II SA/Łd 308/15

Dnia 8 lipca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2015 roku sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę budynków gospodarczych, zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego oddala skargę. a.tp. Decyzja z dnia [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania S. S., na podstawie rat. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.), art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa), utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] mocą której Starosta [...] udzielił pozwolenia na rozbiórkę dwóch budynków gospodarczych, oznaczonych na projekcie zagospodarowania działki o nr ewid. 644 cyfrą "1" i "2" oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi "A" Spółka z o.o. zs. w Ł. przy ul. A nr 111 pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego wraz z instalacjami wewnętrznymi - zaliczanego do XVII kategorii obiektów budowlanych, wiaty technicznej na stację trafo, agregatu wody lodowej i składowanie pojemników wraz z zewnętrznymi instalacjami, do realizacji na działkach nr ew. 644 i 460, obręb [...], położonych przy PI. B w A. Jak wynika z akt sprawy, po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia 10 kwietnia 2014 r., decyzją z dnia [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbiórkę dwóch budynków gospodarczych, oznaczonych na projekcie zagospodarowania działki o nr ewid. 664 cyfrą "1" i "2" oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na przedmiotową budowę. W toku kontroli instancyjnej organ odwoławczy, decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Ponownie analizując materiał sprawy, postanowieniem z dnia [...] organ I instancji, na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy, nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia wniosku. W odpowiedzi, inwestor wyjaśnił, iż dokonano zgłoszeń w organie I instancji dotyczących budowy przyłącza kanalizacji sanitarnej i wodociągowego oraz usunięcia kolizji w zakresie sieci elektroenergetycznej. Do wniosku załączono ostateczne decyzje: Burmistrza [...] z dnia [...] w sprawie uzgodnienia lokalizacji zjazdów; Starosty [...] z dnia [...] o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego i [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 8 marca 2014 r. o pozwoleniu na roboty budowlane na obszarze wpisanego do rejestru zabytków historycznego układu urbanistycznego, ponadto uzupełniono część opisową projektu budowlanego o dane dotyczące oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wyliczono wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działki, wskaźnik intensywności zabudowy, określono rodzaj usług, które będą prowadzone w projektowanym budynku, podano informację dotyczącą układu komunikacyjnego, w tym zjazdów z PI. B oraz z ul. C, wykazano zestawienie powierzchni poszczególnych części działki, uzupełniono również część rysunkową projektu budowlanego, arkusze projektu budowlanego zostały ponumerowane i spięte. Decyzją z dnia [...] Starosta [...] udzielił pozwolenia na rozbiórkę dwóch budynków gospodarczych, oznaczonych na projekcie zagospodarowania oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na przedmiotową budowę. W odwołaniu od powyższej decyzji S. S. (właściciel działki nr ew. 468 sąsiadującej z terenem inwestycji) zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 7 i art. 80 k.p.a., polegające na uznaniu, iż w sprawie nie było potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia, podczas gdy analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do odmiennych wniosków. Strona powołuje się na przepis § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, który określa konieczność przeprowadzenia procedury środowiskowej, w sytuacji, gdy powierzchnia użytkowa garaży, parkingów samochodowych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą jest nie mniejsza niż: a) 0,2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, b) 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a - przy czym przez powierzchnię użytkową rozumie się sumę powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje naziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego. W ocenie strony, nie budzi wątpliwości, iż przedmiotowa inwestycja dotyczy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, bowiem suma planowanej powierzchni zabudowy nadziemnej parkingów, dróg dojazdowych, dróg o funkcji ppoż. wynosi ponad 0,5ha. Wskazuje na poważne rozbieżności kwalifikacyjne przyporządkowania przez projektanta poszczególnych funkcji i celowe pomijanie np. dróg dojazdowych i innych w sumach powierzchni, co w konsekwencji doprowadziło do braku konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej inwestycji. Zarzuca również organowi I instancji uniemożliwienie zajęcia stanowiska w przedmiocie wydania inwestorowi pozwolenia wodnoprawnego, co spowodowało złożenie przez stronę wniosku o wznowienie postępowania w tej sprawie, a które to postępowanie nadal trwa. