II SA/Łd 356/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lipca 2022 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 8 lutego 2022 r. nr 41/2022 znak WOP.7721.0703.2021.KD w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie dotyczącej budowy linii elektroenergetycznej oddala skargę. dc Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia 8 lutego 2022 r. nr 41/2022 znak WOP.7721.0703.2021.KD, Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kutnie nr 50/2021 z dnia 17 czerwca 2021 r. znak PINB.7355.41.9.2019-2021.WS, w przedmiocie umorzenia postępowanie w sprawie budowy linii elektroenergetycznej. Jak wynika z akt sprawy w dniu 21 marca 2019 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kutnie wpłynęło podanie B.B. w przedmiocie usunięcia linii elektroenergetycznych wybudowanych bez pozwolenia na budowę przez E. S.A. z/s w G., na jej nieruchomości nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...] i w [...], działka nr 195, gmina K., powiat K. Do pisma załączono: - zawiadomienie z dnia 14 lutego 2019 r. o wszczęciu postępowania przez Starostwo Powiatowe w Kutnie w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 15,0400 ha położonej w gminie K. w obrębie ewidencyjnym [...], stanowiącej własność B.B., poprzez udzielenie zezwolenia spółce E. S.A. z/s w G. na zajęcie części w/w nieruchomości w związku z realizowaną przebudową napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji K.-K., w pasie o zajętości 4671,9 m2; - zawezwanie E. S.A. do próby ugodowej z dnia 8 marca 2019 r. przez B.B; - protokół z rozprawy administracyjnej z dnia 6 września 2019 r. przeprowadzonej w Starostwie Powiatowym w Kutnie w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości; - pismo z dnia 10 grudnia 2004 r. Zakładu Energetycznego P. S.A., w którym informuje się B.B., że spółka nie znalazła podstaw prawnych do uznania roszczenia dotyczącego dzierżawy gruntu pod liniami elektroenergetycznymi. Przez teren działki oznaczonej nr 195 przebiega linia niskiego napięcia stanowiąca własność Z. S.A. wybudowana w 1964 r. i zmodernizowana w ramach powszechnej elektryfikacji w 1978 r. oraz linia 15 kV wybudowana w 1989 r. podczas modernizacji zasilania stacji wodociągowej przez Wojewódzki Zarząd Inwestycji Rolniczych w P. Budowa linii odbyła się zgodnie z obowiązującymi przepisami tj. w oparciu o art. 35 i 36 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości a od 1 sierpnia 1985 r. w oparciu o art. 75 i 80 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, które przewidywały możliwość ograniczenia praw wynikających z własności, natomiast właścicielowi, którego prawo zostało ograniczone przysługiwało odszkodowanie za poniesione straty. W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego organ stopnia powiatowego wystąpił do: Archiwum Państwowego w P. Oddział w ., Starostwa Powiatowego w Kutnie, Urzędu Miejskiego w Krośniewicach oraz Urzędu Gminy Krośniewice z prośbą o ustalenie czy w książkach ewidencji ruchu budowlanego są adnotacje o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę spornych obiektów lub innych dokumentów wymaganych ustawą Prawo budowlane, na podstawie których mogłyby zostać wybudowane przedmiotowe linie energetyczne - linia niskiego, średniego oraz wysokiego napięcia. W notatce organu pierwszej instancji z dnia 30 kwietnia 2019 roku znajduje się informacja, że ze względu na fakt, iż wniosek dotyczy linii elektroenergetycznych wybudowanych na dwóch nie sąsiadujących ze sobą nieruchomościach, to znaczy na działce nr [...] znajdującej się w miejscowości S. i działki numer 195 znajdujących się w miejscowości N., zostały wszczęte dwa odrębne postępowania administracyjne, a niniejsze dotyczy działki nr [...] położonej w miejscowości S. Pismem z dnia 7 maja 2019 r. organ powiatowy wystąpił do E. S.A. o udostępnienie dokumentów, na podstawie których możliwe było prowadzenie robót budowalnych związanych z budową przedmiotowych linii elektroenergetycznych i lokalizacji słupów energetycznych, bądź wskazanie instytucji posiadających takie dokumenty. W odpowiedzi na powyższe pismo, wyjaśniono, że przez działkę nr [...] w S. nie przebiega linia energetyczna niskiego napięcia E. S.A. W załączeniu przesłano z zasobu Rejonu Dystrybucji K. mapę powykonawczą z przebiegiem linii SN-15 kV K.-K. Z wypisu wykonawcy na mapie wynika, że linia powstała w 1977 r. Pismem z dnia 20 maja 2019 r. Starostwo Powiatowe w Kutnie wskazało, iż w dokumentach archiwalnych nie odnaleziono dokumentacji dotyczącej wydania pozwolenia na budowę linii elektroenergetycznej i słupów energetycznych znajdujących się na dz. nr ewid. 21, obręb [...], gm. K. Ponadto, poinformowano, iż w archiwum Starostwa Powiatowego w Kutnie znajdują się dokumenty wytwarzane od roku 1990. W dniu 17 czerwca 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kutnie przeprowadził oględziny w sprawie budowy linii elektroenergetycznej 15 kV z trzema słupami energetycznymi znajdującymi się na działce nr [...] oraz budowy linii energetycznej 110 kV wraz z jednym słupem energetycznym znajdującym się na terenie działki nr 21. Z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 17 czerwca 2019 r. wynika, że przez działkę nr [...] przebiega linia średniego napięcia 15 kV, będąca własnością E. S.A. Linia ta podparta jest na 3 słupach (w protokole oznaczone jako słup nr 1, słup nr 2 oraz słup nr 3 – linia B). Na mapie powykonawczej odpowiednio są to słupy: nr 87/P/12, 86/P/12 oraz 85/Na/12. Ponadto, przez działkę nr [...] przebiega linia wysokiego napięcia 110 kV, będąca własnością E. S.A., która podparta jest na jednym słupie znajdującym się na wspomnianej nieruchomości - nr 76. Z przesłanych przez E. S.A. materiałów archiwalnych będących w zasobach Rejonu Dystrybucji K. - mapa, z przebiegiem linii SN-15 kV K.