II SA/Łd 459/19

Dnia 7 lutego 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda, , Protokolant Asystent sędziego Marcelina Niewiadomska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2020 roku sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku - oddala skargę. a.bł. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpatrzeniu odwołania M.K. od decyzji Prezydenta Miasta P. pełniącego funkcję Starosty Miasta P. znak: [...] z dnia [...]. w przedmiocie określenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Z akt sprawy wynika, że Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Ł., pismem z dnia 18 lipca 2018 r. poinformował organ o kontroli interwencyjnej przeprowadzonej w dwustanowiskowej myjni samochodowej prowadzonej przez skarżącą M.K. i zlokalizowanej w P. przy ul. A nr 98. Do pisma WIOŚ załączono w szczególności : kserokopię protokołu kontroli Nr [...]i raport z badań Nr [...] z pomiarów hałasu, protokół z pomiarów hałasu emitowanego do środowiska (z dnia 9 czerwca 2018 r.) Z badań WIOŚ wynikało przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu poza zakładem skarżącej. W toku postępowania skarżąca kwestionowała prawidłowość dokonanych pomiarów hałasu, w części dotyczącej określenia poziomu hałasu podczas pracy myjni. Strona podniosła, że zdarzenia akustyczne, które miały miejsce na myjni podczas dokonywania pomiarów miały charakter nadzwyczajny i nie powinny być objęte pomiarem. Skoro WIOŚ sam przyznaje, że hałas od szczekającego psa, który przypadkowo wszedł na teren myjni, nie powinien być uwzględniony podczas pomiarów - to tym bardziej hałas od grupy osób, które na teren myjni tylko i wyłącznie po to, aby hałasować - nie powinien być wliczony do wartości poziomu hałasu podczas pracy myjni. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] znak: [...], uchyliło w całości wydaną w sprawie decyzję Prezydenta Miasta pełniącego funkcję Starosty Miasta P. z dnia [...], znak: [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Wówczas decyzji Kolegium wniosło zastrzeżenia, co do zakresu ustalenia stron postępowania oraz zarzuciło, że organ nie przeprowadził we własnym zakresie postępowania, co do faktycznego zagospodarowania i wykorzystania terenów, opierając się jedynie na informacji otrzymanej z Pracowni Planowania Przestrzennego w P. zawartej w piśmie z dnia 10 sierpnia 2018 r., znak: [...]. Według tej decyzji organ powinien ustalić krąg stron postępowania, przedstawić graficznie faktyczne zagospodarowanie i wykorzystanie terenów sąsiadujących z zakładem oraz ewentualnie rozważyć przeprowadzenie uzupełniających pomiarów hałasu. Prowadząc ponownie postępowanie organ I instancji ustalił krąg stron postępowania przyjmując za strony: M.K. prowadzącą działalność gospodarczą przy ul. A nr 98 oraz J. i Z.C. , właścicieli działki przy ul. A nr 96, na której wykonywane były pomiary hałasu. Natomiast WIOŚ w P. nie znalazł merytorycznych podstaw do podjęcia powtórnych pomiarów na działce ozn. nr ewid. 106/3 obręb [...] przy ul. A nr 96 w P. . Decyzją znak: [...] z dnia [...] . organ I instancji określił M.K. dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku, przenikającego z Samochodowej Myjni Samoobsługowej zlokalizowanej w P. przy ul. A nr 98 w wyniku jej działalności, w odniesieniu do terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, obejmującej działki: przy ul. A nr 96 (działka ozn. nr ewid. 106/3 obręb [...]), przy ul. A nr 83 (działka ozn. nr ewid. 172/1 obręb [...]), przy ul. A nr 79/81 (działki ozn. nr ewid. 170/1 i 171/1 obręb [...]),w wysokości: LAeqD = 50 dB, LAeqN = 40 dB, oraz dla terenów szpitali w mieście - obejmujących teren szpitala przy ul. B 15, działki o nr ewid. 131/5 i 131/10 obręb [...], w wysokości: LAeqD = 50 dB, LAeqN = 40 dB. W odwołaniu skarżąca podkreśliła, że