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Mając na uwadze zarzuty odwołania Wojewoda [...] zauważył, że projekt budowlany sporządza projektant, który legitymuje się uprawnienia budowlanymi odpowiedniej specjalności, stosownie do wymogów zawartych w art. 20 ust. 4 ustawy, projektant dołączył do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego z zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Z uzupełnionego materiału dowodowego wynika, iż projektant w opisie technicznym s. 209-211 stwierdził, iż według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w lokalach handlowych prowadzona będzie sprzedaż detaliczna różnych produktów spożywczych i przemysłowych, a w lokalach usługowych prowadzone będą usługi prawne, rachunkowo-księgowe oraz reklamowe, uwzględniając powyższe przyjął, iż przedmiotową inwestycję należy zakwalifikować jako zabudowę usługowo - handlową. W części opisowej projektu architektonicznego, projektant wyliczył, iż powierzchnia użytkowa rozumiana jako suma powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzona po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego wynosi - 10.974,1 m², powyższe ustalenie przesądza, iż przedmiotowa inwestycja o powierzchni użytkowej mniejszej niż określona w obowiązującym przepisie § 3 ust. 1 pkt 55 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz.U. z 2010 r., Nr 213. poz. 1397 ze zm.) nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie bądź znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z ww. przepisem na obszarach objętych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zabudowa usługowa o powierzchni zabudowy nieprzekraczającej 2 ha na obszarach objętych formami przyrody oraz 4 ha na pozostałych obszarach, nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie lub znacząco oddziaływać na środowisko. Przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się sumę powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzoną po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego. W świetle tego rozporządzenia przedsięwzięciami mogącymi potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko są różnego typu budowle i towarzysząca im infrastruktura, zajmujące pewną powierzchnię, której wielkość jest cechą kwalifikującą przedsięwzięcie do grupy zabudowy przemysłowej, magazynowej (pkt 52), zabudowy mieszkaniowej (pkt 53), zabudowy usługowej, w tym centra handlowe (pkt 54), czy placówki usługowe (pkt 55), parkingi i garaże (pkt 56), w sytuacji, gdy stanowią główny przedmiot wniosku. Reasumując, podzielić należy ocenę organu I instancji, iż uwzględniając parametry techniczne oraz profil docelowej działalności w projektowanym budynku powinien być on zakwalifikowany jako zabudowa usługowa, o której mowa w przepisie § 3 ust. 1 pkt 55 rozporządzenia. Zgodnie zaś z art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz.U. 2013 r. poz. 1235) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dla przedsięwzięć nie zaliczanych do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jak również do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W myśl art. 72 ust. 3 cyt. ustawy, przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jak również mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zatem nie jest wymagane dla tej inwestycji uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co wykazał organ pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż przedmiotowa inwestycja dotyczy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, o jakim mowa w przepisie § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia, określającego konieczność przeprowadzenia procedury środowiskowej, Wojewoda wyjaśnił, iż przepis ten odnosi się do budowy parkingów i garaży, gdy stanowią główny przedmiot wniosku o pozwolenie na budowę. W sytuacji, gdy garaże, parkingi samochodowe stanowią infrastrukturę towarzyszącą budowie budynku usługowo-handlowego należało całe zamierzenie zbadać pod względem spełnienia przesłanek zawartych w przepisie § 3 ust. 1 pkt 55 rozporządzenia. Zwrócił uwagę, iż w opisie technicznym do projektu zagospodarowania terenu, powierzchnia parkingów samochodowych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą wynosi 4 418,69m² a więc jest mniejsza niż 0,5 ha. W odwołaniu strona zarzuca również naruszenie przepisów postępowania administracyjnego polegające na uznaniu, iż w