II SA/Łd 468/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia Zwykłego A z siedzibą w K. o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]r. nr [...] w sprawie ze skargi Stowarzyszenia Zwykłego A z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie dopuszczenia do udziału, na prawach strony, w postępowaniu dotyczącym określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]r. nr [...]. A. P. W dniu 29 czerwca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga Stowarzyszenia Zwykłego A z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie dopuszczenia do udziału, na prawach strony, w postępowaniu dotyczącym określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Formułując szereg wniosków procesowych, strona skarżąca wniosła również o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]r. nr [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na "Uruchomieniu zakładu przetwarzania odpadów opakowaniowych wraz z punktem zbierania odpadów". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 – przywoływanej dalej jako: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest - podzielany przez skład orzekający w niniejszej sprawie - pogląd, zgodnie z którym na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. możliwe jest wstrzymanie wykonania innych niż zaskarżony bezpośrednio do sądu akt, pod warunkiem, że akty te zostały wydane "w granicach tej samej sprawy" rozumianej jako sprawa w sensie materialnoprawnym. Tożsamość sprawy w takim ujęciu będą więc wyznaczały elementy stosunku prawnego wynikającego z zaskarżonego aktu, a więc przede wszystkim identyczność podmiotowa i przedmiotowa, a także identyczność podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia (zob. postanowienia NSA: z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 441/12; z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1651/13; z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 3075/13 - treść orzeczeń dostępna w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.nsa.gov.pl). Przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania nie jest zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. lecz decyzja Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]r. ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na "Uruchomieniu zakładu przetwarzania odpadów opakowaniowych wraz z punktem zbierania odpadów". W ocenie Sądu opisane orzeczenia organów administracji publicznej nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, brak jest tożsamości przedmiotowej. W tej sytuacji trudno podzielić stanowisko strony skarżącej co do dopuszczalności orzeczenia o wstrzymaniu wykonania decyzji wydanej przez organ I instancji. Brak tożsamości spraw w znaczeniu materialnym, uzasadnia stwierdzenie, że decyzja Prezydenta Miasta Z. nie mogła być uznana za wydaną w granicach niniejszej sprawy, co wyklucza zastosowanie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. w niniejszej sprawie. A. P.