprawnym, stanowiącym podstawę prawną wydanych w sprawie rozstrzygnięć, regulującym kwestię współdziałania jest art. 53 ust. 4 pkt 9 i ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzupełnieniem tej regulacji jest przepis art. 53 ust. 5 tej ustawy, odsyłający do art. 106 K.p.a. Posłużenie się tym odesłaniem wskazuje zatem wprost na konieczność procedowania w razie wdrożenia procedury uzgodnieniowej w trybie art. 106 K.p.a. Nie ma przy tym podstaw do różnicowania sytuacji z obu ww. przepisów, tak jak chce tego Kolegium we wniesionej kasacji. Poza sporem pozostawała również tożsamość organu właściwego do wydania decyzji o warunkach zabudowy oraz uzgodnienia projektu tej decyzji, tj. Prezydenta Miasta Łódź, w tym działającego przez podległą sobie jednostkę organizacyjną. Zauważyć należały, iż zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym art.106 K.p.a. nie ma zastosowania, gdy do wydania decyzji głównej, jak i zajęcia stanowiska kompetentny jest ten sam organ. Przykładowo wskazać można na stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 1999 r. sygn. akt OPK 1/99 (opubl. ONSA z 1999 r., z. 3, poz. 84), w której stwierdzono, że "do wyrażenia opinii, o której mowa w art.93 ust. 4 i 5 ustawy [o gospodarce nieruchomościami], nie ma z oczywistych względów zastosowania przepis art.106 K.p.a., albowiem przepis ten odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy wydanie decyzji jest uzależnione od zajęcia stanowiska przez inny organ (organ współdziałający) niż organ właściwy do wydania decyzji (organ załatwiający sprawę). Skoro zaś opinię, o której mowa w art. 93 ust.4 i 5 ustawy, wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta i ten sam organ jest właściwy do wydania decyzji w sprawie o podział nieruchomości, to nie może być stosowany przepis art.106 K.p.a." (por. także G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan. Postępowanie administracyjne ogólne. Warszawa 2003, s. 559; J. Człowiekowska. O współdziałaniu organów administracji publicznej na przykładzie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, CASUS z 2005 r., nr 3, s. 24). Również w innych orzeczeniach stwierdzano, że "art.106 K.p.a. nie ma zastosowania w tych przypadkach, gdy do wydania decyzji w postępowaniu głównym, jak i wydania uzgodnienia (zajęcia stanowiska) uprawniony jest ten sam organ. W przypadku, gdy zachodzi tożsamość organu rozstrzygającego w sprawie głównej i organu uzgadniającego nie dochodzi do wydania postanowienia w oparciu o wymieniony przepis, a organ prowadzący postępowanie w sprawie głównej w uzasadnieniu decyzji rozstrzygającej sprawę, co do jej istoty zamieszcza motywację obejmującą zakres uzgodnienia w takim zakresie, aby mogła być ona poddana kontroli organu odwoławczego, a następnie właściwego sądu administracyjnego." (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2007 r. II OSK 922/06, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). "Tryb współdziałania określony w art. 106 K.p.a. nie ma zastosowania do sytuacji, w której organ współdziałający i organ załatwiający sprawę to jeden i ten sam organ, a tym samym nie dotyczy również stosunków między jednostkami organizacyjnymi urzędu powołanego do obsługi tego organu." (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2007 r. sygn. akt II OSK 997/07). W konsekwencji powyższych rozważań, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, podzielany również przez Sąd rozpoznający niniejszą kasację, że rażącego naruszenia prawa dopuszcza się organ wydający postanowienie przewidziane w art. 106 K.p.a. w przypadku, gdy jest on właściwy zarówno do wydania decyzji głównej, jak i zajęcia stanowiska (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie). Takie postanowienie jest dotknięte wadą nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 106 i art. 126 K.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1649/07). Nadto zauważyć trzeba, iż organem odwoławczym od decyzji wydawanej przez Prezydenta miasta na prawach powiatu zarówno w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jak i dokonania w formie postanowienia uzgodnienia z zarządcą drogi w opisanym zakresie jest ten samo organ odwoławczy to jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Fakt ten z punktu widzenia ekonomiki procesowej, jak i z uwagi na jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego - szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) potwierdza stanowisko o braku podstaw wydawania przez prezydenta miasta na prawach powiatu odrębnego postanowienia o uzgodnieniu decyzji o warunkach zabudowy z zarządcą drogi powiatowej. Treść takiego uzgodnienia mając na uwadze tożsamość podmiotu rozstrzygającego w sprawie głównej o warunkach zabudowy, w celu realizacji ustawowego wymogu określonego w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, winna zostać zamieszczona w motywach decyzji rozstrzygającej sprawę, co do istoty, tak by mogła zostać poddana kontroli organu odwoławczego, a następnie właściwego sądu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2007 r. sygn. akt II OSK 776/07). Z powyższej wskazanych względów należało podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji o konieczności usunięcia z obrotu prawnego kontrolowanego w sprawie rozstrzygnięcia wydanego przez organ II i I instancji, jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, co powodowało ziszczenie się dyspozycji art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. To z kolei czyniło bezzasadnymi podniesione w kasacji zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 126 K.p.a. oraz art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z ust. 5 i art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP i art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, nie dostrzegając z urzędu przesłanek nieważnościowych kontrolowanego postępowania (art. 183 § 2 P.p.s.a.), na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 2 P.p.s.a.