II SA/Łd 409/16

Dnia 18 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2016 roku sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat M. K.-K. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. LS Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu odwołania W.K., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...], nr [...] w sprawie warunków zabudowy. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Wójt Gminy Z. decyzją z dnia [...], po rozpatrzeniu wniosku Spółki Jawnej A, ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie kopalni piasku – eksploatacja kruszywa naturalnego na działce nr ewid. 695 w miejscowości R., gmina Z. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2015 roku, poz. 199 ze zm., dalej jako: "u.p.z.p."). Kwestionując powyższą decyzję W.K. wniósł odwołanie wskazując, że inwestor eksploatując sąsiednie złoża naruszył granicę z jego działką, co było skutkiem niezachowania pasa ochronnego. Powoduje to uzasadnioną obawę, że w przypadku planowanej kopalni sytuacja będzie podobna. Ponadto, działka wskazana jako dojazd do kopalni jest zbyt wąska, aby mogła realizować te funkcję. Tereny wokół kopalni zagospodarowane są na cele mieszkaniowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, przywołaną na wstępie decyzją, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie, iż planowana inwestycja polegająca na budowie kopalni piasku należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tj. do przedsięwzięć, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 40a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 71). W tym stanie rzeczy, stosownie do brzmienia art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 1235 ze zm.), decyzja o warunkach zabudowy może być wydana dopiero po zakończeniu postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W przypadku planowanej inwestycji procedura związana z określeniem środowiskowych uwarunkowań zgody na realizacje przedsięwzięcia została zakończona wydaniem decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...], nr [...]stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji kopaliny, piasków skaleniowo – kwarcowych o pp>75% ze złoża "R. II" położonego w miejscowości R., na działce nr ewid. 695, obręb [...] R., gmina Z., utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...]. Ponadto, Kolegium cytując przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyjaśniło, że planowana inwestycja polegać ma na budowie obiektu budowlanego w postaci budowli ziemnej obejmującej wyrobisko kopalni piasku, dlatego dla ustalenia warunków zabudowy znajdować będą zastosowanie regulacje art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., w tym w szczególności wymóg spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa. Następnie organ podkreślił, że kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie oznacza tożsamości, lecz umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie nie wchodzące z nią w kolizję. Zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią nie kolidujące, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony. Kontynuacja funkcji nie oznacza zatem nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy, względnie zagospodarowania terenu, a wystarczające jest, gdy nowa zabudowa (bądź zagospodarowanie terenu) nie koliduje z istniejącą w obszarze analizowanym. W myśl zaś § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588, dalej jako: "rozporządzenie"), w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Uwzględniając specyfikę sprawy, która dotyczy realizacji budowli ziemnej w postaci kopalni piasku Kolegium uznało, iż zasada "dobrego sąsiedztwa" sformułowana w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. winna ograniczyć się w istocie do zweryfikowania czy planowana inwestycja odpowiada wymogowi kontynuacji funkcji zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym. Brak będzie natomiast podstaw dla dostosowywaniu nowej inwestycji do zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym pod kątem gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Specyficznej budowli ziemnej nie sposób bowiem zestawiać w zakresie tych parametrów z obiektami budowlanymi mającymi formę klasycznych budynków. Wobec tego, w celu wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej kopalni, jako warunek konieczny organ musi ustalić, że co najmniej jedna działka sąsiednia w obszarze analizowanym jest zagospodarowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących planowanej inwestycji w zakresie kontynuacji funkcji. W tym celu Wójt – zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia – wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadził w nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 u.p.z.p. W