II SA/Łd 397/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Sędziowie Sędzia WSA Michał Zbrojewski Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 lipca 2022 r. sprawy ze skargi D. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 25 marca 2022 r. nr KO.461.2.2022 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. dc Postanowieniem z dnia 25 marca 2022 r., nr KO.461.2.2022 wydanym na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) - dalej: k.p.a.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim uchyliło postanowienie Wójta Gminy A z dnia 22 grudnia 2021 r., znak ROŚ.6220.3.2020 orzekające o nałożeniu na Grupę Producentów Rolnych S. Sp. z o.o. z siedzibą w B obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pn. "Budowa przetwórni jaj wraz z infrastrukturą techniczną oraz urządzeniami i budowlami towarzyszącymi" przewidzianego do realizacji na działkach o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb B, gm. A i ustaleniu zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, iż o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, sklasyfikowanego jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w myśl § 3 ust. 1 pkt 35, 80, 93 i 99 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), skarżąca spółka wystąpiła wnioskiem z dnia 17 lipca 2020 r. Zgodnie z przedłożoną do akt sprawy kartą informacyjną przedsięwzięcia planowana inwestycja obejmuje budowę budynku przetwórni jaj, w którym spółka planuje uruchomienie nowej linii technologicznej do produkcji i pakowania pasteryzowanej masy jajowej. Projektowana linia służyć będzie do mycia i wybijania jaj, separacji oraz pasteryzacji i pakowania masy jajowej, płynnego żółtka i białka. Dodatkowo linia technologiczna wyposażona będzie w system mycia CIP, który pozwala na zmniejszenie zużycia ilości środków myjących, a także znaczne ograniczenie ilości ścieków odprowadzanych po zakończeniu procesu produkcji masy jajecznej. Ścieki technologiczne będą odprowadzane do zbiornika lub zbiorników o łącznej pojemności ok. 100 m3 lub na zakładową oczyszczalnię ścieków. W ramach planowanej inwestycji spółka planuje także wyposażenie nowopowstałego budynku w instalację wodociągową, kanalizacyjną, elektryczną, CO oraz wentylacji mechanicznej, budowę zbiornika lub zbiorników na ścieki technologiczne o łącznej pojemności do 100 m3, budowę urządzeń oczyszczających ścieki technologiczne (przemysłowe), budowę zbiornika lub zbiorników na ścieki socjalno-bytowe o łącznej pojemności do 15 m3, utwardzenia pod stanowiska przeciwpożarowe oraz montaż ogniw fotowoltaicznych o łącznej mocy 27 kW na dachu projektowanego budynku. W toku prowadzonego postępowania, w dniu 27 lipca 2020 r. organ I instancji wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, Państwowego Inspektora Sanitarnego w Bełchatowie oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewnii w Sieradzu, celem pozyskania przewidzianych prawem opinii w/w organów, co do konieczności przeprowadzenia ceny oddziaływania na środowisko planowanej przez spółkę inwestycji i określenia ewentualnego zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. W odpowiedzi na powyższe Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi oraz Dyrektor Zarządu Zlewni w Sieradzu PGW Wody Polskie odpowiednio, postanowieniem z dnia 12 listopada 2020 r. oraz opinią z dnia 18 listopada 2020 r. stwierdzili brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Państwowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w zakreślonym prawem terminie nie wydał opinii, co w myśl art. 78 ust. 4 u.i.o.ś. traktuje się jako brak zastrzeżeń. W oparciu o powyższe Wójt Gminy A decyzją z dnia 22 grudnia 2020 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego do realizacji przez spółkę przedsięwzięcia. W wyniku rozpatrzenia zażalenia na powyższe rozstrzygnięcie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Kolejną decyzją z dnia 31 sierpnia 2021 r. Wójt Gminy A odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Powyższe rozstrzygnięcie zostało uchylone w całości decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 10 grudnia 2021 r. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 22 grudnia 2022 r. Wójt Gminy A nałożył na skarżącą spółkę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia oraz ustalił w zakres zgodny z art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 247)- dalej: u.i.o.ś., obejmujący w szczególności, zgodnie z uzasadnieniem wydanego rozstrzygnięcia: ochronę środowiska przed hałasem; ochronę powietrza atmosferycznego; wpływ przedsięwzięcia na zdrowie ludzi; ocenę ryzyka wystąpienia poważnej awarii lub innych zagrożeń wpływających na funkcjonowanie zakładu; przedstawienie informacji na temat oddziaływania skumulowanego, w tym przeanalizowania powiązań między innymi inwestycjami, w szczególności możliwości kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na tym samym obszarze; analizę możliwości występowania konfliktów społecznych, a także sposób w jaki inwestor zamierza przeciwdziałać tym konfliktom. Zdaniem organu I instancji analiza zebranej dokumentacji, a w szczególności uwarunkowania wymienione w art 63 ust. 1 u.i.o.