-K. wynika, że linia średniego napięcia powstała w 1977 r. i odpowiada ona obecnemu obszarowi pomiędzy słupami 84:88. Na załączonej mapie powykonawczej znajdują się następujące uzgodnienia dokumentacją z dnia 14 lutego 1977 r.: Centralnej Dyrekcji Okręgowej PKP zgodnie z pismem z dnia 4 maja 1977 r. sprawy: D4d.621-99/77 - podpisał Naczelny Dyrektor S. D. oraz Zakładu Energetycznego P. z dnia 13 kwietnia 1977 r. Wydział Rozwoju - podpisał kierownik mgr inż. J. B. Pismem z dnia 2 lipca 2019 r. E. S.A. przesłała kopię dokumentów dotyczących budowy linii WN 110 kV K.-K.: decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia 21 maja 1992 r.; decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji z dnia 19 sierpnia 1991 r.; wskazanie lokalizacyjne nr 3/89 z dnia 7 lipca 1989 r.; protokół nr 230/61 z dnia 23 listopada 1961 r. W dniu 9 września 2019 r. odbyły się kolejne oględziny spornego obiektu. Obecna na nich B.B. oświadczyła, że przedłożone w dniu 9 lipca 2019 r. dokumenty są mało czytelne, ponieważ nie posiadają załącznika graficznego w skali 1:500 nie mogą być zakwalifikowane jako dokumenty dotyczące przedmiotowej nieruchomości. W ocenie B.B. jest to samowola budowlana. Brak jest również uzgodnień z właścicielem gruntów, brak jest wpisu do ewidencji oraz brak jest wpisu do ksiąg wieczystych. W odpowiedzi na pismo PINB w Kutnie z dnia 5 listopada 2019 r., Burmistrz Krośniewic wydał w dniu 4 grudnia 2019 r. zaświadczenie, zgodnie z którym wyżej opisany obiekt jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą nr 69/XII/03 Rady Miejskiej w Krośniewicach z dnia 27 sierpnia 2003 r. Ponadto Burmistrz Krośniewic wskazał, że w Archiwum Zakładowym Urzędu Miejskiego w K. nie znajdują się żadne dokumenty dotyczące budowy linii energetycznej średniego i wysokiego napięcia w miejscowości S. W związku z tym, że na przedmiotowej działce znajdują się 2 obiekty budowlane: linia elektroenergetyczna średniego napięcia oraz linia elektroenergetyczna wysokiego napięcia, prowadzone postępowanie zostało rozdzielone na dwa odrębne postępowania. Decyzją z dnia 24 marca 2020 r. nr 22/2020 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kutnie na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. umorzył postępowanie w sprawie wniesionej w dniu 21 marca 2019 r. przez B.B. dotyczącej budowy linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15 kV wraz z podbudową słupową (trzy słupy żelbetowe: nr 87/P/12, nr 86/P/12 i nr 85/Na/12) znajdującą się na terenie działki nr [...] bez wymaganych przepisami Prawo budowlane dokumentów. W wyniku rozpatrzenia odwołania B.B. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi w dniu 17 czerwca 2020 r. decyzję nr 147/2020 uchylił w całości zaskarżoną decyzję z dnia 24 marca 2020 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wojewódzki stwierdził, że ustalenia dokonane przez PINB w Kutnie są niewystarczające do umorzenia postępowania administracyjnego, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest niepełny. Organ stwierdził, że w ponownie prowadzonym postępowaniu należy zbadać, czy linia ta została wybudowana zgodnie z obowiązującymi wymogami, normami oraz rozwiązaniami technicznymi, przy zastosowaniu właściwych materiałów i elementów konstrukcyjnych. Ponadto, należy sprawdzić, czy stan techniczny obiektu nie powoduje zagrożenia dla ludzi i mienia, a także czy nie występuje pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych otoczenia. Pismem z dnia 17 czerwca 2021 r. organ stopnia powiatowego zwrócił się do E. S.A. Oddział w P. o udzielenie informacji czy przedmiotowa linia średniego napięcia została wybudowana zgodnie z obowiązującymi w dacie jej budowy Polskimi Normami oraz rozwiązaniami technicznymi oraz przy zastosowaniu do jej budowy właściwych pod względem konstrukcyjnym materiałów budowlanych. Ponadto, organ zwrócił się o ustosunkowanie się do aktualnego stanu technicznego i użytkowego linii elektroenergetycznej w oparciu o corocznie dokonywane kontrole, dokumentowane w formie karty oględzin, której integralnym załącznikiem są protokoły z pomiarów oporności uziemień kontrolowanej sieci wysokiego napięcia. W piśmie z dnia 3 lipca 2021 r. E. S.A. poinformował organ I instancji, że linia SN relacji K.-K. została wybudowana zgodnie z obowiązującymi normami, katalogami oraz według technologii stosowanych również w obecnym czasie. Ogólny stan techniczny linii jest dobry i pozostaje w ciągłej eksploatacji prowadzonej przez lokalnego Operatora Systemu Dystrybucyjnego. Załączony do pisma protokół nr 10/78 odbioru linii SN relacji K.- K. (ówcześnie LSN G. – K.) potwierdza użycie właściwych w tamtym okresie technologii i materiałów do budowy linii SN. Na działce nr ewid. [...] w miejscowości S. znajdują się 4 stanowiska słupowe i stanowią fragment (w trzonie) linii napowietrznej relacji K. z GPZ K. o obecnym numerze ruchowym [0014/19]. Dla sieci SN w ramach bieżącej eksploatacji prowadzone są również oględziny w cyklu 5 - letnim, oraz pomiary Ru (rezystancji uziemień) stanowisk słupowych w cyklu 4 - letnim. Ostatnie oględziny przeprowadzono w roku 2019. Żadne z wymienionych stanowisk na przedmiotowej działce nie wymaga zastosowania instalacji uziemiającej ze względu na lokalizację oraz funkcję w linii. Tym samym nie podlegają pomiarom kontrolnym rezystancji uziemienia. Do pisma załączono oprócz wspomnianego protokołu, kartę oględzin linii SN z dnia 9 października 2019 r. W dniu 17 czerwca 2021 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kutnie decyzją nr 50/2021, na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. umorzył postępowanie w sprawie z wniosku B.B. z dnia 21 marca 2019 r. dotyczącej budowy linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15 kV wraz z podbudową słupową (trzy słupy żelbetowe: nr 87/P/12, nr 86/P/12 i nr 85/Na/12) znajdującą się na terenie działki nr [...] bez wymaganych przepisami Prawo budowlane dokumentów. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B.B., reprezentowana przez radcę prawnego Z.P. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie w toku postępowania poprzedzającego jej wydanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w szczególności pominięcie kwestii związanych ze zgodnością linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15 kV z przepisami technicznymi obowiązującymi w czasie jej powstania, a także niezbadanie czy stan techniczny obiektu nie powoduje zagrożenia dla ludzi i mienia i czy nie występuje pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych otoczenia; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 34 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego przez niezastosowanie i pominięcie faktu, że na właścicielu obiektu ciąży obowiązek przechowywania określonej dokumentacji. Strona wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez nakazanie E. S.A. rozbiórkę biegnącej przez nieruchomość linii średniego napięcia 15 kV, ewentualnie jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto, wniesiono o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu ustania zagrożenia epidemiologicznego na terenach Polski i Austrii. W toku postępowania odwoławczego Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał w dniu 29 października 2021 r. postanowienie nr 250/1/2021, którym na podstawie art. 136 K.p.a., zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego poprzez: 1) wystąpienie do Archiwum Państwowego celem pozyskania decyzji o pozwoleniu na budowę nr B-8542/4/77 z dnia 6 kwietnia 1977 r. (nieczytelna data - możliwa również data 6 września 1977 r.); 2) dokonanie analizy w zakresie zgodności przedmiotowej inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi. W dniu 14 grudnia 2021 r. organ powiatowy nadesłał pisemne wyjaśnienia organu stopnia powiatowego wraz z archiwalną reprodukcją decyzji Naczelnika Gminy Kutno Nr B-8542/4/77 z dnia 6 kwietnia 1977 r. o pozwoleniu na przebudowę linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15kV obejmującą odcinek G.-S., K. Odnosząc się zaś do analizy w zakresie zgodności przedmiotowej inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi PINB w Kutnie wyjaśnił, że do dokumentów przesłanych w związku z odwołaniem strony od decyzji z dnia 17 czerwca 2021 r. dołączone zostały: 1) protokół nr 10/78 z dnia 2 czerwca 1978 r. odbioru technicznego i przekazania eksploatacji robót po kapitalnym remoncie (bez uwag); b) karta oględzin linii SN z dnia 9 października 2019 r. z której wynika, że linia elektroenergetyczna średniego napięcia znajduje się w dobrym stanie i nadaje się do dalszej eksploatacji. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 8 lutego 2022 r. nr 41/2022 Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że przedmiotem postępowania pierwszoinstancyjnego jest kwestia zgodności z przepisami prawa budowy linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15 kV wraz z podbudową słupową znajdującą się na terenie działki nr 21, będącej własnością E. S.A. Wobec tego organ wojewódzki podkreślił, że w pierwszej kolejności zobligowany był do jednoznacznego ustalenia, czy inwestor dopuścił się samowoli budowlanej, w jakim zakresie i w jakim okresie zakończono budowę spornej inwestycji, tak by móc zastosować właściwe przepisy prawa budowlanego. Wskazał, że z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, iż przedmiotowa linia elektroenergetyczna średniego napięcia została wybudowana w drugiej połowie lat 70-tych XX wieku. O budowie datowanej na rok 1977 świadczyć może wypis wykonawcy na mapie powykonawczej, na której znajduje się przebieg linii SN-15 kV K.-K., przedstawionej przez E. S.A. Z kolei protokół Zakładu Energetycznego P. Nr 10/78 z odbioru technicznego i przekazania do eksploatacji linii napowietrznej 15 kV G.-K. datowany jest na 2 czerwca 1978 r. Zgodnie zaś z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe tj. ustawy Prawo budowlane z roku 1974. Omawiany wyjątek ma zastosowanie do obiektów budowlanych powstałych bez wymaganego pozwolenia na budowę, czyli w warunkach samowoli budowlanej, których budowę zakończono przed 1 stycznia 1995 r. lub w stosunku do których przed tą datą wszczęto postępowanie administracyjne, lecz do tego dnia nie zakończono. W niniejszej sprawie, organ II instancji już w poprzedniej decyzji kasatoryjnej nr 147/2020 z dnia 17 czerwca 2020 r. stał na stanowisku, że nie można przyjąć w sposób niebudzący wątpliwości, by przedmiotowy obiekt został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej. Zgromadzone w toku postępowania mogące świadczyć o legalności inwestycji dokumenty to między innymi: - oryginał decyzji nr ANB.7351/p/35/92 z dnia 21 maja 1992 r. udzielającej Zakładowi Energetycznemu P. pozwolenia na budowę linii 110 kV zasilającej stację transformatorową 110/15 kV w K.