sprawie organ wyznaczył wokół działki budowlanej obszar analizowany, którego granice zostały wyznaczone zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia, tj. w odległości odpowiadającej trzykrotnej szerokości frontu działki nr ewid. 695 i – w ocenie Kolegium – są wystarczające dla oceny dopuszczalności zabudowy terenu. Z części opisowej analizy urbanistycznej wynika, że w jego granicach występuje sposób zagospodarowania nieruchomości analogiczny do planowanego, bowiem na działkach nr ewid. 715, 716 i 717 w obrębie [...] oraz na działce nr ewid. 578 w obrębie D. zlokalizowane są kopalnie kruszywa. Powyższe – zdaniem Kolegium – przesądziło o wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora. Jednakże, jak zauważyło Kolegium, uzasadnienie decyzji w tej części pozostaje w sprzeczności z treścią owego rozstrzygnięcia. W obszernej analizie dotyczącej sposobu wyznaczania obszaru analizowanego (w tym okoliczności uzasadniających jego rozszerzenie) oraz rozumienia zasady dobrego sąsiedztwa, Wójt pominął specyfikę inwestycji, jak też okoliczności, które potwierdzają istnienie kontynuacji funkcji. Przeciwnie organ stwierdził w decyzji, że w obszarze analizowanym brak jest wzniesionych obiektów budowlanych oraz, że dystans zabudowy uzasadnia uznanie, iż brak jest podstaw do przyjęcia jej za miarodajną dla wyznaczenia wskaźników i zabezpieczenia ładu architektonicznego w sąsiedztwie inwestowanego terenu. Wskazuje to, zdaniem Kolegium, na brak korelacji między podjętym rozstrzygnięciem, a jego uzasadnieniem. Niezależnie jednak od uwag dotyczących wad uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej, organ odwoławczy stwierdził, iż przeprowadzona w sprawie analiza wykazała, że planowane przedsięwzięcie stanowi kontynuację funkcji w obszarze analizowanym, mieści się w granicach istniejącego sposobu zagospodarowania terenów w sąsiedztwie inwestowanej działki. Jak następnie napisało Kolegium, spełnienie warunku dobrego sąsiedztwa, w tym przypadku sprowadzającego się do stwierdzenia kontynuacji funkcji, nie jest jedynym argumentem przemawiającym za wydaniem decyzji o warunkach zabudowy. Spełnione są bowiem pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 2 – 5 u.p.z.p., bowiem istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, dla terenu inwestycji nie jest wymagane uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze nieleśne, a decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W odniesieniu do dostępu do drogi publicznej Kolegium wyjaśniło, że inwestycja ma być realizowana na nieruchomości stanowiącej działkę nr ewid. 695, która nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Jak wynika z treści wniosku inwestora z dnia 2 listopada 2015 roku, dostęp inwestycji do drogi publicznej zapewniony jest z drogi wojewódzkiej nr [...] w ul. A i drogą wewnętrzną w użytkowaniu Gminy nr [...], przez działkę nr ewid. 578 (własność) i drogą nr [...]. Konieczność korzystania z opisanych terenów w celu zapewnienia działce nr 695 dostępu do drogi publicznej potwierdza mapa do celów lokalizacyjnych. W decyzji zaś organ napisał (pkt III b), że obsługa komunikacyjna odbywać się będzie z drogi wewnętrznej we władaniu gminy oraz poprzez działkę nr ewid. 578 w D. Zdaniem Kolegium, tak opisana obsługa komunikacyjna inwestycji nie tylko nie odpowiada wnioskowi inwestora w tym zakresie i nie zapewnia dostępu do drogi publicznej. Na podstawie ww. mapy nie budzi wątpliwości organu odwoławczego, że inwestowana działka nie graniczy z działką nr ewid. 578, a tym samym w celu zapewnienia dojazdu do terenu inwestycji niezbędne jest korzystanie z działki nr ewid. 736/2. Działka ta na mapie opisana jest symbolem "dr" i jak wynika z ustaleń Kolegium stanowi drogę wewnętrzną będącą we władaniu gminy Z., a więc powszechnie dostępną. Analogiczny status posiada działka nr ewid. 576. Tym samym opisane drogi wewnętrzne wraz z działką nr ewid. 578 zapewniają dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 u.p.z.p. Ponadto Kolegium wyjaśniło, że działka nr ewid. 578 stanowi własność A.J–K, co potwierdza umowa sprzedaży z dnia 13 sierpnia 2013 roku. A.J.–K. jest także właścicielką działki nr ewid. 695 stanowiącej teren inwestycji, co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy wypis z rejestru gruntów. Oddzielenie nieruchomości od drogi publicznej przestrzenią stanowiącą inną nieruchomością przy założeniu, że właścicielem obu działek jest ten sam podmiot, zdaniem SKO pozwala stwierdzić, iż nieruchomość, która nie jest położona bezpośrednio przy drodze publicznej w sensie prawnym posiada dostęp do takiej drogi. