II SA/Łd 366/25

Dnia 24 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie Sędzia WSA Marcin Olejniczak Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Nina Krzemieniewska-Oleszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2025 roku sprawy ze skarg Stowarzyszenia T. z siedzibą w O., J.T., J. P., K.Ł., W.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 14 marca 2025 roku znak: KO.461.38,39,43-46,50,52,53.2024 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargi. dc Zaskarżoną decyzją z 14 marca 2025 r. znak: KO.461.38,39,43-46,50,52,53.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572), powoływanej dalej jako: "k.p.a." utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R., powoływanego dalej jako: "Prezydent" z 9 października 2024 r. znak: TSO.6220.8.2022 wydaną na podstawie art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1, pkt 1, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt. 4, art. 77 ust. 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 4, ust. 2, art. 79 ust. 1, art. 80 ust. 1 i ust. 2, art. 82 oraz art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. . Dz. U. z 2024 r., poz. 1112), powoływanej dalej jako: "u.u.i.ś." w związku z § 3 ust. 1 pkt 37 lit a i b i pkt 82 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.), powoływanego dalej jako: "r.p.o.ś." oraz art. 104, art. 106 i art. 108 k.p.a. ustalającą z wniosku P. Sp. z o.o. w R., powoływanego dalej jako: "Inwestor", środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji termicznego przekształcania preRDF i RDF z odpadów komunalnych ze skojarzoną produkcją energii elektrycznej i ciepła w R. na działkach o nr ewid. [...] i [...] obręb [...] w R., sprostowanej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 14 marca 2025 r. znak: KO.461.40.2024 (pkt 1) oraz umorzyło postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniami H. Z., T. C., C.K., G. G., E. G., H. K., E.S., K.K., I.K., A. K., A.B., D. W., Z. M., R.W., M.G., Z.F., Z.K., H. W., H.W., D.W., W.W., M.O., J.K., A. M., J.S., A. B., Ł.S., M.G., T.J., M. Ś., R. A., M.A. i M.G. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z 18 maja 2022 r. Inwestor wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji termicznego przekształcania preRDF i RDF z odpadów komunalnych ze skojarzoną produkcją energii elektrycznej i ciepła w R. na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] w obrębie [...] Planowane przedsięwzięcie polega na budowie Instalacji Termicznego Przekształcania preRDF i RDF z odpadów komunalnych ze skojarzoną produkcją energii elektrycznej i ciepła w R.. Teren przeznaczony na realizację przedsięwzięcia zlokalizowany jest na działce o numerze ewidencyjnym: [...] (obręb nr [...]). Miejsca wpięcia przyłączy (wodno-kanalizacyjne, ciepłownicze, elektroenergetyczne) znajdują się na działce o numerze ewidencyjnym [...] (obręb [...]), należącej do P. Sp. z o.o. w R.. Do termicznego przekształcania kierowane będą następujące rodzaje odpadów: odpady o kodzie 19 12 10 – Odpady palne (paliwo alternatywne); odpady o kodzie 19 12 12 – Inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11. Opcjonalnie do Instalacji kierowane będą także następujące rodzaje odpadów: odpady o kodzie 19 05 99 – Inne niewymienione odpady (stabilizat nie spełniający wymagań normatywnych do składowania); odpady o kodzie 19 05 01 – Nieprzekompostowane frakcje odpadów komunalnych i podobnych (biosusz). W ramach Przedsięwzięcia przewidziano zastosowanie Instalacji składającej się z jednej linii technologicznej o wydajności nominalnej 24 360 Mg/rok, przystosowanej do termicznego przekształcania paliwa wytworzonego na bazie pozostałości z sortowania odpadów komunalnych o wartości opałowej w zakresie od 9 do 14 MJ/kg (przyjęto nominalną wartość opałową wsadu wynoszącą 12,5 MJ/kg). Nominalna przepustowość godzinowa Instalacji wyniesie 2,9 Mg/h. W trakcie trwającego postępowania administracyjnego Uchwałą Nr LXVIII/647/23 Rady Miejskiej w R. z dnia 29 września 2023 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta R. w rejonie [...] ustalono warunki zagospodarowania przestrzennego dla miejsca realizacji inwestycji. Zgodnie z zapisami m.p.z.p. teren planowanej Instalacji zlokalizowany jest na obszarze oznaczonym symbolem 1IC - teren ciepłownictwa. O wszczęciu postępowania powiadomiono strony postępowania, które nie wniosły żadnych uwag. Informację o wszczęciu postępowania umieszczona na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta i na stronie BIP Urzędu Miasta R.. 29 marca 2022 r. Prezydent Miasta R. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi, powoływanego dalej jako: "RDOŚ", Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R., powoływanego dalej jako: PPIS" oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarządu Zlewni w Sieradzu, powoływanego dalej jako: "PGWWP" z prośbą o wydanie opinii w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. 14 kwietnia 2022 r. PPIS stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko oraz konieczność sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. 25 kwietnia 2022 r. RDOŚ stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko oraz konieczność sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. 5 sierpnia 2022 r. PGWWP nie stwierdziło potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko i uzgodniło warunki realizacji inwestycji. Postanowieniem z 18 sierpnia 2022 r. Prezydent Miasta R. orzekł konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia w pełnym zakresie raportu oddziaływania na środowisko dla powyższej inwestycji. 6 grudnia 2022 r. Inwestor złożył Raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, który organ przesłał do RDOŚ, PPIS i PGWWP z prośbą o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia. 11 stycznia 2023 r. PGWWP poinformował, że uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem właściwym w sprawie ocen wodnoprawnych, chyba że organ ten wyraził wcześniej opinię, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. 12 stycznia 2023 r. PPIS zaopiniował pozytywnie warunki realizacji inwestycji. Od 23 grudnia 2022 r. do 16 stycznia 2023 r. podano do publicznej wiadomości informację w sprawie postępowania w zakresie oceny oddziaływania na środowisko dla projektowanego - zamierzenia inwestycyjnego. Informacja została wywieszona na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta R., stronie BIP Urzędu Miasta R.. W określonym czasie nie wpłynęły żadne wnioski ani uwagi. 1 czerwca 2023 r. Inwestor złożył pismo dotyczące trwającej procedury związanej z uchwaleniem na terenie inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mającego obejmować działkę o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie [...]. 15 czerwca 2023 r. organ przesłał ww. informację do organów opiniujących 14 stycznia 2024 r. wpłynął wniosek Stowarzyszenia T. z siedzibą w O., powoływane dalej jako: "Stowarzyszenie" lub "T." w sprawie dopuszczenia do udziału na prawach strony w postępowaniu. 23 stycznia 2023 r. Prezydent Miasta R. postanowił dopuścić T. do udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony. 12 marca 2024 r. wpłynęło pismo T. wnoszące o wezwanie Inwestora do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko o informację na temat postępowania ze znajdującymi w tzw. żużlu niedopałami, w szczególności niedopałami tworzyw sztucznych i glinu (aluminium) oraz przeciwdziałania zagrożeniom związanym z występowaniem niedopałów w pozostałościach ze spalania odpadów. 20 marca 2024 r. Inwestor złożył zaktualizowaną dokumentację dotyczącą Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. 26 marca 2024 r. Prezydent przesłał zaktualizowaną dokumentację Raportu o oddziaływaniu na środowisko do organów opiniujących z prośbą o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia. W dniach od 2 kwietnia 2024 r. do 2 maja 2024 r. podano do publicznej wiadomości informację w sprawie postępowania w zakresie oceny oddziaływania na środowisko dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. Informacja została wywieszona na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta R., powoływanego dalej jako: "UM", stronie BIP UM. W określonym czasie nie wpłynęły żadne wnioski ani uwagi. 11 kwietnia 2024 r. Prezydent przesłał Towarzystwu dostarczone przez Inwestora odpowiedzi. 26 kwietnia 2024 r. RDOŚ wezwał Prezydenta do uzupełnienia przesłanej dokumentacji. 20 czerwca 2024 r. Inwestor złożył uzupełnienia, które 26 czerwca 2024 r. Prezydent przesłał do organów opiniujących. 17 lipca 2024 r. RDOŚ wezwał Prezydenta do uzupełnienia przesłanej dokumentacji. 25.07.2024r. Inwestor złożył uzupełnienia, które 26 lipca 2024 r. Prezydent przesłał do organów opiniujących. Od 28 czerwca 2024 r. do 29 lipca 2024 r. podano do publicznej wiadomości informację w sprawie postępowania w zakresie oceny oddziaływania na środowisko dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. Informacja została wywieszona na tablicy ogłoszeń UM, stronie BIP UM. Do organu wpłynęły wnioski oraz uwagi: 26 lipca 2024 r. pismo Mieszkańców Miasta R. podpisane przez 183 osoby, w którym wnoszą sprzeciw do realizacji inwestycji polegającej na budowie instalacji termicznego przekształcania preRDF i RDF z odpadów komunalnych ze skojarzoną produkcją energii elektrycznej i ciepła, z uwagi na jego negatywne oddziaływanie na ich życie i zdrowie; 26 lipca 2024 r. pismo P.A. zwierające szereg zapytań na które uzyskał następujące wyjaśnienia i odpowiedzi; 30 sierpnia 2024 r. pismo w uzupełnieniu pisma mieszkańców Miasta R. z 25 lipca 2024 r. wskazujące osoby do kontaktu w sprawie. 