prawidłowość przeprowadzenia badań zakwestionowała już podczas ich wykonywania, tj. najpierw wniosła pisemnie zastrzeżenia do protokołu z dnia 9 czerwca 2018 r. a następnie w dniu 16 lipca 2018 r. złożyła w WIOŚ w Ł. Delegatura w P. pismo "Odwołanie do protokołu kontroli Nr [...]" w części dotyczącej określenia poziomu hałasu podczas pracy myjni. Również w odwołaniu od wcześniej wydanej przez Prezydenta Miasta P. podnosiła kwestię nieprawidłowości. Skarżąca uważa, że dla podjęcia prawidłowych rozstrzygnięć w sprawie konieczne jest wykonanie ponownych pomiarów akustycznych na myjni. Dokonując oceny w/w decyzji SKO doszło do wniosku, że została wydana zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Kolegium ustaliło, że obszar, na który akustycznie oddziałuje praca myjni samochodowej to tereny zabudowy jednorodzinnej mieszkaniowej - działki ozn. nr ewid. 106/3, 172/1; 170/1 i 171/1; oraz tereny szpitali w mieście, tj. działki ozn. nr ewid. 131/5 i 131/10. Tereny te nie są objęte planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego. Zatem jeśli chodzi o ochronę akustyczną to decydujące znaczenie ma faktyczne zagospodarowanie tychże terenów. W postępowaniu ustalono, że są to właśnie tereny zabudowy mieszkowej jednorodzinnej i tereny szpitali w mieście. Zarówno dla zabudowy jednorodzinnej mieszkaniowej, jak i dla terenów szpitali w mieście rozporządzenie przewiduje takie same dopuszczalne poziomy hałasu, wynoszące w porze dnia 50 dB, zaś w porze nocy 40 dB. Pomiary hałasu związanego z pracą myjni i przenikającego do środowiska zostały wykonane w dniu 9 czerwca 2018 r. przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Ł. Delegatura w P., zgodnie z akredytowaną metodą badawczą - Rozporządzeniem Ministra Środowiska z 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. 2014 r., poz. 1542) Załącznik nr 7 Metodyka referencyjna wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego od instalacji lub urządzeń, z wyjątkiem hałasu impulsowego. Metoda jest zamieszczona w zakresie Akredytacji Laboratorium Badawczego Nr [...] wydanym przez Polskie Centrum Akredytacji, wydanie Nr [...] z dnia [...]. Punkty pomiarowe zlokalizowane zostały na terenie działki ozn. nr ewid. 106/3 obręb [...] w P. przy ul. A nr 96. Punkt pomiarowy Nr 1 zlokalizowano na wysokości 2 m nad powierzchnią terenu w świetle okna budynku mieszkalnego w odległości 0,5 m od zamkniętego okna. Punkt pomiarowy Nr 2 usytuowano na wysokości 4 m nad powierzchnią terenu od strony A nr posesji, przy ogrodzeniu bezpośrednio graniczącym z kontrolowanym obiektem. Pomiary wykonane zostały w porze nocy w obecności skarżącej, dla hałasu pochodzącego ze źródła Z-l opisanego w protokole z pomiaru jako praca urządzeń myjni. Praca urządzeń myjni obejmowała dwa stanowiska do bezdotykowego mycia pojazdów i jedno stanowisko do okurzania pojazdów, na co wskazują zapisy Raportu z Badań nr [...]. Z raportu tego również wynika, że pomiary w punktach nr 1 i nr 2 wykonywano w godz. 22.00 -23.00 metodą pomiarów ciągłych w czasie odniesienia tj. 1 h (ustalonym dla pory nocy wynikającym z rozporządzenia o dopuszczalnych poziomach hałasu). W raporcie na str. 3/6 wskazano, że z uwagi na czas opuszczenia terenu myjni o godz. 22.20 przez osoby korzystające z myjni (stanowiska do odkurzania aut) i prowadzące rozmowy, pomiary były prowadzone ponadto 40 minut bez udziału osób zakłócających pracę myjni. Pomiar metodą ciągłą przez godzinę wykonywany był ze względu na to, że procesy związane z myciem i odkurzaniem pojazdów są zmienne w czasie, a stanowiska do mycia pojazdów (jedno lub dwa) były wykorzystywane bez przerw w godz. 22 - 23. W tym czasie na teren myjni w celu mycia wjechało i wyjechało 9 pojazdów. Od 23.15 do 23.20 trwały pomiary tła akustycznego. W przedstawionym Raporcie z badań Nr 33/2018 