II SA/Łd 425/08

Dnia 10 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant Asystent sędziego Adrian Król, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2008 roku sprawy ze skargi G. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu oddala skargę. ls Decyzją z dnia [...], nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. działając na podstawie art. 59 ust. 1 w związku z z art. 55 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. udzielił K. J. pozwolenia na użytkowanie warsztatu wymiany i naprawy ogumienia samochodów z dwoma stanowiskami roboczymi zlokalizowanego na działce o nr ewidencyjnym 57 przy ul. P. w W. Po rozpoznaniu wniosku G. D. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z [...], nr [...] udzielającą K. J. pozwolenia na użytkowania warsztatu, decyzją z dnia [...], nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i art. 149 § 3 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania wskazując, iż G. D. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu w niniejszej sprawie, gdyż stosownie do treści art. 59 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 lipca 2003 roku, stroną postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Od powyższej decyzji G. D. wniosła odwołanie, po rozpoznaniu którego, decyzją z dnia [..], nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 149 § 3 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że istotną cechą "strony" w rozumieniu art. 28 k.p.a. jest to, że jest ona podmiotem własnych praw lub obowiązków, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 k.p.a., może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, czyli normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Stosownie natomiast do przepisu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku - o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. Nr 80, poz. 718), do spraw wszczętych a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie natomiast z treścią art. 61 § 3 k.p.a., datą wszczęcia postępowania na wniosek, jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. W rozpatrywanej sprawie, decyzja Nr 186/04, wydana została w dniu 5 listopada 2004 roku, a więc w stanie prawym uregulowanym m.in. przez przepis art. 59 ust. 7, wprowadzony art. 1 pkt 49 c ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), zgodnie z którym stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. O stosowaniu znowelizowanego przepisu art. 59 ust. 7 decyduje, zdaniem organu odwoławczego, data złożenia przez K. J. wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie (4 października 2004 roku), bowiem w tej dacie organ nadzoru budowlanego zobligowany był już do stosowania wyżej wskazanego przepisu. Na powyższą decyzję G. D. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 8 grudnia 2005 roku, sygn. akt II SA/Łd 127/05 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odwołując się do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wskazał, iż poglądy prawne, wyrażone w motywach wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2005 roku, sygn. akt II SA/Łd 1648/03 pozostawały wiążące dla organów, rozpoznających wniosek G. D. o wznowienie postępowania. Nadal bowiem dotyczą one "sprawy", we skazanym wyżej rozumieniu, chociaż wniosek o wznowienie postępowania, złożony został po wydaniu wyroku. Zatem, skarżącej przysługuje przymiot strony w postępowaniu o udzielenie K. J. z pozwolenia na użytkowanie warsztatu naprawy i wymiany ogumienia samochodowego, położonego w W., przy ul. P. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, iż zaprezentowana przez organ administracji interpretacja w sposób radykalny odbiega od wykładni art. 7 ust. 1 z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718), dokonanej w wyroku z dnia 22 lutego 2005 roku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Treść art. 7 ust 1 cytowanej ustawy wyraźnie wskazuje na powinność stosowania przepisów dotychczasowych "do spraw wszczętych przed dniem jej wejścia w życie a niezakończonych decyzją ostateczną". Ustawodawca nie posługuje się pojęciem "postępowania", używając określenia "sprawa". Cezurę czasową określa natomiast poprzez odwołanie się do jej wszczęcia i zakończenia decyzją ostateczną. Pomimo szczupłego materiału dowodowego niewątpliwym zdaniem Sądu jest, iż "sprawa", dotycząca spornego obiektu budowlanego (co najmniej jego pozwolenia na użytkowanie), wszczęta została przed dniem 11 lipca 2003 roku tj. przed datą wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718). Zatem brak było podstaw, by w jej fragmencie eliminować skarżącą z udziału w toczącym się postępowaniu. Kwestia ta, została natomiast w sposób nie budzący wątpliwości przesądzona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Przepis zatem art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. Nr 207 z 2003r., poz. 2016 ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, nie może mieć w niniejszej sprawie zastosowania. Od powyższego wyroku pełnomocnik [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 27 lutego 2007 roku, sygn. akt II OSK 395/06 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, decyzją z dnia [...], nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a. stwierdził, że ostateczna decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...], nr [...] udzielająca K. J. pozwolenia na użytkowanie warsztatu wymiany i naprawy ogumienia samochodowego z dwoma stanowiskami roboczymi zrealizowana na działce o nr ewidencyjnym 57 przy ul. P. w W. wydana została z naruszeniem prawa tj. bez udziału strony postępowania – G. D. właścicielki nieruchomości sąsiedniej położonej w W. przy ul. P. 12. W uzasadnieniu decyzji organ administracji podniósł, iż wznowienie postępowania w niniejszej sprawie nastąpiło w