-B.; - oryginał decyzji Burmistrza Gminy Krośniewice nr RG.8331/15/91 z dnia 19 sierpnia 1991 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji polegającej na budowie stacji transformatorowej 110/15 kV wraz z dowiązaniami liniowymi 110 kV położonej w K.-B.; - kserokopia mapy powykonawczej z przebiegiem linii SN 15 kV K.-K. Na załączonej mapie znajdują się dwa uzgodnienia: - uzgodnienie z dokumentacją z dnia 14 lutego 1977 r. Centralnej Dyrekcji Okręgowej PKP, zgodnie z pismem z dnia 4 maja 1977 r. (znak sprawy: D4d.621-99/77) podpisane przez Naczelnego Dyrektora S.D. oraz uzgodnienie Zakładu Energetycznego P. z dnia 13 kwietnia 1977 r., które podpisał mgr inż. J. B., Kierownik Wydziału Rozwoju; - protokół Zakładu Energetycznego P. Nr 10/78 z odbioru technicznego i przekazania do eksploatacji linii napowietrznej 15 kV G.-K. z dnia 2 czerwca 1978 r. Zdaniem organu powyższe ustalenia potwierdza także, pozyskana w toku postępowania odwoławczego z Archiwum Państwowego w P., decyzja Naczelnika Gminy w Kutnie Nr B-8542/4/77 z dnia 6 kwietnia 1977 r. o pozwoleniu na przebudowę linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15kV wraz z podbudową słupową (trzy słupy żelbetowe: nr 87/P/12, 86/P/12 i 85/Na/12). Analiza tego dokumentu w opinii organu prowadzi do uznania, że obiekt budowlany nie został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej, skoro została wydana decyzja organu administracji państwowej pozwalająca na jego przebudowę. Przedmiotowa inwestycja miała charakter legalny, a zatem w świetle zebranej dokumentacji nie powstawała w warunkach samowoli budowlanej. Skoro więc żadna z okoliczności ustalonych w toku postępowania, nie świadczy o tym, że sporny obiekt jest samowolą budowlaną, w omawianej sprawie nie mogą znaleźć zastosowania przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Przepis art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. wyraźnie bowiem stanowi, że przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. stosuje się do obiektów budowlanych powstałych bez wymaganego pozwolenia na budowę, czyli w warunkach samowoli budowlanej, których budowę zakończono przed 1 stycznia 1995 r., lub w stosunku do których przed 1 stycznia 1995 r. wszczęto postępowanie administracyjne, lecz do tego dnia nie zakończono. Organ wojewódzki wyjaśnił ponadto, że w odniesieniu do obiektów zrealizowanych legalnie, dopuszczalność ich kontrolowania na gruncie obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane w zakresie zgodności z przepisami, jest możliwa tylko w razie istotnego naruszenia przepisów techniczno-budowlanych czy przepisów planowania i zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśnił, że w aktach przedmiotowej sprawy znajduje się zaświadczenie Burmistrza Gminy Krośniewice z dnia 4 grudnia 2019 r., zgodnie z którym usytuowanie obiektu budowlanego - linii energetycznej średniego napięcia 15 kV wraz z podbudową słupową zlok. na działce nr [...] jest zgodne z ustaleniami § 23 pkt 3 lit. c w zw. z § 13 pkt 1 lit. d oraz pkt 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Krośniewice, zatwierdzonym uchwałą nr 69/XI/03 Rady Miejskiej w Krośniewicach z dnia 27 sierpnia 2003 r. W § 13 ust. 1 pkt 4 przedmiotowego planu wskazano, że lokalizację projektowanych urządzeń liniowych nadziemnych i podziemnych uzbrojenia terenów z wyjątkiem przyłączy do posesji i budynków, ustala się w liniach rozgraniczających ulic oraz w liniach rozgraniczających dróg powiatowych i gminnych przy zachowaniu wzajemnych normatywnych odległości, stosownie do przepisów szczególnych. Jednakże w § 23 ust. 1 pkt 3 lit. c dopuszczono możliwość lokalizacji sieci uzbrojenia terenu dla mediów określonych w § 13 ust. 1 lit. a, b, d [pełne zaopatrzenie w energię elektryczną] i przebudowę istniejących sieci na terenach upraw rolnych. Dlatego też należy uznać, iż realizacja wspomnianej linii średniego napięcia na przedmiotowej działce jest zgodna z obowiązującym porządkiem planistycznym dla tego obszaru. W dalszej kolejności, organ zauważył, że z przedłożonej przez E. S.A. karty oględzin linii SN z dnia 9 października 2019 r. wynika, że stan techniczny linii energetycznej średniego napięcia 15 kV położonej na działce nr [...] w miejscowości S., gm. K. jest prawidłowy, a obiekt ten nadaje się do dalszej eksploatacji. W opinii organu nie sposób również uznać, aby stan techniczny obiektu powodował zagrożenie dla ludzi i mienia, bądź powodował pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych otoczenia. Załączony do pisma E. S.A. z dnia 3 lipca 2020 r. protokół nr 10/78 z dnia 2 czerwca 1978 r. odbioru technicznego linii SN relacji K. – K. (ówcześnie LSN G. – K.) potwierdza użycie właściwych w tamtym okresie technologii i materiałów do budowy linii SN, zgodnych z obowiązującymi Polskimi Normami, a także wykonanie robót budowlanych zgodnie z przepisami prawa. Organ stwierdził na marginesie, że gdyby nawet przyjąć hipotetycznie, że przedmiotowy obiekt budowlany powstał w warunkach samowoli budowlanej (na co brak dowodów), to byłaby to jedynie samowola formalna, nie zaś materialna, w związku z czym, nie zaistniałyby również podstawy do prowadzenia postępowania legalizacyjnego, jak i samej ingerencji organów nadzoru budowlanego. Zaznaczył, że przedmiotowa linia elektroenergetyczna średniego napięcia służy zaspokojeniu potrzeb ludności poprzez przesył i dystrybucję energii elektrycznej, stanowiąc jednocześnie stosownie do art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, inwestycję celu publicznego. Wobec tego organ stwierdził, że nie sposób uznać, aby przedmiotowa linia