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy stwierdził, że działka inwestowana dostęp do drogi publicznej ma zagwarantowany poprzez działkę nr ewid. 576 (droga wewnętrzna we władaniu gminy Z.), działkę nr ewid. 578 (działka będąca własnością właścicielki działki nr ewid. 695) oraz poprzez działkę nr ewid. 736/2 (droga wewnętrzna we władaniu gminy Z.). Warunek dostępu do drogi publicznej w tej sprawie organ uznał za spełniony. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego szerokości drogi organ wyjaśnił, że na etapie ustalania warunków zabudowy, nie podlega badaniu szerokość drogi dojazdowej, tzn. dostępu do drogi publicznej. Dla oceny czy działka ma dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. nie jest konieczne by droga ta spełniała określone odrębnymi przepisami warunki techniczne. Kwestia zgodności dróg publicznych z przepisami techniczno – budowlanymi nie ma dla oceny dostępu do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 u.p.z.p. decydującego znaczenia. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego obaw odwołującego w związku z zagrożeniami związanymi z realizacją inwestycji, Kolegium napisało, że decyzja w pkt 1.5 formułuje wymóg zachowania pasa ochronnego dla terenów sąsiednich nie objętych wydobyciem o minimalnej szerokości 6 m. Warunek ten musi być spełniony, a w dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy organy nie mają podstaw, aby zakładać złą wolę inwestora, który – jak sugeruje odwołujący – nie będzie realizował obowiązków wynikających z decyzji. Decyzja o warunkach zabudowy może wyrażać ocenę prawną wyłącznie co do zamierzeń inwestycyjnych, których dotyczy wniosek, nie dotyczy zaś oceny poprzednich inwestycji i zachowań inwestora związanych z ich realizacją. Reasumując Kolegium stwierdziło, że kwestionowana decyzja wydana została w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego i prawidłowo określa cechy planowanej inwestycji, a okoliczności podnoszone w odwołaniu nie mogą skutkować uchyleniem jej decyzji. Decyzja w sprawie warunków zabudowy nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ właściwy do jej wydania zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa. Taka zaś sytuacja – zdaniem Kolegium – ma miejsce w sprawie. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W.K. napisał, że wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji i wobec nieuwzględnienia jego postulatów wnosi skargę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Natomiast w piśmie z dnia 6 lipca 2016 roku W.K. wskazał, iż inwestor eksploatując sąsiednie złoża naruszył granicę z jego działką nie zachowując pasa ochronnego i zachodzi uzasadniona obawa, iż podobnie będzie w przypadku kolejnego złoża. Działka wskazywana jako dojazd ma 2,5 m szerokości i w ocenie autora skargi nie jest możliwe jej użytkowanie przez samochody ciężarowe aby nie naruszać własności działek sąsiadujących (co już teraz można zauważyć), co więcej nie jest droga publiczną (nie można się przy niej zameldować, a nieruchomościom nie nadaje się adresu od tej ulicy). Ponadto tereny wokół planowanej kopalni zagospodarowywane są jako działki budowlane i wznoszone są na nich budynki mieszkalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" P.p.s.a.). Stosownie do uregulowania art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części, sąd skargę oddala w całości lub w części. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa. Wywody sądu powinna rozpocząć uwaga, iż przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy w sprawie ustalenia dla inwestora warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie kopalni piasku – eksploatacja kruszywa naturalnego. Przystępując do merytorycznej oceny zasadności skargi zastrzec należy, iż każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Osoba uprawniona do nieruchomości może ją zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny. Co prawda musi to uczynić zgodnie z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, ale postanowienia w niej zawarte stanowią konkretyzację przepisów, które należy wykładać na korzyść uprawnień inwestora. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 61 powołanej już wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 u.p.z.p., o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na podstawie analizy przygotowanej w oparciu o przepisy powołanego już rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku. Z przepisu § 1 rozporządzenia wynika, że określa ono sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). W sprawie nie ulega wątpliwości, iż decyzja dotyczy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania gruntu – kopalnia piasku – eksploatacja kruszywa naturalnego na działce nr ewid. 695. Z racji tego, że w sprawie mamy do czynienia tylko ze zmianą sposobu zagospodarowania terenu, a nie zabudową nie było potrzebne ustalanie wszystkich parametrów zabudowy (np. takich