II SA/Łd 470/17

Dnia 28 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 28 września 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 sierpnia 2017 roku sygn. akt II SA/Łd 470/17 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w Centrum Rehabilitacyjno-Opiekuńczym p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu. A.B. W dniu 3 sierpnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w Centrum Rehabilitacyjno-Opiekuńczym. W dniu 1 września 2017 roku (data nadania 23 sierpnia 2017 roku) wpłynął do Sądu wniosek M. K. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 sierpnia 2017 roku sygn. akt II SA/Łd 470/17. Wniosek ten skarżący uzasadnił brakiem wiedzy o niedoręczaniu przez sąd sentencji wyroku w przypadku nieobecności na rozprawie oraz brakiem jednoznacznego pouczenia w tym zakresie. Zdaniem skarżącego z pouczenia wynika, że o wyrok z uzasadnieniem należy wnioskować, brak jest natomiast jednoznacznego stwierdzenia, że i o samą sentencję (bez uzasadnienia) również należy wnioskować. Z tego powodu, wobec nieobecności na rozprawie, skarżący oczekiwał przesłania sentencji orzeczenia. Nie mogąc się doczekać przesyłki, w dniu 21 sierpnia 2017 roku zatelefonował do sekretariatu sądu i zapytał o wynik sprawy. Dowiedział się o oddaleniu skargi, w związku z tym postanowił oczekiwać na dostarczenie wyroku, uważając, że termin 7-dniowy wystąpienia o uzasadnienie biegnie od otrzymania pisma z wyrokiem. W dniu 23 sierpnia 2017 roku ponownie zatelefonował do sądu, pytając nie o sam wyrok, lecz o pismo z sentencją wyroku. Dowiedział się, że o samą sentencję również trzeba wystąpić. Takiej informacji zabrakło w pouczeniu. Zdaniem skarżącego skoro stawiennictwo na rozprawie jest nieobowiązkowe, to w razie nieobecności o wyniku sprawy powinien zostać poinformowany pisemnie. Przynajmniej co do sentencji, gdyż z pouczenia wiedział, że o uzasadnienie będzie musiał wystąpić. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 roku, poz. 1369) - przywoływanej dalej skrócie jako "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, które zresztą tutejszy Sąd w pełni podziela, podkreśla się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy największym w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2015 roku sygn. akt II GZ 896/14 – LEX nr 1628828, z dnia 12 lutego 2015 roku sygn. akt I OZ 91/15 – LEX nr 1643289, z dnia 9 września 2014 roku sygn. akt II GZ 499/14 – LEX nr 1530525, z dnia 24 października 2016 roku sygn. akt I FZ 267/16 – dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przystępując do merytorycznej oceny wniosku w pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku został złożony z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Wraz z wnioskiem strona wniosła o doręczenie wyroku z uzasadnieniem, a więc dopełniła czynności, której nie dokonała w terminie. Okoliczności podniesione przez M. K. w motywach wniosku nie dowodzą jednakże o braku winy w uchybieniu terminu i z całą pewnością nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. W przedmiotowej sprawie skarżący nie wskazał żadnych okoliczności świadczących o braku winy w uchybieniu terminu. Usprawiedliwieniem braku winy strony w uchybieniu terminu do wystąpienia z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie może być bowiem powoływana przez skarżącego okoliczność niewiedzy o niedoręczaniu przez sąd sentencji wyroku w przypadku nieobecności na rozprawie. Przede wszystkim z uwagi na fakt, że w dniu 12 lipca 2017 roku skarżący odebrał zawiadomienie o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 3 sierpnia 2017 roku wraz z pouczeniem, w którym wskazano, że niestawiennictwo stron nie wstrzymuje rozpoznania sprawy, a Sąd nie doręcza stronom wyroku oddalającego skargę. Ponadto, we wspomnianym pouczeniu zawarto informację, zgodnie z którą uzasadnienie wyroku oddalającego skargę sporządza się tylko na wniosek złożony w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku. W obliczu zacytowanych fragmentów pouczenia twierdzenia skarżącego, że nie był on w wystarczający sposób informowany o procedurze, nie zyskują poparcia. Skarżący nie otrzymał sentencji orzeczenia, bowiem Sąd w sprawie nie miał obowiązku doręczać wyroku oddalającego skargę. Uznać zatem należy, że skarżący był pouczany przez Sąd w niezbędnym zakresie, a uchybienie terminu w zakresie złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku było efektem braku dostatecznej lektury pouczenia zawartego w zawiadomieniu o terminie rozprawy. Podobnie pozostałe argumenty podniesione we wniosku o przywrócenie terminu nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu, bowiem bez wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie przywrócenia terminu pozostaje kwestia, iż skarżący nie mógł stawić się na rozprawie. Konkludując, strona składająca wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym musi wykazać (uprawdopodobnić) przede wszystkim, że w czasie biegu terminu do dokonania tej czynności zaistniała obiektywna przeszkoda uniemożliwiająca jej dokonanie czynności. Okoliczności powołane przez skarżącego nie potwierdzają, że uchybienie terminu nie było zawinione, zatem wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Wobec powyższego Sąd, na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. A.B.