IV SA/Po 691/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska - Cybulska Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi R. W., Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] znak [...] Decyzją z dnia [...] maja 2019 roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, organ I instancji) po rozpatrzeniu odwołania M. W., R. W. oraz Z. G. od decyzji Burmistrza [...] (dalej: Burmistrz, organ I instancji) z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] znak: [...], ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową, na części działki o nr ewid. gruntów [...], obręb [...], gm. [...], działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z roku 2018, poz. 2096; dalej k.p.a.) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu SKO wskazało, że wnioskiem z dnia [...].01.2019 r. Inwestor zwrócił się do Burmistrza z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową, przewidzianej do realizacji na terenie działki nr [...], położonej w miejscowości [...], gm. [...]. Pismem z dnia [...].01.2019 r. Burmistrz zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego. Burmistrz po uprzednim przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i zawiadomieniu o możliwości zapoznania i wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów (art. 10 § 1 k.p.a.), w dniu [...].03.2019 r. wydał decyzję, którą ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego. Od powyższej decyzji odwołanie w terminie ustawowym wnieśli M. W., R. W. oraz Z. G.,k wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. SKO wyjaśniło, że zgodnie z art. 138 k.p.a., jako organ odwoławczy nie jest związane granicami odwołania i ma obowiązek zbadać sprawę we wszystkich jej aspektach, może zatem w swoich rozważaniach wykroczyć poza zakres zarzutów zawartych w odwołaniu. Istotą postępowania odwoławczego, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego jest ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ II instancji w pełnym zakresie. Kontrola instancyjna organu odwoławczego obejmuje więc zarówno legalność rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji, jak i ocenę stanu faktycznego. Niezbędnym wymogiem merytorycznego orzekania przez organ odwoławczy jest dostateczne i wszechstronne wyjaśnienie okoliczności sprawy. Powyższe oznacza obowiązek dwukrotnego prowadzenia postępowania wyjaśniającego i dwukrotnego rozstrzygnięcia sprawy, z uwzględnieniem przez organy obydwu instancji w szczególności zasad wynikających z przepisów art. 7 i 8 k.p.a., a także przepisów Działu II (Rozdział 4) - regulujących zasady prowadzenia postępowania dowodowego, oraz oceny dowodów w sprawie zgromadzonych. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ II instancji szeroko przedstawił regulacje prawne ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945, dalej: u.p.z.p) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016 r. poz. 71 ze zm.) odnośnie inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej, a także orzecznictwo w tej materii. SKO stwierdziło spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz podniosło, że w dokumencie pt. "[...]" sporządzonym przez H. K. do sprawy wskazano, iż przedmiotowa inwestycja zgodnie z wynikami kwalifikacji dla anten sektorowych, dla wyznaczonych tiltów stwierdzono brak występowania miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anten na osiach głównych wiązek promieniowania. Ponadto projektowana wieża telekomunikacyjna wraz z stacją bazową [...] nie oddziałuje znacząco na Obszary Natura 20000 oraz na obszary chronione. Uwzględniając powyższe autorka ww. analizy stwierdziła, że zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jak i do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym nie jest wymagane uzyskanie dla tego przedsięwzięcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a tym samym brak jest konieczności sporządzenia Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w odwołaniach, organ II instancji stwierdził, że "oczywistym jest, że każdy właściciel chciałby, aby sąsiadujące z nim nieruchomości były zabudowane i użytkowane w sposób przez niego oczekiwany. Jednakże pamiętać należy, że zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt. 1 cytowanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Z utrwalonej pod rządami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym linii orzecznictwa wynika, że ochronę interesów osób trzecich należy oceniać w kategoriach obiektywnych. Odnosi się ona do uprawnień wynikających z przepisów ustawowych (wyrok z dnia 27 października 1999 r., IV SA 1731/97, LEX nr 48740). Subiektywne przekonanie osoby trzeciej o naruszeniu jej własnego interesu, nie może ograniczać prawa właścicieli lub innych podmiotów uprawnionych do zagospodarowania własnego terenu w zakresie określonym przez prawo i zasady współżycia społecznego. Podobne stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 kwietnia 1998 r. (sygn. akt: IV SA 1035/97, publ. LEX nr 45736), w którym wskazane zostało, że »wśród podstawowych elementów podlegających ocenie organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, należy (...) wziąć pod uwagę ochronę interesów osób trzecich, które należy rozumieć jednak jako ochronę interesów prawnych a nie interesów faktycznych. Nie zawsze zakresy tych pojęć pokrywają się, co w praktyce rodzi nieporozumienia i niezadowolenia stron. Najczęściej interesy faktyczne stron są szersze niż interesy prawnie chronione«. Mimo, że realizacja inwestycji może spowodować zwiększenie niedogodności dla właścicieli nieruchomości sąsiednich, to żaden przepis prawa materialnego nie przyznaje im w tym zakresie całkowitej ochrony przed jakimkolwiek pogorszeniem obecnej sytuacji. Organ II instancji stwierdził, że Burmistrz dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w kontekście przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewidziano realizację wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. W oparciu o przeprowadzoną analizę w opinii SKO organ I instancji prawidłowo przesądził, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji na działce nr [...], obręb [...], gm. [...] jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Organ I instancji podjął działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w oparciu o treść art. 77 § 1 k.p.a. oraz dokonał oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Decyzja zawiera elementy wymienione w art. 54 ww. ustawy, zaś jej projekt został sporządzony przez osobę uprawnioną zgodnie z art. 60 ust. 4 ww. ustawy. Od decyzji SKO R. W. oraz Z. G. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargi o tożsamej treści. W skargach wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc, że ze względu na zlokalizowany na działce sąsiedniej do terenu inwestycji plac składowy, gdzie układane są stogi z bel słomy do wysokości 12 m, jako miejsca dostępne dla ludności rozumiane powinny być miejsca do wysokości 14 m, a nie 12 m jak w kwalifikacji przedsięwzięcia. Skarżący podnieśli także, że załącznik mapowy do decyzji Burmistrza w nieprecyzyjny sposób wskazuje miejsce posadowienia wieży posługując się jedynie symbolem trójkąta opisanego jako "miejsce planowanej". Na załączniku tym brak jest także linii granicy pomiędzy działkami [...] [winno być [...] – uw. Sądu] i [...]. Zdaniem skarżących skoro we wniosku inwestora zawarta jest informacja, że zasięg oddziaływania masztu określony został jako okrąg o promieniu 200 m, to za strony postępowania uznać należało właścicieli wszystkich gruntów położonych w odległości do 200 m od wieży, a nie jedynie działek bezpośrednio przylegających do inwestycji. Zarzuty zawarte w skargach są powtórzeniem i rozwinięciem tych złożonych wcześniej w odwołaniach od decyzji organu I instancji. W odpowiedziach na skargi SKO wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie mogą się ostać. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U.z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola sądu nie obejmuje natomiast zasadniczo oceny wypełniania przez organy administracji tzw. pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 25.09.2009 r., I OSK 1403/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Podstawowym uchybieniem organu wyższego stopnia, samodzielnie uzasadniającym wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego, jest uchylenie się przez SKO od merytorycznego odniesienia się do treści odwołań. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentowana jest konieczność wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji organu II instancji do całości zebranego materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania, wynikająca z treści art. 11 k.p.a., stanowiącego, że organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. W wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 441/14 (LEX nr 1519889) stwierdzono, że prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie decyzji wydawanej przez organ odwoławczy winno nadto zawierać szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu i nie może pozostać w obrocie prawnym decyzja organu odwoławczego, która w uzasadnieniu nie zawiera własnych ustaleń i rozważań poprzestając na ustaleniach i rozważaniach organu pierwszej instancji. Podobnie w wyroku z dnia 6 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 257/14 (LEX nr 1465425) WSA w Olsztynie podkreślił, że organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Pogląd ten jest w orzecznictwie ugruntowany (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1757/12, LEX nr 1303055, wyrok WSA w Kielcach z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 56/13, LEX nr 1311189, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 1039/12, LEX nr 1287174, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 693/11, LEX nr 1139507). Podkreślić przy tym trzeba, że uzasadnienie stanowiące integralną część każdej decyzji jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego z poszanowaniem reguł wynikających z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Powinno się w nim znaleźć pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ w procesie decyzyjnym. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a. Zasada ta nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody czy też twierdzenia lub wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy - okoliczności podnoszonych przez stronę. Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 k.p.a. Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonujący, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 k.p.a. skutkuje wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77, 80, 81 i art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z 11 lipca 2001 r. sygn. akt IV SA 703/99 LEX nr 51234). Tym obowiązkom w niniejszej sprawie organ II instancji nie uczynił zadość. Uzasadnienie decyzji SKO sprowadza się do przedstawienia toku postępowania, regulacji prawnych i poglądów orzecznictwa oraz do zaakceptowania rozstrzygnięcia Burmistrza. Uzasadnienie decyzji SKO jest wprawdzie bez porównania bardziej merytoryczne i obszerne niż uzasadnienie decyzji Burmistrza, w żaden sposób nie odnosi się jednak do zarzutów odwołań, nawet ich nie relacjonując. Podkreślenia wymaga okoliczność, że treść akapitu uzasadnienia decyzji SKO począwszy od: "Odnosząc się do zarzutów Skarżących..." nie zawiera żadnych sformułowań zindywidualizowanych, to jest takich, które dotyczą konkretnej, niepowtarzalnej sprawy administracyjnej. Wszystkie rozważania organu II instancji zawarte w tej części uzasadnienia decyzji pozostają na takim poziomie ogólnikowości, że mogłyby bez modyfikacji zostać wykorzystane w