II SA/Łd 282/17

Dnia 21 sierpnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda –Lenczewska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2018 roku sprawy ze skarg G.M. i M. M. oraz M. W. i R. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę schroniska dla zwierząt bezdomnych oddala skargi. A.B. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołań G. i M. M. oraz M. W., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany, w tym projekt zagospodarowania działki, w granicach oznaczonych na rysunku PBW/PZT/2 literami A. B, C. D, E, F G H, I J. K, L, M i udzielającą Miastu Ł., reprezentowanemu przez M. B., p.o. Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa w Departamencie Spraw Społecznych Urzędu Miasta Ł., pozwolenia na budowę schroniska dla zwierząt bezdomnych wraz z instalacjami zewnętrznymi wody, kanalizacji sanitarnej, technologicznej i deszczowej, doziemnej instalacji gazu, instalacji co. niskich parametrów, elektrycznej i technologicznej wraz z utwardzeniem terenu w postaci dróg i parkingów oraz zjazdem z drogi publicznej w ramach realizacji I i II etapu inwestycji, na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A, działki ewid. o numerach: 32/1, 33/1 oraz fragment działek ewid. o numerach: 31/14 i 34/5, w obrębie [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu 6 listopada 2015 r. inwestor złożył w organie I instancji wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę w/w inwestycji. Prezydent Miasta Ł., po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z [...], Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę wskazanej we wniosku inwestycji. Od powyższej decyzji odwołali się Polski Związek A w W., Okręg [...] w Ł. - nie biorący udziału w postępowaniu prowadzonym w organie I instancji, a także G. i M. M. oraz M. W.. Wojewoda [...] decyzją z [...], Nr [...] orzekł o umorzeniu w całości postępowania odwoławczego od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...], Nr [...] wszczętego wnioskiem wniesionym przez Polski Związek A w W., Okręg [...] w Ł., a w odniesieniu do odwołania G. i M. M. oraz M. W. orzekł o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającymi ją postanowieniami i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Prezydent Miasta Ł. ponownie przeprowadził postępowanie w sprawie, zobowiązując inwestora postanowieniem z dnia [...], Nr [...] do usunięcia braków i nieprawidłowości dotyczących załączonego do wniosku projektu budowlanego, w tym do doprowadzenia do zgodności projektu z wymaganiami, otrzymanej dla tego zamierzenia decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...], Nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego zmienionej decyzją Prezydenta Miasta Ł. z [...], Nr [...], a także wymagań zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 poz.462 ze zm.). Do G. i M. M. wystosowano w dniu 19 lipca 2016 r. pismo stanowiące odpowiedź na uprzednio pisemnie złożone uwagi i zastrzeżenia dotyczące projektowanego przedsięwzięcia szczegółowo przedstawiając, w oparciu o obowiązujące przepisy, stanowisko organu w tej sprawie. Pismem z dnia 10 sierpnia 2016 r., skierowanym do M. W., organ I instancji odniósł się do wniesionych uwag i zarzutów wobec projektowanego zamierzenia, zawartych w wystąpieniu adresata z dnia 7 czerwca 2016 r. Inwestor w wyznaczonym terminie wypełnił nałożony w/w postanowieniem obowiązek przedkładając, w załączeniu do pisma z dnia 30 września 2016 r., poprawiony i uzupełniony projekt budowlany. Zawiadomieniem z dnia 3 października 2016 r. poinformowano strony postępowania o zebranym materiale dowodowym w prowadzonym postępowaniu administracyjnym i możliwości, w określonym terminie, zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz zgłaszania w tej sprawie uwag i wniosków w siedzibie organu. Adnotacja zawarta w aktach sprawy dowodzi, że w dniu 6 października 2016 r., adwokat J. M. zapoznał się z dokumentami i w piśmie z 7 października 2016 r. przedstawił, jako pełnomocnik G. i M. M., uwagi i wnioski dotyczące przedmiotowej sprawy dołączając kopię Opinii Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa [...] Oddziału Terenowego Parku Krajobrazowego A z 5 października 2016 r. w sprawie planowanej budowy schroniska dla zwierząt bezdomnych w Ł. przy ul. A. Kolejnym pismem z 12 października 2016 r. adw. J. M. uzupełnił swoje poprzednie wystąpienie. W dniu [...] Prezydent Miasta Ł. decyzją Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Miastu Ł. pozwolenia na budowę schroniska dla zwierząt bezdomnych wraz z instalacjami zewnętrznymi wody, kanalizacji sanitarnej, technologicznej i deszczowej, doziemnej instalacji gazu, instalacji co. niskich parametrów, elektrycznej i technologicznej wraz z utwardzeniem terenu w postaci dróg i parkingów oraz zjazdem z drogi publicznej w ramach realizacji I i II etapu inwestycji, na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A, działki ewid. o numerach 32/1, 33/1 oraz fragment działek ewid. o numerach 31/14 i 34/5, w obrębie [...]. Od powyższej decyzji odwołali się G. i M. M., którzy wnieśli o: • uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ponieważ decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie - przy jednoczesnym wskazaniu organowi I instancji, iż zasadne i konieczne jest uzupełnienie materiału dowodowego poprzez przeprowadzenie dowodów z opinii biegłych, o których przeprowadzenie wniosła strona, a które to wnioski zostały bezpodstawnie pominięte, lub • uchylenie decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, tj. oddalenie wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę omawianej inwestycji wobec braku spełnienia warunków ustawowych do wydania pozwolenia na budowę we wskazanej lokalizacji. Odwołujący się w swoim wystąpieniu stwierdzili, że zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem przepisów proceduralnych: art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 i 2 oraz art. 84 § 1, art. 84 § 2 w zw. z art. 24 § 1 pkt 7 i § 3, art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 9, art. 28 w zw. z art. 107 § 1, art. 107 § 3, art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej jako "k.p.a.") oraz przepisów prawa materialnego wskazując na naruszenie: art. 35 ust. 1 pkt 1, 2, 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawa budowlanego (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) w związku z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 158 poz. 1657 ) w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt, art. 59 ust. 1 pkt 2 w zw. z treścią art. 63 ust. 1, art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2016 r., poz. 353 ze zm.) w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Ponadto skarżący wystąpili, na podstawie art. 78 oraz art. 84 § 1 w zw. z art. 136 k.p.a., w związku z treścią przedłożonej kopii Opinii Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa [...] Oddziału Terenowego Parku Krajobrazowego A, o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego i dopuszczenie dowodu: - z opinii Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w W., - z opinii biegłego z zakresu akustyki, - z opinii biegłego z zakresu ochrony środowiska i przyrody, - z opinii biegłego z zakresu osmologii, - z mapy gminy N. - załącznik do uchwały Rady Gminy N. z [...], Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N., - z wydruków materiałów prasowych. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł także M. W.. Odwołujący się M. W., sformułowanym w formie listu wystąpieniem do pełnomocnika inwestora, ujmującym zarzuty (odnoszące się nie tylko do projektowanej inwestycji) w ponad 30 punktach, wniósł o uchylenie decyzji w całości. Do odwołania załączone zostały wydruki wypowiedzi dotyczących omawianej inwestycji zaczerpnięte, jak wskazał odwołujący, z portalu internetowego wyborcza.pl. 5 listopada 2016. Główne zarzuty podniesione przez M. W. odnosiły się do niewłaściwej, w ocenie skarżącego, lokalizacji omawianej inwestycji. Odwołujący się wskazał, że uciążliwość projektowanego schroniska dla zwierząt przekracza granice własności inwestora. Wymienił wiele działań podejmowanych w poprzednim okresie na obszarze Ł., które prowadziły do dewastacji istniejącej w mieście przyrody. Tereny, gdzie usytuowana jest inwestycja są siedliskiem wielu gatunków ptactwa i zwierząt, a realizacja przedsięwzięcia, w jego ocenie, zniszczy tą enklawę pozbawiając je również możliwości migracji w tym rejonie. W opinii odwołującego się stwierdzenia, zawarte w całości materiału dowodowego, jak i w przedmiotowej decyzji, dotyczące otuliny Parku Krajobrazowego A odzwierciedlają jedynie interes inwestora i nie są zgodne ze stanem faktycznym. Obszar miasta, który obejmuje teren projektowanej inwestycji, ma niepowtarzalne walory przyrodnicze, jest działem wodnym W. i O., gdzie mają swój początek rzeki: Ł., B., M. i M.. Realizacja omawianej inwestycji pochłonie 100 mln złotych, a przyczyni się do degradacji środowiska w tym rejonie miasta, będzie uciążliwa dla znajdującego się w pobliżu Rodzinnego Ogrodu A i wbrew założeniom nie będzie stanowiła skutecznego i właściwego sposobu zapobiegania bezdomności zwierząt. Następnie organ odwoławczy po analizie zgromadzonych dokumentów zważył, iż projektowane usytuowanie inwestycji objętej wnioskiem inwestora z dnia 6 listopada 2015 r. budzi ogromny sprzeciw odwołujących się i podnoszone zarzuty związane są z jej niewłaściwą w ocenie skarżących, lokalizacją. Zarzuty te sprowadzają się do: - niewłaściwego ustalenia stron postępowania, - niewłaściwego przyjęcia, że znajdujący się w pobliżu projektowanego zamierzenia teren Rodzinnego Ogrodu A nie stanowi terenu "siedzib ludzkich" i nie obejmuje "obiektów użyteczności publicznej". - nie uwzględnienia możliwości rozważenia w omawianej sprawie i przyjęcia w odniesieniu do terenu Rodzinnego Ogrodu A pojęcia "miejsca użyteczności publicznej", którego definicję zawarto w przepisach Międzynarodowej Konwencji o zwalczaniu terrorystycznych ataków bombowych. - nie uwzględnienia analizy pojęcia "chowu/hodowli" zwierząt i jego zbieżności z istotą opieki nad zwierzętami bezdomnymi w schronisku dla zwierząt. - niewłaściwego określenia oddziaływania w zakresie akustyki i ochrony przyrody projektowanej inwestycji, - nie ustalenia rodzaju, natężenia, uciążliwości i zasięgu zapachów związanych z funkcjonowaniem schroniska dla zwierząt bezdomnych o parametrach wskazanych w przedłożonym przez inwestora projekcie budowlanym, - rozbieżności pomiędzy warunkami co do rodzaju inwestycji wynikającymi z treści decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a zatwierdzonym projektem budowlanym, - nie sporządzenia dla przedmiotowej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jej realizacji. Nadto organ odwoławczy wskazał, iż w jego ocenie organ I instancji właściwie i zgodnie z wymogami zawartymi w ustawie przeprowadził powtórnie postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę schroniska dla zwierząt bezdomnych wraz z towarzyszącą infrastrukturą, w ramach realizacji I i II etapu inwestycji, na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A - zamierzenia objętego wnioskiem inwestora z 6 listopada 2015 r. Prezydent Miasta Ł., uwzględniając uwagi zawarte w decyzji Wojewody [...] z [...], Nr [...], postanowieniem z [...], Nr [...] zobowiązał inwestora do usunięcia braków występujących w dokumentacji załączonej do wniosku. Strony skarżące czynnie uczestniczyły w postępowaniu składając swoje zastrzeżenia, na które otrzymywały odpowiedź. Organ I instancji umożliwił stronom zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wniesienie uwag przed wydaniem decyzji, a w decyzji odpowiedział na zgłoszone zarzuty. Odpowiadając na zarzuty sformułowane we wniesionych w sprawie odwołaniach, organ odwoławczy stwierdził, iż lokalizacja omawianego zamierzenia została określona i zatwierdzona na etapie wydawania decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...], Nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zmienionej decyzją Prezydenta Miasta Ł. z [...], Nr [...], którą organ rozpatrujący wniosek o pozwolenie na budowę jest związany stosownie do przepisów art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.) Krąg stron postępowania został ustalony przez organ wydający pozwolenie na budowę właściwie, w oparciu o obowiązujące przepisy tj. art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stanowiący, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budową są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, przy czym art. 3 pkt 20 tej ustawy definiuje, że przez obszar oddziaływania obiektu - należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W przedmiotowej sprawie przepisem takim, także w ocenie organu odwoławczego, jest § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt, gdzie wskazano, że schronisko dla zwierząt powinno być zlokalizowane w miejscu oddalonym co najmniej o 150 m od siedzib ludzkich, obiektów użyteczności publicznej, zakładów należących do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego, zakładów należących do przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania środków żywienia zwierząt, zakładów prowadzących działalność w zakresie zbierania, przechowywania, operowania, przetwarzania, wykorzystywania lub usuwania ubocznych produktów zwierzęcych, rzeźni, targów, spędów, ogrodów zoologicznych oraz innych miejsc gromadzenia zwierząt. W dalszej kolejności organ odwoławczy podkreślił, iż jak już wskazano w uprzedniej decyzji Wojewody [...] z [...], Nr [...] tereny Rodzinnego Ogrodu A są własnością Gminy Miasta Ł., a Polski Związek A nie jest stroną postępowania objętego wnioskiem inwestora z dnia 6 listopada 2015 r. Brak jest także podstaw prawnych by znajdujące się tam naniesienia budowlane, jak i całość urządzenia terenu, określić jako "siedziby ludzkie", "obiekty użyteczności publicznej", "urządzenia użyteczności publicznej" czy proponowane w odwołaniu G. i M. M. "miejsca użyteczności publicznej". Nie są to pojęcia tożsame i albo nie są one precyzyjnie zdefiniowane w przepisach prawa, albo też znajdują się w aktach prawnych nie mających związku z funkcją jaką pełnią rodzinne ogrody działkowe. Przepisy dotyczące funkcji jaką określono projektowane zamierzenie, zawarte są w w/w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt, które stanowi o konieczności zachowania odległości 150 m do "siedzib ludzkich" od ogrodzonego terenu. Faktem jest, że pojęcie to nie zyskało w żadnych przepisach obowiązującego prawa zdefiniowana, jednak zostało dookreślone w piśmie Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17 lutego 2016 r. zawartego w aktach sprawy - jako budynek jedno lub wielorodzinny służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Art. 12 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 40 ze zm.) wyraźnie stanowi, że na terenie działki obowiązuje zakaz zamieszkiwania. Oddziaływanie projektowanej inwestycji w zakresie akustyki zostało określone w odrębnym opracowaniu załączonym do projektu budowlanego