II SA/Łd 311/16

Dnia 24 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2016 roku sprawy ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu odwołania J. C. - reprezentowanej przez radcę prawnego J. K., od decyzji Burmistrza Miasta U. z dnia [...] znak: [...] o warunkach zabudowy: uchyliło pkt 1 zaskarżonej decyzji i w tym zakresie ustaliło: rodzaj zabudowy - zabudowa usługowa, funkcja zabudowy - budynek socjalno-biurowy, przygotowanie terenu pod wagę samochodową na terenie istniejącej stacji paliw, o czym orzekło w pkt 1 i utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie, o czym orzekło w pkt 2. Jak wynika z akt sprawy w dniu 17 września 2014 r. T. B. zwrócił się do organu I instancji o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku socjalno-biurowego oraz przygotowaniu terenu pod wagę samochodową (waga przenośna niezwiązana z gruntem), na działkach nr ewid. 619, 620 i 621, obręb [...], gm. U. Decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta U. ustalił warunki zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia stwierdzając, że zostały spełnione wymogi określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po rozpatrzeniu odwołania J. C. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] uchyliło powyższą decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji z powodu nieprawidłowego przeprowadzenia analizy urbanistycznej, co skutkowało niedostatecznym wyjaśnieniem istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz Miasta U. decyzją z dnia [...] ustalił warunki zabudowy dla planowanego przez inwestora przedsięwzięcia. Wymieniona decyzja, po rozpatrzeniu odwołań M. R. i J. C., została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz Miasta U. decyzją z dnia [...], znak: [...], ustalił warunki zabudowy dla planowanego przez inwestora przedsięwzięcia stwierdzając, że zostały spełnione wymogi określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odwołaniu od powyższej decyzji J. C., reprezentowana przez radcę prawnego J. K., zarzuciła naruszenie: § 3 ust. 1 i 2 w zw. z § 9 ust. 1 - 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; art. 7 i 77 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a., art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec podniesionych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.), w skrócie "u.p.z.p".,: pkt 1 - uchyliło pkt 1 zaskarżonej decyzji i w tym zakresie ustaliło: rodzaj zabudowy - zabudowa usługowa, funkcja zabudowy - budynek socjalno-biurowy, przygotowanie terenu pod wagę samochodową na terenie istniejącej stacji paliw; pkt 2 – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie. Motywując podjęte w sprawie rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie jest niezasadne. Następnie SKO, odwołując się do regulacji art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. oraz § 3 ust. 1 i 2, § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem", wywiodło, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez Burmistrza Miasta U. (uzupełnione przez Kolegium w ramach postępowania odwoławczego) wykazało, że projektowana inwestycja może zostać zrealizowana na wskazanym przez inwestora terenie. Spełnione są bowiem, co wynika z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. W najbliższym sąsiedztwie nieruchomości objętej wnioskiem - wyznaczonym granicami obszaru analizowanego - występują nieruchomości, na których znajduje się zróżnicowana zabudowa, tj. zabudowa zagrodowa, zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zabudowa usługowa. Wobec takiego ustalenia nie ma zatem przeszkód, na gruncie wymagań "dobrego sąsiedztwa" - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., aby zrealizować planowaną inwestycję, która polegać ma na budowie budynku socjalno-biurowego oraz przygotowaniu terenu pod wagę samochodową (nie związaną trwale z gruntem), co ma nastąpić w ramach zabudowy usługowej. Parametry architektoniczne zabudowy występującej na obszarze analizowanym pozwalają, o czym świadczą wyniki szczegółowo przeprowadzonej analizy urbanistycznej, na ustalenie wymagań nowej zabudowy w kształcie odpowiadającym zaproponowanemu przez inwestora - inwestycja ta wpisuje się w lokalny ład przestrzenny. Według Kolegium teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej przez istniejące zjazdy z drogi krajowej nr 72 oraz jest uzbrojony, jak również nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze - zgodnie z art. 10a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz. 909 ze zm.). Przepisy rozdziału 2 tej ustawy, dotyczące