13 września 2024 r. RDOŚ uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia. 13 września 2024 r. Inwestor wniósł o nadanie niniejszej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności motywując to warunkami zawartymi w podpisanych z Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Warszawie dokumentach Dotacji i Pożyczki, w których Beneficjent zobowiązany jest do przedstawienia prawomocnej decyzji środowiskowej w celu zachowania trwałości udzielonego dofinansowania. Wymienioną na wstępie decyzją z 9 października 2024 r. organ I instancji ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji termicznego przekształcania preRDF i RDF z odpadów komunalnych ze skojarzoną produkcją energii elektrycznej i ciepła w R. na działkach o nr ewid. [...] i [...] obręb [...] w R. określając wytyczne na etapie prowadzenia prac budowlanych, wymagania dotyczące ochrony środowiska, charakter przedsięwzięcia oraz nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od ww. decyzji wnieśli J.T., T. z siedzibą w O., H.Z., T.C, C. K., G. G., E.G., H.K., E.S., K.K., I.K., A.K., A. B., D.W., Z. M., R.W., R. J., M.G., Z. F., W. P., Z.K., K. Ł., H.W., H.W., D.W., W.W., M.O., J.K., A. M., J. S., A.B., Ł. S., J. P., M.G., T. J., Z. i A.B. (ich odwołanie załatwiono odrębnym rozstrzygnięciem), M. Ś., R.A., M. A., M. G. i M.G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim po rozpoznaniu powyższych odwołań utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję (pkt 1) oraz umorzyło postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniami przywołanych na wstępie stron. W uzasadnieniu na wstępie wyjaśniło, że w toku postępowania wszczętego wnioskiem z 7 marca 2022 r. wielokrotnie następowała zmiana przepisów w zakresie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Odnosząc się do części decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze, wskazało, że wymienieni odwołujący się nie wykazali legitymacji prawnej do bycia stroną w sprawie. Z kolei rozpatrując odwołania J.T., T. z siedzibą w O., R. J., W.P., K.Ł., J. P. i M. G., Kolegium uznało, że zarzuty w nich podniesione nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy, ponieważ decyzja jest uzasadniona. Organ stwierdził, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter decyzji związanej, nie pozostawionej uznaniu organu orzekającego, zaś jej wydanie nie jest uzależnione od zgody (lub jej braku) stron postępowania, czy też lokalnej społeczności, lecz od zachowania wymogów ściśle określonych w przepisach obowiązującego prawa. Zatem tylko i wyłącznie sprzeczność z przepisami prawa może stanowić podstawę wydania decyzji negatywnej dla inwestora, tj. niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, brak zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, w sytuacji gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 ustawy, wykazanie znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy o ochronie przyrody, wykazanie, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 68 pkt 1, 3 i 4 tej ustawy. O ile żadna z wymienionych wyżej okoliczności nie zachodzi, organ jest obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań. Przywołując treść art. 3 ust. 1 pkt 8, art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 62 ust. 1, ust. 2, art. 63 ust. 4, art. 64 ust. 1 – ust. 3a, art. 71 ust. 1, art. 80 ust. 1, ust. 2, art. 85 ust. 1, ust. 2 u.u.i.ś. organ wskazał, że sprawa została wyjaśniona w sposób wyczerpujący do merytorycznego rozstrzygnięcia i zasadne było określenie środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia w sposób przedstawiony w zaskarżonej decyzji. Stwierdził, że teren działki nr [...] przeznaczonej na realizację planowanego przedsięwzięcia oraz działki nr [...], na której zlokalizowane są miejsca wpięcia przyłączy (wodno-kanalizacyjne, przestrzennego fragmentu miasta R. w rejonie [...], zatwierdzonego uchwałą Nr LXVIII/647/23 Rady Miejskiej w R. z dnia 29 września 2023 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z dnia 26.10.2023 r. poz. 8813). Według ustaleń tego planu teren działki nr [...] znajduje się w całości w jednostce urbanistycznej 1IC - teren ciepłownictwa, natomiast teren działki nr [...] znajduje się w jednostce urbanistycznej 1IC - teren ciepłownictwa oraz w niewielkim fragmencie w jednostkach urbanistycznych: 1KDL - tereny drogi lokalnej, 1KDZ - tereny drogi zbiorczej, 2KDZ - tereny drogi zbiorczej. Planowane przedsięwzięcie zgodne jest z ustaleniami ww. planu Planowane przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 82 r.p.o.ś., jako instalacja związana z termicznym przekształcaniem odpadów innych niż niebezpieczne, która nie będzie osiągała progu 100 t dziennie, gdyż maksymalna godzinowa wydajność instalacji wynosić będzie 2,9 Mg/h, co przekłada się na maksymalną wydajność dobową 69,9 Mg/dobę. Ponadto Kolegium zakwalifikowało planowaną inwestycję do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 37 lit. b i lit. c r.p.o.ś. (a nie lit. a i lit. b jak organ I instancji), ponieważ w ramach jej realizacji planowana jest budowa zbiornika na paliwo pomocnicze, jako naziemnego dwupłaszczowego zbiornika o pojemności magazynowej wynoszącej 37 m3, a także realizacja zbiorników naziemnych na substancje i mieszaniny m.in. takie jak wodorotlenek wapnia/wodorowęglan sodu o roboczej pojemności magazynowej wynoszącej 65 m3, woda amoniakalna o roboczej pojemności magazynowej wynoszącej 34 m3, węgiel aktywny o roboczej pojemności magazynowej wynoszącej 8 m3. Kolegium wyjaśniło, że PPIS pismem z 25 kwietnia 2024 r. zaopiniował pozytywnie warunki realizacji ww. przedsięwzięcia pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. PPIS zwrócił uwagę na istotę zapisów dotyczących utrzymywania się przekroczeń dopuszczalnych norm pyłu zwieszonego w powietrzu na obszarze miasta R.. Stwierdził, że w przypadku dalszego utrzymywania się przekroczeń dopuszczalnych norm pyłu zwieszonego w powietrzu na obszarze R., na etapie uzyskiwania pozwolenia na eksploatację planowanej Instalacji będzie wymagane przeprowadzenie postępowania kompensacyjnego dla planowanej ITPO. PGWWP pismem z 26 kwietnia 2024 r. poinformował, że w sprawie pismem z 5 sierpnia 2022 r. wyraził opinię co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem z 13 września 2024 r. RDOŚ uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił zakres i miejsce realizacji przedsięwzięcia oraz działania, które należy podjąć na etapie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia a także wymagania dotyczące ochrony środowiska, które należy uwzględnić w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji określającej szczegółowe warunki realizacji przedsięwzięcia. RDOŚ stwierdził, że przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia: oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. W ocenie Kolegium charakterystyka projektowanego przedsięwzięcia przedstawiona w ujednoliconym raporcie o oddziaływaniu na środowisko ww. przedsięwzięcia i jego uzupełnieniach z 18 czerwca 2024 r. i 23 lipca 2024 r. oraz stanowiska RDOŚ i PPIS w zakresie uzgodnienia i opinii, potwierdzają, że planowane przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko oraz warunki życia i zdrowie ludzi, nie przyczyni się do degradacji środowiska przyrodniczo - kulturowego, nie będzie powodować konfliktów przestrzennych i uzasadnionych konfliktów społecznych, nie naruszy interesu osób trzecich i nie wymaga ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Dla poszczególnych rodzajów oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określono zakres działań prewencyjnych i ograniczających, w sferze tych działań określono rodzaj urządzeń i instalacji koniecznych do realizacji w celu minimalizacji skutków oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Rodzaj i zasięg emisji związanych z eksploatacją przedsięwzięcia nie będą powodować przekroczenia norm ochrony środowiska oraz uciążliwości dla życia ludzi – przewiduje się zastosowanie odpowiednich rozwiązań ograniczających zasięg oddziaływania przedsięwzięcia, dobranych adekwatnie do wielkości przedsięwzięcia i jego usytuowania. Raport to środek dowodowy mający w istocie przesądzające znaczenie w sprawie i odpowiada on wymogom art. 66 u.u.i.ś. Informacje dostępne w raporcie są wystarczająco szczegółowe, aby ocenić oddziaływanie planowanego zamierzenia inwestycyjnego na środowisko. Ujednolicony raport wraz z uzupełnieniami odnosi się w sposób kompleksowy do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, a zawarte w nim wnioski logicznie wypływają z dokonanych analiz. Zawiera on analizę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak również opis przewidywanych działań mających na celu unikanie, zapobieganie, ograniczenie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko. Ocena zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy zastosowaniu działań, na które wskazano w raporcie i które określono w decyzji środowiskowej, pozwala na stwierdzenie, że przedsięwzięcie to nie pogorszy walorów środowiska, lecz przyczyni się do zmniejszenia zużycia paliw kopalnych poprzez odzysk energii z odpadów oraz zmniejszenie zanieczyszczeń emitowanych do środowiska podczas składowania odpadów poprzez ich energetyczne wykorzystanie. W ocenie Kolegium, przedłożony przez inwestora raport jest rzetelny, spójny, nie budzi zastrzeżeń i nie zawiera nieścisłości czy nieprawidłowości, a nadto pozwala zweryfikować tok rozumowania autorów raportu. Zawiera on: dane ogólne i lokalizacyjne, w ramach którego autorzy opracowania omówili cel i zakres opracowania, źródła informacji stanowiące podstawę do sporządzenia raportu, kwalifikację przedsięwzięcia, dane ogólne o przedsięwzięciu, stan istniejący obejmujący położenie i skalę przedsięwzięcia, sytuację terenowo prawną, plany zagospodarowania przestrzennego, studium; opis planowanego przedsięwzięcia obejmujący: charakterystykę przedsięwzięcia i warunki użytkowania terenu w fazie budowy i eksploatacji lub użytkowania, główne cechy charakterystyczne zachodzących procesów, przewidywane rodzaje i ilości zanieczyszczeń, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia, emisje zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego, zagadnienia wodno-ściekowe, oddziaływanie źródeł hałasu, gospodarkę odpadami, informacje o różnorodności biologicznej, wykorzystywaniu zasobów naturalnych, w tym gleby, wody i powierzchni ziemi, informacje o zapotrzebowaniu na energię i jej zużycie, informacje o pracach rozbiórkowych; opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym: elementów środowiska objętych ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz korytarzy ekologicznych w rozumieniu tej ustawy, właściwości hydro morfologicznych, fizykochemicznych, biologicznych i chemicznych wód; opis istniejących w sąsiedztwie lub w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków; opis krajobrazu, w którym przedsięwzięcie ma być zlokalizowane; informacje na temat powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych, zrealizowanych lub planowanych, dla których wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia, lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia – w zakresie w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem; opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia, uwzględniający dostępne informacje o środowisku oraz wiedzę naukową; opis wariantów planowanego przedsięwzięcia, wariant proponowany przez wnioskodawcę, racjonalny wariant alternatywny, wariant najkorzystniejszy dla środowiska; określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej i katastrofy naturalnej i budowlanej, na klimat, w tym emisję gazów cieplarnianych i oddziaływania istotne w punktu widzenia do zmian klimatu a także transgranicznego oddziaływania na środowisko; porównanie oddziaływań na środowisko analizowanych wariantów; uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu; opis metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę oraz opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio[?]i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z istnienia przedsięwzięcia, wykorzystania zasobów środowiskowych oraz emisji; opis przewidywanych działań mających na celu unikanie, zapobieganie, ograniczenie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko, w szczególności na cele i przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 oraz integralność tego obszaru; opis oddziaływań, które będą wpływały na klimat oraz działania, które będą sprzyjały adaptacji do zmian klimatu; porównanie proponowanej technologii z technologią spełniającą wymagania, o których mowa w art. 143 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; porównanie proponowanej techniki z najlepszymi dostępnymi technikami; odniesienie się do celów środowiskowych wynikających z dokumentów strategicznych istotnych z punktu widzenia realizacji przedsięwzięcia; wskazanie czy dla planowanego przedsięwzięcia konieczne jest ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska oraz określenie granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących obiektów budowlanych i sposobów korzystania z nich; analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem; przedstawienie propozycji monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na etapie jego budowy i eksploatacji lub użytkowania, w szczególności na formy ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, w tym na cele i przedmiot ochrony obszaru Natura 2000, oraz ciągłość łączących je korytarzy ekologicznych oraz informacje o dostępnych wynikach innego monitoringu, które mogą mieć znaczenie dla ustalenia obowiązków w tym zakresie; wskazanie trudności wynikających z niedostatku techniki lub luk we współczesnej wiedzy, jakie napotkano przy opracowywaniu raportu; streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w raporcie. Raport został sporządzony przez zespół, którego kierujący posiada wyższe wykształcenie wymagane do sporządzania dokumentacji określonych w art. 74a u.u.i.ś., tzn. ukończone studia wyższe (jednolite studia magisterskie na kierunku technologia chemiczna) oraz posiadanie 10 letniego doświadczenia w pracach przygotowujących dokumentację z zakresu ocen oddziaływania na środowisko. W ocenie Kolegium nie ma podstaw, aby odmówić opracowanemu raportowi waloru wiarygodności i nie przyjąć go za podstawę ustaleń faktycznych. Brak jest przy tym dowodów przeciwnych w tym względzie. Z raportu wynika w szczególności, że planowana inwestycja nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko i zdrowie ludzi w trakcie fazy budowy, nie powoduje istotnych zagrożeń dla środowiska i zdrowia ludzi w fazie eksploatacji, nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko i zdrowie ludzi w trakcie fazy likwidacji, w założeniach projektowych posiada najnowsze dostępne techniki i technologie w tej branży, nie będzie uciążliwa dla fauny, flory, dóbr kulturalnych, zabytków i krajobrazu okolic miejsca lokalizacji, nie jest zaliczana do potencjalnych sprawców wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Dokumentacja sprawy jest wystarczająco szczegółowa, aby określić środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. W sprawie rozpoznane zostały wszelkie zagrożenia i uciążliwości zamierzonego przedsięwzięcia wobec środowiska (w tym zdrowia ludzi) i na tej podstawie określono wpływ planowanej inwestycji na środowisko oraz warunki likwidacji lub minimalizacji zagrożeń. Organ dodał, że raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest podstawowym dowodem w sprawach dotyczących ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla danego przedsięwzięcia, a organy administracji mają obowiązek dokonania oceny wartości dowodowej raportu. Raport jest dokumentem prywatnym, opracowywanym na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją określonej inwestycji, zaś inne podmioty mają możliwość zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia tego dowodu, np. w postaci opinii sporządzonej przez inną osobę posiadającą odpowiednią wiedzę. Zadaniem organu jest rzetelna, wnikliwa i wszechstronna ocena raportu oraz ewentualnych innych dowodów, przy zachowaniu wszystkich obowiązujących reguł dowodowych. Podważanie treści raportu nie może opierać się na zarzutach natury ogólnej czy też przypuszczeniach nie opartych na odpowiednich ocenach (badaniach) specjalistycznych. Jeżeli strony skarżące nie zgadzają się z przedłożonym materiałem mogą skorzystać z możliwości zlecenia kontr-raportu, ekspertyzy we własnym zakresie i przedłożenia go jako dowodu w sprawie. Skoro skarżący nie przedstawili wiarygodnych dowodów kwestionujących wiarygodność raportu, to zarzuty odwołań są bezpodstawne. W odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia nie stwierdzono obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko, bowiem informacje zawarte w raporcie i jego uzupełnieniach są na tyle szczegółowe, że na ich podstawie można wystarczająco ocenić oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko. Położenie przedsięwzięcia w centralnej Polsce sprawia, że nie ma ryzyka wystąpienia transgranicznego oddziaływania na środowisko. Przedsięwzięcie nie należy do zakładów stwarzających ryzyko wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Następnie Kolegium stwierdziło, że w toku postępowania zapewniono możliwość udziału społeczeństwa. Obwieszczeniem zamieszczonym na stronie BIP oraz wywieszonym na tablicy ogłoszeń 23 grudnia 2022 r., organ podał do publicznej wiadomości informację o prowadzonym postępowaniu oraz o dołączonym raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W obwieszczeniu pouczono społeczeństwo o możliwości zapoznania się z dokumentami oraz składania uwag i wniosków dotyczących inwestycji, w terminie 21 dni od daty podania tej informacji do publicznej wiadomości. Obwieszczeniem umieszczonym na stronie BIP 3 kwietnia 2024 r. organ podał do publicznej wiadomości informację o złożeniu w sprawie ujednoliconego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Pouczono też społeczeństwo o możliwości zapoznania się z dokumentami oraz składania uwag i wniosków dotyczących inwestycji, w terminie 30 dni od daty podania tej informacji do publicznej wiadomości. Obwieszczeniem umieszczonym na stronie BIP 27 czerwca 2024 r. organ podał do publicznej wiadomości informację o złożeniu w sprawie uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Pouczono też społeczeństwo o możliwości zapoznania się z dokumentami oraz składania uwag i wniosków dotyczących inwestycji w terminie 30 dni od daty podania tej informacji do publicznej wiadomości. W odpowiedzi na ww. obwieszczenie do organu wpłynęły sprzeciwy mieszkańców, którzy wyrazili obawy o negatywny wpływ przedsięwzięcia na zdrowie i życie. Mieszkańcy wnieśli o włączenie ich pism do akt sprawy, co zostało uwzględnione. W decyzji natomiast organ odniósł się do uwag wniesionych przez P.A.. Obwieszczeniem z 18 marca 2022 r. organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego. Obwieszczenie to zostało umieszczone na stronie BIP 21 marca 2022 r. Obwieszczeniem umieszczonym na stronie BIP 16 września 2024 r. organ zawiadomił strony o zakończeniu postępowania w sprawie oraz o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ poinformował strony, że obwieszczenie zostanie zamieszczone na stronie BIP UM. Kolegium dodało, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie uprawnia inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych. Decyzja ta jedynie określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie tych decyzji. Ostateczny kształt inwestycji określać zatem będzie projekt techniczno-budowlany i pozwolenie na budowę, podejmowane w odrębnym postępowaniu przez organ architektoniczno-budowlany przy uwzględnieniu środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia wskazanych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się do zarzutów odwołań organ stwierdził, że nie zasługują na uwzględnienie. Nawiązując do zarzutów J.T., że decyzja nie zawiera spisu konkretnych odpadów, jakie będą spalane oraz brak jest w decyzji kryteriów oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w przypadku awarii urządzeń magazynujących pyły lub wycieku cieczy lub gazów niebezpiecznych dla zdrowia i otoczenia, Kolegium wskazało, że katalog odpadów z podziałem na grupy, podgrupy i rodzaje ze wskazaniem odpadów niebezpiecznych, określa rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2020 r. poz. 10). Do grupy 19 należą odpady z instalacji i urządzeń służących zagospodarowaniu odpadów, z oczyszczalni ścieków oraz z uzdatniania wody pitnej i wody do celów przemysłowych. Jak wynika z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko do termicznego przekształcania kierowane będą następujące rodzaje odpadów: odpady o kodzie 19 12 10 - odpady palne (paliwo alternatywne), odpady o kodzie 19 12 12 - inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11. Odpady z grupy 19 12 11* obejmują inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów zawierające substancje 32 niebezpieczne) oraz opcjonalnie odpady o kodzie 19 05 09 - inne niewymienione odpady (stabilat nie spełniający wymagań normatywnych do składowania), odpady o kodzie 19 05 01 - nieprzekompostowane frakcje odpadów komunalnych i podobnych (biosusz). W raporcie sporządzonym 19 marca 2024 r. wyjaśniono, że odpady komunalne to odpady powstające w gospodarstwach domowych oraz odpady pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter i skład są podobne do odpadów z