określono równoważny poziom hałasu w porze nocy. W punkcie pomiarowym nr 1 równoważny poziom hałasu wynosił: LAeqN = 48,9 dB + 0,8 dB, a w punkcie pomiarowym nr 2: LA6qN 55,6 dB + 0,8 dB. Porównanie ww. wartości równoważnego poziomu hałasu w środowisku z wartością dopuszczalnego poziomu hałasu wyrażonego wskaźnikiem LAeqN określonym w Tabeli l Załącznika do rozporządzenia, wynoszącym 40 dB w porze nocy dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, na których zlokalizowano punkty pomiarowe jako terenie chronionym akustycznie, wskazało na przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocy w punkcie pomiarowym nr 1 o 8,9 dB, a w punkcie nr 2 o 15,6 dB. Organ podkreślił, że wyniki pomiarów hałasu dla punktów nr 1 i nr 2 uwzględniają udział tła akustycznego w zmierzonym poziomie hałasu - na co wskazują wyniki w tabeli na stronie nr 5 Raportu 33/2018 oraz określone równoważne poziomy hałasu podane na str. 6 tego raportu. "Zmierzony poziom równoważny" dla punktu nr 2 wynosi 56 dB, a "Poziom skorygowany uwzględniający wpływ tła akustycznego" wynosi: 55,6 dB (tabela str. 6). Do oceny akustycznych oddziaływań na środowisko źródeł hałasu bierze się pod uwagę zmierzoną wartość tła akustycznego (czyli innych źródeł hałasu IP w czasie gdy nie pracuje źródło kontrolowane), o którą koryguje się wartość zmierzoną hałasu dla pracy źródła i tła. Wskazano w Raporcie z badań, że pomiary poziomu,tła akustycznego wykonano w tych samych punktach pomiarowych, w których wykonano pomiary hałasu podczas przerwy w czasie użytkowania urządzeń myjni. Zasadę uwzględniania tła w pomiarze hałasu określa wzór l Załącznika nr 7 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2014 r., póz. 1542 ze zm.). Wartość tła, niezależnie od wartości tego tła i wskazuje wartość, która obrazuje, jaki jest skutek w środowisku pochodzący od emisji hałasu tylko z tego źródła. Zgodnie z rozporządzeniem dopuszczalny poziom hałasu w środowisku pochodzący od dróg na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wynosi w porze nocy 56 dB. Ta sama wartość jest określona dla terenów zabudowy szpitali w miastach. Wartość tła wg raportu zmierzona w punkcie nr 1 wynosi 43,1 dB, w punkcie nr 2 - 45,8 dB. Wynika więc, że obydwie wartości są niższe od wartości dopuszczalnej dla pory nocy dla dróg. WIOŚ wyjaśnił w raporcie, że głównym źródłem hałasu z terenu myjni jest proces mycia pojazdów, w którym w czasie wykonywania pomiarów nie było przerw. Dlatego też inne źródła, np. rozmowy osób korzystających z urządzeń myjni nie powodowały istotnego podniesienia poziomu hałasu. W świetle powyższego SKO przyjęło, że poza zakładem skarżącej, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, co w konsekwencji uzasadnia określenie dopuszczalnych poziomów hałasów dla zakładu skarżącej. Co do kwestionowania samych pomiarów poziomu hałasu organ wskazał, że pomiary zostały przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. WIOŚ uznał, że nie ma potrzeby przeprowadzania kolejnych pomiarów, a organ pierwszej instancji nie przeprowadził ich w swoim zakresie. Niemniej dokonał ponownej oceny przeprowadzonych badań i uznał, że są wystarczające do wydania zaskarżonej decyzji. Kolegium podziela to stanowisko. Trzeba też wskazać, że przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu stwierdzone niezależnie czy to w porze dnia, czy w porze nocy obliguje organ do wydania decyzji określającej poziomy hałasu zarówno dla pory dnia, jak i nocy. W świetle powyższego nie było zatem potrzeby do przeprowadzania kolejnych dowodów w sprawie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wywiodła M.K. , która zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: a) art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 10 § 1 kpa , art. 77 § 1 kpa oraz art. 107 § 1 i 2 kpa