zmiany przeznaczenia gruntów rolnych, nie mają zastosowania do gruntów rolnych położonych w granicach administracyjnych miast, ponieważ teren inwestycji zlokalizowany jest w granicach administracyjnych miasta U. Zdaniem organu odwoławczego z przepisów szczególnych nie wynikają przeciwwskazania do realizacji inwestycji, w szczególności z przepisów ustaw: z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 627 ze zm.) - inwestycja nie jest planowana do realizacji na terenach podlegających w gminie U. ochronie na podstawie przepisów ww. ustawy; z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1446 ze zm.) - teren inwestycji nie leży w granicach strefy obserwacji i ochrony konserwatorskiej; z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz. 909 ze zm.) - teren inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze; z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.) - realizacja inwestycji nie spowoduje pogorszenia stanu środowiska; ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz. 469) - teren inwestycji nie znajduje się na obszarach zagrożenia powodzią; ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 651 ze zm.) - planowana inwestycja nie jest objęta ograniczeniami zabudowy dla strefy B uzdrowiska. Na tej podstawie Kolegium stwierdziło, że spełnione są również warunki wymienione w art. 61 ust. 1 pkt 2 - 5 u.p.z.p. Burmistrz Miasta U. był wobec tego zobowiązany uwzględnić wniosek T. B. i ustalić warunki zabudowy dla projektowanego przez niego zamierzenia budowlanego. Według organu II instancji decyzja zawiera wymagane przez art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. elementy, przy czym w szczególności prawidłowo ustalono - w oparciu o wyniki przeprowadzonej analizy urbanistycznej - poszczególne parametry i wskaźniki architektoniczne i urbanistyczne przewidziane przepisami rozporządzenia. Ponadto projekt decyzji został uzgodniony z właściwymi organami, tj. z zarządcą drogi krajowej (postanowienie z dnia [...], znak: [...]), ze Starostą [...] - w zakresie ochrony gruntów rolnych (postanowienie z dnia [...], znak: [...]), z Ministrem Zdrowia (postanowienie z dnia [...], znak: [...]) - w zakresie położenia terenu inwestycji w granicach uzdrowiska U. oraz z Marszałkiem Województwa [...] - w zakresie melioracji wodnych (milcząca akceptacja - wniosek o uzgodnienie doręczony w dniu 21 września 2015 r.). W ocenie Kolegium organ I instancji w najistotniejszym zakresie zastosował się do wskazań zawartych w uzasadnieniu decyzji Kolegium z dnia [...] dotyczących wad analizy urbanistycznej i w ponownym postępowaniu wady te usunął. Powielił jednak nieprawidłowy zapis decyzji w pkt. dotyczącym rodzaju oraz funkcji zabudowy. Kolegium dokonało modyfikacji tych zapisów, aby dostosować je do uzupełnionego wniosku inwestora oraz wymagań wynikających z § 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589). Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Kolegium stwierdziło, że w analizie urbanistycznej wyjaśniono, że rozszerzono granice obszaru analizowanego w taki sposób, aby objąć nimi w całości te działki, które są zabudowane, a które choć w części są położone w odległości 99 m (trzykrotna szerokość frontu działek stanowiących teren inwestycji) od granic terenu inwestycji. Jest to konsekwencją prezentowanego w orzecznictwie poglądu, że każda działka położona w obszarze analizowanym jest działką sąsiednią w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W analizie wskazano też, że na znajdujących się na obszarze analizowanym działkach pełniących funkcję usługową prowadzone są: usługi remontowo-budowlane (działka nr 494), naprawa i konserwacja metalowych wyrobów gotowych (działka nr 501) oraz sprzedaż części i akcesoriów do pojazdów mechanicznych (działka nr 624). Określono zatem sposób użytkowania obiektów budowlanych pełniących funkcję usługową. Ponadto wskazano zasadnie, że planowana inwestycja stanowić będzie uzupełnienie już prowadzonej na terenie inwestycji działalności usługowej w postaci stacji paliw, dla której już wcześniej ustalono warunki zabudowy na podstawie decyzji Kolegium z dnia [...], [...] utrzymanej w mocy wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. II SA/Łd 847/14. Według organu odwoławczego stronami postępowania są właściciele działek sąsiadujących z terenem inwestycji. Na żądanie Kolegium organ I instancji przesłał wypisy z ewidencji gruntów dotyczące tych działek. Kolegium poza tym wskazało, że organ I instancji nie wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy o dane w zakresie charakterystyki planowanej inwestycji zgodnie ze wskazaniami zawartymi w decyzji Kolegium z dnia [...]