II SA/Łd 329/15

Dnia 8 lipca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2015 roku sprawy ze skargi B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami oddala skargę. a.tp. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania B. G., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.), art. 3 pkt 16, art. 4, art. 5 ust. 1, art. 6, art. 8, art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1456 – dalej jako: ustawa) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w sprawie uchylenia własnej ostatecznej decyzji oraz orzeczenia o odmowie prawa do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami w okresie od 1 listopada 2012 r. Jak wynika z akt sprawy, po rozpatrzeniu wniosku B. G. z dnia 10 września 2012 r., Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] września 2012 r. przyznał stronie prawo do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami w okresie od 1 listopada 2012 r. Następnie w dniu 17 września 2013 r. strona złożyła oświadczenie, z którego wynika, iż od 2011 roku prowadzi działalność gospodarczą. W kolejnym piśmie wyjaśniła, iż działalność tę rozpoczęła w lipcu 2011 roku. Przedłożyła świadectwo pracy i PIT-11 za 2011 rok, na podstawie których organ ponownie przeliczył dochód strony. Ponieważ powyższe okoliczności nie były znane organowi I instancji w dniu wydania decyzji przyznającej zasiłek rodzinny wraz z dodatkami, organ – postanowieniem z dnia 31 grudnia 2013 r. wznowił postępowanie wskazując jako przesłankę art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W dalszej kolejności decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. organ I instancji uchylił decyzję z dnia [...] września 2012 r. i orzekł o odmowie prawa do zasiłków rodzinnych wraz z dodatkami. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] marca 2014 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, jednakże na skutek skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strony, wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn.akt II SA/Łd 541/14, Sąd uchylił zarówno decyzję organu I jak i II instancji. Ponownie analizując stan faktyczny sprawy, z uwzględnieniem wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję własną z dnia [...] września 2012 r. i orzekł o odmowie przyznania prawa do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami. Organ wyjaśnił ustawowe zasady przyznawania świadczeń rodzinnych podkreślając, że zasiłek rodzinny przysługuje, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę albo dochód osoby uczącej się nie przekracza kwoty 539,00 zł. Natomiast w przypadku, gdy dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie lub dochód osoby uczącej się przekracza kwotę uprawniającą daną rodzinę lub osobę uczącą się do zasiłku rodzinnego o kwotę niższą lub równą kwocie odpowiadającej najniższemu zasiłkowi rodzinnemu przysługującemu w okresie, na który jest ustalany, zasiłek rodzinny przysługuje, jeżeli przysługiwał w poprzednim okresie zasiłkowym. W przypadku przekroczenia dochodu w kolejnym roku kalendarzowym zasiłek rodzinny nie przysługuje (art. 5 ust. 1 i 3 ustawy). Organ przytoczył definicję ustawową dochodu, a także utraty i uzyskania dochodu oraz wskazał, że dochód uzyskany przez stronę w roku 2011, czyli w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy z tytułu rozpoczęcia działalności gospodarczej od 10 lipca 2011 r., wyniósł 22.142,79 zł, natomiast dochód utracony za 2011 r. z tytułu utraty zatrudnienia wyniósł 2.777,30 zł. Kwota dochodu uzyskanego z działalności gospodarczej od lipca 2011 r. do grudnia 2011 r. wynosiła 12.165,49 zł. Kwota miesięcznego dochodu rodziny po zastosowaniu instytucji utraty i uzyskana dochodu wyniosła 2.627,58 zł, a więc miesięczny dochód netto w przeliczeniu na osobę w rodzinie wyniósł 875,86 zł i przekroczył kryterium ustawowe wynikające z art. 5 ust. 1 ustawy. Wobec tego organ uznał, że zasiłek rodzinny na dzieci nie przysługuje. Z kolei zgodnie z art. 8 ustawy, określone w ustawie dodatki do zasiłku rodzinnego przysługują w przypadku ustalenia uprawnień do zasiłku rodzinnego. W związku z brakiem uprawnień do zasiłku rodzinnego, dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego 2013/2014 na dzieci nie przysługuje. Wskazując na zasadność wszczęcia trybu nadzwyczajnego organ I instancji podkreślił, iż we wniosku z dnia 5 września 2011 r., w części I pkt 4.3, strona nie wpisała informacji o dochodzie osiągniętym z tytułu działalności gospodarczej, dopiero w dniu 17 września 2013 r. w Centrum Świadczeń Socjalnych w Ł. strona oświadczyła, iż od lipca 2011 r. prowadzi działalność gospodarczą. Następnie strona przedłożyła świadectwo pracy i PIT-11, z którego