II SA/Łd 448/17

Dnia 19 lipca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A Spółki jawnej z siedzibą w N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Spółki jawnej z siedzibą w N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za nieprzekazanie odpadów komunalnych do regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. P. A Spółka jawna z siedzibą w N. reprezentowana przez radcę prawnego M. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za nieprzekazanie odpadów komunalnych do regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych w wysokości 1000 zł. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Motywując rzeczony wniosek pełnomocnik strony skarżącej przyznał, iż kwota kary w wysokości 1000 zł nie jest dla strony sumą dolegliwą. Jednakże wykonanie decyzji na tym etapie może godzić w dobre imię i renomę Spółki, która jest przedsiębiorcą realizującym głównie zamówienia publiczne w zakresie usług odbioru i zagospodarowania odpadów. Wykonanie decyzji mogłoby wpłynąć negatywnie na ocenę wiarygodności Spółki i rzetelności w oczach przyszłych zamawiających, tym bardziej, że obecne przepisy ustawy prawo zamówień publicznych kładą znaczący nacisk również w tym aspekcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W rozumieniu art. 61 § 1, § 3 - § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (pkt 1); uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (pkt 2). W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania, zaś wykazanie przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej obciąża stronę skarżącą. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że przesłanki te odnoszą się do zdarzeń przyszłych, które mogą stanowić efekt wykonania zaskarżonego aktu. Jedną z wymienionych przez ustawodawcę przesłanek jest spowodowanie wykonaniem zaskarżonego aktu trudnych do odwrócenia skutków. Mogą one mieć zarówno charakter prawny, jak i faktyczny. Pojęcie skutków aktu lub czynności, tym się wyróżniających, że trudno je odwrócić, będzie związane z prawnymi i faktycznymi następstwami rozstrzygnięcia o istocie sprawy, o prawach lub obowiązkach stron. Rodzaj i zakres ich wystąpienia musi być oceniony na podstawie prawa obowiązującego oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znajdują się podmioty uprawnione lub obciążone obowiązkami, a także kompetencji organu do ich egzekwowania w danym czasie (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2016 r. sygn. akt I OZ 516/16 – Lex nr 2108401). Z kolei, niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody, o którym mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Dla wykazania spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest wystarczającym sam wywód strony, dotyczący okoliczności uzasadniających wstrzymanie, gdyż uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. Lakoniczne uzasadnienie wniosku skarżącego o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia zatem jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt II GSK 2045/14 - Lex nr 1519096). Sąd rozpoznając wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za nieprzekazanie odpadów komunalnych do regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych w wysokości 1000 zł w kontekście przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poczynionych wyżej uwag natury ogólnej stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Otóż argumenty przytoczone na jego poparcie przez pełnomocnika strony skarżącej są bardzo lakoniczne i niepoparte jakimikolwiek dodatkowymi dowodami bądź okolicznościami. Argument, że niewstrzymanie wykonania decyzji wpłynie negatywnie na kontakty handlowe spółki, spowoduje utratę dobrego imienia, wizerunku spółki, czy wykluczanie z postępowań o udzielenie zamówień publicznych, nie mógł zostać uwzględniony jako istotny dla rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku. W zakresie przesłanek z art. 61 § 3 powołanej ustawy nie mieszczą się bowiem dokonane uprzednio działania skarżącej co do prowadzenia działalności gospodarczej i ich konsekwencje (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2015 r., sygn. akt II FSK 1766/15 oraz postanowienie WSA w Warszawie w dnia 19 kwietnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 697/17 – dostępne na stronie internetowej pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto przywołane okoliczności są czysto hipotetyczne, co dowodzi, że skarżąca Spółka nie wykazała realnego zagrożenia, jakie pociągnęłoby za sobą wykonanie zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. A. P.