uwzględnieniem przepisów prawa budowlanego obowiązujących przed dniem 11 lipca 2003 roku, natomiast rozpatrzenie wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie następuje w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji w wyniku wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono natomiast uchybienia przepisom art. 57 ust. 1-4 dotyczących przedłożenia ściśle określonych dokumentów, a budowa została zrealizowana bez istotnych odstępstw, co zostało potwierdzone w protokole kontroli obowiązkowej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] roku oraz [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] 2007 roku. W toku postępowania ustalono bowiem, że warsztat nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie wydania decyzji, znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej z możliwością zabudowy nieuciążliwej, do której zgodnie z opinią Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. zalicza się przedmiotowe przedsięwzięcie. Od powyższej decyzji G. D. wniosła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie odmowy K. J. pozwolenia na użytkowanie warsztatu oraz wszczęcie postępowania administracyjnego nakazującego rozbiórkę warsztatu lub przekształcenie w budynek mieszkalny. W uzasadnieniu wskazała, iż dokumenty, którymi dysponują inwestorzy uprawniają jedynie do uzyskania prawa do użytkowania ale budynku mieszkalnego nie warsztatu. Z zaskarżonej decyzji, zdaniem skarżącej nie wynika natomiast, jakie stanowisko w kwestii użytkowania warsztatu zajęła Państwowa Inspekcja Ochrony Środowiska, Państwowa Inspekcja Sanitarna i Państwowa Straż Pożarna. Absurdalne jest również stwierdzenie, że na terenie zabudowy mieszkalnej zakład naprawy ogumienia i wymiany opon, jest zabudową nieuciążliwą. Decyzją z dnia [...], nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, odwołując się do treści art. 151 § 2 i art. 146 § 2 k.p.a., iż nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Dotyczy to więc sytuacji, gdy nowa decyzja odpowiada w swej istocie decyzji dotychczasowej, a więc gdy organ administracji w wyniku ponownego rozpoznania sprawy w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z brzmieniem art. 55 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane przed dniem 11 lipca 2003 roku uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego było wymagane, jeżeli właściwy organ wydał na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 lub art. 71 ust. 3 decyzję nakazującą dokonanie określonych czynności, zmian lub przeróbek. W rozpatrywanej sprawie decyzją z dnia 27 listopada 2002 roku, nr 90/02 organ nadzoru budowlanego stosownie do treści art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 3 ustawy nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia określonych dokumentów. W dniu 31 marca 2003 roku inwestorzy przedstawili wymagane dokumenty, a więc istniała podstawa do rozpoznania wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca podnosząc zarzut rażącego naruszenia przepisów art. 7 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 146 § 2 k.p.a. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu podniosła, iż pomimo wyraźnych wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 grudnia 2005 roku organy administracji wydając zaskarżone decyzje nie wykonały zaleceń Sądu i ponownie naruszyły przepisy postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie lub inny akt z zakresu administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto, co należy podkreślić, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpatrując skargę, w tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do ich uchylenia. Stosownie zaś do treści art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przystępując zatem do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy wskazać, że niniejsza sprawa była już przedmiotem oceny tutejszego Sądu, który wyrokiem z dnia z dnia 8 grudnia 2005 roku (sygn. akt II SA/Łd 127/05) uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, iż zaprezentowana przez organ administracji interpretacja w sposób radykalny odbiega od wykładni art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718), dokonanej z kolei w poprzednim wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 lutego 2005 roku. Treść przepisu art. 7 ust. 1 cytowanej ustawy wyraźnie wskazuje na powinność stosowania przepisów dotychczasowych "do spraw wszczętych przed dniem jej wejścia w życie a niezakończonych decyzją ostateczną". Pomimo natomiast szczupłego materiału dowodowego niewątpliwym zdaniem Sądu jest, iż "sprawa", dotycząca spornego obiektu budowlanego (co najmniej jego pozwolenia na użytkowanie), wszczęta została przed dniem 11 lipca 2003 roku tj. przed datą wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718). Brak zatem było podstaw, by w jej fragmencie eliminować skarżącą – G. D. od udziału w toczącym się postępowaniu. Przepis art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. Nr 207 z 2003r., poz. 2016 ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, nie mógł więc mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Przedstawione stwierdzenia wyznaczyły zatem kierunek postępowania w sprawie, a ocena Sądu w niniejszej sprawie sprowadza się więc do zbadania, czy organy wykonały wytyczne i zalecenia Sądu zawarte w uzasadnieniu powyższego wyroku. W niniejszej sprawie, podstawą wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] udzielającą pozwolenia na użytkowanie warsztatu wymiany i naprawy ogumienia samochodów usytuowanego na działce o nr ewidencyjnym 57 przy ul. P. w W. była przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż skarżąca – G. D. bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zwykłym o udzielenie pozwolenia na użytkowanie spornego obiektu. Wypełniając zatem wytyczne i zalecenia Sądu zawarte w powyższym wyroku, postanowieniem z dnia 13 lipca 2007 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...]