wynika, iż cały dochód w 2012 roku pochodzi z działalności gospodarczej, oświadczenie takie zostało podpisane z datą 18 grudnia 2012 r., w związku z tym, iż pozostałe dokumenty zostały złożone w dniu 18 grudnia 2013 r. należy – zdaniem organu I instancji – uznać, iż nastąpiła omyłka w dacie winno być 18 grudnia 2013 r. Reasumując, okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej istniała w chwili wydawania decyzji z dnia [...] września 2012 r. jednakże nie była znana organowi. W odwołaniu od decyzji organu I instancji B. G. wniosła o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wskazując na stanowisko NSA prezentowane w wyroku z dnia 16 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1280/12, strona podkreśliła, iż nie jest dopuszczalne orzekanie w oparciu o art. 32 ustawy ze skutkiem wstecz, dopuszczalna jest zmiana lub uchylenie decyzji przyznającej świadczenie wyłącznie ze skutkiem na przyszłość. Podkreśliła, iż sytuacja rodzinna i dochodowa jej rodziny nie uległa zmianie od listopada 2011 roku i brak jest podstaw do stwierdzenia, że organ nie posiadał w chwili wydawania uchylonej decyzji wszelkich niezbędnych informacji do jej wydania. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Przywołując ustalony w sprawie stan faktyczny i prawny Kolegium przedstawiło obszerny wywód wyjaśniając przesłanki, od których zaistnienia uzależnione jest przyznanie zasiłku rodzinnego z dodatkami. Podkreśliło, iż okolicznością, która ma zasadnicze znaczenie dla oceny prawidłowości wzruszenia decyzji ostatecznej w trybie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jest zatajenie przez stronę, że od lipca 2011 roku prowadzi działalność gospodarczą, z której osiąga dochód. Dopiero w dniu 17 września 2013 r. strona złożyła oświadczenie, z którego ta okoliczność wynika, zatem istniała ona w dniu wydania decyzji przyznającej zasiłek rodzinny z dodatkiem, ale nie była znana organowi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B. G. zarzuciła naruszenie art. 32 ust. 1 ustawy poprzez jego zastosowanie i uchylenie decyzji ostatecznej przyznającej świadczenia rodzinne mimo braku zmiany sytuacji rodzinnej lub dochodowej mającej wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, gdyż dochód w rodzinie w 2011 roku wynosił tyle samo tj. 22142,79 zł, niezależnie od stwierdzenia faktu, iż część z tego dochodu pochodziło z prowadzenia działalności gospodarczej oraz uznanie, iż uchylenie decyzji może nastąpić po ponownej analizie wniosku i załączonych dokumentów. Naruszenie art. 5 ust. 4a ustawy poprzez błędną interpretację i przyjęcie, że do ustalenia wysokości dochodu należy uzyskany przez skarżącą w miesiącach od lipca do grudnia 2011 roku jako dochód miesięczny, zamiast doliczenia tego dochodu do dochodu za 2011 roku i obliczenia następnie średniego miesięcznego dochodu przypadającego na członka rodziny na przestrzeni roku. Nadto naruszenie art. 7, art. 77, art. 80, art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., art. 38 ust. 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w przedmiotowej sprawie nie uległa zmianie sytuacja rodzinna skarżącej, a wszystkie dokumenty będące podstawą wydania decyzji organ posiadał w chwili wydania pierwotnej decyzji z dnia [...] września 2012 r. W takim przypadku nie można uznać, aby pobrane świadczenia były nienależne w rozumieniu wskazanego przepisu, gdyż podstawą pobrania świadczeń była prawomocna decyzja organu o przyznaniu tych świadczeń. Nie uległa również zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa rodziny. W ocenie skarżącej nie ujawniono żadnych nowych okoliczności, których zaistnienie spowodowałoby ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych albo ich wstrzymanie. Organ przyznał świadczenia na podstawie przedłożonych, kompletnych dokumentów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.)., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a, skarga podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 tejże ustawy. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja organu II instancji, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, nie narusza prawa w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach. Przystępując do rozważań przypomnieć należy, iż przedmiotowa sprawa poddana była kontroli tutejszego sądu. Wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn.akt II SA/Łd 541/14, w sprawie ze skargi B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu prawa do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] stycznia 2014 r. Z uwagi na powyższe, aktualna weryfikacja poprawności zaskarżonego aktu ma przede wszystkim na celu sprawdzenie, czy organy administracji wypełniły wskazania sądu zawarte w uzasadnieniu przywołanego wyroku z dnia 28 sierpnia 2014 r. Zgodnie bowiem z przepisem art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Niezastosowanie się organu administracji publicznej do oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania traktować trzeba jako naruszenie normy prawa materialnego. Uznanie określonej okoliczności, jej sprecyzowanie, jako element oceny stanu faktycznego nie może naruszać art. 153 p.p.s.a., normującego zasadę związania organu administracji oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w wyroku sądu administracyjnego. Ocena prawna wiąże w danej sprawie, natomiast związanie prawomocnym wyrokiem może odnosić się do innych postępowań w zakresie, w jakim rozstrzyga określoną kwestię prawną, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w innej sprawie (vide: wyrok NSA z dnia 20 lipca 2005 r., sygn.akt II GSK 104/05; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn.akt III SA/Po 1401/13; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 lipca 2013 r., sygn.akt II SA/Gd 347/13 – wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne na stronie Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena prawna wiąże nie tylko organy, ale i sąd ponownie rozpoznający sprawę. Związanie sądu, co wyraźnie akcentuje się nie tylko w orzecznictwie, ale i w piśmiennictwie, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R . Hauzera i prof. M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck, W-wa 2011, str. 544 i nast.). W ocenie sądu, w składzie obecnie rozpoznającym sprawę, lektura zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją, pozwala stwierdzić, iż organy uwzględniły wytyczne sądu dotyczące trybu weryfikacji przesłanek czyniących dopuszczalnym wszczęcie z urzędu nadzwyczajnego trybu zmierzającego do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] września 2012 r. W efekcie prawidłowo oceniły, iż w ustalonym stanie faktycznym wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji z dnia [...]września 2012 r. nieznane organowi, który wydał decyzję. Co za tym zasadnie organ I instancji, jako organ który wydał przedmiotową decyzję ostateczną, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił to rozstrzygnięcie i wydał nową decyzję rozstrzygającą co do istoty. Zastrzeżeń sądu nie budzi ocena organów, iż w ustalonym stanie faktycznym i prawnym zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jak wykazał organ, w oparciu o obszerny materiał dowodowy, w dacie złożenia przez stronę wniosku z dnia 10 września 2012 r. nie posiadał informacji, iż skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, którą podjęła w dniu 10 lipca 2011 r. (w roku poprzedzającym okres zasiłkowy) i uzyskała określony dochód, który winien być uwzględniony przy ustalaniu dochodu rodziny strony dla potrzeb rozpatrywanego wniosku z dnia 10 września 2012 r. Jak słusznie stwierdził organ, w dacie wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem strona nie złożyła żadnego dokumentu, czy oświadczenia, w oparciu o który – jak obecnie twierdzi – organ powziął wiedzę o tym, iż prowadzi działalność gospodarczą. Wypełniając wytyczne sądu organ wyjaśnił również, że nie dysponował żadnym dokumentem, którego treść sugerować miałaby organowi posiadanie przez stronę innego źródła dochodu, właśnie w formie działalności gospodarczej. Organ nie miał żadnych pełnych, czy nawet szczątkowych informacji, które mogłyby sugerować, iż strona podjęła i prowadzi działalność gospodarczą, a które powinien zweryfikować poprzez odpowiednie wezwanie strony do złożenia wyjaśnień, jak skarżąca obecnie sugeruje. Niewątpliwie bowiem, aby powziąć wątpliwość co do danych przedstawionych przez skarżącą – pouczoną o obowiązku powiadomienia organu o zmianach mających wpływ na prawo do świadczenia oraz o skutkach niepoinformowania organu o takich - które mogłyby skłonić organ do takiego wezwania, musiałby on dysponować informacją, która chociażby szczątkowo mogła sugerować, iż strona prowadzi działalność gospodarczą lub uzyskała i osiąga inny dochód, z innego źródła niż dotychczasowe zatrudnienie. Tymczasem analiza materiału dowodowego sprawy nie pozwala odnaleźć dokumentu, oświadczenia, który taką wątpliwość mógł zrodzić. Wręcz przeciwnie, jak to podkreśliły organy, w formularzu urzędowym wniosku z dnia 10 września 2012 r. znajdującym się w aktach sprawy, strona skarżąca w części I pkt 4.2 i 4.3 nie wpisała, iż utraciła/uzyskała dochód z innego źródła, niż zatrudnienie, na formularzu widnieje wyraźna adnotacja strony "nie dotyczy" parafowana przez stronę. Co więcej, składając wówczas, do opisanego wniosku, druk – opatrzony datą 10 