gospodarstw domowych, w szczególności niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne i odpady selektywnie zebrane: a) z gospodarstw domowych, w tym papier i tektura, szkło, metale, tworzywa sztuczne, bioodpady, drewno, tekstylia, opakowania, zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, zużyte baterie i akumulatory oraz odpady wielkogabarytowe, w tym materace i meble, oraz b) ze źródeł innych niż gospodarstwa domowe, jeżeli odpady te są podobne pod względem charakteru i składu do odpadów z gospodarstw domowych. Wyjaśniono również pojęcia pre-RDF i RDF. W ocenie Kolegium wskazane w raporcie kody odpadów są wymienione w katalogu odpadów określonych w ww. rozporządzeniu i wyczerpują obowiązek określenia rodzajów odpadów podlegających termicznemu przekształcaniu w planowanej instalacji. Brak jest możliwości wskazania jakie konkretnie odpady będą spalane w planowanej instalacji. Z raportu wynika, że planowana instalacja nie zalicza się do kategorii zakładów o zwiększonym ryzyku, ani tym bardziej do zakładów o dużym ryzyku, w związku z czym nie przewiduje się oddziaływania planowanej inwestycji w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Z uzupełnienia raportu sporządzonego 18 czerwca 2024 r. wynika, że dla umożliwienia poprawnego odstawienia instalacji (utrzymania parametrów procesu oraz dopalenia znajdujących się w palenisku odpadów) w instalacji zbudowany zostanie agregat prądotwórczy stanowiący zabezpieczenie instalacji na wypadek odcięcia zasilania. W ramach agregatu znajdował się będzie zbiornik oleju napędowego, o pojemności wystarczającej na czas niezbędny do bezpiecznego odstawienia instalacji i urządzeń, którego pojemność będzie wynosiła do ok. 0,8 m3. Ponadto, w ramach przedsięwzięcia przewidziano realizację zbiornika na paliwo pomocnicze, do zasilania palników rozruchowo wspomagających, o pojemności magazynowej wynoszącej 37 m3. Dopuszcza się również realizację dwóch zbiorników o łącznej pojemności magazynowej wynoszącej 37 m3. Przewiduje się budowę naziemnego dwupłaszczowego zbiornika (lub dwóch naziemnych dwupłaszczowych zbiorników). Zbiornik/zbiorniki, będzie/będą wyposażony/wyposażone w zawór przepełnieniowy, czujnik wycieku, bezpiecznik antydetonacyjny, zawór oddechowy z przerywaczem płomienia. Zatem obawy skarżącego, co do ewentualnego wycieku cieczy, są nieuzasadnione. Odnosząc się do zarzutów T., Kolegium wskazało, że wymagania dotyczące prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów, z wyjątkiem odpadów medycznych i weterynaryjnych (zwanego "procesem") oraz sposoby postępowania z odpadami powstałymi w wyniku procesu reguluje rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 21 stycznia 2016 r. w sprawie wymagań dotyczących prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów oraz sposobów postępowania z odpadami powstałymi w wyniku tego procesu (Dz. U. z 2016 r. poz. 108). Rozporządzenie to określa m. in. poziom temperatury podczas prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów, maksymalną zawartość węgla organicznego w żużlach i popiołach paleniskowych oraz jakie pomiary mają być prowadzone podczas prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów. Z ww. rozporządzenia nie wynika, aby prowadzący instalację termicznego przekształcania odpadów obowiązany był wyposażyć instalację w węzeł do waloryzacji i sezonowania żużli. Wbrew zarzutom T., z akt sprawy wynika, że strony postępowania i społeczeństwo były zawiadamiane o toczącym się postępowaniu, poprzez umieszczanie obwieszczeń w BIP. Zarzut T., że "w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinny były zostać wzięte pod uwagę nowe regulacje w zakresie jakości powietrza wprowadzane ww. dyrektywą" jest nieuzasadniony. 23 października 2024 r. Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej przyjęli Dyrektywę 2024/2881 w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (wersja przekształcona) (Dz.U.UE.L.2024.2881), która weszła w życie z dniem 10 grudnia 2024 r., przy czym zgodnie z art. 32 dyrektywy, art. 2, art. 4 pkt 1, 3-6, 8, 10-13, 17, 19, 20, 31, 32, i 35-40, art. 9 ust. 4, art. 13 ust. 4, art. 14, art. 16 ust. 3, art. 17 ust. 1, 2, i 3 oraz art. 22 ust. 4 stosuje się od dnia 12 grudnia 2026 r. Ponadto, skoro T. nie zgadza się z przedłożonym materiałem mogło skorzystać z możliwości zlecenia kontr-raportu, ekspertyzy we własnym zakresie i przedłożenia go jako dowodu w sprawie. Strona skarżąca nie przedstawiła wiarygodnych dowodów kwestionujących wiarygodność raportu, tym samym zarzuty odwołania są bezpodstawne. Odnosząc się do zarzutów, że realizacja przedsięwzięcia spowoduje znaczące pogorszenie się jakości powietrza poprzez zwiększenie poziomu m.in. dioksyn, benzo(a)pirenu, tlenków węgla, azotu i siarki oraz związków odorowych, organ wyjaśnił, że z przeprowadzonych analiz wynika, że wszelkie standardy jakości środowiska zostaną zachowane, czego potwierdzeniem jest uzyskanie postanowienia RDOŚ uzgadniającego warunki realizacji ww. przedsięwzięcia oraz opinia PPIS. Tym samym nie znajduje uzasadnienia twierdzenie, że w wyniku realizacji planowanej instalacji dojdzie do pogorszenia jakości powietrza. Ponadto w toku postępowania odwoławczego organ I instancji poinformował Kolegium, że 9 lutego 2025 r. w R. odbyło się referendum, w którym jedno z pytań dotyczyło budowy ITPO (Instalacji Termicznego Przekształcania Odpadów). W referendum wzięło udział 8,4% - 2 790 uprawnionych do tego mieszkańców miasta, z czego 1 006 osób zagłosowało za inwestycją. Skargi na powyższą decyzję wnieśli Stowarzyszenie T. z siedzibą w O., powoływane dalej jako: "T." oraz J.T., R.J., J.P., M.G., K.Ł. i W.P., powoływani dalej jako: "skarżący". T. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wskazało, że zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji zawierającą błędy, będące nie "oczywistymi pomyłkami", ale bałaganem w aktach sprawy spowodowanym równoległym prowadzeniem dwóch postępowań administracyjnych w tej samej sprawie budowy spalarni odpadów. W ocenie T. Kolegium przyznało sobie nieistniejące uprawnienie wydając postanowienie dotyczące sprostowania decyzji organu I instancji. Następnie wskazało, że organy nie odniosły się merytorycznie do wniosków zgłaszanych w toku postępowania i odwołaniu. Ponadto znajdujące się na str. 23 decyzji odwołanie do decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji jest pozbawione sensu, z uwagi na to, że decyzja w.z. nie została jeszcze wydana. W ocenie T. stwierdzenie w decyzji, że w referendum "1 006 osób zagłosowało za inwestycją" zamiast pełnej informacji, że: "TAK" odpowiedziało 1 006 osób, "NIE" odpowiedziało 1 765 osób, a 18 głosów było nieważnych świadczy o braku obiektywizmu organu mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. J.T., R.J., J.P., M.G., K.Ł. i W.P. wskazali z kolei w skardze, że inwestycja zagraża ich zdrowiu, środowisku, terenom rolnym (w tym sadom) oraz działkom, na których znajdują się budynki mieszkalne. W uzasadnieniu wskazali, że z aktualnie obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego z 2019 r., wynika, że teren, na którym planowana jest inwestycja, w postaci termicznego przekształcania pre-RDF i RDF z odpadów komunalnych ze skojarzoną produkcją energii elektrycznej i ciepła jest terenem przeznaczonym pod infrastrukturę ciepłowniczą (IC). Ze studium, wynika, również, że w bezpośrednim sąsiedztwie mającej powstać instalacji, znajdują się tereny przeznaczone pod niską zabudowę, (na których posadowione są budynki mieszkalne). Na terenie planowanej inwestycji możliwe będzie magazynowanie odpadów oraz ich późniejsze termiczne przekształcanie, co jest sprzeczne ze studium, ponieważ teren IC nie jest przewidziany jako teren do magazynowania odpadów. Rozładunek i magazynowanie odpadów stanowić będzie zagrożenie dla mieszkańców terenów sąsiadujących z planowaną inwestycją ze względu na uciążliwość odorów, co potwierdzają pisma RDOŚ oraz decyzja środowiskowa. Bliskość pól uprawnych spowodować może migrację myszy, a w przyszłości innych gryzoni. Dodali, że w 2023 r. mieszkańcy R. w liczbie 183 osób, wnieśli uwagi - sprzeciw, do projektu m.p.z.p. fragmentu Miasta R. w rejonie [...] dot. działek o nr ewid. [...] i [...] obręb [...] Gmina Miasto R., tj. terenu, na którym ma powstać planowana inwestycja. Sprzeciw mieszkańców został wpisany do tabeli uwag projektu zagospodarowania terenu jako "uwaga osoby fizycznej", co stanowi nadużycie prawa. Następnie skarżący stwierdzili, że poziom hałasu w porze nocnej będzie przekraczał 40 dB, co jest niezgodne z wartościami granicznymi, zawartymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Przekroczenia 40 dB, w porze nocnej wystąpią, na działkach, które są zamieszkałe: [...],[...],[...],[...] oraz [...],[...],[...]. Wskazali również, że wartości graniczne dla tlenków azotu, arsenu, kadmu, niklu zostały przekroczone na obszarze zamieszkiwanym przez strony niniejszego postępowania, np. teren o współ. X=283, Y = 242 Z=9m, na którym prognozowane są najwyższe stężenia maksymalne: dla tlenku azotu N02 243 ug/m3, dopuszczalne 30 ug/m3, dla arsenu 0,060 ug/m3, dopuszczalne 0,006 ug/m3, dla kadmu 0,01 ug/m3, dopuszczalne 0,005 ug/m3, dla niklu 0,060 ug/m3, dopuszczalne 0,020 ug/m3. Ww. związki i metale są niebezpieczne dla zdrowia i życia ludzi. Kolejno wskazali, że na terenie planowanego przedsięwzięcia przewidziany jest silos magazynowy na pyły, które są określone jako materiał niebezpieczny. W wydanej decyzji środowiskowej oraz wytycznych RDOŚ, dot. oddziaływania przedsięwzięcia, nie przewidziano procedur postępowania w przypadku niekontrolowanych emisji do otoczenia, w sytuacji, np. pęknięcia szwu filtra lub rozszczelnienia instalacji pneumatycznego przepompowania pyłu do cystern, co jest to świadectwem braku umiejętności oceny warunków eksploatacyjnych autora opracowania raportu. W takich sytuacjach, nastąpi bezpośrednie zagrożenie zdrowia ludzi mieszkających w okolicy planowanej instalacji. Ponadto chmura pyłu może przemieszczać się na setki metrów od miejsca awarii, w zależności od siły i kierunku wiatru. W pyle przemysłowym będą znajdować się zwielokrotnione ilości metali ciężkich i jakiekolwiek wdychanie ich o stężeniu przekraczającym dopuszczalne stężenie może zakończyć się trwałą utratą zdrowia lub uszkodzeniem np. narządu wzroku (w przypadku wycieku par HCL lub wodorotlenku sodu). Technologia spalania odpadów