elektroenergetyczna średniego napięcia 15 kV powstała w warunkach samowoli budowlanej. Ustalony stan faktyczny nie wskazuje, aby podczas realizacji inwestycji doszło do jakichkolwiek nieprawidłowości na gruncie szeroko pojętego prawa budowlanego, ani też, by obecna eksploatacja obiektu wymagała władczej ingerencji organów nadzoru budowlanego. W tej sytuacji, wobec braku podstaw do ingerencji organów nadzoru budowlanego w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane, dalsze prowadzenie postępowania stało się bezprzedmiotowe. Odnosząc się zaś do argumentacji zaprezentowanej w odwołaniu organ stwierdził, że nie podzielił wskazanej w nim argumentacji, co szeroko zaprezentował w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia. Odnosząc się z kolei do wniosku o zawieszenie postępowania do czasu ustania zagrożenia epidemiologicznego na terenach Polski i Austrii, wyjaśnił, że nie może się do niego przychylić, albowiem obecnie obowiązujące regulacje ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. poz. 1842 ze zm.) nie przewidują takiego trybu, nadto jedynym skutkiem takiego działania byłoby wydłużenie trwającego postępowania o wiele lat, ze względu na niemożność ustalenia horyzontu czasowego zakończenia się stanu epidemii COVID-19 na świecie, w tym na terytorium Unii Europejskiej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła B.B., reprezentowana przez radcę prawnego Z.P. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: a) art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, nadto załatwienie sprawy w sposób niemający na względzie słusznego interesu skarżącej, w szczególności: - ustalenie, że posadowienie linii jest zgodne z porządkiem planistycznym dla tego obszaru, podczas gdy w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 listopada 2021 r. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 866/20 stwierdzono nieważność uchwały RM w Krośniewicach z dnia 27 sierpnia 2003 r. nr 69/XII/03 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Krośniewice w części dotyczącej działki o nr ewidencyjnym [...]; - pominięcie kwestii związanych ze zgodnością linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15kV z przepisami technicznymi obowiązującymi w czasie jej powstania; - niezbadanie czy stan techniczny obiektu nie powoduje zagrożenia dla ludzi i mienia i czy nie występuje pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych otoczenia, b) prawa materialnego tj. § 34 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistycznobudowlanego przez jego niezastosowanie i pominięcie faktu, że na właścicielu obiektu ciążył obwiązek przechowywania określonej dokumentacji. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, przeprowadzenie dowodu z wyroku WSA w Łodzi z dnia 30 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Łd 866/20 na okoliczność braku planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego działkę ewidencyjną nr 21, nadto zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że dokumenty zgromadzone w sprawie są nie wystarczające do potwierdzenia legalności budowy. Na właścicielu obiektu już w 1977 r. ciążył obowiązek przechowywania stosownej dokumentacji, co wynikało z § 34 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego. Ponadto, w dacie wydania decyzji dla przedmiotowej działki nie obowiązywał już plan zagospodarowania przestrzennego, gdyż wyrokiem sądu z dnia 30 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 866/20, stwierdzono nieważność uchwały RM w Krośniewicach z dnia 27 sierpnia 2003 r. nr 69/XII/03 w części dotyczącej działki o nr ewidencyjnym [...]. Niezależnie od tego, w ocenie skarżącej, lokalizacja linii nie była zgodna z brzmieniem przepisów uchwały z dnia 27 sierpnia 2003 r., bowiem zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 4 "lokalizację projektowanych urządzeń liniowych nadziemnych i podziemnych uzbrojenia terenów z wyjątkiem przyłączy do posesji i budynków, ustala się w liniach rozgraniczających ulic, oraz w liniach rozgraniczających dróg powiatowych i gminnych przy zachowaniu wzajemnych normatywnych odległości, stosownie do przepisów szczególnych". W ocenie skarżącej linia energetyczna nie jest posadowiona zgodnie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Linia biegnie faktycznie w innym miejscu niż wynika to z graficznego załącznika do planu zagospodarowania (w poprzek działki). Okoliczność ta winna zatem zostać zbadana w ramach opinii biegłego geodety z uwzględnieniem stosownych oględzin. Skoro organ takiego dowodu nie przeprowadził, to nie wykazał zgodności usytuowania z planem. Z tej przyczyny zaskarżona decyzja winna zostać zmieniona, a organ winien wydać nakaz rozbiórki obiektu. W odpowiedzi na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) (dalej: ustawa covidowa). W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Jednocześnie należy wskazać, że na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19). W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej, jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że pełnomocnik skarżącego oraz uczestnik postępowania nie potwierdzili możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji. Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) (dalej: ustawa p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi nr 41/2022 z dnia 8 lutego 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, którą na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. umorzono jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie budowy linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15 kV wraz z podbudową słupową (trzy słupy żelbetowe: nr 87/P/12, nr 86/P/12 i nr 85/Na/12) znajdującą się na terenie działki nr [...], położonej w miejscowości S., gm. K., bez wymaganych przepisami Prawa budowlanego dokumentów. Zasadnicza kwestia, która musiała zostać ustalona w niniejszej sprawie przez organy administracji sprowadzała się do stwierdzenia, czy przedmiotowa linia elektroenergetyczna została zrealizowana w ramach samowoli budowlanej, czy też zgodnie z obowiązującym prawem. W tym celu organy w ramach toczącego się przed nimi postępowania wyjaśniającego podjęły szereg czynności zmierzających do zebrania materiału dowodowego pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Jak ustalił organy administracji przedmiotowa linia elektroenergetyczna średniego napięcia została wybudowana w drugiej połowie lat 70-tych XX wieku. Na podstawie zgromadzonego w aktach materiału dowodowego należy stwierdzić, że istnieje szereg dokumentów potwierdzających, że w.w. linia została zrealizowana w tym właśnie okresie oraz zgodnie z obowiązującym prawem. I tak, o budowie datowanej na rok 1977 świadczy wpis wykonawcy na mapie powykonawczej, na której znajduje się przebieg linii SN-15 kV K.-K., przedstawionej przez E. S.A., obejmujący działkę nr [...] położoną w miejscowości S., na której jak ustalono w trakcie oględzin oraz znajdujących się materiale aktowym dowodów (m.in. na podstawie wyrysu z mapy) posadowione są słupy nr 87/P/12, 86/P/12 oraz 85/Na/12. W aktach sprawy znajduje się także protokół Zakładu Energetycznego P. Nr 10/78 z odbioru technicznego i przekazania do eksploatacji linii napowietrznej 15 kV G.-K. (obecnie K.-K.), który datowany jest na 02.06.1978 r. Co istotne, protokół nr 10/78 wyraźnie wskazuje na decyzję Naczelnika Gminy Kutno znak B-8542/4/77 z dnia 6 kwietnia 1977 r., jak podstawę realizacji linii 15 kV. Na w.w. mapie powykonawczej znajdują się dwa uzgodnienia - uzgodnienie z dokumentacją z dnia 14 lutego 1977 r. Centralnej Dyrekcji Okręgowej PKP, zgodnie z pismem z dnia 4 maja 1977 r. (znak sprawy: D4d.621-99/77) podpisane przez Naczelnego Dyrektora S.D. oraz uzgodnienie Zakładu Energetycznego P. z dnia 13 kwietnia 1977 r., które podpisał mgr inż. J. B., Kierownik Wydziału Rozwoju. Ponadto należy zauważyć, że w toku postępowania wyjaśniającego organy administracji zebrały dokumenty świadczące także pośrednio o legalności inwestycji. Wskazać tu należy na: oryginał decyzji nr ANB.7351/p/35/92 z dnia 21 maja 1992 r. udzielającej Zakładowi Energetycznemu P. pozwolenia na budowę linii 110 kV zasilającej stację transformatorową 110/15 kV w K.; oryginał decyzji Burmistrza Gminy Krośniewice nr RG.8331/15/91 z dnia 19 sierpnia 1991 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji polegającej na budowie stacji transformatorowej 110/15 kV wraz z dowiązaniami liniowymi 110 kV położonej w K.; kserokopia mapy powykonawczej z przebiegiem linii SN 15 kV K.-K. Dokumentem, który ma jednak w sprawie zasadnicze znaczenie jest decyzja Naczelnika Gminy w Kutnie Nr B-8542/4/77 z dnia 06.04.1977 r. o pozwoleniu na przebudowę linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15kV. Decyzja ta w zestawieniu z pozostałymi znajdującymi się w aktach, a wymienionymi wyżej dowodami, w tym protokołem odbioru i przekazania do eksploatacji linii 15 kV oraz mapą powykonawczą, świadczy w ocenie Sądu jednoznacznie o tym, że sporna linia elektroenergetyczna znajdująca się na działce nr [...] w miejscowości S. nie została zrealizowana w ramach samowoli budowlanej, ale zgodnie z obowiązującym prawem. Odnosząc się do stanu technicznego spornej linii elektroenergetycznej, Sąd zauważa, że w aktach postępowania znajduje się karta oględzin linii SN z dnia 9 października 2019 r. przedłożona przez E. S.A., z której wynika, że stan techniczny linii energetycznej średniego napięcia 15 kV położonej na działce nr [...] w miejscowości S., gm. K. jest prawidłowy, a obiekt ten nadaje się do dalszej eksploatacji. W ocenie Sądu organy administracji prawidłowo przyjęły, że stan techniczny obiektu nie powoduje zagrożenia dla ludzi i mienia, nie powoduje także pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych otoczenia. Z protokołu załączonego do pisma E. S.A. z dnia 3 lipca 2020 r. - protokół nr 10/78 z dnia 2 czerwca 1978 r. odbioru technicznego linii SN relacji K. – K. (ówcześnie LSN G.- K.) – wynika, że przy realizacji w.w. linii użyto właściwe w ówczesnym okresie technologie i materiały do budowy linii, zgodnych z obowiązującymi Polskimi Normami, a roboty budowlane zostały wykonane zostały zgodnie z przepisami prawa. Tym samym zarzuty skargi także w powyższym zakresie nie są zasadne. Odnosząc się do kwestii ustalenia przez organy, jakie przepisy będą miały zastosowanie niniejszej sprawie, ze względu na fakt z dniem 1 stycznia 1995 roku nastąpiła zmiana stanu prawnego, wskazać należy, że zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.) przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. zobowiązuje w odniesieniu do samowoli budowlanej stosowanie przepisów dotychczasowych, tj. przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane w stosunku do obiektów budowlanych, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie Prawa budowlanego z 1994 r., czyli przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Należy jednak zauważyć, że z samowolą budowlaną mamy do czynienia, gdy obiekt budowalny powstaje bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy. W niniejszej zaś sprawie przedłożono dokumenty, z