II SA/Łd 332/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak – Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia - odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] stwierdzającą wydanie z naruszeniem prawa ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego wraz z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wodociągową, kanalizacyjną oraz budynku gospodarczo – garażowego na nieruchomości przy ul. A w Ł. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła osobiście B. W. Z uwagi na to, iż z akt administracyjnych wynikało, że pełnomocnikiem skarżącej ustanowionym w niniejszej sprawie we wszystkich instancjach sądowych i administracyjnych jest radca prawny P. J. (k. 51 akt administracyjnych II instancji), zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału II z dnia 24 kwietnia 2008r. wezwano go do usunięcia braków skargi przez nadesłanie 1 egzemplarza odpisu skargi oraz uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 500 zł. Stosowne wezwania doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 7 maja 2008r. (potwierdzenie odbioru przesyłki k. 7). Natomiast w dniu 9 maja 2008r. wpłynęło do Sądu pismo radcy prawnego P. J. z dnia 8 maja 2008r., w którym poinformował on Sąd o tym, iż wypowiedział pełnomocnictwo udzielone mu przez B. W. (k. 8). Do pisma tego załączył on swoje pismo z dnia 8 maja 2008r. skierowane do B. W., którego odbiór został przez nią pokwitowany w dniu 9 maja 2008r. (k. 9). W piśmie tym radca prawny P. J. złożył oświadczenie o wypowiedzeniu skarżącej udzielonego mu pełnomocnictwa oraz poinformował ją o tym, że w dniu 7 maja 2008r. doręczono mu wezwania do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych złożonej przez nią samodzielnie skargi, których uzupełnienie winno nastąpić do dnia 14 maja 2008r. pod rygorem odrzucenia skargi. Z pisma tego wynikało także, iż przekazał jej kserokopie otrzymanych z Sądu dokumentów w celu zapoznania się z ich treścią oraz podjęcia stosownych działań. Wskazanych w zarządzeniach z dnia 24 kwietnia 2008r. braków skargi jednakże nie uzupełniono. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Nie uzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi również obliguje sąd do jej odrzucenia, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Dodać przy tym należy, iż stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Oznacza to, że do skargi należy stosować przepisy Działu III Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym, Rozdział 1 – pisma w postępowaniu sądowym, w tym art. 47 § 1 p.p.s.a., który to przepis stanowi, iż do pisma należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Z literalnego brzemienia tego przepisu wynika więc, że strona ma obowiązek dołączyć odpisy składanego pisma, w stosunku do którego zachodzi potrzeba jego doręczenia innym stronom postępowania sądowego. Takim pismem niewątpliwie jest skarga, której odpisy należy doręczyć również uczestnikom postępowania. Zgodnie bowiem z treścią art. 12 p.p.s.a. ilekroć w ustawie tej jest mowa o stronie, rozumie się przez to również uczestnika postępowania – osobę, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego. Przy czym osobie tej przysługują prawa strony (art. 33 § 1 p.p.s.a.). Z akt administracyjnych natomiast wynika, iż osobami tymi są: P. S. i S. K. Dodać także trzeba, iż zgodnie z art. 67 § 5 p.p.s.a. jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Powołany przepis wyłącza stosowanie doręczeń bezpośrednich. Doręczenie pisma sądowego stronie reprezentowanej przez pełnomocnika a nie reprezentującemu ją pełnomocnikowi jest zatem wadliwe i nie wywołuje skutków prawnych. Z obowiązku doręczenia pisma pełnomocnikowi nie zwalnia sądu okoliczność, że pismo zostało wniesione przez stronę osobiście (por. np. postanowienia NSA z dnia 6 lutego 2008r., II GZ 15/08 i z dnia 7 marca 2008r. II OSK 286/08 – dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl; J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz – Warszawa 2006, s. 206; B. Dauter w B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz – Zakamycze 2005, s. 183). Istotą pełnomocnictwa jest bowiem to, że wszelkie czynności prawne dokonywane przez pełnomocnika strony w granicach udzielonego mu umocowania pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego, a tym samym działania te należy traktować tak, jakby były podejmowane przez samego mocodawcę (art. 95 § 2 k.c.). Wobec tego, zaniedbania osób, którymi posłużyła się strona (pełnomocników) w pełni ją obciążają. Tym samym niedokonanie określonej czynności przez pełnomocnika strony jest równoznaczne z zaniechaniem samej strony, która nie może twierdzić, że za jego działania i zaniechania nie ponosi odpowiedzialności. Uchybienie zatem przez stronę terminowi do dokonania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym, spowodowane okolicznościami związanymi z osobą jej pełnomocnika w pełni odnosi negatywne skutki do niej samej (por. postanowienie SN z dnia 15 grudnia 1999r., sygn. akt II UKN 678/99 – OSNAPU 2001, nr 11, poz. 402; wyrok NSA z dnia 18 lipca 2001r., sygn. akt I SA 431/00 – nie publikowany; postanowienia NSA z dnia 30 listopada 2004r., sygn. akt OZ 569/04 – nie publikowane oraz z dnia 5 grudnia 2007r., II FZ 566/07 – dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić także należy, iż pełnomocnictwo zachowuje ważność do chwili jego wygaśnięcia bądź wypowiedzenia. Zgodnie z art. 42 § 2 p.p.s.a. adwokat lub radca prawny, który wypowiedział pełnomocnictwo, obowiązany jest działać za stronę jeszcze przez dwa tygodnie, chyba że mocodawca zwolni go od tego obowiązku. Wprawdzie przepis art. 42 § 1 p.p.s.a. stanowi, że wypowiedzenie pełnomocnictwa przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu od dnia zawiadomienia go o tym, lecz ze względu na bezpieczeństwo obrotu prawnego przez analogię przyjmuje się, iż ten warunek skuteczności należy odnieść również do sytuacji wymienionej w art. 42 § 2 p.p.s.a., gdy wypowiedzenia dokonał pełnomocnik (tak np. M. Niezgódka – Medek w B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz – Zakamycze 2005, s. 111; postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2008r., II GZ 15/08 – dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Udzielone radcy prawnemu P. J. pełnomocnictwo obejmowało reprezentowanie skarżącej w niniejszej sprawie we wszystkich instancjach sądowych i administracyjnych. Było to więc pełnomocnictwo określone w art. 36 pkt 2 p.p.s.a., co oznacza, że skarżąca upoważniła pełnomocnika do dokonywania w jej imieniu wszystkich czynności w tej konkretnej sprawie. Skoro więc wezwania do usunięcia braków skargi wskazanych w zarządzeniach z dnia 24 kwietnia 2008r. doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 7 maja 2008r., czyli jeszcze przed wypowiedzeniem przez niego pełnomocnictwa i powiadomieniem Sądu o tej okoliczności, doręczenie to należało uznać za skuteczne i wywołujące skutki prawne w stosunku do samej skarżącej. Tym samym siedmiodniowy termin do usunięcia w/w braków skargi upływał w dniu 14 maja 2008r. (środa). W niniejszej sprawie braki te nie zostały uzupełnione w powyższym terminie ani przez skarżąca, ani przez jej pełnomocnika. Z akt sprawy natomiast nie wynika, aby skarżąca zwolniła pełnomocnika z określonego w treści art. 42 § 2 p.p.s.a. obowiązku. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w postanowieniu. A.D.