sprawie nie było potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia. Wojewoda uznał podniesiony zarzut za niezasadny, gdyż jak wynika z akt sprawy, skarżący nie skorzystał z możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w ponownym postępowaniu materiałem dowodowym, pomimo właściwego doręczenia zawiadomienia z dnia 20 października 2014 r. W żaden sposób nie uzasadnił również swego wniosku o powołanie biegłych lub specjalistów, którzy mogą zweryfikować dokumentację złożoną przez stronę. Zdaniem organu odwoławczego analiza dokumentów zgromadzonych w toku postępowania wyjaśniającego, w tym dokumentacji projektowej nie budzi wątpliwości, udział biegłych lub specjalistów, w celu weryfikacji tej dokumentacji nie jest uzasadniony. Odnosząc się do argumentu opartego na decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym Wojewoda wskazał, iż decyzją z [...] Starosta [...] odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] o pozwoleniu wodnoprawnym dla inwestycji przedmiotowej i w następstwie stała się ona ostateczna w dniu 16 maja 2014 r. i jako taka wiąże organ administracji architektoniczno-budowlanej. Wojewoda dodał, iż projektowany obiekt usługowo-handlowy znajduje się na terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania terenu. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., Rada Miejska A uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta A dla fragmentu obrębu [...] przyległego do północnej pierzei Placu B, objęte m.in. zostały działki o numerach ewidencyjnych 460, 634, 644 oraz część działki 640/6, przyległej do północnej granicy działki 644 (publik. Dziennik Urzędowy Województwa [...] z 2014 r. poz. 323). Zgodnie z załącznikiem nr 1 do tej uchwały, rysunkiem planu w skali 1: 1000 działki gruntu nr ew. 460, 644 obręb [...] znajdują się w jednostce planistycznej o symbolu: UC - teren zabudowy usługowej z możliwością rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m². Wyznaczona na rysunku planu obowiązująca linia zabudowy biegnącą wzdłuż Pl. B, przechodząca na część ul. C, została uwzględniona w projekcie zagospodarowania terenu. Przepis § 10 zawiera ustalenia szczegółowe dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem UC, tj. m.in.: w zakresie przeznaczenia terenu ustala się: a) przeznaczenie podstawowe - zabudowa usługowa z możliwością rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m²; b) przeznaczenie dopuszczalne - obiekty działalności gospodarczej i usługowej pod warunkiem, że działalność ta nie będzie kolidować z przeznaczeniem podstawowym, parkingi, drogi wewnętrzne, zieleń, elementy małej architektury i infrastruktura techniczna. Warunki te zostały spełnione. Wojewoda podkreśli, iż omówiony plan zagospodarowania przestrzennego stanowi akt prawa miejscowego, a co za tym idzie w przypadku, gdy budowa przedmiotowego obiektu jest zgodna z postanowieniami planu, to sprzeciw ze strony sąsiada dotyczący lokalizacji obiektu usługowo-handlowego w sąsiedztwie nie może wywrzeć zamierzonego skutku. Z akt sprawy wynika, iż inwestor przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obejmujące wszystkie działki, na których inwestor zamierza prowadzić roboty budowlane. Załączył także zgodę na rozbiórkę dwóch budynków murowanych. Z uwagi na powyższe zasadna jest ocena organu I instancji, iż inwestor spełnił wymagania określone w art. 34 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 4 ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi S. S. zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. polegające na: niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu I instancji; niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nie wskazaniu na jakiej podstawie organ uznał, iż nie było w sprawie niniejszej potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w sytuacji gdy materiał dowodowy prowadzi do innych wniosków; nie wykazanie w oparciu o jakie okoliczności organ uznał, iż na bieżącym etapie brak było podstaw do zajęcia stanowiska w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu i instancji i zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, nadto o zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi odwołując się do argumentacji prezentowanej w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji we wskazanych powyżej granicach sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] udzielającą pozwolenia na rozbiórkę dwóch budynków gospodarczych, zlokalizowanych na działce o nr ewid. 644 oraz zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego wraz z instalacjami wewnętrznymi - zaliczanego do XVII kategorii obiektów budowlanych, wiaty technicznej na stację trafo, agregatu