II SA/Łd 298/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Aleksandra Stankowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2009r. sprawy ze skargi A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zezwolenia na świadczenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...], 2. zasądza do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. kwotę 800 (osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Łodzi odmówił firmie A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. wydania zezwolenia na świadczenie na terenie Miasta Łodzi usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał - art. 104 oraz 108 k.p.a., art. 7 ust. 1 pkt 1, ust. 6, art. 8 oraz art. 9 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 ze zm.), art. 5 - 9 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2007 r., Nr 39, poz. 251 ze zm.), § 16, § 18, § 21 oraz § 22 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta Łodzi, wprowadzonego uchwałą Nr LXII/1159/06 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 1 lutego 2006 r. w sprawie wprowadzenia "Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta Łodzi" (Dziennik Urzędowy Województwa Łódzkiego Nr 79, poz. 663 ze zm.). Organ wskazał nadto, że: - w związku z art. 9 ust. 1a pkt 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach uwzględnił uchwałę Nr XXIII/549/08 Sejmiku Województwa Łódzkiego z dnia 31 marca 2008 r. w sprawie zatwierdzenia Programu Ochrony Środowiska Województwa Łódzkiego na lata 2008-2011 z perspektywą na lata 2012-2015 wraz z Planem Gospodarki Odpadami Województwa Łódzkiego 2011 z uwzględnieniem lat 2012-2015 oraz uchwałę Nr XXXIV/565/04 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 14 lipca 2004 r. w sprawie przyjęcia "Planu Gospodarki Odpadami dla Miasta Łodzi - PGO-Łódź", - w związku z art. 7 ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach – uwzględnił zarządzenie Nr 4423/IV/06 Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 20 września 2006 r. w sprawie określenia wymagań, jakie powinien spełnić przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzeniem terenie Miasta Łodzi działalności w zakresie: odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, zbierania oraz transportu odpadów komunalnych oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że strona we wniosku nie uwzględniła miejsc odzysku lub unieszkodliwiania odpadów określonych w uchwale Nr XXIII/549/08 Sejmiku Województwa Łódzkiego, uchwale Nr XXXIV/565/04 Rady Miejskiej w Łodzi oraz zarządzenie Nr 4423/IV/06 Prezydenta Miasta Łodzi to jest znajdujących się w Łodzi miejskiej sortowni i stacji przeładunkowej odpadów komunalnych Łódź – Lublinek, sortowni odpadów Zakładu Robót Komunalnych oraz miejskiej kompostowni – instalacji przyjmującej odpady ulegające biodegradacji. W ocenie organu wydanie zezwolenia sprzeczny by było z zasadami gospodarowania odpadami określonymi w art. 5 pkt 2 – 3, art. 7 ust. 1 – 3 oraz art. 9 ust. 1 – 2 ustawy o odpadach oraz zapisem art. 9 ust. 1c pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie. W odwołaniu od powyższej decyzji spółka A zarzuciła naruszenie art. 22 Konstytucji RP, art. 7 oraz art. 9 ustawy o odpadach, art. 7 ust. 3a pkt 2, art. 9 ust. 1c ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz art. 7 i art. 77 k.p.a. Mając powyższe na uwadze spółka wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i udzielenie zezwolenia zgodnie z wnioskiem. Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 7 ust. 1 pkt 1, ust. 6, art. 8 oraz art. 9 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, art. 5 - 9 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, § 16, § 18, § 21 oraz § 22 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta Łodzi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W obszernym uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy opisał stan faktyczny i prawny sprawy. Organ odwoławczy odniósł się do podniesionej przez stronę kwestii wadliwości zarządzenia Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 20 września 2006 r. w sprawie określenia wymagań, jakie powinien spełnić przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzeniem terenie Miasta Łodzi działalności w zakresie: odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, zbierania oraz transportu odpadów komunalnych oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Wyjaśnił, że w jego ocenie akt ten nie jest aktem prawa miejscowego, a zatem nie wymagał publikacji. Organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2008 roku II OSK 1216/07. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie spółka A wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie art. 22 i art. 88 ust. 1 Konstytucji RP, art. 9 ust. 3 ustawy o odpadach, art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz art. 6 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem niniejszego postępowania jest legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odbierana odpadów komunalnych. Stosownie do art. 7 ust. 1 oraz ust. 6 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn.: Dz.U. z 2005 roku Nr 236, poz. 2008 z późn. zm.) na prowadzenie przez przedsiębiorców działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, ochrony przed bezdomnymi zwierzętami oraz prowadzenia schronisk dla bezdomnych zwierząt, a także grzebowisk i spalarni zwłok zwierzęcych i ich części wymagane jest uzyskanie zezwolenia, którego udziela w drodze decyzji wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce świadczenia usług. Jak wynika z art. 8 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku, wniosek o udzielenie zezwolenia powinien zawierać: 1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby przedsiębiorcy ubiegającego się o zezwolenie, oraz jego numer identyfikacji podatkowej; 2) określenie przedmiotu i obszaru działalności; 3) określenie środków technicznych, jakimi dysponuje ubiegający się o zezwolenie na prowadzenie działalności objętej wnioskiem; 4) informacje o technologiach stosowanych lub przewidzianych do stosowania przy świadczeniu usług w zakresie działalności objętej wnioskiem; 5) proponowane zabiegi z zakresu ochrony środowiska i ochrony sanitarnej planowane po zakończeniu działalności; 6) określenie terminu podjęcia działalności objętej wnioskiem oraz zamierzonego czasu jej prowadzenia. Do wniosku przedsiębiorca jest obowiązany dołączyć zaświadczenie o braku zaległości podatkowych i zaległości w płaceniu składek na ubezpieczenie zdrowotne lub społeczne. Ponadto przedsiębiorca ubiegający się o zezwolenie na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości powinien we wniosku dodatkowo określić rodzaje odpadów komunalnych odbieranych od właścicieli nieruchomości i sposób realizacji obowiązku ograniczenia masy odpadów ulegających biodegradacji składowanych na składowisku odpadów oraz udokumentować gotowość do ich przyjęcia przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, spełniającego wymagania odnośnie miejsc odzysku i unieszkodliwiania, o których mowa w art. 9 ust. 3 i ust. 4 ustawy o odpadach oraz w art. 7 ust. 3a pkt 2 ustawy. Jak wynika z akt sprawy Spółka zgodnie z wymogiem określonym w art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wskazała w złożonym wniosku o udzielenie zezwolenia, iż posiada własne składowisko odpadów innych niż niebezpieczne w D., gm. P., a ponadto Spółka zarządza składowiskiem w J. i posiada zawarte umowy na składowanie odpadów na składowiskach w W., w K. oraz K.. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, zasadnicze znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji ma ocena charakteru zarządzenia Nr 4423/IV/06 Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 20 września 2006 r. w sprawie określenia wymagań, jakie powinien spełnić przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzeniem terenie Miasta Łodzi działalności w zakresie: odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, zbierania oraz transportu odpadów komunalnych oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, wydanego w na podstawie delegacji ustawowej zawartej w przepisie art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W myśl cytowanego przepisu, wójt, burmistrz lub prezydent miasta uprawniony jest do określenia i podania do publicznej wiadomości wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, a także opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości stałych, z uwzględnieniem opisu wyposażenia technicznego niezbędnego do realizacji zadań, a w przypadku zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości – również miejsc odzysku lub unieszkodliwiania odpadów komunalnych wynikających z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, do których odpady mają być przekazywane. Już na wstępie rozważań podkreślić należy, że w ocenie Sądu, zarządzenie wójta, burmistrza lub prezydenta miasta wydane na podstawie art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach stanowi akt prawa miejscowego. Przepis art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) wymienia źródła prawa powszechnie