II SA/Łd 410/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na bezczynność organu za nieuzasadnione p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. a.bł. W dniu 14 kwietnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga B. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie uznania zażalenia na bezczynność organu za nieuzasadnione. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o odrzucenie skargi, gdyż zaskarżone postanowienie nie jest postanowieniem, na które służy skarga do sądu administracyjnego, nie jest wymienione w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części przywoływana jako: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Kognicja sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowanych przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Sądy administracyjne nie mogą i nie zastępują organów, co oznacza, że obowiązkiem sądu jest jedynie zbadanie legalności działania organów administracji publicznej. Nie są one władne orzekać merytorycznie w danych sprawach, zatem nie mają uprawnienia by wydać orzeczenia przyznające stronie uprawnienie lub obciążające ją jakimś obowiązkiem opartym na obowiązujących przepisach prawa materialnego. I jak wynika z przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Poza katalogiem ww. spraw zgodnie z treścią art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają jedynie w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, stosując przy tym środki określone w tych przepisach. Lektura skargi B. H. wyraźnie wskazuje, iż przedmiotem skargi jest postanowienie organu II instancji, który na podstawie art. 123 § 1 w związku z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.) uznał zażalenie skarżącej na bezczynność organu I instancji za nieuzasadnione. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż postanowienie takie jest zaliczane do grupy aktów administracyjnych wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych incydentalnych kwestii wynikających w toku tego postępowania, a nie rozstrzygających o istocie sprawy. Postanowienie to nie kończy także postępowania w sprawie. Na postanowienie organu administracji wydane w tym trybie nie służy zażalenie, co wynika z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 k.p.a. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu z zakresu administracji publicznej dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest jedynie warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu I instancji, a zatem nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie (por. postanowienia NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 74/13; z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 1014/11; z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 33/11; z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt l OSK 306/05 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego stwierdzić trzeba, iż skarga wniesiona na akt, na który stosownie do art. 3 p.p.s.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, jest skargą niedopuszczalną. Z tych względów skarga podlega odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. a.bł.