wody lodowej i składowanie pojemników wraz z zewnętrznymi instalacjami na działkach nr ew. 644 i 460, obręb [...], położonych przy PI. B w A.. Na wstępie przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Jak wyżej wskazano, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli jest zatem wyłącznie kwestia legalności kontrolowanych aktów. W przypadku badania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotem kontroli nie jest merytoryczna poprawność sporządzonego projektu budowlanego. W zakresie, w jakim jego poprawność zależy od uwzględnienia wiedzy technicznej, kontrola sądu nie jest ani możliwa, ani dopuszczalna, odpowiedzialność w tym zakresie spoczywa bowiem na projektancie i osobach sprawdzających projekt (art. 20 ustawy). Przechodząc do kontroli zaskarżonych decyzji podkreślić trzeba, iż zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy, roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. I co istotne, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy). Użyty w art. 35 ust. 4 ustawy zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno - budowlanej, w razie spełnienia przesłanek, jest związany i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Decyzja w sprawie pozwolenia na budowę nie ma zatem charakteru uznaniowego, a organ nie może dowolnie oceniać przedłożonych przez inwestora dokumentów. Obowiązki nałożone na organ udzielający pozwolenia przepisem art. 35 ust. 1 ustawy, w ocenie sądu, zostały w przedmiotowej sprawie spełnione, co jednoznacznie wynika nie tylko z dokumentów zawartych w aktach administracyjnych, a obrazujących przebieg postępowania wyjaśniającego, ale również znajduje odzwierciedlanie w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji i ją poprzedzającej. Niespornym jest, że na terenie objętym wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej A z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie: uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta A dla fragmentu obrębu [...] przyległego do północnej pierzei Placu B. Stosownie do zapisów planu, działki o nr ew. 644 i 460 obręb [...] znajdują się w jednostce planistycznej o symbolu UC – teren zabudowy usługowej z możliwością rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m². Analiza zapisów planu potwierdza konstatację organu o spełnieniu przez inwestora jego wymogów, w tym w szczególności zawartych w § 5 dotyczącym ustaleń co do całości obszaru planu oraz w § 10, zawierającym ustalenia szczegółowe dla jednostki planistycznej oznaczonej symbolem UC. Wbrew zarzutom skargi, zgodzić należy się również z wnioskiem organu, że przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana, w myśl art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz.U. 2013 r. poz. 1235) do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jak również mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zatem nie jest wymagane dla tej inwestycji uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem sądu, ani rozważane przez organ, ani wskazywane przez stronę, przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397 ze zm.) nie zaliczają planowanego przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jak również mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ przyjął, kierując się danymi projektanta wyliczonymi oparciu o Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług, że inwestycję należy zaliczyć do zabudowy usługowej w rozumieniu § 3 pkt 55 lit. a cytowanego rozporządzenia, a wobec tego w oparciu o wskazane w projekcie dane liczbowe (10 974,10m2 - poniżej 4 ha), nie kwalifikuje się ona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Słusznie organ również wywiódł, co czyni niezasadnym główny zarzut skargi, że § 3 pkt 56 lit. b rozporządzenia ma zastosowanie przede wszystkim, gdy wymienione w nim obiekty tj. garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą stanowią główny przedmiot wniosku, przy czym zwrócić należy uwagę, że wskazane w projekcie dane liczbowe dla powierzchni projektowanych miejsc parkingowych wraz z towarzyszącą infrastrukturą (4 418,89 m2) nie przekraczają powierzchni 0,5 ha w przepisie tym wymienionej, co dyskwalifikuje argumentację skarżącego. Również wymienione wyżej, a wskazane w projekcie powierzchnie projektowanych obiektów nie kwalifikują inwestycji jako mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko również w kontekście § 3 pkt 54 lit. b rozporządzenia. Zdaniem sądu, organ prawidłowo skontrolował również spełnienie przez inwestora pozostałych wymogów zawartych w szczególności w przepisie art. 35 ust. 1 pkt 2, 3, 4 ustawy, co jednoznacznie wynika nie tylko z dokumentów zawartych w aktach administracyjnych, a