obowiązującego, do których zalicza się Konstytucję, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia, a także akty prawa miejscowego – na terenie działania organów, które je ustanowiły. Powszechnie przyjmuje się, że norma powszechnie obowiązująca to norma, która może być adresowana do każdego podmiotu: do obywateli, ich organizacji, osób prawnych oraz wszelkich innych podmiotów i która może kształtować ich sytuacje prawne, tzn. wyznaczać obowiązki, przyznawać uprawnienia, udzielać upoważnienia, jest to norma (generalna i abstrakcyjna), na podstawie której organy władzy publicznej mogą podejmować decyzje wobec obywateli, osób prawnych i innych podmiotów, w szczególności zaś mogą decydować o ich obowiązkach i spoczywających na nich ciężarach (por wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2000 roku o sygn. akt K 25/99). Przepisy zarządzenia wydanego na podstawie art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach spełniają kryteria uznania za przepisy prawa powszechnie obowiązującego, gdyż w sposób generalny i abstrakcyjny normują warunki niezbędne do uzyskania przez przedsiębiorcę zezwolenia na działalność, kształtując sytuację prawną przedsiębiorcy na równi z przepisami ustawy i rozporządzenia. Ponadto należy przyjąć, że jeśli ustawodawca upoważnił organ gminy do określenia warunków, od których zależy prawo przedsiębiorcy do wykonywania działalności gospodarczej w danym zakresie, to zadanie to może być zrealizowane jedynie poprzez wydanie aktu prawa powszechnie obowiązującego na terenie właściwości tego organu. Uznać zatem należy, że zarządzenie wydane w wykonaniu upoważnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach stanowi akt prawa miejscowego. W tym zakresie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podziela poglądy wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 2005 roku o sygn. akt II OSK 394/05 i z dnia 28 maja 2008 roku sygn. akt, II OSK 346/08 oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 grudnia 2006 roku o sygn. akt II SA/Wr 546/06, a także w wyroku tutejszego Sądu z dnia 6 listopada 2007 roku, sygn. akt II SA/Łd 744/07 wydanym w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, w sprawie wszczętej skargą spółki A. Konsekwencją uznania zarządzenia Prezydenta Miasta Łodzi za akt prawa miejscowego, jest konieczność stwierdzenia, że aby przepisy te były skutecznie ustanowione, warunkiem koniecznym jest ich wydanie z zachowaniem określonej procedury. Stosownie do art. 88 Konstytucji RP warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie, którego tryb i zasady określa ustawa z dnia 20 lipca 2000 roku o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2007 roku Nr 68, poz. 449). Na gruncie cytowanej ustawy zasadą jest, że ogłoszenie aktu normatywnego w dzienniku urzędowym jest obowiązkowe, przy czym odrębna ustawa może wyłączyć obowiązek ogłoszenia aktu normatywnego niezawierającego przepisów powszechnie obowiązujących. Zgodnie z art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych akty prawa miejscowego stanowione przez sejmik województwa, organ powiatu oraz organ gminy podlegają ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym i wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że akt normatywny określi dłuższy termin. Tymczasem, przedmiotowe zarządzenie Prezydenta Miasta Łodzi określało w § 7 termin wejścia w życie na dzień 1 października 2006 roku (z wyjątkiem niektórych regulacji, które miały wejść w życie z dniem 1 stycznia 2008 roku). W treści § 4 Prezydent Miasta Łodzi postanowił, że zarządzenie podaje się do publicznej wiadomości w formie elektronicznej na stronach internetowych urzędu miasta oraz w formie pisemnej na tablicach ogłoszeń. Podkreślenia przy tym wymaga, że art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie zwalniał z obowiązku opublikowania niniejszego aktu w dzienniku urzędowym. Powyższe oznacza, iż zarządzenie nie zostało skierowane do publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego, czym naruszono art. 2 ust. 1 i art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. W konsekwencji zaś naruszenia ustawowego trybu koniecznego do wejścia aktu w życie, nie sposób przypisać zarządzeniu mocy obowiązującej. Tym samym należy stwierdzić, że organy nie miały podstaw do uzależniania pozytywnego dla Spółki rozstrzygnięcia, od wskazania we wniosku wymienionych w zarządzeniu sortowni i kompostowni odpadów na terenie Łodzi. Oparcie decyzji o przepis prawa miejscowego, który nie został prawidłowo ustanowiony i nie wszedł w życie wywołuje ten