września 2012 r. - oświadczyła w nim jednoznacznie, iż od kilku lat pracuje w tym samym zakładzie pracy. Opisane oświadczenie strona złożyła świadoma odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, co potwierdziła własnoręcznym podpisem. Nadto do wniosku z 2012 roku załączyła zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia 22 czerwca 2012 r. o dochodzie członka rodziny podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. I niewątpliwie i ten dokument, nie wskazywał, iż strona prowadzi działalność gospodarczą, ani tej okoliczności w najmniejszym stopniu nie sugerował. Dopiero składając wniosek o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych na kolejny okres, występując z wnioskiem z dnia 17 września 2013 r. skarżąca oświadczyła na piśmie – pouczona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, iż od 2011 roku prowadzi działalność gospodarczą. Dodatkowo w dniu 14 listopada 2013 r. na piśmie oświadczyła, iż w miesiącu sierpniu 2011 roku osiągnęła dochód netto 2078,70 zł z tytułu działalności gospodarczej w spółce A. Z kolejnego oświadczenia, z tej samej daty, wynika jednoznacznie, iż działalność gospodarczą rozpoczęła w dniu 10 lipca 2011 r. pod nazwą A s.c., załączyła zaświadczenie o dochodzie za 2011 rok wystawione przez II Urząd Skarbowy w Ł. oraz zeznania podatkowe za 2011 rok. Zdaniem sądu, nie budzi wątpliwości ustalenie organu, odzwierciedlone w materiale dowodowym przedstawionym powyżej, iż fakt prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej w 2011 roku jest nową okolicznością faktyczną istotną dla sprawy, istniejącą w dniu wydania decyzji z dnia [...] września 2012 r., nieznaną organowi. Nie budzi wątpliwości sądu, w świetle materiału dowodowego przeanalizowanego przez organ z poszanowaniem zasady swobodnej oceny dowodów, iż organ wobec stwierdzenia zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uprawniony był wznowić postępowanie i w jego następstwie wydać zaskarżoną decyzję, stosownie do postanowień art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Jak zasadnie ustalił, uwzględnienie dochodu skarżącej uzyskanego z prowadzonej działalności gospodarczej w 2011 roku miało istotny wpływ na ustalenie jej prawa do świadczeń rodzinnych. Jak szczegółowo wyjaśnił organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zasiłek rodzinny przysługuje, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę albo dochód osoby uczącej się nie przekracza kwoty 539 zł. W przypadku zaś, gdy dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie lub dochód osoby uczącej się przekracza kwotę uprawniającą daną rodzinę lub osobę uczącą się do zasiłku rodzinnego o kwotę niższą lub równą kwocie odpowiadającej najniższemu zasiłkowi rodzinnemu przysługującemu w okresie, na który jest ustalany, zasiłek rodzinny przysługuje, jeżeli przysługiwał w poprzednim okresie zasiłkowym. W przypadku przekroczenia dochodu w kolejnym roku kalendarzowym zasiłek rodzinny nie przysługuje (art. 5 ust. 1 i 3 ustawy). Organ przytoczył definicję ustawową dochodu, a także utraty i uzyskania dochodu oraz wskazał, że dochód uzyskany przez stronę w roku 2011, czyli w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy z tytułu rozpoczęcia działalności gospodarczej od dnia 10 lipca 2011 r. – czego strona nie kwestionuje - wyniósł 22.142,79 zł. Natomiast dochód utracony za 2011 r. z tytułu utraty zatrudnienia, stosownie do art. 5 ust. 4 w związku z art. 3 pkt 23 lit. c ustawy, wyniósł 2.777,30 zł. Kwota dochodu uzyskanego z działalności gospodarczej od lipca 2011 r. do grudnia 2011 r. (art. 5 ust. 4a w związku z art. 3 pkt 23 lit. f ustawy) wynosiła 12.165,49 zł. Kwota miesięcznego dochodu rodziny po zastosowaniu instytucji utraty i uzyskana dochodu przewidzianej w wymienionych przepisach, wyniosła 2.627,58 zł. Ostatecznie, miesięczny dochód netto w przeliczeniu na osobę w rodzinie wyniósł 875,86 zł i przekroczył kryterium ustawowe wynikające z art. 5 ust. 1 ustawy. Zdaniem sądu, przedstawione wyliczenie nie budzi wątpliwości. W rezultacie zatem, w tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym, zaskarżone rozstrzygnięcie, jak również poprzedzające je rozstrzygnięcie organu I instancji nie budzi wątpliwości. Lektura materiału dowodowego sprawy, argumentacji organów oraz kontrola przebiegu postępowania administracyjnego nie budzi zastrzeżeń. Nie zasługuje na uwzględnienie również podniesiony przez stronę zarzut naruszenia przepisu art. 32 ustawy, gdyż w niniejszej sprawie nie miał on zastosowania. W związku z powyższym, sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego oraz nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd orzekł o oddaleniu skargi. k.ż.