obrazujących przebieg postępowania wyjaśniającego, ale również znajduje odzwierciedlanie w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji i ją poprzedzającej. Wobec powyższego, analizując poprawność zastosowania powyższych uregulowań prawnych w niniejszej sprawie uznać należy, iż organy w sposób prawidłowy uznały, że inwestorzy przedłożyli do zatwierdzenia projekt budowlany opracowany stosownie do specyfiki i charakteru projektowanego obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. W projekcie tym uwzględniono zarówno projekt zagospodarowania działki, jak i projekt architektoniczno – budowlany. Dane zawarte w projekcie i parametry inwestycji odpowiadają ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego dla terenu objętego wnioskiem. Projekt przedłożony przez inwestora został wykonany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy , aktualne na dzień opracowania projektu. Ponadto projekt budowlany, jak wyjaśniono to już wyżej, zawiera stosowne oświadczenie projektanta o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami i wymogami wiedzy technicznej. Inwestor złożył nadto oświadczenie o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością zajętą pod inwestycję (art. 32ust. 4 pkt 2 ustawy). Przepis art. 33 ust. 2 ustawy wskazuje natomiast jakie dokumenty winny być załączone do wniosku o pozwolenie na budowę. Dokumenty te, jak wynika z analizy materiału dowodowego zostały złożone bezpośrednio z wnioskiem o wydanie decyzji, a część w ramach realizacji obowiązków nałożonych przez organ w ramach uprzednio przeprowadzonej kontroli, zgodnie z wytycznymi sformułowanymi przez organ. Analizując zgromadzone w sprawie akta administracyjne sąd doszedł do przekonania, że wymagania formalne, określone w cytowanych wyżej przepisach i niezbędne do wydania pozwolenia na budowę, zostały spełnione. Sąd w składzie niniejszym nie dopatrzył się także uchybień w załączonym do wniosku o pozwolenie na budowę projekcie budowlanym. Projekt zawiera również wszystkie elementy wymienione w art. 34 ust. 3 ww. ustawy. Wobec wyczerpującej argumentacji organu i prawidłowej oceny przedłożonej dokumentacji projektowej z obowiązującymi przepisami i ustosunkowania się do wszystkich zarzutów odwołania (tożsamych z tymi sformułowanymi w poprzednim odwołaniu ale i obecnie w skardze) uznać należy, że kwestionowana decyzja odpowiada prawu. Zdaniem sadu, organ wnikliwie przeanalizował cały materiał w kontekście obowiązujących przepisów prawa i zasadnie wywiódł, iż wobec spełnienia wszelkich wymogów należy udzielić pozwolenia na budowę i rozbiórkę, co uzasadnia oddalenie skargi. Mając na względzie przywołane wyżej argumenty, podzielić należy również stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę o braku uzasadnienia dla zarzutu strony naruszenie przez organ przepisów procesowych, w szczególności art. 7, 77 i 80 k.p.a. Podkreślić należy, że organ prawidłowo przeprowadził w sposób wszechstronny niezbędne postepowanie wyjaśniające pozwalające na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. Prawidłowo również organ podniósł, iż w chwili wydawania kwestionowanej decyzji, w obrocie prawnym pozostawała ostateczna decyzja Starosty [...] o pozwoleniu wodno-prawnym, wydana na potrzeby planowanego przedsięwzięcia. Dodatkowo już, w tym miejscu warto zwrócić również uwagę na wypracowane na tle przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy stanowisko judykatury, iż ochronie w procesie budowlanym podlegają nie jakiekolwiek interesy osób trzecich, ale interesy uzasadnione, tj. oparte o konkretne przepisy prawa, z których strony postępowania mogą wywieść przysługujące im uprawnienia lub ograniczające inwestora obowiązki. Właścicielowi nieruchomości przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Natomiast jeśli inwestycja w żaden sposób nie narusza tych przepisów i norm, nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów. Przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy, nie można rozumieć w ten sposób, że interes osób trzecich nim chroniony może naruszać prawo inwestora wynikające z art. 4 ustawy (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 maja 2013 r., sygn.akt IV SA/Po 183/13; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 8 listopada 2012 r., sygn.akt II SA/Bk 648/12; wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 lipca 2012 r., sygn.akt VII SA/Wa 2249/11; wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn.akt II OSK 643/10 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji, sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego oraz nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd orzekł o oddaleniu skargi. LS