ś., rodzaj, charakterystyka, usytuowanie oraz skala inwestycji nie wykluczają znaczącego negatywnego oddziaływania na środowisko, a tym samym uzasadniają konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Kwestionując zasadność powyższego postanowienia skarżąca spółka wniosła zażalenie, w którym zarzucała naruszenie: - art. 65 ust. 3 u.i.o.ś., art. 124 § 2, art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez zawarcie w nim jedynie ogólnikowych, nieznajdujących potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym sformułowań, bez konkretnego wyjaśnienia, jakie informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. zostały uwzględnione przy wydawaniu niniejszego postanowienia i zaważyły o nałożonym na stronę obowiązku przeprowadzenia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, pomimo posiadanych przez organ stanowisk właściwych organów opiniujących, z których wprost wynikał brak konieczności przeprowadzania tej oceny, co w konsekwencji uniemożliwia weryfikację zasadności wydanego rozstrzygnięcia; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, w tym przedłożonej do akt karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz stanowiska organów opiniujących, a w konsekwencji błędnego uznania, iż w sprawie zachodzą podstawy do przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko w stosunku do przedmiotowej inwestycji; - art. 40 § 2 k.p.a. poprzez doręczenie kwestionowanego postanowienia bezpośrednio spółce, zamiast ustanowionemu we sprawie pełnomocnikowi; - art. 63 ust. 1, art. 64 ust. 1 u.i.o.ś. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez zignorowanie zasady legalności działania organów administracji i wydanie sprzecznego z powszechnie obowiązującymi przepisami rozstrzygnięcia, z powołaniem się na pozaprawne, ogólnikowe stwierdzenia, że rodzaj planowanego przez spółkę przedsięwzięcia, jego charakterystyka, usytuowanie, czy też skala, nie wyklucza jego znaczącego negatywnego oddziaływania na środowisko. Z uwagi na powyższe, spółka wnosiła o uchylenie kwestionowanego postanowienia, wskazując obszerną argumentację na zasadność stawianych zarzutów. Zaskarżonym niniejszą skargą postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim uchyliło postanowienie organu I instancji przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Uzasadniając podęte rozstrzygnięcie Kolegium w pierwszej kolejności odniosło się do zarzutu wadliwego doręczenia kwestionowanego zażaleniem postanowienia, podkreślając w tym zakresie, iż pomimo zasadności stawianego zarzutu, naruszenie to nie powodowało po stronie skarżącej spółki negatywnych skutków procesowych. Jak bowiem wynika z akt sprawy, pomimo wadliwego doręczenia postanowienia organu I instancji, strona zachowała ustawowy termin do wniesienia zażalenia. Uznać zatem należy, iż powyższe naruszenie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Dalej, przywołując treść art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. Kolegium wskazało, iż obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, do jakich zaliczyć należy planowane przez spółkę przedsięwzięcie, stwierdza w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając kryteria określone w pkt 1-3 powołanego wyżej przepisu. Kryteria te wskazują organowi administracji publicznej czynniki, jakie należy uwzględniać dokonując analizy, czy dane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko. Przy czym, co Kolegium podkreśliło, pomimo użytego przez ustawodawcę sformułowania "należy uwzględnić łącznie", dokonywana przez organ ocena winna ograniczyć się jedynie do tych kryteriów, które realnie występują w danej sprawie. W wydawanym postanowieniu, zgodnie z art. 63 ust. 4 ustawy, organ określa jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko. Ponadto, jak wynika z art. 65 ust. 3 u.i.o.ś. uzasadnienia postanowienia, poza wymogami określonymi w k.p.a., powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnionych przy wydawaniu postanowienia. Kolegium wskazało także, że zarówno przewidziane prawem opinie, które obowiązany jest uzyskać organ właściwy do wydania postanowienia o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak również składana przez wnioskodawcę karta informacyjna przedsięwzięcia, stanowią dowód podlegający ocenie organu rozstrzygającego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Kolegium stwierdziło, iż kwestionowane zażaleniem postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a jego uzasadnienie nie odpowiada wymogom określonym w art. 65 ust. 3 u.i.o.