pn. "A" sporządzonym w lutym 2016 r. przez dr inż. K. D. i w ocenie organu, brak było podstaw prawnych do negowania jego rzetelności, jak i postulowanego przez skarżących wyłączenia autora z postępowania o udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że skarżący nie przedstawili innego opracowania tego zagadnienia. Oddziaływanie schroniska w zakresie ochrony środowiska zostało wyjaśnione w dokumentach zgromadzonych przez organ I instancji, które dowodzą że ogrodzony teren tego przedsięwzięcia nie znajduje się w korytarzu ekologicznym i jest oddalony od otuliny Parku Krajobrazowego A. W odniesieniu do zarzutu nie ustalenia rodzaju, natężenia, uciążliwości i zasięgu zapachów związanych z funkcjonowaniem schroniska dla zwierząt bezdomnych o parametrach wskazanych w przedłożonym przez inwestora projekcie budowlanym, organ wyjaśnił, że zgodnie z danymi przedstawionymi w projekcie budowlanym schronisko jest przewidziane w I etapie jego realizacji na zapewnienie w nim pobytu max 688 psów i 209 kotów, a ogółem w I i II etapie 930 psów i 209 kotów (jest to liczba znacząco mniejsza od podawanej przez skarżących liczby 1600 zwierząt), a jak już wyjaśniano, w polskim systemie prawnym nie istnieją żadne normy odorów, w oparciu o które można byłoby ocenić ich wielkość i dopuszczalność, i których nie przedstawili także odwołujący. Wobec omawianej inwestycji, brak jest podstaw do wymagania sporządzenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jej realizacji, jako że nie jest ona uwzględniona w katalogu przedsięwzięć zawartym w w/w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wbrew twierdzeniu odwołujących przedłożony projekt budowlany w powtórnie prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu jest zgodny z ustaleniami zawartymi w decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...], Nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego zmienionej decyzją Prezydenta Miasta Ł. z [...], Nr [...]; projekt obejmuje budowę budynków magazynowo technicznych z boksami i wybiegami. Powyżej wskazana decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego dopuszcza możliwość budowy "obiektów magazynowo technicznych" i "boksów dla zwierząt z wybiegami". Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych i definicja ta nie wyklucza istnienia na tym terenie "budynków magazynowo technicznych z boksami dla zwierząt i wybiegami". Ograniczeniem zawartym w w/w decyzji jest natomiast stwierdzenie, że na terenie którego dotyczy "dopuszcza się obiekty o łącznej powierzchni zabudowy do 7000m2 ", a ta zgodnie z opisem technicznym do projektu zagospodarowania terenu sporządzonego i zatwierdzonego zaskarżoną decyzją dla I i II etapu realizacji inwestycji, wynosi 5942,1m2. Organ II instancji podkreślił, iż odwołujący wnieśli o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego i dopuszczenie dowodu z opinii Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w W. (załączonej do odwołania) o zasadności lokalizacji schroniska dla psów w bezpośredniej, jak stwierdzono w opinii, bliskości korytarza ekologicznego. Wyjaśnił przy tym ponownie, że lokalizacja omawianego schroniska została ustalona i zatwierdzona w/w decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i stała się ostateczna wobec nie złożenia od niej odwołania, a tym samym wiąże organ rozpatrujący sprawę udzielenia pozwolenia na budowę objętej nią inwestycji. Ponadto jak wynika ze zgromadzonego materiału korytarz ekologiczny w tym rejonie nie znajduje się w bezpośredniej bliskości projektowanego schroniska i nie obejmuje swym oddziaływaniem terenów Gminy N.. Załączone do odwołania kopie materiałów prasowych, nie mogą stanowić w ocenie organu odwoławczego materiałów dowodowych w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, gdyż jedynym kryterium jakim organ winien kierować się w tej sprawie, są obowiązujące przepisy prawa. Decyzja zaś o zasadności i opłacalności projektowanej inwestycji zależy od inwestora. Po przeprowadzeniu niniejszego postępowania organ odwoławczy stwierdził, że w badanej sprawie inwestor wypełnił wymogi obowiązującego prawa. Złożył 6 listopada 2015 r. wniosek o pozwolenie na przedmiotową budowę załączając oświadczenie o prawie do dysponowaniu terenem na cele budowlane oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego z decyzją Prezydenta Miasta Ł. z [...], Nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego zmienioną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z [...], Nr [...]; co stanowi o wywiązaniu się inwestora z obowiązków wynikających z art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane koniecznych do spełnienia przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Inwestycja objęta zaskarżoną decyzją, w ocenie organu II instancji, jest zgodna z warunkami określonymi w w/w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do treści art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ odwoławczy stwierdził: - zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno -budowlanymi; - kompletność projektu budowlanego po jego uzupełnieniu i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa wart. 20 ust. 1 pkt lb, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; - wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia przez inwestora powyższych wymagań właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto, jak stanowi art. 4 ustawy Prawo budowlane, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Organ odwoławczy dodał, iż wydanie pozwolenia na budowę przy spełnieniu warunków określonych w prawie budowlanym nie jest uzależnione od uznania organu administracji publicznej. Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego złożyli G. i M. M., reprezentowani przez adw. J. M., zaskarżając ją w całości i zarzucając: a. naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na treść decyzji, tj. : 1) art.136 w zw. z art. 75 § 1, 77, 78 § 1 i 2 oraz 84 § 1 k.p.a. - poprzez; a. nieuzupełnienie postępowania dowodowego, tj. nieuwzględnienie wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżących w odwołaniu od decyzji z dnia [...] roku tj. dowodów z opinii biegłych: 1) z zakresu ochrony środowiska, 2) z zakresu akustyki, 3) z zakresu osmologii, na wskazane przez skarżących tezy dowodowe, a także brak należytego merytorycznego uzasadnienia odmowy uwzględnienia tychże wniosków ( zgłoszonych przez skarżących już w toku postępowania przed organem I instancji, tj. w pismach z dnia 7 października 2016 r. oraz 12 października 2016 r. - które to wnioski zostały również przez organ I instancji bezpodstawnie pominięte - podczas gdy zostały zgłoszone na okoliczności istotne dla przedmiotu postępowania i winny zostać uwzględnione, bowiem organ administracji publicznej winien uwzględnić wszelkie żądania strony dotyczące przeprowadzenia dowodu, o ile przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca istotne znaczenie dla sprawy, b. zaakceptowanie opracowania K. D. pt. "A przy ul. A w Ł. na działkach 32/1, 33/1, 31/14, 34/5 w obrębie [...]" w materiale dowodowym przyjętym za podstawę wydania decyzji, mimo jej kwestionowania przez stronę i zgłoszeniu w odwołaniu od decyzji z dnia [...] oraz odwołaniu od decyzji z dnia [...] szeregu zarzutów wobec jej treści oraz mimo okoliczności, iż zachodziła i zachodzi przesłanka wyłączenia K. D. od podejmowania jakichkolwiek czynności w charakterze biegłej z racji zatrudnienia w Urzędzie Miasta Ł., a wreszcie - mimo złożenia przez skarżących zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia [...] , jak i w pismach z dnia 7 października 2016 r. i 12 października 2016 r. wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego akustyka - przy jednoczesnym kuriozalnym stwierdzeniu przez organ II instancji, iż brak jest podstaw do pominięcia tej opinii z tej przyczyny, iż skarżący nie przedstawili innej opinii z zakresu akustyki mimo, iż wnioski dowodowe w tym zakresie zostały pominięte przez organ I i II instancji, c. niepodjęcie jakichkolwiek czynności w celu ustalenia faktycznego sposobu wykorzystywania 128 domków letniskowych położonych w Rodzinnym Ogrodzie A, która to okoliczność ma istotne znaczenie zarówno dla przyjętego na potrzeby niniejszego postępowania pojęcia "siedziby ludzkiej" i "obiektu użyteczności publicznej", a tym samym - oceny spełnienia podstawowych warunków dopuszczalności lokalizacji inwestycji schroniska dla zwierząt zgodnej z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem z dnia 6 listopada 2015 r., d. nieuwzględnienie faktycznego sposobu wykorzystywania 128 domków letniskowych położonych w Rodzinnym Ogrodzie A, tj. nieuwzględnienie okoliczności podnoszonej w toku całego postępowania, iż znaczna część tychże domków jest wykorzystywana przez użytkowników przez okres od wiosny do jesieni także w porze nocnej - co nie narusza zakazu zamieszkiwania, bowiem okresowy pobyt także w porze nocnej nie stanowi zamieszkiwania w rozumieniu art. 12 ust. ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych - jednakże charakter i rodzaj sposobu wykorzystywania tychże domków winien być wzięty pod uwagę przy interpretacji pojęcia "siedziba ludzka", czy "obiekt użyteczności publicznej", 2) art. 28 w związku z art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne oznaczenie stron wszczętego postępowania administracyjnego, tj. nieuprawnione i bezrefleksyjne zaakceptowanie przez organ II instancji faktu pozbawienia w toku postępowania przez organ I instancji oraz inwestora przymiotu strony części osób z uwagi na dokonaną bez podstawy prawnej oraz bez jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego i faktycznego zmianę poglądu, iż odległość 150 metrów (obszar oddziaływania) należy liczyć nie od granicy terenu całej inwestycji objętej pozwoleniem na budowę, ale od ogrodzenia terenu schroniska - mimo, iż w początkowym toku postępowania sam inwestor oraz organ I instancji określały zakres oddziaływania przy przyjęciu obliczenia 150 metrów od granicy terenu inwestycji - a także poprzez pominięcie właścicieli działek położonych w gminie N., a znajdujących się w odległości mniejszej niż 150 metrów od granicy terenu inwestycji (działki nr 169/1, 151,152) 3) art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 oraz 107 § 3 w zw. z art. 6, 7, 8 ,9 i 11 k.p.a. poprzez: a. niewyjaśnione merytorycznie w uzasadnieniu decyzji przyjęcie przez organ II instancji w całości za własne ustaleń i argumentacji organu I instancji, który ustalając stan faktyczny i dokonując oceny prawnej przyjął w całości stanowisko inwestora - przy jednoczesnym pominięciu wszelkich wniosków dowodowych zgłaszanych przez skarżących w toku postępowania przed organem I instancji oraz w odwołaniu od decyzji z dnia [...] oraz przy braku dokonania wykładni pojęć niejednoznacznych "siedziba ludzka" oraz "obiekt użyteczności publicznej" na które wskazywali skarżący, a które to pojęcia determinują ocenę, czy przedmiotowy projekt budowy schroniska dla zwierząt spełnia warunki § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt, czego konsekwencją jest całkowite pominięcie interesów obywateli - stron niniejszego postępowania i kierowanie się przez organy obu instancji wyłącznie interesem inwestora, jak również wskazuje na tę okoliczność, iż organ II instancji, przyjmując za własne zaakceptowane przez organ I instancji stanowisko inwestora nie przeprowadził jakichkolwiek własnych czynności wyjaśniających, czy weryfikujących twierdzenia inwestora co do stanu faktycznego warunkującego wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, b. niewyjaśnione merytorycznie w uzasadnieniu decyzji, dowolne przyjęcie przez organ II instancji za organem I instancji oraz inwestorem za prawidłową interpretacji pojęcia "siedziba ludzka" wskazanej przez inwestora, a wynikającej z pisma Departamentu Bezpieczeństwa Żywności i Weterynarii Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lutego 2016 r., stanowiącego odpowiedź na ogólne zapytanie inwestora, bez odniesienia do okoliczności faktycznych niniejszego postępowania - mimo, iż skarżący w toku postępowania wskazywali w jego toku, iż sposób wykorzystywania domków letniskowych zlokalizowanych w RO A ma zasadnicze znaczenie dla uznania ich za "siedziby ludzkie" w rozumieniu § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt, a ogólne stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 17 lutego 2016 r. nie jest wiążące, i aby organ II instancji przyjął je za własne - winien wyjaśnić przyczyny, dla których taka interpretacja w tym konkretnym przypadku jest zdaniem organu uprawniona, c. brak odniesienia się do stanowiska skarżących co do analogii pomiędzy pojęciem prowadzenia schroniska dla zwierząt a pojęciem chowu lub hodowli zwierząt mimo, iż skarżący stawiali przedmiotowy zarzut w odwołaniu od decyzji z dnia [...] z tej przyczyny, iż zarówno ustawa z dnia 11 marca 2004 roku o ochronie zdrowia zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U. 2014, poz.1539 ze zm.), jak i ustawa z dnia 11 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt (Dz.U. 2013, poz. 856 ze zm.), posługują się zarówno pojęciami "prowadzenia schroniska dla zwierząt", jak i pojęciami regulującymi zasady chowu, czy hodowli zwierząt, przy jednoczesnym braku definicji chowu/hodowli, d. brak odniesienia się do stawianego decyzji organu I instancji z dnia [...] zarzutu co do dowolnego i niczym nie uzasadnionego przyjęcia, iż z § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt, stanowiącego, iż teren na którym zlokalizowane jest schronisko winien być ogrodzony - wynikać ma podstawa do liczenia odległości 150 metrów nie od granicy nieruchomości objętej pozwoleniem na budowę, ale od ogrodzenia terenu schroniska - podczas gdy przepis ten wprowadza jedynie konieczność ogrodzenia terenu i nie determinuje w jakikolwiek sposób okoliczności o jakich twierdzi organ - a wskazana wyżej błędna i nieuprawniona interpretacja prowadzi tym samym do ustalenia obszaru oddziaływania schroniska na znacznie mniejszym obszarze, niż rzeczywisty obszar, który wskazywał sam inwestor; e. brak jakiegokolwiek merytorycznego uzasadnienia odmowy uwzględnienia wniosków dowodowych w zakresie opinii biegłych wskazywanych przez skarżących w pismach z dnia 7 października 2016 r., 12 października 2016 r. oraz w odwołaniu od decyzji z dnia [...] - mimo jasnej i jednoznacznej treści art. 78 § 1 i 2 k.p.a. - § 1. Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. § 2. Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy - które za podstawę odmowy dopuszczenia wniosku dowodowego przyjmują jedynie "nieistotność dla sprawy" oraz - w ograniczonym zakresie - stwierdzenie danej okoliczności innymi dowodami, f. brak jakiegokolwiek uzasadnienia przyczyny nieuwzględnienia zarzutu, iż opracowanie K. D. pt. "A przy ul. A w Ł. na działkach 32/1, 33/1, 31/14, 34/5 w obrębie [...]" winno zostać pominięte z uwagi na treść art. 84 § 2 w zw. z art. 24 § 1 pkt 7 i § 3 k.p.a. - tj. okoliczność, iż K. D. będąca pracownikiem Wydziału Ochrony Środowiska UM[...] jest osobą, co do której zachodzi bezwzględna podstawa wyłączenia z art. 24 § 1 pkt 7 k.p.a., a w przypadku ewentualnej interpretacji, iż nie zachodzi stosunek nadrzędności służbowej z pkt. 7, zachodzi podstawa do połączenia co najmniej z art. 24 § 3 k.p.a., bowiem za oczywiste uznać należy, iż zatrudnienie biegłej w UM[...] może wywołać wątpliwość co do jej bezstronności przy sporządzaniu opinii akustycznej powoływanej przez organ I instancji w niniejszej sprawie - organ II instancji nie odniósł się do postawionego zarzutu w jakikolwiek sposób, nie wyjaśnił dlaczego jego zdaniem w przedmiotowym przypadku nie są spełnione przesłanki wyłączenia mimo, iż K. D. jest pracownikiem UM[...], b. naruszenie przepisów prawa materialnego, do którego doszło w wyniku naruszenia przepisów prawa procesowego, jako konsekwencja nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a także błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego w postaci naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1, 2, 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 1 ust.1 rozporządzenia Min. Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schroniska dla zwierząt poprzez nieuprawnione i dowolne przyjęcie, iż inwestycja objęta wnioskiem inwestora z dnia 6 listopada 2015 r. spełnia przewidziane prawem warunki do wydania pozwolenia na budowę, podczas gdy: • nie spełnia ona warunku zlokalizowania tejże inwestycji - schroniska dla zwierząt - w odległości co najmniej 150 metrów od siedzib ludzkich, obiektów użyteczności publicznej, (...), • wbrew przepisom art. 59 ust. 1 pkt 2 w zw. a treścią art. 63 ust. 1 oraz w zw. z art. 72 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 2 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t Dz.U. z 2016, poz. 353 j.t) w zw. z rozporządzeniem RM z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (j.t Dz.U. z 2016, poz. 71) - nie została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia mimo, iż budowa schroniska dla zwierząt przewidzianego zatwierdzonym projektem spełnia kryteria przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - jako chowu lub hodowli zwierząt - a tym samym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego schroniska dla zwierząt jest warunkiem wstępnym koniecznym dla wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, • zachodzi istotna rozbieżność pojęciowa pomiędzy warunkami co do rodzaju inwestycji wynikającymi z treści decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego z dnia [...], w której mowa o tym, iż inwestycja obejmuje budowę m.in. "boksów dla zwierząt z wybiegami", oraz "obiektów techniczno-magazynowych" - a projektem budowlanym, w którym po jego uzupełnieniu i naniesieniu zmian wskazuje się, że "obiekty to budynki magazynowo - techniczne z boksami dla zwierząt" - co nie stanowi pojęć tożsamych i prowadzi do oceny, iż projekt budowlany pozostaje w niezgodności z warunkami decyzji o lokalizacji celu publicznego, a wyjaśnienie organu II instancji, iż decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wyklucza budowy "budynków magazynowo -technicznych z boksami dla zwierząt", wobec czego taka niezgodność jest dopuszczalna i prowadzi do zaakceptowania tezy, iż zdaniem organu II instancji projekt budowlany nie może być niezgodny z warunkami decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jedynie w takim zakresie, w jakim decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego wprost wyklucza określone zdarzenia, czy okoliczności. Na tej podstawie skarżący wnieśli o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, przy jednoczesnym zawarciu w uzasadnieniu wyroku wytycznych co do uzupełnienia postępowania dowodowego wnioskowanego przez skarżących oraz potrzeby dokonania jednoznacznej interpretacji wszelkich pojęć istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy - a także ewentualne umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego z racji okoliczności wymienionych w końcowej części uzasadnienia, 2) przyjęcie w poczet materiału dowodowego w sprawie i dopuszczenie dowodu z protokołu posiedzenia Komisji Ochrony i Kształtowania Środowiska Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] oraz rysunków w postaci map uwidaczniających zmieniające się wielokrotnie stanowisko inwestora i obecne jego stanowisko – dające podstawę do uznania niniejszego postępowania za bezprzedmiotowe i podlegające umorzeniu, 3) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. Skargę do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję Wojewody [...] złożył również M. W., zarzucając ww. decyzji naruszenie przepisów postępowania i wnosząc o jej uchylenie. Podnosił argumenty analogiczne do zgłaszanych w ramach odwołania. W odpowiedzi na skargi Wojewoda [...] nie znajdując uzasadnienia dla zarzutów skarg wniósł o ich oddalenie. Na rozprawie w dniu w dniu 5 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) połączył sprawę ze skargi G. M. i M. M. (sygn. akt II SA/Łd 282/17) ze sprawą M. W. (sygn. akt II SA/Łd 283/17) celem łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, albowiem wskazane skargi dotyczą tej samej decyzji i mogły być objęte jedną skargą, co spełnia wymogi wskazanego przepisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 7 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 282/17 zawiesił postępowanie sądowadministracyjne z uwagi na śmierć skarżącego M. W.. Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 282/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne z udziałem następców prawnych zmarłego M. W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu było, stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188)., dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Z kolei przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji we wskazanych powyżej granicach sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które uzasadniałoby uwzględnienie skarg. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] utrzymująca, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 62 k.p.a. w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany, w tym projekt zagospodarowania działki i udzielającą Miastu Ł. pozwolenia na budowę schroniska dla zwierząt bezdomnych wraz z wymienionymi instalacjami oraz utwardzeniem terenu w postaci dróg i parkingów i zjazdem z drogi publicznej w ramach realizacji I i II etapu inwestycji, na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A szczegółowo opisaną wyżej. Na wstępie wyjaśnić należy, że organ architektoniczno-budowlany, rozpoznając wniosek inwestora o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę działa w ramach wytyczonych przez ustawodawcę. Ramy te wyznaczają również zakres kognicji organu i granice prowadzenia kontroli zgodności zamierzenia inwestycyjnego z prawem. Mając na uwadze lekturę uzasadnień skarg i argumentacji w nich zawartej, które podobnie jak wcześniejsze odwołania koncentrują się przede wszystkim na zarzutach dotyczących niewłaściwej lokalizacji inwestycji przypomnieć należy, iż przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest wyłącznie decyzja wydana na wniosek inwestora o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Tylko w tym zakresie rozstrzygały wniosek organy administracji architektoniczno-budowlanej w ramach tej sprawy i wyłącznie w oparciu o szeroko rozumiane przepisy prawa budowlanego. Przedmiotem kontroli sądowej jest zatem wyłącznie kwestia legalności wydanych aktów nie zaś celowość, czy też potrzeba realizacji inwestycji w konkretnym miejscu. Tak