poprzez: nieprzeprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, w tym nierówne traktowanie podmiotów prywatnych i publicznych, oparcie decyzje na wynikach kwestionowanego przez skarżącą raportu WIOŚ nr [...], pominięcie zarzutów stawianych przeprowadzonemu badaniu w sytuacji gdy zastrzeżenia do protokołu oraz pisemne odwołanie jednoznacznie wskazują na okoliczności wpływające na wynik pomiarów, brak wykazania przez WIOŚ, że użyte do badania poziomu hałasu urządzenia posiadały aktualne badanie techniczne, atesty, kalibracje, a nadto spełniały wszystkie przewidziane przez przepisy prawa normy, a w konsekwencji doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej, - nieuprawnione ustalenie, że teren należący do skarżącej narusza ład akustyczny, w sytuacji gdy nieruchomość położona jest przy ruchliwej drodze, naprzeciwko Samodzielnego Szpitala Wojewódzkiego co wpływa na poziom hałasu na nieruchomości należącej do skarżącej nieuwzględnienie wniosku skarżącej o przeprowadzenia ponownego badania sytuacji w której realizacja wniosku zmierzała do wyjaśnienie sprawy, a w uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób nieprzekonywujący, sprzeczny w zasadą pełnego wyjaśniania decyzji poprzez będzie w stanie rozpatrzyć prośby o znaczną ilość wniosków b) art. 115 a ust. 1 i 3 Prawa ochrony środowiska poprzez ich wadliwe zastosowanie, w konsekwencji oderwany od logiki i stwierdzenie, że organ nie będzie w stanie rozpatrzyć prośby o wykonanie kolejnych pomiarów hałasu ze względu na znaczną ilość wniosków o wykonanie pomiarów hałasu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz umorzenie postępowania, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych prawem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2167) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Kontroli sądu poddane zostało postępowanie zakończone decyzjami ustalającymi dopuszczalne normy hałasu. Podstawę orzekania organu stanowią przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799 ze zm., dalej jako p.o.ś.). Zgodnie z art. 115a p.o.ś., w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Z ustępu 3 tego artykułu, wynika, że w decyzji tej określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład. Z kolei art. 113 ust. 2 p.o.ś. określa te tereny, które ze względu na sposób ich zagospodarowania podlega ochronie akustycznej. Stosownie do art. 112a pkt 2 p.o.ś, przez wskaźniki hałasu rozumie się parametry hałasu określone poziomem dźwięku wyrażonym w decybelach (dB), wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby to LAeqD - równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6:00 do godz. 22:00) oraz LAeq N - równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22:00 do godz. 6:00). W rozporządzeniu Ministra Środowisku z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 roku, poz. 112) ustalono dopuszczalne poziomy hałasu, zróżnicowane dla rodzajów terenów przeznaczonych w szczególności pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, tereny mieszkaniowo-usługowe, tereny zabudowy zagrodowej. Decyzja wydana na podstawie art. 115a p.o.ś. ma na celu ochronę otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu. W orzecznictwie sądów administracyjnych jest zarazem ugruntowany pogląd, że wystarczy jednokrotne przekroczenie tych poziomów, aby mogła być wydana, zgodnie z tym przepisem, decyzja w celu zabezpieczenia prawa osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność tego podmiotu (zob. wyroki NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 6/10 oraz z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 754/12, dostępne w internetowej bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z przytoczonych unormowań wynika, że dla prawidłowego rozstrzygnięcia wymagane jest ustalenie po pierwsze, czy wokół terenu, na którym znajduje się urządzenie emitujące hałas znajdują się tereny podlegające ochronie akustycznej w rozumieniu art. 113 ust.2 p.o.