ś. w zw. z art. 124 § 2, art. 126 i art. 107 § 3 k.p.a. Nakładając na spółkę obowiązek przeprowadzenia oceny na środowisko dla przedmiotowej inwestycji nie przedstawił w uzasadnieniu, jakie okoliczności brał pod uwagę ustalając zakres raportu, jak również jakie kryteria, wymienione w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. brał pod uwagę. Samo ogólne stwierdzenie, iż charakter i zakres przedsięwzięcia nie wykluczają znacznego negatywnego oddziaływania na środowisko, a co za tym idzie uzasadnia konieczność przeprowadzenia oceny na środowisko, nie zostało należycie uzasadnione, jak również nie znajduje poparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Dane w tym zakresie zawiera przedłożona przez inwestora karta informacyjna przedsięwzięcia, która nie została przez organ I instancji w żaden sposób oceniona. Ponadto Kolegium podkreśliło brak jakiegokolwiek odniesienia się do załączonych do akt sprawy stanowisk organów opiniujących, które wskazują na brak konieczności przeprowadzenia przedmiotowej oceny, na co organ odwoławczy wskazywał w poprzednio wydawanych w toku postępowania rozstrzygnięciach kasatoryjnych. Organ I instancji nie dokonał także jakiejkolwiek subsumcji zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego do stanu faktycznego sprawy, jak również nie wyjaśnił, dlaczego ten sam materiał dowodowy stanowił podstawę do wydania dwóch różnych orzeczeń, raz decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, uchylonej w toku instancyjnym, następnie zaś kwestionowanego zażaleniem odwołania. Reasumując Kolegium stwierdziło, iż wobec zasadności zarzutów zażalenia spółki kwestionowane postanowienie podlega uchyleniu, a wniosek strony winien zostać rozpatrzony ponownie z uwzględnieniem przepisów u.i.o.ś. oraz zachowaniem wymogów określonych w k.p.a. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi D.T., uznana na etapie postępowania administracyjnego za stronę postępowania, wnosiła o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 25 marca 2022 r. jako naruszającego prawo. W ocenie skarżącej charakter planowanej inwestycji, powiązanej z istniejącymi kurnikami, jak również kumulacja związanych z tym uciążliwości uzasadnia, czy planowane przedsięwzięcie nie przekroczy dopuszczalnych norm ingerencji w środowisko i nie spowoduje warunków, w których życie okolicznych mieszkańców stanie się nie możliwe. Skarżąca podkreśliła, że planowana inwestycja została czynnie oprotestowana przez mieszkańców, a uchylenie przez organ odwoławczy postanowienia Wójta Gminy A z dnia 22 grudnia 2021 r. stanowi niedopuszczalne ich pozbawienie wpływu na zapobieżenie szkodliwemu oddziaływaniu przedsięwzięcia zarówno na środowisko, jak i na warunki życia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wnosiło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga D.T. została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 325) - dalej: p.p.s.a. Zgodnie z treścią powołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi D.T. uczyniła postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 25 marca 2022 r. uchylające postanowienie Wójta Gminy A z dnia 22 grudnia 2021 r., znak ROŚ.6220.3.2020 o nałożeniu na Grupę Producentów Rolnych S. Sp. z o.o. z siedzibą w B obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pn. "Budowa przetwórni jaj wraz z infrastrukturą techniczną oraz urządzeniami i budowlami towarzyszącymi" przewidzianego do realizacji na działkach o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb B, gm. A i ustaleniu zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Postanowienie to wydane zostało w ramach zainicjowanego wnioskiem wskazanej wyżej spółki z dnia 17 lipca 2020 r. postępowania o wydanie decyzji o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Podstawę prawną kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 735) – dalej: k.p.a. oraz przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 247) - dalej: u.i.o.ś. Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wskazać na wstępie wymaga, iż stosownie do art. 59 ust. 1 u.i.o.ś. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. W niniejszej sprawie bezspornym pozostaje, że planowane przez uczestnika postępowania - Grupę Producentów Rolnych S. Sp. z o.o. z siedzibą w B przedsięwzięcie, w myśl § 3 ust. 1 pkt 35, 80, 93 i 99 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), klasyfikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w myśl § 3 ust. 1 pkt 35, 80, 93 i 99 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839). Tym samym ewentualne stwierdzenie, co do konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko winno zostać oparte o kryteria określone w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. Zgodnie z treścią art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące kryteria: 1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem: a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także istotnych rozwiązań charakteryzujących przedsięwzięcie, b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, c) różnorodności biologicznej, wykorzystywania zasobów naturalnych, w tym gleby, wody i powierzchni ziemi, d) emisji i występowania innych uciążliwości, e) ocenionego w oparciu o wiedzę naukową ryzyka wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, w tym ryzyka związanego ze zmianą klimatu, f) przewidywanych ilości i rodzaju wytwarzanych odpadów oraz ich wpływu na środowisko, w przypadkach gdy planuje się ich powstawanie, g) zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji; 2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające: a) obszary wodno-błotne, inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, w