zamknięte ramy postępowania w pełni wykluczają, aby organ administracji architektonicznej, a za nim sąd administracyjnych kontrolował prawidłowość decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego kwestię tę przesadzającą w sposób wiążący w niniejszym postępowaniu, a którą to decyzję strony mogły kwestionować w innym postępowaniu. Z uwagi na powyższe wszystkie zarzuty i argumentacja dotyczące kwestii rozstrzygniętych decyzją lokalizacyjną pozostają bez wpływu na wynik niniejszego postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę. Każda z przywołanych decyzji jest wydawana w odrębnym, samodzielnym postępowaniu, przez właściwe organy na podstawie konkretnych przepisów, a skoro tak, to nie sposób oczekiwać, aby na etapie postępowania sądowoadministracyjnego ta odrębność postępowań była niwelowana. Podstawowa zasada, którą organ architektoniczny brać musi pod rozwagę, tzw. zasada wolności budowlanej została przez ustawodawcę uregulowana w art. 4 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którą każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zasada wolności budowlanej wytycza określony kierunek postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego. Organ musi zbadać, czy zamierzone przez inwestora zamierzenie budowlane jest zgodne z prawem. Podstawowe warunki zgodności projektowanej budowy z prawem określa już art. 5 ustawy Prawo budowlane, który w ust. 1 – 2b określa zasady prawidłowego projektowania i budowy obiektów budowlanych. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt. 8 ustawy Prawo budowlane inwestor musi zapewnić odpowiednie usytuowanie obiektu na działce budowlanej, a zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy Prawo budowlane poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych, interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Obiekt budowlany, jako całość, oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy - biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania - projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej (art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane). W przypadku badania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotem kontroli nie jest również merytoryczna poprawność sporządzonego projektu budowlanego. W zakresie, w jakim jego poprawność zależy od uwzględnienia wiedzy technicznej, kontrola sądu nie jest ani możliwa, ani dopuszczalna, odpowiedzialność w tym zakresie spoczywa bowiem na projektancie i osobach sprawdzających projekt (art. 20 ustawy). Projektant w szczególności ma obowiązek opracować projekt zgodnie z prawem i zasadami wiedzy technicznej, zapewnić w jego opracowaniu udział osób posiadających uprawnienia do projektowania w odpowiedniej specjalności oraz zapewnić sprawdzenie projektu pod względem zgodności z przepisami przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń. Zarówno projektant jak i osoba sprawdzająca dołączają do projektu oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Oświadczenia takie znajdują się w dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie. Dołączone są również decyzje oraz dokumenty poświadczające posiadanie przez osoby projektujące i sprawdzające wymaganych uprawnień w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy Prawo budowlane. Wskazane powyżej zasady prawidłowego projektowania i budowy obiektów budowlanych wyznaczają więc niezbędny zakres przedmiotowy oceny organu architektoniczno-budowlanego, od wyników której zależy treść wydawanej decyzji. Aby w sposób czytelny i jasny usystematyzować działania organów w takich postępowaniu, ustawodawca określił w art. 32 ust. 1 pkt. 1 – 3 ustawy Prawo budowlane, że pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: 1) przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów; 3) wyrażeniu zgody przez ministra właściwego do spraw energii - w przypadku budowy gazociągu przesyłowego, gazociągu o zasiągu krajowym lub jeżeli budowa ta wynika z umów międzynarodowych. Jednocześnie, zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, ustawodawca zastrzegł, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto m.in. złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wskazane wyżej wymogi, jako pierwsze, podlegają więc badaniu i ocenie właściwego organu po otrzymaniu wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Stwierdzić należy, że istnienie w obrocie prawnym decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie schroniska dla zwierząt wraz z infrastrukturą, a także fakt legitymowania się przez inwestora prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane i złożenia stosownego oświadczenia nie był w sprawie kwestionowany, a wymienione dokumenty znajdują się w aktach sprawy. W art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane ustawodawca określił obowiązki inwestora, polegające na złożeniu wraz z wnioskiem określonej dokumentacji, w tym czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, aktualnym na dzień opracowania projektu. Niewątpliwie, co potwierdza analiza akt administracyjnych, wskazane dokumenty zostały przedłożone przez inwestora organowi. Projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w tym przypadku decyzji o lokalizacji celu publicznego), lub w pozwoleniach, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (art. 34 ust. 1 ustawy Prawo budowlane). To, jakie elementy powinien zawierać projekt budowlany ustawodawca określił w art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) ewentualnie także spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz.U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756. Jeżeli organ stwierdzi, że spełnione zostały powyższe wymagania, a ponadto ustali, ze inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (jeżeli była ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) i złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – wówczas organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że organy obu instancji, wbrew zarzutom skarg, wyjaśniły w sprawie wszystkie okoliczności sprawy istotne dla rozstrzygnięcia, zgodnie nie tylko z wyżej przytoczonymi przepisami szczególnymi Prawa budowlanego, ale także i ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, określonymi w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., co dokumentują obszerne akta administracyjne i dokumenty w nich zgromadzone. Z dokumentów tych wynika, że inwestor spełnił wymagania przewidziane w wyżej wymienionych przepisach. To zaś przesądza o tym, że wniosek inwestora powinien być rozpatrzony pozytywnie. Słusznie Wojewoda [...] ustalił, iż wniosek inwestora wraz z projektem budowlanym spełnia wymagania określone przepisami art. 33 ust. 2 i art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Organ w sposób prawidłowy uznał, że inwestorzy przedłożyli do zatwierdzenia projekt budowlany opracowany stosownie do specyfiki i charakteru projektowanego obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. W projekcie tym uwzględniono zarówno projekt zagospodarowania działki, jak i projekt architektoniczno – budowlany. Dane zawarte w projekcie i parametry inwestycji odpowiadają szczegółowym ustaleniom zawartym w pozostającej w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] zmienionej ostateczną decyzją tegoż organu z dnia [...] oraz z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Słusznie organ uznał, że nie występują istotne rozbieżności pomiędzy warunkami określonymi w decyzji lokalizacyjnej a założeniami projektu