których wynika, że inwestor uzyskał pozwolenie na budowę spornej linii elektroenergetycznej (decyzja Naczelnika Gminy Kutno Nr B-8542/4/77 z dnia 06.04.1977 r. o pozwoleniu na przebudowę linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15 kV). Fakt ten wyklucza możliwość uznania, że sporny obiekt jest samowolą budowlaną, a w konsekwencji nie miały zastosowania przepisy ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. stosownie do art. 103 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. W powyższym zakresie organy zajęły prawidłowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nieobowiązywania dla przedmiotowej działki planu zagospodarowania przestrzennego, Sąd wskazuje, iż organ II instancji podniósł trafnie, że z zaświadczenia Burmistrza Krośniewic z dnia 4 grudnia 2019 r. wynika, że przedmiotowy obiekt jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą nr 69/XII/03 Rady Miejskiej w Krośniewicach z dnia 27 sierpnia 2003 r., a to przede wszystkim z uwagi na treść § 23 ust. 1 pkt 3 lit. c uchwały. Przyznać należy jednak rację skarżącej, w.w. że prawomocnym wyrokiem z dnia 30 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 866/20 (CBOSA), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę B.B. na uchwałę Rady Miejskiej w Krośniewicach z dnia 27 sierpnia 2003 r. i w pkt 1 wyroku stwierdził nieważność § 28 ust. 1 pkt 2 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr 21. Sąd w powołanym wyroku uznał m.in., że w wyniku podjęcia zaskarżonej uchwały zostały istotnie naruszone prawa właścicielskie skarżącej, gdyż ograniczono sposób wykonywania przysługującego jej prawa własności. Nastąpiło to w wyniku braku zachowania względem skarżącej przewidzianego procedurą planistyczną obligatoryjnego wymogu pisemnego zawiadomienia wynikającego z art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, co stanowi istotne naruszenie procedury uchwalania planu miejscowego. Powyższa okoliczność oznacza jednak, że wskazywany przez skarżącą wyrok nie ma wpływu na wynik sprawy niniejszej. Jak wynikało bowiem z unieważnionego postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w § 28 ust. 1 pkt 2 plan ustalał jedynie strefę techniczną dla istniejącej napowietrznej linii energetycznej wysokiego napięcia 110 kV w odległości 15 m od osi linii. Zapis ten nie odnosił się zatem w żadnej mierze do lokalizacji spornej linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15 kV. Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 866/20, nie wywołuje zatem skutku w postaci zdelegalizowania posadowienia spornej linii (zob. wyrok WSA w Łodzi z 18.05.2022 r., II SA/Łd 6/22, CBOSA). W ocenie Sądu w sprawie nie można także mówić o naruszeniu § 34 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (t.j. Dz. U. Nr 8 poz. 48 ze zm.), co zarzuca skarżąca. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem właściciel lub zarządca obiektu budowlanego ma obowiązek przechowywania przez okres istnienia obiektu planu realizacyjnego i projektu ze wszystkimi rysunkami zamiennymi lub naniesionymi zmianami, wprowadzonymi w toku wykonywania robót budowlanych. Co istotne, przepis ten został uchylony wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a skoro przesądzone zostało, że w sprawie zastosowanie znajdują wyłącznie przepisy Prawa budowlanego z 1994 r., to znaczy, że nie można podnosić zarzutu naruszenia nieobowiązującego w sprawie aktu prawnego. Na marginesie Sąd wskazuje nadto, że przepisy nie wprowadzały w sankcji z tytułu naruszenia tego przepisu, z całą zaś pewnością brak jest podstaw do przyjęcia (nawet gdyby takowej dokumentacji nie było), że wskutek braku tej dokumentacji mamy do czynienia z obiektem budowlanym, którym został zrealizowany w okolicznościach samowoli budowlanej. Wszystkie powyższe argumenty wskazują w ocenie Sądu, że wydane w sprawie zaskarżone skargą rozstrzygnięcie organu II instancji jak i poprzedzające je rozstrzygnięcie organu I instancji nie wykazują takich wadliwości, które koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego, gdyż odpowiadają prawu. W sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego czy też procesowego. Stąd skarga jako niezasadna winna zostać oddalona. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zwłaszcza zaś Naczelnika Gminy w Kutnie Nr B-8542/4/77 z dnia 06.04.1977 r. o pozwoleniu na przebudowę linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15kV, w ocenie Sądu organy obu instancji, prawidłowo przyjęły, że w.w. linia elektroenergetyczna została zrealizowana zgodnie z obowiązującymi przepisami i brak jest podstaw do uznania, że została ona zrealizowania w ramach samowoli budowalnej Z powyższych względów zdaniem Sądu, brak jest podstaw do przyjęcia, że sporna linia elektroenergetyczna została zrealizowana w ramach samowoli budowlanej, tym samy postępowanie jako bezprzedmiotowe należało umorzyć. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na poglądy wyrażone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zwłaszcza w wyrok NSA z 21.09.2017 r., II OSK 1290/16, CBOSA, które Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę w pełni podziela. Otóż, aby organ mógł zastosować wobec inwestora lub jego następców prawnych konsekwencje jakie prawo wiąże z samowolnie zrealizowaną budową bądź dokonaniem istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego w pierwszej kolejności w sposób niezbity i jednoznaczny wykazać należy, w oparciu o istniejące w sprawie dowody, że samowolne działania inwestora rzeczywiście miały miejsce. W postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym przez organy obu instancji takowe fakty stwierdzone nie zostały, a zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na postawienie zarzutów w przedmiocie samowoli budowlanej spornej linii elektroenergetycznej. Nawet w razie braku stosownej dokumentacji potwierdzającej legalność zrealizowanej inwestycji (w niniejszej sprawie jak wskazano takowa dokumentacja została zebrana), nieprzedłożenie takiej dokumentacji mogłoby dowodzić co najwyżej braku takiej dokumentacji, ale z okoliczności tej nie można wyciągnąć wniosku, że sporna inwestycja została wykonana samowolnie bądź niezgodnie z pozwoleniem na budowę, zwłaszcza mając na uwadze, że ani inwestor ani organy administracyjne nie były na gruncie obowiązujących w czasie realizacji inwestycji przepisów zobowiązane do bezterminowego przechowywania dokumentacji budowlanej. Podkreślić też należy, że w powołanym wyżej orzeczeniu NSA wskazał, że żaden przepis Prawa budowlanego nie wprowadza domniemania samowoli bądź istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu tylko dlatego, że inwestor lub zarządca obiektu budowlanego po kilkudziesięciu latach nie jest w stanie okazać stosownych dokumentów, zwłaszcza, że sam organ takimi dokumentami również nie dysponuje. Co zaś istotne w niniejszej sprawie, to fakt, że w materiale dowodowym oprócz licznych dokumentów wskazujących pośrednio na realizację inwestycji zgodnie z obowiązującym prawem, znajduje się decyzja administracyjna Naczelnika Gminy Kutno Nr B-8542/4/77 z dnia 06.04.1977 r. o pozwoleniu na przebudowę linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15kV. Powyższa okoliczność, zdaniem Sądu, pozwala na jednoznaczne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie można mówić o samowoli budowlanej. Odnosząc się do kwestii bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, wskazać należy, że stosownie do art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne czy negatywne, staje się prawnie niedopuszczalne, a skutkiem tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (por. przykładowo wyrok WSA w Gliwicach z 24.05.2022 r., II SA/Gl 278/22, CBOSA). O bezprzedmiotowości postępowania można mówić, jeżeli w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego bezzasadne jest dalsze prowadzenie postępowania w związku z brakiem możliwości wydania decyzji pozytywnej lub negatywnej (wyrok NSA z 12.04.2022 r., II GSK 258/22, CBOSA). Na gruncie przepisów Prawa budowalnego postępowanie staje się co do zasady bezprzedmiotowe, jeżeli organy nadzoru budowlanego nie znajdują podstaw do nadania praw lub obowiązków, w tym wydania nakazów bądź zakazów, wynikających z przepisów Prawa budowlanego. Takie ustalenia uprawniają organy nadzoru budowlanego do zastosowania art. 105 § 1 k.p.a. i umorzenia postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego (wyrok NSA z 8.09.2021 r., II OSK 542/21, CBOSA). Z taka sytuacją w ocenie Sądu mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Końcowo należy zauważyć, że zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 § 1 k.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie m.in. w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; istotny jest także art. 80 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Obowiązkiem każdego organu administracji publicznej jest wyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy obejmujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się załatwiając sprawę. W ocenie Sądu organy administracji uczyniły zadość w.w. obowiązkom wynikającym z przepisów K.p.a. Zdaniem Sądu, organy administracji, zwłaszcza zaś organ II instancji, który skorzystał z przysługujących mu kompetencji w zakresie uzupełnienia materiału dowodowego, zebrały w sprawie zupełny materiał dowodowy pozwalający na załatwienie sprawy. Organy w sposób wszechstronny i wnikliwy rozważyły cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, a ponadto po jego wszechstronnym oraz wnikliwym rozważeniu dokonały prawidłowej oceny, że w niniejszej sprawie z samowolą budowlaną do czynienia nie mamy, a tym samym zaistniały przesłanki warunkujące zastosowanie art. 105 § 1 K.p.a. Zważywszy powyższe, rozpoznając niniejszą skargę w ramach przysługującej kognicji, Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza norm prawa procesowego ani materialnego. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami K.p.a., a w szczególności art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a., a zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowej interpretacji norm prawa materialnego. Stwierdzić także należy, że uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organy w sposób wystarczający wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody, na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględniły stanowiska skarżącej. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśniły podstawę prawną decyzji oraz przytoczyły przepisy prawa materialnego, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Fakt, że strona skarżąca odmienne interpretuje zarówno zastosowane w sprawie przepisy prawa jak i zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie oznacza, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia są wadliwe. Mając na uwadze poczynione wyżej rozważania Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi słusznie uznał, że organ I instancji był uprawniony do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego i prawidłowo działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku. E.S.