tym siedliska łęgowe oraz ujścia rzek, b) obszary wybrzeży i środowisko morskie, c) obszary górskie lub leśne, d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin, grzybów i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000, oraz pozostałe formy ochrony przyrody, f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone lub istnieje prawdopodobieństwo ich przekroczenia, g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, h) gęstość zaludnienia, i) obszary przylegające do jezior, j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej, k) wody i obowiązujące dla nich cele środowiskowe; 3) rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1, wynikające z: a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, c) charakteru, wielkości, intensywności i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej oraz przewidywanego momentu rozpoczęcia oddziaływania, d) prawdopodobieństwa oddziaływania, e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania, f) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, g) możliwości ograniczenia oddziaływania. Przy czym, co wymaga podkreślenia wynikający z art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. obowiązek łącznego uwzględnienia uwarunkowań wymienionych w przywołanym wyżej przepisie nie oznacza, że dla ustalenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymagane jest stwierdzenie możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia we wszystkich wymienionych w tym przepisie uwarunkowaniach. Uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy mają bowiem charakter ogólny i choć organ musi je wszystkie przeanalizować to nie oznacza, że przy każdej planowanej inwestycji one zaistnieją (por. wyrok WSA w Łodzi z 7 marca 2019 r., II SA/Łd 889/18; wyrok WSA w Poznaniu z 29 stycznia 2020 r., IV SA/Po 983/19; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić również należy, iż zgodnie z art. 64 ust. 1 u.o.o.ś. postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 1, wydaje się po zasięgnięciu opinii: 1) regionalnego dyrektora ochrony środowiska; 2) organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10-19 i 21-27, oraz uchwały, o której mowa w art. 72 ust. 1b; 3) organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, jeżeli planowane przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako instalacja, o której mowa w art. 201 ust. 1 tej ustawy; 4) organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne. Natomiast zgodnie z art. 65 ust. 3 u.i.o.ś. uzasadnienie postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 1, niezależnie od wymagań wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy wydaniu postanowienia. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, iż objęta niniejszą skargą decyzja odpowiada prawu, co czyni przedmiotową skargę za niezasadną. W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim zasadnie bowiem uznało, iż podjęte w pierwszej instancji postanowienie Wójta Gminy A z dnia 22 grudnia 2021 r. wydane zostało z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a jego uzasadnienie nie odpowiada wymogom określonym w art. 65 ust. 3 u.i.o.ś. w zw. z art. 124 § 2, art. 126 i art. 107 § 3 k.p.a. Kwestionowane zażaleniem rozstrzygnięcie organu I instancji, poza lakonicznym stwierdzeniem, cyt. "po przeanalizowaniu zebranej dokumentacji o planowanym przedsięwzięciu a w szczególności uwzględniając uwarunkowania wymienione w art 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ustalono, że jego rodzaj, charakterystyka, usytuowanie oraz skala nie wykluczają̨ znaczącego negatywnego oddziaływania na środowisko, a tym samym konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko", nie przedstawił jakiejkolwiek argumentacji zarówno odnośnie okoliczności, które brał pod uwagę ustalając zakres raportu, jak również które z kryteriów wymienionych w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., odnosząc powyższe do danych zawartych w przedłożonej przez inwestora karcie informacyjnej przedsięwzięcia, brał pod uwagę, nakładając na spółkę przedmiotowy obowiązek. Ponadto organ I instancji nie odniósł się w żaden sposób do pozyskanych w sprawie, stosownie do wymogu powołanego wcześniej art. 64 ust. 1 u.i.o.ś., opinii właściwych organów, to jest: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi (postanowienie z dnia 12 listopada 2020 r.) oraz Dyrektora Zarządu Zlewni w Sieradzu PGW Wody Polskie (opinia z dnia 18 listopada 2020 r.), z treści których wynika brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Wskazać w tym miejscu należy, że istotą zasięgnięcia opinii, o której mowa w art. 64 ust. 1 u.o.o.