. Pismem z dnia 28 grudnia 2015 r. Kolegium w ramach postępowania odwoławczego zwróciło się do inwestora o uzupełnienie wniosku. W dniu 31 grudnia 2015 r. inwestor złożył na piśmie stosowne wyjaśnienia uzupełniające wniosek o ustalenie warunków zabudowy w zakresie rodzaju planowanej zabudowy, gabarytów planowanej zabudowy (w formie opisowej i graficznej) oraz powierzchni działek nr 619, 620 i 621 podlegającej przekształceniu w wyniku realizacji planowanej inwestycji. W analizie urbanistycznej organ I instancji wyjaśnił, które przepisy szczególne zostały przeanalizowane w realiach rozpatrywanej sprawy. Jak wyżej wspomniano były to przepisy ustaw: z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 627 ze zm.); z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1446 ze zm.); z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz. 909 ze zm.); z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.); ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz. 469); ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 651 ze zm.). Organ pierwszej instancji prawidłowo stwierdził również, że planowana inwestycja jest zgodna z tymi przepisami. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. C. reprezentowana przez radcę prawnego J. K. wniosła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych, podnosząc zarzuty: A) naruszenia przepisów procedury administracyjnej: 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo niewykonania przez w/w organ w toku ponownie prowadzonego postępowania wszystkich zaleceń zawartych w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], 2. § 3 ust. 1-2 w zw. z § 9 ust. 1-3 rozporządzenia poprzez niewyjaśnienie w dostateczny sposób w części tekstowej analizy urbanistycznej rodzaju zabudowy na działkach sąsiednich, na których w decyzji enigmatycznie wskazano, że pełnione są funkcje usługowe, poprzez niejednoznaczne wskazanie sposobu użytkowania obiektów budowlanych posadowionych na nieruchomościach sąsiednich, będących przedmiotem analizy, 3. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wnikliwego i wszechstronnego postępowania dowodowego, poprzez brak wnikliwego zbadania funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu na analizowanym obszarze, 4. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji precyzyjnego wyjaśnienia okoliczności dotyczących funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu na analizowanym obszarze, jak również precyzyjnego odniesienia się do wszystkich podniesionych przez skarżącą w odwołaniu zarzutów, w tym dotyczących rzeczywistych funkcji realizowanych na działkach sąsiednich, uznanych przez organ za działki o charakterze usługowym oraz sposobu ustalenia kręgu stron postępowania, 5. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niewyznaczenie skarżącej terminu na wypowiedzenie się co do materiału dowodowego zgromadzonego na etapie postępowania przed organem, pomimo faktu prowadzenia dodatkowych czynności mających na celu jego zgromadzenie; B) naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie nie została spełniona jedna z obligatoryjnych przesłanek jej wydania w postaci zasady "dobrego sąsiedztwa"; 2. art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy bez ustalenia, czy w niniejszej sprawie została spełniona jedna z obligatoryjnych przesłanek jej wydania w postaci zgodności z przepisami odrębnymi. W piśmie uzupełniającym skargę z dnia 30 marca 2016 r. strona skarżąca podniosła dodatkowo zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe ustalenie stron postępowania polegające na pominięciu w kręgu stron Z. i Z. D. - nowych właścicieli działki nr 2350 i uniemożliwienie im czynnego udziału w tym postępowaniu. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna i jako taka podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] o charakterze reformatoryjnym, którą doprecyzowano rodzaj i funkcję planowanego przedsięwzięcia, utrzymując w mocy pozostałą część decyzji wydanej przez Burmistrza Miasta U. o ustaleniu na wniosek T. B. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku socjalno-biurowego oraz przygotowaniu terenu pod wagę samochodową przenośną niezwiązaną z gruntem na działkach oznaczonych w ewidencji gruntów numerami 619, 620 i 621, obręb [...], gmina U. Wbrew licznym zarzutom podnoszonym w skardze zaskarżona decyzja Kolegium, w ocenie sądu, nie narusza obowiązującego prawa materialnego i procesowego w sposób, który daje podstawy do usunięcia ich z obrotu prawnego. Podstawę materialnoprawną wspomnianego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), dalej w skrócie "ustawa" lub "u.p.z.p." W rozumieniu art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy (dla terenu, na którym tak, jak w rozpoznawanej sprawie, brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ustalenie przez właściwy organ administracji publicznej, czy wspomniane warunki faktycznie zostały spełnione, wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistycznej zgodnie z zasadami szczegółowo określonymi w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588), dalej w skrócie "rozporządzenie". W pierwszej więc kolejności, obowiązkiem organu administracyjnego jest wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego, a następnie przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, czyli na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Wyniki analizy urbanistycznej, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Rzeczona decyzja, podobnie jak analiza urbanistyczna, składa się z części tekstowej oraz części graficznej i ustala warunki oraz wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Zarówno część graficzna decyzji, jak i część graficzna analizy powinny być sporządzone na kopiach mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopiach mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Dodać również trzeba, że część graficzną analizy urbanistycznej, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 1-4). Ocena zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego, w kontekście przywołanych wyżej norm prawnych, dowodzi, że - wbrew zarzutom - wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla projektowanej inwestycji poprzedzone zostało prawidłowo sporządzoną i ocenioną przez organy administracyjne analizą urbanistyczną, zawierającą kompatybilne części tekstową i graficzną. Z analizy tej wynika przyczyna, dla której przyjęto obszar analizowany ( 33m x 3 ) z uwzględnieniem obiektów istniejących na działkach skrajnych położonych na obrzeżach obszaru analizowanego. Sąd w pełni podziela argumentację podniesioną w zaskarżonej decyzji, która w sposób szczegółowy i rzetelny analizuje wszelkie niezbędne przesłanki ustawowe, które winny być spełnione, by inwestor uzyskał pozytywną dla siebie decyzję w oparciu o prawidłowo przeprowadzoną analizę urbanistyczną, a jednocześnie odnosi się do podniesionych w odwołaniu zarzutów. Zgodzić się należy ze skarżącym, iż organ I instancji nie w pełni zrealizował wskazówki co do dalszego postępowania, które były zawarte w decyzji kasacyjnej z dnia [...], a dotyczyły konieczności wskazania przez inwestora rodzaju zabudowy - czy ma ona charakter usługowy oraz uzupełnienia wniosku w zakresie niektórych parametrów inwestycji, gdyż w tym przedmiocie miał się wypowiedzieć inwestor przed wydaniem decyzji przez Burmistrza. Ten niewątpliwy brak został jednak usunięty w toku postępowania odwoławczego przez Kolegium, które pismem z dnia 28 grudnia 2015r. zwróciło się do inwestora o ich podanie w zakreślonym terminie. T. B. pismem z 29 grudnia 2015r. uzupełnił te dane. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na regulację zawartą w art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którą organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W przedmiotowej sprawie załączona do akt analiza urbanistyczna spełnia wszelkie wymogi określone w rozporządzeniu i w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym dokonuje ustaleń dotyczących cech i parametrów planowanej inwestycji w oparciu o funkcję, cechy i parametry istniejącej zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza urbanistyczna wskazuje parametry zabudowy, a ich określenie wynika z części tekstowej, opartej na stwierdzonym stanie faktycznym ( istniejącym zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości ), jak również na wyliczeniach matematycznych. Odrębnie sporządzone wyniki tej analizy, ich kompletność, rzetelność i zgodność z zapisami prawa przesądzają w znacznej mierze o wynikach całego postępowania i stanowią swego rodzaju streszczenie i wyciągnięcie wniosków z samej analizy. W ocenie sądu prawidłowość przeprowadzonej analizy w przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, a jej wyniki wskazują zarówno na to, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa zagrodowa, jak i usługowa, która jest zbieżna z planowaną. Istotne jest ponadto, że taka funkcja występuje już na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym, gdyż znajduje się tam stacja LPG. Wyznaczenie parametrów