jak szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi, geometria dachu). Podstawową i niezmiernie istotną czynnością w toku postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, innymi słowy analizy urbanistycznej. Rzeczona analiza ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ jej treść jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działań organów administracji w takim postępowaniu (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 1 lutego 2012 roku, IV SA/Po 926/11; wszystkie orzeczenia powołane są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). \ W toku postępowania administracyjnego organ wyznaczył obszar analizowany i przeprowadził w nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis § 3 ust. 3 rozporządzenia określa, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. W stanie faktycznym sprawy organ wyznaczył obszar analizowany o szerokości 390 m, gdyż szerokość frontu działki inwestycyjnej, która przylega bezpośrednio do drogi, z której odbywać się będzie wjazd ma szerokość 130 m. Jednocześnie autor analizy uzasadnił, że teren objęty analizą, czyli teren w minimalnych rozmiarach, uznał za wystarczający w sprawie. Nawiązując do treści cytowanego wcześniej przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wyjaśnić również należy, iż zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy potwierdza spełnienie przez inwestora także pozostałych warunków określonych w tym przepisie. W szczególności wskazać należy, iż działka objęta zamierzeniem inwestycyjnym ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, a teren ten nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Reasumując dotychczasowe uwagi, w ocenie Sądu, wymagania formalne, określone w cytowanych przepisach i niezbędne do wydania decyzji o warunkach zabudowy, zostały spełnione. Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie uchybień mogących stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy. W tym miejscu sięgając do regulacji art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. należy podzielić pogląd, iż nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Wbrew zarzutom skarżącego w sprawie spełnione zostały spełnione warunki do wydania decyzji pozytywnej dla inwestora, czyli decyzji ustalającej warunki zabudowy. W szczególności podkreślić należy, iż – co wynika z wcześniej przedstawionych argumentów – w sprawie planowana inwestycja nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa. Ustosunkowując się do zarzutów skargi Sąd uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wyjaśnić, iż – co już wcześniej podkreślono – inwestor ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Utrwalony jest w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, który podziela także skład orzekający, iż sprzeciw społeczny okolicznych mieszkańców towarzyszący zabudowie nie może blokować planów inwestycyjnych, gdy spełnione są wszystkie niezbędne przesłanki warunkujące zabudowę (por. np. wyroki WSA: w Krakowie z dnia 11 grudnia 2013 roku, II SA/Kr 1205/13; w Łodzi z dnia 10 kwietnia 2013 roku, II SA/Łd 8/13; w Lublinie z dnia 18 października 2011 roku, II SA/Lu 604/11 i inne). Podstaw do uwzględnienia sprzeciwu nie można też upatrywać w treści art. 64 Konstytucji RP, który wskazuje, że każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia, które to prawa podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej, a własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. W ocenie składu orzekającego próżno szukać w planowanej inwestycji (jej konstrukcji i rozmiarach) ograniczenia prawa własności przysługującego skarżącemu do terenu jego nieruchomości. Wręcz przeciwnie – gdyby przyjąć, że sprzeciw skarżącego mógłby wykluczyć lub ograniczyć plany inwestycyjne – wówczas można by przyjąć, że doszło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa własności, ale prawa przysługującego inwestorowi, a nie skarżącemu. Uzasadnieniem dla naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa nie jest sprzeciw skarżącego wobec planów budowlanych inwestora. W konkluzji podkreślić należy, iż mimo że skarżący nie podnosił argumentów dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych Sąd, który nie jest związany granicami skargi, zobligowany był także rozważyć ewentualne naruszenia w tym zakresie. Sąd jednak nie dopatrzył się uchybień w tym zakresie, gdyż postępowanie w sprawie było przeprowadzone w sposób rzetelny i dokładny, co znalazło swoje potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych i w uzasadnieniu skonstruowanym zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm.). Reasumując powyższe rozważania Sąd uznał działanie organów administracji w przedmiotowej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi. IB