dowolnej sprawie, w której organ II instancji utrzymuje w mocy decyzję ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego czy warunki zabudowy. Wszystko to sprawia, że zaskarżona decyzja de facto wymyka się możliwości sądowej kontroli legalności. Jej uzasadnienie informuje jedynie, że organ II instancji uznał za zasadne stanowisko organu I instancji, nie informuje jednak dlaczego (konieczne jest w szczególności przedstawienie zarzutów odwołań i zaprezentowanie toku rozumowania, który prowadzi do takie a nie innej oceny ich zasadności). W takiej sytuacji niemożliwe jest także odniesienie się przez Sąd do kwestii zasadności poszczególnych zarzutów podnoszonych w skardze. Nie jest rzeczą Sądu rozstrzyganie sprawy administracyjnej, lecz kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a ta (w aspekcie tychże zarzutów) nie jest możliwa. Zastrzeżenia co do zawartości uzasadnienia decyzji w jeszcze większym stopniu dotyczą uzasadnienia decyzji Burmistrza. Spośród jego pięciu akapitów trzy pierwsze relacjonują bardzo skrótowo postępowanie w sprawie, a ostatni niczego do sprawy nie wnosi. Czwarty akapit to jedno zdanie informujące, że organ I instancji stwierdził, iż zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi i nie narusza ładu przestrzennego. Z oczywistych względów kontrola legalności takiej decyzji nie jest możliwa. Wbrew wymogowi z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji organu I instancji nie zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, ani wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd nie orzekł z uwagi na brak wniosków skarżących w tej materii (art. 209, art. 210 § 1 p.p.s.a.) Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji uwzględni uwagi zawarte w niniejszym uzasadnieniu i merytorycznie rozpozna sprawę, a następnie podejmie rozstrzygnięcie, należycie (zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.) je uzasadniając. W szczególności konieczne jest jednoznaczne, wyczerpujące i znajdujące uzasadnienie w materiale sprawy odniesienie się do wszystkich zarzutów i okoliczności podnoszonych w toku postępowania oraz w skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Wskazać należy, że zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2081) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach postępowania poprzedzającego wydanie takiej decyzji przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, która ma przede wszystkim na celu zweryfikowanie, czy przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko. Oznacza to, że organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego obowiązany jest uwarunkować wydanie zgody na lokalizację inwestycji od przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tylko w przypadkach, gdy taka inwestycja spełnia cechy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Dlatego postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie decyzji lokalizacyjnej winno dotyczyć również zagadnień związanych z ewentualnym obowiązkiem przedłożenia decyzji środowiskowej, przy czym powinno być ono przeprowadzone z poszanowaniem zasad wynikających z k.p.a. Organy obowiązane są zatem zgromadzić wyczerpujący materiał dowody, a następnie go przeanalizować z uwzględnieniem zasady prawdy obiektywnej. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu nie można za uprawnione uznać zawarte w decyzji organu II instancji stwierdzenia o braku potrzeby legitymowania się przez inwestora decyzją środowiskową. Organy obydwu instancji wydając decyzje nie dokonały bowiem samodzielnej, rzetelnej analizy i oceny przedłożonej przez inwestora dokumentacji, czym naruszyły przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, w związku z potencjalnie możliwą nieprawidłową oceną, czy projektowane zamierzenie należy do któregoś z przedsięwzięć, określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz czy w związku z tym wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. "Składana przez inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia nie ma charakteru wiążącego dla organu; jest dowodem, który jak każdy inny dowód podlega ocenie organu. Organ administracji publicznej na podstawie całokształtu materiału dowodowego winien ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona – art. 80 k.p.a. To zaś oznacza, że także dokument złożony przez stronę - kwalifikacja przedsięwzięcia podlega ocenie organu. Ocena wartości dowodowej kwalifikacji przedsięwzięcia, jego wiarygodności i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy należy do obowiązków organu, gdyż to organ administracji rozstrzyga sprawę." (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 243/18, CBOSA). Ta ocena musi też rzecz jasna znaleźć wyraz w treści uzasadnienia decyzji. Marginalnie zauważyć należy także, że nieprawidłowa jest konstatacja SKO, że projekt decyzji został sporządzony przez osobę uprawnioną zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Po pierwsze o tym, że sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierza się osobie, o której mowa w art. 5 u.p.z.p., albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej stanowi nie art. 60 ust. 4 u.p.z.p. (ten dotyczy projektu decyzji o warunkach zabudowy), lecz art. 50 ust. 4 u.p.z.p. Po drugie – treść akt administracyjnych nie wskazuje na spełnienie powyższych przesłanek przez osobę sporządzającą projekt decyzji. Ewentualne niespełnienie przesłanek kwalifikowane jest zaś jako rażące naruszenie prawa (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 marca 2011 r. w sprawie IV SA/Po 876/10, CBOSA). Także marginalnie zwrócić należy uwagę organowi na konieczność przestrzegania regulacji z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. – organ I instancji nie zawiadomił w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości o decyzji kończącej postępowanie.