budowlanego. Niewątpliwie decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego zezwala na budowę zarówno "obiektów magazynowo technicznych" jak i "boksów dla zwierząt z wybiegami". Skoro zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych, to prawidłowo uznano, ze definicja ta nie wyklucza istnienia na tym terenie "budynków magazynowo technicznych z boksami dla zwierząt i wybiegami". Złożony projekt jest niewątpliwie kompletny oraz został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia. Do wniosku o pozwolenie na budowę zostały dołączone wymagane uzgodnienia i opinie (opinia akustyczna - k.168 i nast., opinia [...] Izby Lekarsko-Weterynaryjnej - k.131 oraz pozostałe określone przepisami m.in p.poż, sanitarna). Kwestie te zostały obszernie wyjaśnione w uzasadnieniach obu kwestionowanych rozstrzygnięć . Należy zgodzić się przy tym z organem, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego (a także decyzja o warunkach zabudowy) wiąże organ architektoniczno-budowlany wydający decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Oznacza to, że organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę nie może kształtować odmiennie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu od tych, które zostały określone w tej decyzji. Organ architektoniczno-budowlany jest związany również przedmiotowym zakresem rozstrzygnięcia omawianych decyzji. Oznacza to, że nie może obejmować pozwoleniem na budowę terenu, który nie został pozytywnie wskazany w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego czy decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto związanie dotyczy tych warunków decyzji, które określają parametry planowanego obiektu, jak również warunków i zasad, które powinna spełniać inwestycja (zob. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OSK 783/05, LEX nr 212239; wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 94/11, LEX nr 1219178). Należy uznać, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a także decyzja o warunkach zabudowy stanowią potwierdzenie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa i ich ustalenia nie mogą być przedmiotem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę (zob. Komentarz do art.55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Lex). A zatem zarzut niewłaściwej lokalizacji planowanej inwestycji wynikający z obu skarg nie jest skuteczny, a postulowane w skardze G. i M. M. przeprowadzenie dowodów na tę okoliczność nie znajduje uzasadnienia. Należy również wskazać, że Prezydent Miasta Ł. w przywoływanej wyżej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, powołując się na pismo Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa z dnia 23 kwietnia 2009 r., z którego wynikało, iż budowa schroniska dla zwierząt nie została wyszczególniona w katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko przyjął, iż nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powyższa konstatacja wynika również z analizy przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które nie zaliczają przedmiotowej inwestycji, wbrew poglądom skarżących, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W szczególności, jak słusznie przyjął to organ, nieuzasadniony jest zarzut szukania analogii pomiędzy pojęciem prowadzenia schroniska dla zwierząt, a pojęciem chowu lub hodowli zwierząt. W myśl art. 4 ustawy o ochronie zwierząt ilekroć w ustawie jest mowa o schronisku dla zwierząt rozumie się przez to miejsce przeznaczone do opieki nad zwierzętami domowymi spełniającymi warunki określone w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2014 r., poz. 1539, z 2015 r., poz. 266 i 470, z 2016 r., poz. 1605 oraz z 2017 r., poz. 1521). Natomiast zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich (DZ. U. z 2017 r., poz. 1232) użyte w ustawie określenie hodowla zwierząt oznacza zespół zabiegów zmierzających do poprawienia założeń dziedzicznych (genotypu) zwierząt gospodarskich, w zakres których wchodzi ocena wartości użytkowej i hodowlanej zwierząt gospodarskich, selekcja i dobór osobników do kojarzenia prowadzony w warunkach prawidłowego chowu. W tej sytuacji słusznie organy uznały, że przepisy rozporządzenia dotyczącego przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i uwarunkowania tam uregulowane nie mają w przedmiotowej sprawie zastosowania. Dlatego też zarzut skarżących odnoszący się do niewydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia czy też prowadzenia postępowania w tym przedmiocie jest niezasadny. Niemniej wskazać należy, że kwestie związane z wymaganiami ochrony środowiska są elementem przedmiotowego projektu budowlanego i były przedmiotem analizy organu, co dokumentują akta sprawy i wezwania do uzupełnienia dokumentacji. Dotyczy to nie tylko kwestionowanej opinii akustycznej, ale również rozwiązań projektowych dotyczących m.in. wymaganej odległości od ściany lasu, terenów chronionych, właściwych zabezpieczeń, czy też wymagań sanitarnych i weterynaryjnych. W szczególności w ocenie sądu zgłaszane zastrzeżenia co do przedłożonej opinii akustycznej nie znajdują uzasadnienia. Biegła, posiadająca stosowne uprawnienia, przedstawiła w sposób czytelny i logiczny ustalenia co do akustycznego oddziaływania przedmiotowej inwestycji zarówno w formie opisowej jak i graficznej, uwzględniając tereny chronione akustycznie ze wskazaniem właściwych norm i przebiegu izolinii (T.1 k. 168 i nast. akt administracyjnych, a k.10 – 12 opinii). Niewątpliwie, jak słusznie wskazał to organ, strona nie przedstawiła innej opinii podważającej merytoryczną zasadność kwestionowanej opinii, a subiektywne przekonanie strony o jej wadliwości z uwagi na miejsce zatrudnienia biegłej nie dyskwalifikuje przedłożonego dokumentu. Zgodzić należy się również z organem, że w prawie polskim brak jest określenia norm odorowych, co przesadza o niezasadności zarzutu strony co do nieprzeprowadzenia dowodu w tym zakresie. Organ wyjaśnił nadto, że obszar na którym zaprojektowano inwestycję, znajduje się poza granicami Parku Krajobrazowego A, jak i jego otuliny, co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy rysunki, dlatego też nie można na inwestora nakładać dodatkowych obowiązków (a także badać pod tym kątem inwestycji) dotyczących wskazanych form ochrony przyrody. W kwestii zarzutu niezachowania wymogu przewidzianego w § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 23 czerwca 2004 r. Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt (Dz. U. z 2004 r. Nr 158 poz. 1657 ), który nakazuje zlokalizowanie schroniska w miejscu oddalonym co najmniej o 150 m od siedzib ludzkich oraz obiektów użyteczności publicznej należy podnieść, że omawiany przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia stanowi nie o odległościach od określonych budynków schroniska, lecz o schronisku jako całości, stanowiącej jedną inwestycję i niewątpliwie organy prawidłowo odległość tę wyliczyły i oceniły. Wskazuje na to również § 1 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym cały teren, na którym jest zlokalizowane schronisko, powinien być utwardzony i ogrodzony. Wymienione przepisy uwzględniają bowiem specyfikę przedmiotowej inwestycji, której dotyczą w skład której - jak wynika z treści wydanej w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz stanowiącego cześć zatwierdzonego tą decyzją projektu budowlanego projektu zagospodarowania terenu - nie wchodzą jedynie budynki, lecz również utwardzony teren w postaci dróg i parkingów wraz ze zjazdem z drogi publicznej. Znajduje to również potwierdzenie w treści art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Wskazany przepis niewątpliwie mówi o terenie wyznaczanym w otoczeniu obiektu budowlanego, a nie wokół budynku. Z przepisu art. 3 pkt 1 ww. ustawy wynika również, że ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć nie tylko budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, lecz również budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 765/12 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższego wynika więc, że odległość 150 m, o jakiej mowa w tym przepisie rozporządzenia wbrew zarzutom skargi p. M., powinna być ustalana od ogrodzenia inwestycji, tak jak przyjął to organ, ono bowiem ustala granice obiektu - schroniska dla zwierząt. Wskazana skarga, w ramach naruszenia wskazanego przepisu w § 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt, kontestuje pogląd organu nie tylko co do sposobu wyliczenia przewidzianej przepisem odległości 150 m, ale również wykładni pojęć siedzib ludzkich i obiektów użyteczności publicznej, szczególnie w odniesieniu do terenu Rodzinnego Ogrodu A. Powyższa konkluzja determinuje kwestie związane z oddziaływaniem przedmiotowej inwestycji i określeniem kręgu stron postępowania, które zdaniem Sądu, zostały przez organy wyjaśnione i ustalone prawidłowo. Z motywów rozstrzygnięć obu instancji bezsprzecznie wynika, że organy te przyjęły, iż wskazany teren nie stanowi zarówno siedzib ludzkich jak i obiektu użyteczności publicznej. W ocenie Sadu konkluzja organów jest co do zasady słuszna, aczkolwiek organ II instancji na str. 7 uzasadnieniu błędnie wskazał, że brak jest podstaw prawnych by znajdujące się tam naniesienia budowlane jak i całość urządzenia terenu określić jako (m.in.) urządzenia użyteczności publicznej, co stoi w sprzeczności z art. 4 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2176). Zgodnie bowiem ze wskazaną regulacją art. 4 przywołanej ustawy, rodzinne ogrody działkowe są urządzeniami użyteczności publicznej, służącymi zaspokajaniu wypoczynkowych, rekreacyjnych i innych potrzeb socjalnych członków społeczności lokalnych poprzez zapewnienie im powszechnego dostępu do rodzinnych ogrodów działkowych oraz działek dających możliwość prowadzenia upraw ogrodniczych na własne potrzeby, a także podniesienie standardów ekologicznych otoczenia. Niemniej kwestia ta nie ma wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie. Zdaniem Sądu, aczkolwiek wskazane wyżej regulacje nie zawierają legalnej definicji ani siedziby ludzkiej, ani też obiektu użyteczności publicznej, to jednak wskazane w § 1 ust. 1 rozporządzenia pojęcia nie mają zastosowania do terenów znajdujących się w rozpatrywanej odległości od przedmiotowej inwestycji, które wyliczone są enumeratywnie i wykładnia rozszerzająca nie jest dopuszczalna. Aczkolwiek, jak wskazano to wyżej, niewątpliwie Rodzinny Ogród A jest urządzeniem użyteczności publicznej, to jednak ustawodawca wyraźnie w przepisach prawa odróżnia pojęcia: "urządzenie użyteczności publicznej" i "obiekt użyteczności publicznej", co wskazuje, wbrew poglądom strony skarżącej, że pojęć tych nie należy utożsamiać (np. art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej /tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 827/, art. 7 ust. 1 pkt 15 i art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 994/, art. 4 ust. 1 pkt 19 i art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatu/ tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 995/). Niewątpliwie również w prawie budowlanym rozróżnia się pojęcia obiektu i urządzenia ( art. 3 pkt 1 i pkt 9, § 3 pkt 6 i § 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki). Wskazać należy również, wbrew argumentacji skargi, iż brak jest podstaw do uznania, że rodzinne ogrody działkowe, stanowią "siedzibę ludzką" w rozumieniu przywoływanego § 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt. Jak słusznie wskazał to organ, art. 12 przywoływanej już ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych stanowi, że na terenie działki obowiązuje zakaz zamieszkiwania oraz prowadzenia działalności gospodarczej lub innej działalności zarobkowej. Nie można uznać również naniesień budowlanych na terenie działek jako obiektów mieszkaniowych. Fakt, że część domków czy też altan działkowych jest wykorzystywana przez użytkowników przez okres od wiosny do jesieni, także w porze nocnej, nie zmienia ich statusu i nie powoduje uznania ich za miejsce zamieszkania. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 136 k.p.a. wskazać należy, że wskazany przepis nie był przez organ stosowany. Przypomnieć należy więc, że art. 136 k.p.a. może mieć zastosowanie wówczas, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że materiał zebrany przez organ pierwszej instancji był niewystarczający do prawidłowego załatwienia sprawy lub część materiału dowodowego została zgromadzona z naruszeniem prawa w sposób uniemożliwiający uznanie pewnych faktów za udowodnione, przy czym w obu tych przypadkach organ odwoławczy powinien ocenić, czy nie ma podstaw do wydania decyzji kasacyjnej (zob. wyrok NSA z dnia 1 marca 2016 r. II GSK 2180/14, LEX nr 2037057).W sytuacji, gdy organ uzna, że wyjaśnione zostały okoliczności niezbędne dla rozstrzygnięcia, tak jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie, wskazanego przepisu nie stosuje. Odnosząc się do zarzutów skargi M. W. wskazać należy, że mają one nader ogólny charakter i w znacznej części koncentrują się na argumentacji dotyczącej niewłaściwej lokalizacji przedmiotowej inwestycji, naruszającej szeroko pojęte przepisy dotyczące ochrony przyrody, a także interes właścicieli okolicznych nieruchomości, w tym skarżącego. Zdaniem Sądu, mając na uwadze przytoczone wyżej motywy dotyczące w szczególności problematyki lokalizacji przedmiotowej inwestycji, a także kwestii uwarunkowań środowiskowych, zarzuty strony nie są zasadne. Organ prawidłowo wywiódł również, że interes prawny osób trzecich, w rozumieniu prawa budowlanego, nie został naruszony, zaś interes faktyczny uczestników postępowania nie może zakłócić swobody inwestowania. Wreszcie stwierdzić trzeba, że wbrew zarzutom skargi postępowanie poprzedzające wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad, o których mowa art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 k.p.a. W sprawie przeprowadzono rzetelne postępowanie wyjaśniające. Organ wyczerpująco zebrał, a następnie rozpatrzył całość materiału dowodowego, po czym do tak ustalonego stanu faktycznego zastosował prawidłowe normy prawa materialnego celem podjęcia rozstrzygnięcia. Wbrew temu co twierdzi strona skarżąca, decyzja organu odwoławczego została należycie uzasadniona, za wyjątkiem omówionego wyżej uchybienia, które jednak nie miało istotnego wpływu na treść decyzji, i tym samym co do zasady spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności organ w wystarczającym stopniu odniósł się do argumentacji odwołania wyjaśniając przy tym przesłanki, którymi kierował się podejmując rozstrzygnięcie. Natomiast fakt, że strona nie zgadza się ze stanowiskiem organu nie powoduje jego wadliwości. Podsumowując stwierdzić należy, że organ wydający zaskarżoną decyzję zasadnie stwierdził, że inwestor spełnił wymagania przewidziane w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, co obligowało organ do wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Z tych wszystkich powodów Sąd, nie stwierdziwszy przesłanek do usunięcia zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. ał