przewiduje magazynowanie na terenie planowanej instalacji substancji niebezpiecznych dla zdrowia i życia ludzi np. kwasu solnego, wodorotlenku sodu i wody amoniakalnej (amoniak uwolniony z roztworu wody amoniakalnej stanowi zagrożenie pożarowe, oraz ma działanie żrące dla organów człowieka). Opracowany raport nie podaje żadnych informacji o zagrożeniu tymi substancji dla środowiska, w tym mieszkańców w okolicy planowanej inwestycji. Lokalizacja inwestycji jest niewłaściwa ze względu na jej bezpośrednie sąsiedztwo z terenami trwale zamieszkiwanymi przez ludzi a także ze względu na skutki oddziaływania tego typu instalacji – w trakcie eksploatacji, a w szczególności w przypadku pożaru, wycieku substancji chemicznych (np. kwasu solnego) czy pyłu (wodorotlenek sodu i inne). W ocenie skarżących decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana została bez należytej staranności, tj. na podstawie nieaktualnych przepisów, niewłaściwe przedstawionych danych oraz nieaktualnych kart charakterystyk substancji czy mieszanin. Na zakończenie dodali, że spalarnia w proponowanej lokalizacji ma więcej przeciwników niż zwolenników. Na pytanie dot. spalarni 1 765 głosujących opowiedziało się przeciwko jej powstaniu, za było 1 006 głosów. Pozostali uprawnieni, tj. w ilości 31 918 wstrzymali się od głosu. W odpowiedzi na ww. skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o ich oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 6 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 374/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargi R.J. i M.G.. Przy piśmie z 10 października 2025 r. J.P. przesłała opinię sporządzoną nieodpłatnie przez studenta WPiA UŁ w ramach programu edukacyjnego. Postanowieniem z 24 października 2025 r. wydanym na rozprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. połączył niniejszą sprawę ze sprawą o sygn. akt II SA/Łd 374/25 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych i przyczyny wzruszenia aktów organów administracji publicznej Sąd stwierdził, że zaskarżone decyzje odpowiadają prawu, co uzasadnia oddalenie skarg. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że przedmiotem skargi w kontrolowanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji termicznego przekształcania preRDF i RDF z odpadów komunalnych ze skojarzoną produkcją energii elektrycznej i ciepła w R.. Wobec tak zakreślonego przedmiotu stwierdzić należy, że przedmiotem analizy jest prawidłowość dokonanej przez organy obu instancji oceny możliwości ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla wnioskowanego przedsięwzięcia. W kontrolowanej sprawie organy ustalając środowiskowe uwarunkowania uznały, że nie ma podstaw, aby odmówić opracowanemu raportowi waloru wiarygodności i nie przyjąć go za podstawę ustaleń faktycznych. Wynika z niego w szczególności, że planowana inwestycja nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko i zdrowie ludzi w trakcie fazy budowy, nie powoduje istotnych zagrożeń dla środowiska i zdrowia ludzi w fazie eksploatacji, nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko i zdrowie ludzi w trakcie fazy likwidacji, w założeniach projektowych posiada najnowsze dostępne techniki i technologie w tej branży, nie będzie uciążliwa dla fauny, flory, dóbr kulturalnych, zabytków i krajobrazu okolic miejsca lokalizacji, nie jest zaliczana do potencjalnych sprawców wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Informacje zawarte w raporcie i jego uzupełnieniach są na tyle szczegółowe, że na ich podstawie można wystarczająco ocenić oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto w toku postępowania zapewniono możliwość udziału społeczeństwa. T. z siedzibą w O. w skardze zwróciło uwagę na okoliczność skorygowania decyzji organu I instancji postanowieniem przez organ II instancji, brak odniesienia się przez organy do zarzutów zawartych w pismach składanych w toku postępowania oraz w odwołaniu od decyzji organu I instancji, oczywiste omyłki zawarte w uzasadnieniu decyzji oraz brak obiektywizmu. Natomiast J.T., J.P., K.Ł. i W.P. zarzucili, że magazynowanie odpadów oraz ich późniejsze termiczne przekształcanie jest sprzeczne ze studium, rozładunek i magazynowanie odpadów stanowić będzie zagrożenie dla mieszkańców terenów sąsiadujących z planowaną inwestycją ze względu na uciążliwość odorów, bliskość pól uprawnych spowodować może migrację myszy, a w przyszłości innych gryzoni, wniesienie sprzeciwu do projektu m.p.z.p., przekraczanie poziomu hałasu w porze nocnej, przekraczanie wartości granicznych dla tlenków azotu, arsenu, kadmu, niklu, brak procedur postępowania w przypadku niekontrolowanych emisji do otoczenia z silosu magazynowego na pyły, które są określone jako materiał niebezpieczny oraz fakt, że spalarnia w proponowanej lokalizacji ma więcej przeciwników niż zwolenników. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.u.i.ś." oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.), powoływanego dalej jako: "r.p.o.ś.". Zgodnie z art. 71 ust. 1 i ust. 2 u.u.i.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia i jej uzyskanie jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaj planowanej inwestycji determinuje zatem konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach m.in. przed złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową, gdyż organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać taką decyzję, jeżeli inwestor spełnia wymagania określone przepisami ustawy. W toku postępowania administracyjnego sporne przedsięwzięcie zakwalifikowano do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 37 lit. b, lit. c oraz pkt 82 r.p.o.ś., tj. jako: instalacje do naziemnego magazynowania: produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu odpowiednio art. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia nr 1907/2006, niebędących produktami spożywczymi - inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem instalacji do magazynowania paliw wykorzystywanych na potrzeby gospodarstw domowych, zbiorników na gaz płynny o łącznej pojemności nie większej niż 10 m3 oraz zbiorników na olej o łącznej pojemności nie większej niż 3 m3, a także niezwiązanych z dystrybucją instalacji do magazynowania stałych surowców energetycznych (pkt 37 lit. b, lit. c) oraz instalacje związane z przetwarzaniem w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach odpadów, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41-47, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej, a także miejsca retencji powierzchniowej odpadów oraz rekultywacja składowisk odpadów (pkt 82). Nie ulega wątpliwości, że planowane przedsięwzięcie wymagało zatem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jego realizacji w trybie u.u.i.ś. W ramach postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia ustala się i ocenia bezpośredni oraz pośredni wpływ przedsięwzięcia na środowisko, w tym klimat oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, krajobraz, w tym krajobraz kulturowy, wzajemne oddziaływanie między ww. elementami, dostępność do złóż kopalin, ryzyko wystąpienia poważnych awarii oraz katastrof naturalnych i budowlanych, podatność danego przedsięwzięcia na zmiany klimatu, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu (art. 62 u.u.i.ś.). Decyzja środowiskowa służy ocenie następstw realizacji inwestycji dla środowiska, zwłaszcza zidentyfikowaniu negatywnych skutków wykonywania i późniejszej eksploatacji inwestycji oraz wskazaniu działań, które mają im zapobiec lub je zminimalizować do poziomu zgodnego z prawem. Decyzja środowiskowa nie stanowi jeszcze zgody na realizację zamierzenia inwestycyjnego, a określa jedynie uwarunkowania środowiskowe, których uwzględnienie jest konieczne, aby zgoda na realizację przedsięwzięcia mogła nastąpić. Postępowanie środowiskowe nie jest postępowaniem, które ma na celu zbadanie zgodności realizacji inwestycji z ogółem regulujących te kwestie przepisów, ale w tym jej zakresie, który dotyczy jedynie wpływu inwestycji na środowisko. Decyzja stanowi jeden z wielu etapów postępowania realizacyjnego. Wymagania stawiane przez ustawodawcę, zmierzające do zapobieżenia zanieczyszczeniom środowiska przez działające instalacje, ujęte są bowiem w logicznym ciągu działań podejmowanych przez różne organy, na różnych etapach realizacji i funkcjonowania przedsięwzięcia. Ocena oddziaływania na środowisko jest więc szczególną procedurą mającą na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydującą o możliwości realizacji przedsięwzięcia. Wspomniany ciąg działań obejmuje: 1) ocenę uwarunkowań wiążących się z określoną lokalizacją projektowanej inwestycji, która to ocena wynika z aktualnego stanu środowiska na danym terenie i oceną zakresu i kierunków oddziaływania instalacji na ten stan; 2) określenie wymagań, jakie przyszła instalacja powinna spełniać po jej oddaniu do użytkowania, zapewniających należyte wykonywanie obowiązków związanych z ochroną środowiska; 3) zbadanie, czy wybudowana instalacja spełnia ustawowe wymagania w tym zakresie; 4) wiążące określenie zakresu dopuszczalnych emisji i ewentualnie innych oddziaływań na środowisko. W tych czterech etapach w odniesieniu do instalacji uciążliwych dla środowiska wymagane są różne decyzje administracyjne, w prawem określony sposób ze sobą powiązane: decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, decyzja o pozwoleniu na budowę, decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, decyzje związane z określeniem dopuszczalnych oddziaływań na środowisko funkcjonującej instalacji (w szczególności pozwolenia emisyjne, decyzje związane z wytwarzaniem odpadów i gospodarowaniem nimi, pozwolenie wodnoprawne na pobór wody, ewentualnie decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu (por. wyrok NSA z 23 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1848/10, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako: "CBOSA"). W sprawie takich inwestycji jak niniejsza, do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko został upoważniony organ niewyspecjalizowany w ochronie środowiska - wójt, burmistrz, prezydent miasta (art. 75 ust. 1 pkt 4 u.u.i.ś.). Zauważyć przy tym należy, że mimo że to na organie wydającym decyzję środowiskową spoczywa główny ciężar oceny dopuszczalności realizacji inwestycji z punktu widzenia ochrony środowiska, to ustawodawca umożliwił mu wykorzystanie szeregu elementów pomocniczych, aby ocena ta była wszechstronna i wieloaspektowa. Zalicza się do nich m.in. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który powinien spełniać wymagania określone w art. 66 u.u.i.ś., postępowania wpadkowe uzgodnieniowe, w którym uzyskuje się opinie wyspecjalizowanych organów uzgadniających, także wydane po analizie przedłożonego przez inwestora raportu, oraz zapewnienie udziału społeczeństwa na etapie przygotowywania i wydawania decyzji środowiskowej. Jeśli zdaniem organu w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko nie jest możliwe zidentyfikowanie wszystkich następstw funkcjonowania przedsięwzięcia, to istnieje możliwość nałożenia obowiązku ponownej oceny oddziaływania na środowisko oraz wykonania analizy porealizacyjnej. Wyjaśnić zatem należy, że zgodnie z art. 77 ust. 1 u.u.i.ś., jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia m.in. z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód Polskich, a także zasięga opinii organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Organ występujący o uzgodnienie lub opinię przedkłada wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku (...) (art. 77 ust. 2 u.u.i.ś.). Podkreślić jednocześnie należy, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że właściwy organ jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone u.u.i.ś. Tym bardziej więc organ nie bierze pod uwagę jakichkolwiek czynników czy kryteriów pozaustawowych, które mogłyby wpłynąć na kształt rozstrzygnięcia. Z przepisów u.u.i.ś. wynika, że odmowa wydania decyzji środowiskowej następuje tylko w ściśle określonych przypadkach wskazanych przez ustawodawcę, tj.: 1) niezgodności lokalizacji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 u.u.i.ś.); 2) odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii przez organy wymienione w art. 77 ust. 1 ustawy (art. 77 ust. 1 u.u.i.ś.), co nie miało miejsca w tym postępowaniu, gdyż WP, RDOŚ, PPIS wydały pozytywne opinie/uzgodnienia; 3) braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 u.u.i.ś.); 4) gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 u.u.i.ś.); jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (art. 81 ust. 3 u.u.i.ś.); 6) jeżeli z przeprowadzonego postępowania wynikać będzie niemożliwe do zlikwidowania czy zminimalizowania do poziomu dopuszczalnych emisji, negatywne oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko. Mając na względzie przytoczone powyżej okoliczności należy wskazać, że zaskarżona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej zgodności z przepisami prawa i wbrew twierdzeniom skarżących nie zaistniały warunki do odmowy jej wydania. Jak już wcześniej wskazano, przed wydaniem decyzji organ właściwy uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organami wyspecjalizowanymi. Organy te, z racji i w ramach swoich kompetencji, są w stanie samodzielnie ocenić wpływ inwestycji na środowisko, w oparciu o dane wynikające z raportu. W realiach niniejszej sprawy Inwestor kilkukrotnie przedstawiał raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko będąc wzywanym do jego uzupełnienia i składania wyjaśnień. Finalnie organ I instancji uzyskał wymagane prawem stanowiska organów współdziałających, tj. opinia PGWWP z 5 sierpnia 2022 r., podtrzymana kolejnymi pismami, w której nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wskazał na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków i wymagań wymienionych w tej opinii, pisma PPIS z 12 stycznia 2023 r. i 25 kwietnia 2024 r. w których zaopiniował pozytywnie warunki realizacji ww. przedsięwzięcia pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych oraz pismo RDOŚ z 13 września 2024 r. w którym uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił zakres i miejsce realizacji przedsięwzięcia oraz działania, które należy podjąć na etapie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia a także wymagania dotyczące ochrony środowiska, które należy uwzględnić w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji określającej szczegółowe warunki realizacji przedsięwzięcia. Mając na względzie prawidłową realizację wymogów ustawowych należy wskazać, że postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, przy czym jego wynik jest niezbędny dla organu prowadzącego postępowanie główne i nie może być przez ten organ samodzielnie weryfikowany nawet wówczas gdy postępowanie uzgodnieniowe obarczone jest wadami proceduralnymi (por. wyrok NSA z 20 czerwca 2007 r., II OSK 922/06, CBOSA). W doktrynie zwraca się uwagę, że organ występujący o uzgodnienie powinien za każdym razem dokonywać weryfikacji stanowiska organu współdziałającego, gdyż to on ponosi ostateczną odpowiedzialność za końcowy wynik postępowania, a zatem również za warunki przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zob. K. Gruszecki, Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie (...), Wrocław 2009 r., str. 229). Wiążący charakter stanowiska zajętego przez organ uzgadniający wyraża się w niemożności wydania decyzji pozytywnej w przypadku negatywnego stanowiska organu uzgadniającego, a także w niedopuszczalności określenia w decyzji pozytywnej warunków realizacji przedsięwzięcia w sposób odmienny niż uczynił to organ uzgadniający. Oznacza to, że organ nie może w zasadzie wydać decyzji negatywnej, jeżeli organy uzgodnieniowe uzgodniły pozytywnie planowane zamierzenie. Wprawdzie dopuszcza się możliwość, że organ prowadzący postępowanie może przy spełnieniu określonych warunków wydać decyzję negatywną, jednak musi to szczegółowo uzasadnić odnosząc się do całego zgromadzonego materiału dowodowego, w tym w szczególności do raportu i postanowienia organu uzgadniającego. Organ wydając decyzję odmowną powinien wykazać wadliwość zajętych pozytywnych stanowisk (opinii, uzgodnień), co wymaga merytorycznego odniesienia się do treści tych dokumentów. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji nie znalazły podstaw do zakwestionowania uzgodnień i opinii wyrażonych przez organy współdziałające. W ocenie Sądu rozpatrującego niniejsze skargi obszerność i kompleksowość zgromadzonego materiału dowodowego przeanalizowanego przez organy uzgadniające, a następnie przez organy wydające decyzję środowiskową przełożyła się na rodzaj, liczbę oraz szczegółowość i zindywidualizowanie wykazanych wymagań środowiskowych. Wyniki uzgodnień oraz opinii zostały przez organy orzekające prawidłowo uwzględnione zgodnie z wymogami art. 80 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. Sąd podziela stanowisko co do pozytywnej oceny organów dotyczącej przedłożonego raportu wraz z jego uzupełnieniami. Jednocześnie należy podkreślić, że raport jest dokumentem prywatnym, ale opracowanym przez osoby posiadające wiadomości specjalne. Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy przedsięwzięcia. Podważenie ustaleń raportu powinno nastąpić poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań środowiskowych, której wnioski pozostawałyby w sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora (por. wyroki: NSA z 28 października 2016 r., sygn. akt II OSK 844/16; WSA w Krakowie z 19 września 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 795/16; WSA w Szczecinie z 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1496/15, CBOSA). Natomiast w sytuacji, gdy strony postępowania mają zastrzeżenia co do prawidłowości sporządzonego raportu, to w związku z pozytywnymi uzgodnieniami i opinią, powinny były przedłożyć kontrraport sporządzony przez specjalistów dysponujących fachową wiedzą w celu podważenia ustaleń przyjętych przez organy. Inaczej mówiąc, każdorazowe zarzuty i zastrzeżenia stron wobec ustaleń raportu nie mogą być gołosłowne, a powinny być wszechstronnie uzasadnione, przy czym największą przeciwwagę dla raportu stanowi dowód o równorzędnym ciężarze gatunkowym, tj. właśnie kontrraport (ekspertyza), który mógłby wskazać ewentualne wady raportu inwestora lub nietrafność przyjętych w nim rozwiązań. Kontr-dowód przeciwko specjalistycznemu raportowi powinien reprezentować wartość merytoryczną na co najmniej równym poziomie kompleksowości, a nie stanowić uwag negujących założenia w nim zawarte, niepopartych głębszą analizą (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 11 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 750/14, CBOSA). Hipotetyczne i niepoparte dokumentami zarzuty nie mogą wywoływać skutków prawnych. Brak odpowiednich kontr-dowodów (np. ekspertyzy czy raportu) przemawia przeciw uznaniu zarzutów za wiążące dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Ich przyjęcie mogłoby naruszać wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadę prawidłowego ustalania stanu faktycznego, a także obniżać standard oceny środowiskowej, który ustawodawca ustanowił celem rzeczywistego odzwierciedlenia stanu faktycznego, a nie hipotetycznych zagrożeń. Natomiast biorąc pod uwagę kompetencje organów uzgadniających, a także logikę i spójność ich stanowisk oraz wniosków zawartych w opiniach i uzgodnieniach, w ocenie Sądu, przy tak zebranym materiale dowodowym (m.in. pozytywnych opiniach organów uzgadniających, wyjaśnieniach inwestora, uzupełnieniu raportu) organy prawidłowo oceniły raport pod kątem poprawności formalnej, tj. zgodności jego treści z przepisami określającymi sposób jego sporządzenia, logiki wywodów, weryfikacji sporządzenia raportu przez osobę uprawnioną. Sąd administracyjny także nie może poddawać ocenie merytorycznej ustaleń faktycznych raportu, jeśli ocena ta wymaga wiadomości specjalnych. Ocena sądu odnośnie raportu dotyczy tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny oraz czy spełnia wymagania ustawowe. W ocenie Sądu przedłożony w sprawie raport spełnienia warunki z art. 66 u.u.i.ś. oraz jest aktualny i rzetelnie sporządzony. Sąd stwierdza, że przedłożony raport został wszechstronnie oceniony przez organu administracji obu instancji zgodnie z przewidzianą w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, nie mając okazji do oceny kontr-dowodu w postaci raportu bądź ekspertyzy podważających prawidłowość sporządzonego w toku postępowania raportu inwestora wraz z jego uzupełnieniami, albowiem taki nie został przedstawiony przez strony kwestionujące jego prawidłowość. W ocenie Sądu zarzuty podnoszone zarówno w odwołaniu jak i w skardze nie mogły odnieść zamierzonego skutku sprowadzając się w większej części do polemiki ze stanowiskiem organu. W następstwie powyższych okoliczności stwierdzić należy, że nie zachodziły żadne przeszkody prawne, by odmówić Inwestorowi wydania decyzji środowiskowej w zakresie wnioskowanej inwestycji. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów obu skarg, Sąd ponownie podkreśla, że rolą postępowania środowiskowego jest zidentyfikowanie negatywnych skutków wykonywania i następczej eksploatacji inwestycji oraz wskazanie działań, które mają im zapobiec lub je zminimalizować do poziomu zgodnego z prawem. W pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutów Stowarzyszenia T. z siedzibą w O. Pierwszy z nich odnosi się do skorygowania decyzji organu I instancji postanowieniem organu II instancji. Godzi się w tym miejscu wskazać, że przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, natomiast równolegle Stowarzyszenie zaskarżyło postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 14 marca 2025 r. znak: KO.461.40.2024 w przedmiocie uchylenia w całości postanowienia prostującego z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia i sprostowania oczywistej omyłki. Skarga na ww. postanowienie została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Łd 262/25. Wyrokiem z 24 października 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił ww. skargę. Stwierdzić należy, że prawidłowość ww. postanowienia organu prostującego oczywistą omyłkę była przedmiotem innego postępowania i nie miała ona wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji. Drugi z zarzutów Stowarzyszenia wskazujący na brak odniesienia się przez organy do zarzutów wskazywanych w piśmie z 12 lutego 2024 r. i odwołaniu od decyzji, również należy uznać za nieuzasadniony. Stowarzyszenie wskazuje w skardze na podnoszone problemy z niedopałami znajdującymi się w żużlu, przeciwdziałania zagrożeniom związanymi z występowaniem niedopałów w pozostałościach ze spalania oraz instalacją do frakcjonowania, waloryzacji i sezonowania żużli, publikowanych obwieszczeń oraz nowych regulacji w zakresie jakości powietrza. Przekazane do Sądu akta sprawy wskazują jednoznacznie, że organy ustosunkowywały się do podnoszonych zarzutów. Organ przekazał pismo wraz z przedstawianymi w nim zarzutami Inwestorowi, który ustosunkował się do nich. I tak na ww. pismo Stowarzyszenie otrzymało odpowiedź 28 lutego 2024 r., natomiast w decyzji organ stanowczo i przejrzyście odniósł się do każdego ze stawianych zarzutów. Stwierdzono w niej: "z rozporządzenia nie wynika, aby prowadzący instalację termicznego przekształcania odpadów obowiązany był wyposażyć instalację w węzeł do waloryzacji i sezonowania żużli", "strony postępowania i społeczeństwo były zawiadamiane o toczącym się postępowaniu, poprzez umieszczanie obwieszczeń w Biuletynie Informacji Publicznej" oraz "W dniu 23 października 2024 r. Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej przyjęli Dyrektywę 2024/2881 w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (wersja przekształcona) (Dz.U.UE.L.2024.2881), która weszła w życie z dniem 10 grudnia 2024 r., przy czym zgodnie z art. 32 dyrektywy, art. 2, art. 4 pkt 1, 3-6, 8, 10-13, 17, 19, 20, 31, 32, i 35-40, art. 9 ust. 4, art. 13 ust. 4, art. 14, art. 16 ust. 3, art. 17 ust. 1, 2, i 3 oraz art. 22 ust. 4 stosuje się od dnia 12 grudnia 2026 r. (...) zarzut T., że "w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinny były zostać wzięte pod uwagę nowe regulacje w zakresie jakości powietrza wprowadzane ww. dyrektywą" jest nieuzasadniony". Sąd w pełni podziela stanowisko organu przyjęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo należy zauważyć, że powyższa argumentacja znajduje uzasadnienie w uzgodnieniu RDOŚ, który stwierdza: "Bazowo zakłada się, że żużle odbierane będą przez wyspecjalizowane przedsiębiorstwa zajmujące się ich odzyskiem (np. w procesach frakcjonowania i waloryzacji)". Jednocześnie Sąd wskazuje, że podnoszone przez Stowarzyszenie kwestie związane z niedopałami znajdującymi się w żużli czy też ich frakcjonowanie czy waloryzacją mogą być traktowane jako pewien postulat, formułowany przez stronę w stosunku do przedsięwzięcia, który jednak dla oceny legalności zaskarżonej decyzji nie ma znaczenia. Skoro Inwestor nie miał prawnego obowiązku objęcia przedsięwzięciem waloryzacji żużla, należy przyjąć jako wystarczające, wobec całokształtu okoliczności sprawy, wyjaśnienia i założenia przez niego przedstawione. Nie budzi również zastrzeżeń Sądu procedura i podejmowane w jej toku czynności organu związane z udziałem społeczeństwa. Z akt wynika, że podano do publicznej wiadomości informację w sprawie postępowania w zakresie oceny oddziaływania na środowisko dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. Informacja została wywieszona na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta R., stronie BIP Urzędu Miasta R.. Natomiast na zakończenie postępowania organ zawiadomił strony o zakończeniu postępowania w sprawie oraz o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Sąd podziela z kolei zarzut Stowarzyszenia wskazujący na omyłkę w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 u.u.i.ś. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Należy zgodzić się, że stwierdzenie na str. 23: "rozpatrując odwołania (...) Kolegium uznało, że zarzuty w nich podniesione nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy, ponieważ decyzja ustalająca warunki zabudowy dla planowanej inwestycji jest uzasadniona" jest nieprawidłowe. W ocenie Sądu w treści powinna być wskazana "decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach", jednakże powyższa okoliczność nie może mieć jednak wpływu na prawidłowość wydanej decyzji. Ostatni z zarzutów dotyczący kwestii przeprowadzonego referendum i wyrażonego w nim sprzeciwu dotyczącego planowanej inwestycji jest tożsamy z jednym z zarzutów skargi J. T., R.J., J.P., M.G., K. Ł. i W.P. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że celem postępowania, w którym wydaje się decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach, jest możliwie najlepsze zabezpieczenie środowiska przed negatywnym oddziaływaniem inwestycji, a nie jej zablokowanie. Jakkolwiek protesty społeczne (niezależnie od ich skali) kierowane przeciwko inwestycji, należy zatem dogłębnie ocenić, aby poznać ich powód, to jednak samo ich wystąpienie nie powoduje wniosku, że bez społecznej akceptacji przedsięwzięcia organ decyzji wydać nie może. Sąd zdaje sobie sprawę, że inwestycja, dotycząca budowy instalacji termicznego przekształcania preRDF i RDF z odpadów komunalnych ze skojarzoną produkcją energii elektrycznej i ciepła jest okolicznością społecznie doniosłą i budzącą skrajne i silne emocje, o czym świadczy stopień niezadowolenia mieszkańców gminy, jednak, należy przyznać rację organom administracji, że nie zachodziły żadne przeszkody prawne, by odmówić Inwestorowi wydania decyzji środowiskowej w zakresie planowanej inwestycji. Zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu nie może być zatem rozumiane jako swoiste referendum nad dopuszczalnością proponowanej inwestycji Przechodząc do zarzutów drugiej ze skarg wskazać należy, że również nie mogą odnieść one zamierzonego skutku. Pierwszy zarzut dotyczy sprzeczności, w ocenie skarżących, planowanej inwestycji ze Studium. Należy zatem wskazać, że zgodnie z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla miasta R. działka nr ewid. [...], na której zlokalizowane zostanie planowane przedsięwzięcie oznakowana jest kolorem szarym jako Tereny infrastruktury technicznej oraz symbolem C – urządzenia gospodarki ciepłowniczej. Urządzenia gospodarki ciepłowniczej to ogół technologii służących do produkcji, przesyłu i dystrybucji ciepła, natomiast instalacje termicznego przekształcania odpadów (ITPOK) to specyficzny rodzaj urządzeń, które mogą wspierać gospodarkę ciepłowniczą poprzez wytwarzanie ciepła i energii elektrycznej ze spalania odpadów. Zgodnie zaś z zapisami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego przyjętego uchwałą nr LXVIII/647/23 Rady Miejskiej w R. z 29 września 2023 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta R. w rejonie [...], powoływanego dalej jako: m.p.z.p." teren planowanej Instalacji zlokalizowany jest na obszarze oznaczonym symbolem 1IC – teren ciepłownictwa. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, inwestycja jako realizująca funkcję produkcyjną – produkcji energii cieplnej, zgodna jest z zapisami zarówno Studium i m.p.z.p., natomiast spalanie odpadów stanowi środek, który umożliwi osiągnięcie założonego celu produkcyjnego. Dodać jednocześnie należy, że działalność związana z gospodarowaniem odpadami dopuszczalna jest na terenach przewidzianych w planach miejscowych w sposób ogólny na prowadzenie działalności gospodarczej, produkcyjnej lub związanej z infrastrukturą techniczną. Symbolem "O" oznaczane są zaś przede wszystkim tereny, na których dana gmina ma zamiar prowadzić gospodarkę odpadami lub na których zamierza umożliwić innym podmiotom prowadzenie gospodarki odpadami (por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2017 r. II OSK 1553/16, CBOSA). Jednocześnie Sąd zauważa, że oczywiste jest, że przedsięwzięcie polegające na termicznym przekształcaniu RDF z odpadów oraz skojarzoną produkcją energii elektrycznej i ciepła bez tymczasowego magazynowania odpadów traciłoby rację bytu. Tymczasowe magazynowanie (jak wynika z Raportu do kilku dni) jest częścią nierozerwalnie związaną z realizacją przedsięwzięcia, zatem nie sposób podzielić w tym zakresie zarzut skarżących o niezgodności planowanej inwestycji ze Studium lub m.p.z.p. Jednocześnie w odniesieniu do jednego z kolejnych zarzutów wskazującego na uwagi wnoszone do projektu m.p.z.p., godzi się wyjaśnić, że przedmiotem niniejszej skargi są środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia a nie procedura związana z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bądź też jego legalność. Przechodząc do kolejnych zarzutów wskazujących na uciążliwość odorów związaną z rozładunkiem i magazynowaniem odpadów oraz ewentualną migracją myszy czy innych gryzoni wskazać należy, że są to twierdzenia gołosłowne, niepoparte żadnymi weryfikowalnymi źródłami wiedzy. Zgodnie z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., organ zobowiązany jest do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a jednocześnie do oparcia