dla planowanej zabudowy zostało ustalone na podstawie parametrów zabudowy zastanej, a sprecyzowanie ich przez inwestora mieści się w granicach wynikających z analizy. W związku z powyższym brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń organu w tym zakresie i w związku z tym bezpodstawny jest zarzut niespełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy dotyczący zasady dobrego sąsiedztwa. Organ odwoławczy w oparciu o tę analizę miał wszelkie podstawy ku temu, by wydać decyzję reformatoryjną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. określając rodzaj i funkcję zabudowy, pozostawiając wszystkie inne ustalenia zawarte w decyzji organu pierwszej instancji bez zmian. Sąd nie podziela ponadto zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Należy zwrócić uwagę, że strona skarżąca sformułowała ów zarzut w sposób ogólny i nieprecyzyjny, nie wskazując konkretnie, który - jej zdaniem - z przepisów odrębnych został naruszony. W treści decyzji organ wskazał ustawy, w kontekście których badał projektowaną inwestycję, nie podając konkretnych norm prawnych stanowiących punkt odniesienia takiej oceny. W ocenie sądu okoliczność ta nie może jednak rzutować na wynik sprawy, skoro nawet sama strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie określiła konkretnie przepisu, który miałby zostać naruszony przedmiotową decyzją. Sąd za niezasadny uważa ponadto zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez niewyznaczenie stronie skarżącej terminu do wypowiedzenia się co do materiału dowodowego. Z akt wynika bowiem, że przed wydaniem decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze organ ten skierował do stron pismo z dnia [...]. w trybie art. 10 k.p.a., które zostało odebrane w dniu 8 stycznia 2016r., co wynika z dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji ( k. 14 akt administracyjnych organu II instancji – odbiór pokwitowała na podstawie pełnomocnictwa nr [...] W. D. ). Jeśli więc pełnomocnik skarżącej lub sama strona nie skorzystali z możliwości zapoznania się z aktami sprawy, to nie mogą obecnie skutecznie podnosić zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Ponadto strona musiałaby wykazać związek przyczynowy pomiędzy naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a., a niemożnością dokonania konkretnej czynności procesowej przez stronę , co w realiach tej sprawy nie zostało wykazane ( por. np. wyroki NSA: z dnia 27 marca 2015r. sygn. I OSK 1767/13 – Lex nr 1773573 i z dnia 21 listopada 2014r. sygn. II OSK 1098/13 – Lex nr 1658530 ). Ponadto strona skarżąca nie może skutecznie podnosić zarzutu pominięcia w toku postępowania innych stron w związku z tym, że w dniu 2 grudnia 2015r. współwłaściciele działki nr 2350, sąsiadującej z terenem inwestycji, sprzedali ją Z. i Z. D., którzy nie uczestniczyli w postępowaniu, gdyż z tego zarzutu mogą skorzystać jedynie same pominięte podmioty ( por. np. wyroki NSA: z dnia 26 marca 2013r. sygn. II OSK 2276/11 – Lex nr 1331889 i z dnia 16 maja 2012r. sygn. II OSK 361/11 – Lex nr 1404648 ). Podsumowując, sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób pozwalający na wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, a podniesione zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Należy podkreślić, że decyzja w sprawie warunków zabudowy nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ właściwy do jej wydania zobowiązany jest wydać decyzję pozytywną, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa. Analiza załączonej do sprawy dokumentacji potwierdza dodatkowo, że w przekonaniu sądu w tej sprawie spełnione zostały także pozostałe przesłanki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy. Niewątpliwie przedmiotowy teren ma bowiem dostęp do drogi publicznej, na warunkach określonych przez gestorów sieci inwestycja będzie miała zapewniony dostęp do energii elektrycznej oraz miejskiej sieci wodno-kanalizacyjnej, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolne i nieleśne, a ponadto inwestycja nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi. W toku postępowania organ uzyskał także wymagane na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 1, 6 i 9 z zw. z art. 60 ustawy uzgodnienia. W świetle tak ustalonego stanu faktycznego i prawnego sprawy zasadne jest - w ocenie sądu - stanowisko Kolegium, że wobec spełnienia wszystkich przesłanek z art. 61 ust. 1 ustawy, organ nie mógł odmówić inwestorowi ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Z tych wszystkich powodów sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Lp/