ś., jest przedstawienie poglądu wyspecjalizowanych organów w zakresie ich właściwości, a organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji środowiskowej ocenia te opinie i w oparciu o nie stwierdza czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też nie ma takiej konieczności - przyjmując wyrażone w opinii stanowisko bądź je negując. Opinia, jako najsłabsza forma współdziałania pomiędzy organami administracji publicznej, nie ma bowiem charakteru wiążącego dla organu prowadzącego postępowanie główne, co oznacza, że organ prowadzący postępowanie nie jest zobligowany do jej podzielenia. Jednakże konsekwencją braku związania treścią opinii organów współdziałających, zarówno w przypadku akceptacji stanowiska organów opiniujących, jak i ich odrzucenia, jest obowiązek organu wydającego postanowienie do wskazania - zgodnie z regułami ogólnymi wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a. - jakimi okolicznościami faktycznymi (znajdującymi potwierdzenie w materiale dowodowym) i prawnymi, kierował się w tym zakresie oraz odnieść się do przesłanek określonych w art. 63 ust. 1 i 2 u.o.o.ś., co wprost wynika z art. 65 ust. 3 ustawy. Inaczej mówiąc, jakkolwiek organ stwierdzający, w drodze postanowienia konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko, nie jest związany wydanymi w sprawie opiniami organów współdziałających, to jest on zobowiązany do uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, za które ponosi ostateczną odpowiedzialność. Prawidłowość procesu argumentacji przeprowadzonego w uzasadnieniu postanowienia jest weryfikowana w postępowaniu instancyjnym i sądowym. Tym samym w ocenie Sądu, wyrażone w sprawie stanowisko przez każdy z organów opiniujących nie może zostać przemilczane, zwłaszcza gdy pozostaje w opozycji do głównego rozstrzygnięcia, jak również do wydanych w sprawie opinii pozostałych organów współdziałających. Podkreślenia wymaga również, że uzasadnienie stanowiące integralną część każdej decyzji jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego z poszanowaniem reguł wynikających z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Powinno się w nim znaleźć pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ w procesie decyzyjnym. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji. Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a. Zasada ta nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody czy też twierdzenia lub wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy. Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 k.p.a. Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonujący, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 k.p.a. skutkuje wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a. Takie działanie organu pozostaje nadto w sprzeczności z zasadą wyrażoną w art. 8 k.p.a., to jest zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (por. wyrok WSA w Poznaniu z 16 stycznia 2020 r., IV SA/Po 691/19; wyrok WSA w Łodzi z 14 grudnia 2017 r., II SA/Łd 810/17; wyrok WSA w Gdańsku z 8 lipca 2020 r., II SA/Gd 256/20; wyrok WSA w Opolu z 9 marca 2021 r., II SA/Op 376/20; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto jak słusznie zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, Wójt Gminy A, pomimo wcześniejszych wskazań wydawanych w toku postępowania administracyjnego, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., nie wyjaśnił dlaczego ten sam materiał dowodowy stanowił podstawę do wydania dwóch różnych orzeczeń, raz decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, uchylonej w toku instancyjnym, następnie zaś kwestionowanego zażaleniem odwołania. Odnosząc się natomiast, do zarzutów skargi wskazać należy, iż wbrew stanowisku skarżącej, uchylenie przez organ odwoławczy postanowienia Wójta Gminy A z dnia 22 grudnia 2021 r., nie stanowi bezprawnego pozbawienia zarówno strony, jak i okolicznych mieszkańców wpływu na ewentualne zapobieżenie negatywnym dla środowiska skutkom przedmiotowej inwestycji. Kwestionowane skargą rozstrzygnięcie nie przesądza bowiem o tym, czy planowane przez uczestnika przedsięwzięcie wymaga, czy też nie wymaga przeprowadzenia oceny jego wpływu na środowisko. Raz jeszcze podkreślić należy, że dla stwierdzenia, czy dane przedsięwzięcie, klasyfikowane jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymaga przeprowadzenia oceny jego wpływu na środowisko, niezbędnym jest odniesienie charakteru, zakresu planowanej inwestycji do określonych ustawowo kryteriów, a następnie właściwe, wyczerpujące uzasadnienie zajętego w tym zakresie przez organ prowadzący postępowanie stanowiska, zarówno co do wymogów określonych przepisami k.p.a., jak i art. 65 ust. 3 u.i.o.s. Rozstrzygnięcie Wójta Gminy A z dnia 22 grudnia 2021 r. powyższych wymogów nie spełnia, co czyniło zasadnym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego w administracyjnym toku instancji. Podkreślić również należy, że uchylenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowienia organu I instancji skutkuje koniecznością ponownego rozpatrzenia przez Wójta Gminy A wniosku Grupy Producentów Rolnych S. Sp. z o.o. z siedzibą w B z dnia 17 lipca 2020 r., z uwzględnieniem przepisów u.i.o.ś. oraz zachowaniem wymogów określonych w k.p.a. Od wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stronom postępowania, w tym skarżącej przysługiwać będzie uprawnienie do skorzystania z przewidzianych prawem środków zaskarżenia, zarówno w toku instancyjnego postępowania administracyjnego, jaki i sądowoadmministracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. k.ż.