ś. oraz po drugie, czy hałas emitowany przez to źródło przekracza dopuszczalne normy, ustalone na podstawie wskazanych przepisów. W przedmiotowej sprawie organy w sposób niewątpliwy ustaliły, że teren, na który oddziałuje myjnia samochodowa skarżącej to teren nieobjęty planem zagospodarowania przestrzennego, a więc zasadnie wzięły pod rozwagę faktyczny sposób zagospodarowania, tj.: teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wspomniany obszar (w szczególności działka uczestników postępowania – dz. Nr 106/3) podlega ochronie akustycznej na podstawie analizowanych przepisów: w porze nocnej poziom hałasu nie może przekraczać 40 dB. Tych okoliczności strona skarżąca nie kwestionuje. W celu ustalenia czy działalność prowadzona przez skarżącą emituje hałas ponad normy ustalone przez prawo przeprowadzono badanie, co do którego strona skarżąca ma zastrzeżenia w zakresie sposobu przeprowadzenia i wyników. W tym miejscu należy zaakcentować,że stwierdzenie przekroczenia poziomu hałasu, jak wynika z treści przepisu art. 115a ust. 1 p.o.ś., powinno być oparte na konkretnych dowodach wyraźnie wymienionych w tym przepisie tj. na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia. Przeprowadzenie takich dowodów przez wskazane podmioty stanowi podstawę do wszczęcia z urzędu przez organ ochrony środowiska postępowania w przedmiocie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu (art. 115a ust. 1 i 4 p.o.ś.). Dowód potwierdzający przekroczenie dopuszczalnych norm natężenia hałasu, jak wskazuje się to w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2120/13), przeprowadzany jest poza postępowaniem w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu, gdyż stanowi on asumpt do jego wszczęcia, co ma miejsce w związku z tym po przekroczeniu dopuszczalnego poziomu hałasu. Skoro więc podstawą wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania decyzji z art. 115a ust. 1 p.o.ś. jest wcześniejsze przeprowadzenie dowodów, potwierdzających przekroczenie dopuszczalnych norm natężenia hałasu i do tego przez ściśle określone we wskazanym przepisie podmioty, to tym samym w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, po pierwsze co do zasady nie ustala się poziomu dźwięku emitowanego przez dany zakład, to bowiem ma miejsce poza tym postępowaniem i przed jego wszczęciem, a więc, jak wyżej wskazano, z wyłączeniem reguł k.p.a. dotyczących prawidłowego przeprowadzania postępowania wyjaśniającego, a po drugie decyzję o przekroczeniu dopuszczalnego poziomu hałasu opiera się wyłącznie na jednym z wyraźnie wskazanym w art. 115a ust. 1 p.o.ś. środków dowodowych (pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, podmiot obowiązany do ich prowadzenia lub przez organ ochrony środowiska). Powyższe nie stanowi oczywiście przeszkody do możliwości kwestionowania wskazanych środków dowodowych w już wszczętym postępowaniu o wydanie decyzji z art. 115a ust. 1 p.o.ś., ale w oparciu o inne dowody, pozwalające na podważenie wyników badań przeprowadzonych wszak przez wyspecjalizowany podmiot np. przedstawioną przez stronę zainteresowaną opinię biegłego (czego jednak strona nie uczyniła). Wówczas to możliwe jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu w postaci ponownych pomiarów celem weryfikacji przeprowadzonych poza postępowaniem dowodów. Dowód ten jednak, z uwagi na ograniczenie dowodowe z art. 115a ust. 1 p.o.ś., może być przeprowadzony wyłącznie przez podmiot wskazany w tym przepisie. Hipoteza przepisu art. 115a ust. 1 p.o.