skutek, że zapadłe rozstrzygnięcie należy wyeliminować z obrotu prawnego. Bez znaczenia pozostaje w niniejszej sprawie, że organ wskazał przepisy zarządzenia po sformułowaniu "a także uwzględniając", bowiem przepis art. 107 § 1 k.p.a. stawiający wymogi dla formy decyzji administracyjnej, w żaden sposób nie rozróżnia podstaw prawnych decyzji, co prowadzi do wniosku, że za taką podstawę należy uznać wszelkie przepisy zacytowane w decyzji. Kwestią wymagającą rozważenia jest również zagadnienie związane z wskazaniem w treści załączników do przedmiotowego zarządzenia, wymogu kierowania odpadów przez przedsiębiorcę ubiegającego się o zezwolenie odpadów do konkretnie wskazanych sortowni, stacji przeładunkowych oraz kompostowni na terenie Łodzi. Jak już wskazano wcześniej, przepis art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, upoważnia wójta, burmistrza lub prezydenta miasta do określenia wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, z uwzględnieniem miejsc odzysku lub unieszkodliwiania odpadów komunalnych wynikających z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, do których odpady mają być przekazywane. Należy przede wszystkim zauważyć, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 grudnia 2005 roku w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia (Dz. U. z 2006 roku Nr 5, poz. 33) wymagania obejmujące miejsca odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych powinny zostać określone w sposób precyzyjny, zrozumiały, niedyskryminujący, nieograniczajacy konkurencji oraz nieutrudniający dostępu do rynku przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. W ocenie tut. Sądu zasada określania miejsc odzysku w taki sposób, aby zachowane były reguły rynkowe, poszanowany dostępu do rynku oraz, aby nie doszło do dyskryminacji podmiotów gospodarczych czy ograniczenia konkurencji. Wskazanie odbiorców wyłącznie na terenie Łodzi ten warunek niewątpliwie narusza, czego dowodzi spółka w treści skargi. Co więcej, uprzywilejowanie łódzkich składowisk nie znajduje oparcia w przepisach art. 9 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku o odpadach (tekst jedn.: Dz.U. z 2007 roku Nr 39, poz. 251), który formułuje zasadę bliskości. W jej świetle odpady komunalne niesegregowane, tj. odpady powstające w gospodarstwach domowych, a także odpady niezawierajace odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych nie powinny przekraczać granic województwa, w którym zostały wytworzone. Należy je poddać odzyskowi na terenie województwa, na terenie którego powstały w instalacjach spełniających wymagania najlepszej dostępnej techniki lub technologii w rozumieniu art. 143 ustawy Prawo ochrony środowiska lub w miejscach położnych najbliżej miejsca wytworzenia odpadów. W tym miejscu należy podkreślić, iż organ gminy zobowiązany jest przestrzegać zakresu upoważnienia udzielonego mu przez ustawę w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego. Norma kompetencyjna stanowiąca podstawę prawa materialnego do wydania przez organ wykonawczy gminy zarządzenia nie daje możliwości zawarcia w akcie prawa miejscowego obowiązku wylegitymowania się przez ubiegającego się o zezwolenie przedsiębiorcę oświadczeniami potwierdzającymi gotowość odbioru gromadzonych odpadów przed konkretnie wymienione w zarządzeniu podmioty gospodarcze zajmujące się odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, a taki przepis stanowi wyjście poza granice upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 7 ust. 3a ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 grudnia 2006 roku o sygn. akt II SA/Wr 546/06). Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdza, iż okolicznością determinującą konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej był fakt oparcia przez organ administracji decyzji na podstawie zarządzenia stanowiącego akt prawa miejscowego, które nie wszedł w życie, i nie ma zatem mocy obowiązującej. Przy ponownym rozstrzyganiu sprawy organ winien mieć na uwadze wskazane wyżej okoliczności i baczyć, by rozstrzygniecie w sposób niedyskryminujący i nieograniczający konkurencji i dostępu do rynku przedsiębiorcom świadczącym usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych zapewniało przestrzeganie wymagań nałożonych przepisami: art. 9 ust. 3 ustawy o odpadach oraz art. 7 ust. 3a pkt 2 i art. 8 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku art. 135 p.p.s.a. chylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą organu pierwszej instancji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy. A. T. – P.