ustaleń wyłącznie na dowodach, które są wiarygodne, obiektywne i pozostają w adekwatnym związku z przedmiotem sprawy. Strony postępowania, podnosząc określone zarzuty lub twierdzenia, mają obowiązek wskazania odpowiednich dowodów lub materiałów źródłowych, które potwierdzałyby przedstawione okoliczności. Tymczasem poza wskazaniem ww. wątpliwości, nie przedstawiono żadnych dokumentów, analiz, opracowań technicznych, badań ani innych środków dowodowych, które wskazywałyby na istnienie realnego zagrożenia odorowego bądź na zwiększenie populacji gryzoni. Przypuszczenia formułowane przez strony mają charakter czysto hipotetyczny i nie znajdują oparcia ani w dokumentacji inwestora, ani w raporcie o oddziaływaniu na środowisko, ani w opiniach i stanowiskach organów współdziałających. Dodatkowo, brak dowodów uniemożliwia ustalenie naruszenia przepisów prawa materialnego w zakresie ochrony środowiska, które opierają się na danych mierzalnych, zweryfikowanych oraz poddających się ocenie technicznej. Dodatkowo należy zauważyć, że z przeprowadzonych analiz wynika, że standardy jakości środowiska zostaną zachowane, a w aktach sprawy stwierdzono, że "głównym zagrożeniem uciążliwości zapachowych (odorów) na terenie zakładu będzie rozładunek i tymczasowe (do 5 dni) magazynowanie odpadów w bunkrze przed ich termicznym przekształceniem", z tym, że "W związku z przyjmowaniem do termicznego przekształcania odpadów poddanych wstępnej obróbce jako preRDF/RDF (odsianie frakcji podsitowej/organicznej) nie przewiduje się powstawania uciążliwości zapachowej w miejscach magazynowania i przetwarzania wsadu". Konkludując, twierdzenia skarżących, jako niepoparte żadnymi dowodami, nie mogą odnieść skutku procesowego i nie stanowią podstawy do odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia. Ich hipotetyczny charakter i brak jakiegokolwiek umocowania w materiale dowodowym wykluczają możliwość przypisania im znaczenia przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy i czyni je bezpodstawnymi. Sąd nie podzielił następnie zarzutów dotyczących przekroczenia poziomu hałasu w porze nocnej oraz wartości granicznych dla tlenków azotu, arsenu, kadmu i niklu. Zgodnie z załącznikiem Raportu nr 4.3.10. średnia w porze nocnej dla punktów pomiarowych wskazanych przez skarżących (12-14) to 38,4, 37,2 i 38,9, zatem nie zostały przekroczone normy dla terenu mieszkaniowego jednorodzinnego, gdzie maksymalny poziom hałasu w porze nocnej wynosi 40 dB). Zgodnie zaś z załącznikiem Raportu nr 4.3.10. średnia w porze nocnej dla punktów pomiarowych wskazanych przez skarżących (8-9) to 43,4 i 42,1, więc i w tym nie zostały przekroczone normy dla terenu mieszkaniowo-usługowego, gdzie maksymalny poziom hałasu w porze nocnej wynosi 45 dB). W skardze wskazywano natomiast na możliwość występowania pojedynczych, skrajnych wartości poziomu hałasu odbiegających od parametrów uśrednionych oraz od wartości dopuszczalnych określonych w przepisach prawa. Zgodnie przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 54 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.o.ś.", ocena dotrzymania dopuszczalnych poziomów hałasu następuje na podstawie wskaźników hałasu wyznaczanych metodami referencyjnymi, określonymi w przepisach wykonawczych. Zastosowanie tych wskaźników, w szczególności równoważnego poziomu dźwięku LAeqD oraz LAeqN, oznacza, że ustawodawca nakazuje dokonywanie oceny w oparciu o wartości uśrednione, obrazujące długookresową ekspozycję na hałas. Z uwagi na powyższe, incydentalne pomiary, które charakteryzują się wartościami skrajnymi, nie mogą stanowić podstawy prawnej do oceny zgodności przedsięwzięcia z dopuszczalnymi normami akustycznymi albowiem nie odzwierciedlają realnej ekspozycji człowieka na hałas w dłuższej perspektywie. Wartości te z natury rzeczy odbiegają od urzeczywistnionego poziomu obciążenia akustycznego środowiska i nie odpowiadają metodyce pomiarowej wynikającej z obowiązujących przepisów prawa, w tym z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Przyjęcie argumentacji skarżących opartej na wartościach skrajnych prowadziłoby do dokonania oceny sprzecznej z zasadami określonymi przepisami prawa oraz niezgodnej z celem regulacji, jakim jest zapewnienie rzetelnej, racjonalnej i obiektywnej oceny faktycznej ekspozycji na hałas. Przedstawioną analizę akustyczną, opartą na uśrednionych parametrach, należy uznać za odpowiadającą przepisom prawa oraz adekwatną do oceny planowanego przedsięwzięcia. W podobnym tonie należy odnieść się do zarzucanych przekroczeń wartości granicznych dla ww. substancji szkodliwych, co potwierdza przedłożony w toku procedury raport. Zgodnie z art. 85 ust. 1 oraz art. 89 p.o.ś. ocena jakości powietrza oraz dotrzymania dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu dokonywana jest na podstawie monitoringu prowadzonego zgodnie z metodyką określoną w przepisach wykonawczych. Z kolei rozporządzenia wydane na podstawie art. 86 i art. 87 p.o.ś., w tym rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu oraz akty regulujące sposób prowadzenia oceny jakości powietrza, przewidują stosowanie uśrednionych wartości odniesienia – dobowych, rocznych lub ustalonych dla określonych przedziałów czasu, właściwych dla danej substancji. Ustawodawca wprost wskazuje, że dopuszczalne poziomy substancji zanieczyszczających odnoszą się do wartości średnich, a nie do pojedynczych pomiarów incydentalnych. Oznacza to, że ocena oddziaływania przedsięwzięcia na jakość powietrza musi opierać się na danych uśrednionych, odzwierciedlających rzeczywistą, typową ekspozycję środowiska i ludzi na daną substancję. I tak zgodnie z pkt 10.2.5.7. Raportu: "przeprowadzone obliczenia zakresu pełnego stężeń uśrednionych dla roku w siatce obliczeniowej wykazały iż w przypadku żadnej z analizowanych substancji nie stwierdzono przekroczeń norm stężeń średniorocznych w powietrzu, z wyjątkiem pyłu zawieszonego PM 2,5, dla którego przekroczenia notowane są już w stanie istniejącym, co oznacza, że przekroczenie nie jest spowodowane realizacją inwestycji". Jednostkowe wyniki odbiegające od uśrednionych wartości, nawet jeśli wykazują incydentalne przekroczenia, nie mogą być traktowane jako podstawa do odmowy stwierdzenia zgodności przedsięwzięcia z obowiązującymi normami. Tylko takie podejście może zapewnić spójność z systemem oceny jakości powietrza przewidzianym w przepisach prawa. Konkludując tę część uzasadnienia należy stwierdzić, że argumentacja skarżących oparta na jednostkowych przekroczeniach nie mogła zostać uwzględniona, jako że pozostaje w sprzeczności z obowiązującą metodyką prawną i nie odzwierciedla rzeczywistego i trwałego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Uwzględnianie pojedynczych wartości skrajnych prowadziłoby do odchyleń od metodyki ustawowej i wniosków niezgodnych z celem przepisów prawa powszechnie obowiązującego nie mogąc stanowić podstawy oceny spełnienia norm emisyjnych. Rzeczywisty wpływ instalacji na jakość powietrza należy oceniać poprzez analizę wartości uśrednionych odzwierciedlających stabilny, powtarzalny tryb pracy instalacji w normalnych warunkach jej funkcjonowania. Ostatni zarzut dotyczący braku procedur postępowania w przypadku niekontrolowanych emisji do otoczenia z silosu magazynowego na pyły, które są określone jako materiał niebezpieczny również należy uznać za niezasadny. Z raportu (str. 271) wynika, że planowana instalacja nie zalicza się do kategorii zakładów o zwiększonym ryzyku, ani tym bardziej do zakładów o dużym ryzyku, w związku z czym nie przewiduje się oddziaływania planowanej inwestycji w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Ponadto w Raporcie stwierdzono "by zminimalizować ryzyko ewentualnego przedostawania się na zewnątrz niekontrolowanej emisji odorów i pyłów, które mogłyby się pojawić, powietrze z przestrzeni hali rozładunkowej oraz hali magazynowej będzie pobierane i wykorzystane w procesie spalania. Pozostałe pomieszczenia ciągu technologicznego Instalacji będą wyposażone w wentylację mechaniczną i grawitacyjną, zapewniającą wymianę powietrza, zgodnie z przepisami sanitarnymi i ochrony ppoż. (w tym wymagane klapy dymowe na wypadek pożaru)" oraz "do odprowadzenia zanieczyszczeń z napełniania silosów/zbiorników zaprojektować emitory wyposażone w tkaninowe filtry powietrza gwarantujące stężenie pyłu na wylocie". Organ nie może w świetle art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. czynić ustaleń na podstawie samych przypuszczeń lub obaw, które nie mają potwierdzenia w dokumentacji technicznej lub naukowej. Konkludując wbrew twierdzeniom skarżących, w ocenie Sądu, że nie zaistniały warunki do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Celem postępowania, w którym wydaje się decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach, jest możliwie najlepsze zabezpieczenie środowiska przed negatywnym oddziaływaniem inwestycji, a nie jej zablokowanie. Sąd rozpoznając skargi nie stwierdził występowania żadnej z okoliczności, która w świetle przywołanych na wstępie przepisów mogłaby stanowić podstawę do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Utrzymana w mocy przez Kolegium decyzja organu I instancji została wydana po przeprowadzeniu wymaganej oceny oddziaływania na środowisko, w toku której został sporządzony raport jej oddziaływania na środowisko, który jest spójny i kompletny, zawiera wszystkie niezbędne elementy wskazane w art. 66 u.u.i.ś., w tym w szczególności spełnia wymogi z art. 66 ust. 5 u.u.i.ś. Zgodnie z art. 80 ust. 1 u.u.i.ś. w treści decyzji uwzględniono wyniki raportu, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki wymaganych uzgodnień i opinii. Decyzja zawiera wszystkie wymagane elementy, spełniając w tym zakresie wymogi wynikające z art. 82 i art. 85 u.u.i.ś., respektując jednocześnie wymagana wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Fakt, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z oczekiwaniami i przekonaniami skarżących, nie oznacza, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie jest wadliwe. W ocenie Sądu, wbrew stanowisku skarżących, organ nie dopuścił się podniesionych w skardze zarzutów naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. W świetle przedstawionych okoliczności wniesione skargi nie mają usprawiedliwionych podstaw i podlegają oddaleniu. Z powyższych względów Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. dc