ś. wyraźnie bowiem stanowi, jakie dowody w niniejszej sprawie mogą decydować o treści podejmowanego rozstrzygnięcia. Tym samym niczym nie poparte twierdzenia strony o nieprawidłowościach przeprowadzonych pomiarów zgłaszane w toku przedmiotowego postępowania nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Po analizie zebranego materiału w sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie są trafne zarzuty dotyczące sposobu przeprowadzenia badań przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w trybie art. 115a p.o.ś. Jak wyjaśnił ten organ w toku postępowania, w badaniach uwzględniono tło akustyczne. Jak wynika z protokołu pomiarów hałasu w dniu 9 czerwca 2019 r., uwzględniono tło akustyczne (hałas z drogi), badania wykonywano zarówno przy obecności osób korzystających z myjni (które swoim zachowaniem wywoływały dodatkowy hałas) jak i przez 40 minut bez udziału osób zakłócających pracę myjni. Organ zatem zebrał materiał dowodowy w różnych konfiguracjach (tylko tło akustyczne, tło wraz ze zwykłą pracą myjni, a nadto hałas z uwzględnieniem obecności osób zakłócających), aby móc później dokonać jego oceny w wszechstronny sposób i porównać pomiary w odniesieniu do zwykłej pracy myjni i sytuacji nietypowych (szczekający pies na terenie myjni oraz rozmowy osób). Dopiero po analizie wszystkich pomiarów i skorygowaniu poziomu hałasu pochodzącego z działalności skarżącej z uwzględnieniem tła akustycznego organ doszedł do wniosku, iż doszło do przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu. Nie może zatem odnieść skutku zarzut, że badania były nieprawidłowe a wnioski organu wadliwe. Przechodząc do dalszych zarzutów skargi odnośnie tego czy urządzenia mają aktualne badania techniczne Sąd wskazuje, że z protokołu badań WIOŚ z dnia 9 czerwca 2018 roku (załącznik nr 5) jasno wynika, jakich użyto mierników poziomu dźwięku oraz że wszystkie te urządzenia do pomiaru poziomu dźwięku posiadały w dniu badania świadectwa wzorcowania nie starsze niż 24 miesiące. Powyższe stwierdzenie jest o tyle ważkie, iż stosownie do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz ilości pobieranej wody (Dz.U. z 2014 r. poz. 1542) – załącznik nr 7 część "c" do pomiarów poziomu dźwięku można stosować mierniki całkujące ze świadectwem wzorcowania nie starszym niż 24 miesiące. Wymóg ten dotyczy mierników całkujących – wobec zastosowania wykładni systemowej - rozumianych jako miernik, w którym wielkością mierzoną jest poziom ekspozycji na dźwięk (§ 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 28 maja 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać mierniki poziomu dźwięku, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz.U. 2007 r., Nr 105, poz. 717). Zatem i ten zarzut skargi okazał się chybiony. Wobec powyższego ustalenia prawidłowości przeprowadzenia badania poziomu hałasu w dniu 9 czerwca 2018 roku okoliczność, iż w późniejszym terminie WIOŚ w P. nie znalazł merytorycznych podstaw do podjęcia powtórnych pomiarów na działce ozn. nr ewid. 106/3 obręb [...] przy ul. A nr 96 w P. (niezależnie od przyczyn odmowy) nie stanowił przeszkody do wydania zakwestionowanej decyzji. Nie można bowiem tracić z pola widzenia tego, że wydanie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu ma jedynie charakter deklaratoryjny, z uwagi na fakt, iż dopuszczalne poziomy hałasu obowiązują na danym terenie z mocy prawa. Decyzja wydana na podstawie art. 115a p.o.ś. ma bowiem na celu ochronę otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu, a to prowadzi do wniosku, że wystarczy jednorazowe przekroczenie tych poziomów, by mogła być wydana decyzja zgodnie z tym przepisem w celu zabezpieczenia prawa osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność danego podmiotu. Konkludując, w powyższych okolicznościach sprawy Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik, to tym samym uzasadnia oddalenie skargi w całości. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. IB