. Zawiadomieniem zaś z dnia 8 sierpnia 2007 roku o okoliczności wznowienia postępowania i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w toku postępowania materiałem dowodowym poinformował skarżącą – G. D. – właścicielkę działki sąsiedniej. Po wznowieniu niniejszego postępowania, decyzją z dnia [..] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. działając w oparciu o treść art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a. stwierdził, że ostateczna decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] udzielająca pozwolenia na użytkowanie warsztatu wymiany i naprawy ogumienia samochodowego zrealizowana na działce o nr ewidencyjnym 57 przy ul. P. w W. wydana została z naruszeniem prawa tj. bez udziału strony postępowania – G. D. właścicielki nieruchomości sąsiedniej położonej w W. przy ul. P. 12. Decyzją z dnia [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał powyższą decyzję organu I instancji w mocy. W ocenie Sądu, orzekające ponownie w niniejszej sprawie organy administracji prawidłowo uznały, że co prawda zaistniała przyczyna wznowienia postępowania, ale w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Należy bowiem wyjaśnić, że w myśl art. 146 § 2 k.p.a., mimo istnienia podstaw wznowienia postępowania przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a. nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W takim też przypadku, zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a., organ administracji ogranicza się do stwierdzenia, że wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa oraz do wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił decyzji, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Stosownie natomiast do treści art. 146 k.p.a. rozstrzygnięcie przewidziane w tym przepisie dopuszczalne jest wówczas, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji, niż dotychczasowa. Oceniając decyzje organów orzekających w niniejszej sprawie trzeba jednak zauważyć, że organy miały dostateczne przesłanki dla przyjęcia stanowiska, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść "wyłącznie" taka sama decyzja, odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wskazać bowiem należy, iż rozpoznając wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie spornego obiektu zastosowanie miały przepisy Prawa budowlanego obowiązujące przed dniem 11 lipca 2003 roku tj. przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718). Zasadą sformułowaną w art. 54 powołanej ustawy jest, że przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego powinno być poprzedzone zawiadomieniem organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy. Zgodnie natomiast z ówczesnym brzmieniem art. 55 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest wymagane, jeżeli właściwy organ wydał, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 lub art. 71 ust. 3, decyzję nakazującą dokonanie określonych czynności, zmian lub przeróbek. W niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 w związku z art. 71 ust. 3 powołanej ustawy, nakazał inwestorom wykonanie inwentaryzacji powykonawczej robót budowlanych wykonanych przy adaptacji budynku mieszkalnego na warsztat samochodowy wraz z ekspertyzą techniczną dotyczącą wykonanych robót budowlanych. Spełnienie przez inwestorów powyższych wymagań obligowało zatem organ nadzoru budowlanego do udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu. Stosownie bowiem do treści art. 59 ust. 5 Prawa budowlanego, właściwy organ, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 1, w art. 57 ust. 1-4 lub w art. 58. Rozpatrując natomiast wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie spornego obiektu, organy nadzoru budowlanego nie stwierdziły uchybienia przepisom art. 57 ust. 1-4 Prawa budowlanego, a przedmiotowy obiekt nie narusza również ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie wydania decyzji, znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej z możliwością zabudowy nieuciążliwej. W świetle zaś rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 roku w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 179, poz. 1490) obowiązującego w dacie wydania decyzji, przedsięwzięcie polegające na realizacji dwustanowiskowego warsztatu samochodowego nie jest traktowane jako mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Podsumowując powyższe rozważania należy zatem stwierdzić, iż skoro inwestycja objęta wnioskiem inwestorów jest zgodna z przepisami prawa budowlanego (spełnione zostały przez inwestorów wszystkie wymagania formalne, określone w art. 57 ust. 1-4 dotyczące przedłożenia dokumentów do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie) oraz z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że w wyniku wznowienia postępowania może zapaść jedynie decyzja w kształcie dotychczasowym. Podstawą wznowienia postępowania w niniejszej sprawie, zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] udzielającą pozwolenia na użytkowanie warsztatu wymiany i naprawy ogumienia samochodów była przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż skarżąca bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zwykłym o udzielenie pozwolenia na użytkowanie spornego obiektu. Prawidłowo zatem postąpiły organy orzekające w sprawie stwierdzając, iż decyzja Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] wydana została z naruszeniem prawa, jednakże zaistniała wadliwość procesowa nie wpłynęła w tym przypadku na prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze przedstawione okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił. A.Ł