II SA/Łd 484/18

Dnia 10 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2018 roku sprawy ze skargi L. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] nr [...], znak:[...], z dnia [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego L. F. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł. Decyzją z [...]r., nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a." utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę zespołu budynków przemysłowych, pofabrycznych na działce o nr ewid. 9/8, położonej w Z. przy ul. A 11. Wojewoda przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że dnia 14 grudnia 2017 r. L. F. wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie pozwolenia na rozbiórkę zespołu budynków przemysłowych, pofabrycznych na terenie ww. działki. Organ I instancji, pismem z 20 grudnia 2017 r., przesłał załączony do wniosku projekt rozbiórki oraz ekspertyzę techniczną na temat stanu technicznego oraz konserwatorskiej wartości historycznej, artystycznej i naukowej zespołu budynków przemysłowych do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Ł. - Delegatury w S. - celem jego zaopiniowania. Zawiadomieniem z dnia 20 grudnia 2017 r. Starosta [...] poinformował strony o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych materiałów dowodowych. W odpowiedzi na omawiane pismo, Prezydent Miasta Z. poinformował organ I instancji, iż wspomniany zespół pofabryczny, jak również obszar, na którym jest on zlokalizowany, ujęte są w gminnej ewidencji zabytków miasta Z. Ponadto, nieruchomość, której dotyczy wszczęte postępowanie usytuowana jest w granicach obszaru objętego ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. dla terenu położonego w rejonie ulic: B, A, C i D zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Nr [...] z dnia [...] r., na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem [...]. Następnie, postanowieniem z [...] r. znak: [...] [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków odmówił uzgodnienia ww. pozwolenia na rozbiórkę. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, organ wskazał, iż budynek poprzemysłowy będący przedmiotem sprawy jest charakterystycznym przykładem historycznej architektury produkcyjnej, zachowanej w stosunkowo mało przekształconym stanie, jeśli chodzi o sposób ukształtowania bryły (z charakterystycznym dachem szedowym) oraz elementami dyspozycji elewacji (otwory z łukowo ukształtowanymi nadprożami). Obiekt stanowi utrwalony tradycją element pejzażu miasta o metryce przemysłowej, a wieża - uwarunkowaną historycznie lokalną dominantę w strukturze otaczającej zabudowy. Omawiany zespół zabudowy funkcjonował wcześniej jako fabryka, tzw. "A", powstała na początku XX wieku. Ponadto, Wojewódzki Konserwator Zabytków wskazał, iż przedmiotowe założenie podlega ochronie z uwagi na ujęcie w zasobie gminnej ewidencji zabytków oraz jego położenie na obszarze chronionym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W toku postępowania organ przeanalizował dodatkowo dokumenty archiwalne, z których wynika, iż postanowieniem znak: [...] z [...] r. zajął już swoje stanowisko w sprawie rozbiórki przedmiotowych budynków. Odmowa uzgodnienia pozwolenia na rozbiórkę budynku przemysłowego zlokalizowanego na działce o nr ewid. 9/8 w Z. została utrzymana w ocy postanowieniem Generalnego Konserwatora Zabytków, działającego z upoważnienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego znak: [...] z [...] r. Wojewódzki Konserwator Zabytków podniósł dodatkowo, iż aktualna ekspertyza techniczna budynków przedłożona przez inwestora podważa ich wartość zabytkową oraz wyklucza remont. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności, organ ochrony zabytków zwrócił się z prośbą o opinię Narodowego Instytutu Dziedzictwa, który do dnia wydania omawianego postanowienia nie zajął stanowiska w przedmiotowej sprawie. Z tej racji, Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowił odmówić ww. uzgodnienia uznając, iż brak jest wystarczających podstaw do zatwierdzenia nieodwracalnego w skutkach działania, które spowoduje całkowite unicestwienie zabytku, a tym samym pozbawi miasto Z. jednego z charakterystycznych elementów zabudowy przemysłowej. Takie działanie pozostawałoby z kolei w sprzeczności z istotą ochrony zabytków i przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie - zwłaszcza art. 4 i 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2187), powoływanej dalej jako "u.o.z.". W myśl art. 4 ust. 2 i 3 ww. ustawy, ochrona zabytków polega, w szczególności, na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań, mających na celu zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków oraz udaremnianie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków. W związku z otrzymaniem postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w sprawie, organ I instancji ponownie poinformował strony o możliwości zapoznania się z aktami pismem z dnia 29 stycznia 2018 r. Z kolei pismem z dnia 31 stycznia 2018 r. Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Ł. zawiadomił Starostę [...] o wpływie zażalenia na postanowienie z dnia [...] r., znak: [...], do Departamentu Ochrony Zabytków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w W. W tym samym dniu, organ I instancji otrzymał pismo Narodowego Instytutu Dziedzictwa o planowanych na dzień 13 lutego 2018 r. oględzinach przedmiotowego obiektu w związku z prośbą o wydanie opinii w przedmiotowej sprawie. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] r., nr [...], organ I instancji odmówił udzielenia pozwolenia na rozbiórkę ze względu na stanowisko Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, które jest wiążące dla organu właściwego do wydania omawianej decyzji. W uzasadnieniu decyzji Starosta powołał się na art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz.1332) – zwanej dalej: "Prawem budowlanym". W odwołaniu od decyzji organu I instancji L. F. odniósł się do braku wystarczającego materiału dowodowego do wydania zaskarżonej decyzji, mianowicie: braku stanowiska zajętego przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, dotyczącego zażalenia na postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z siedzibą w S. z dnia [...] r. o odmowie uzgodnienia pozwolenia na rozbiórkę oraz braku zajętego stanowiska przez Narodowy Instytut Dziedzictwa w związku z wizją lokalną i wydaniem opinii w prowadzonej sprawie na wniosek [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Ponadto strona argumentowała swoje zastrzeżenia do ww. decyzji, zajęciem przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków stanowiska bez dogłębnej analizy materiału dowodowego, pomimo wątpliwości, dotyczących stanu technicznego oraz wartości zabytkowej przedmiotowych obiektów budowlanych. Strona nadmieniła również, że Starosta [...] wydał zaskarżoną decyzję mimo brakującej dokumentacji w sprawie. Jednocześnie strona wskazała, że organ I instancji miał możliwość przedłużenia terminu na rozpatrzenie sprawy lub zawieszenia toczącego się postępowania do czasu uzupełnienia materiału dowodowego i wydania decyzji w oparciu o opinię Narodowego Instytutu Dziedzictwa oraz Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Organ II instancji odwołał się dalej, do treści art. 31 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i podkreślił, że w związku z otoczeniem ochroną konserwatorską terenu planowanego zamierzenia budowlanego ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Nr [...] z [...] r., przeprowadzenie wnioskowanych robót budowlanych wymaga uzyskania pozwolenia na rozbiórkę. W oparciu o art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego organ odwoławczy dokonał analizy kwestii formalnych wniosku o pozwolenie na rozbiórkę i stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie wniosek o rozbiórkę złożył właściciel przedmiotowych obiektów, co wynika z akt sprawy. Ponadto inwestor dołączył zgodę na rozbiórkę jak również jej projekt zawierający, m.in. plan sytuacyjny, zakres robót i sposób ich wykonania, jak również ogólne zasady BHP przy robotach rozbiórkowych. Wojewoda wskazał następnie, że z ustaleń ww. aktu prawa miejscowego wynika, że przedmiotowe budynki przeznaczone są do zachowania, a wszelkie działania inwestycyjne, w tym odtworzenie lub nawiązanie nowej zabudowy w skali, proporcjach, gabarytach i sposobie wyprawy elewacji zewnętrznej do obiektów wyburzanych, w przypadku rozbiórki uzasadnionej względami technicznymi uniemożliwiającymi adaptację, wymagają obowiązkowego uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Dodatkowo, zgodnie z § 20 ust. 2 pkt 1 ww. planu miejscowego na terenie [...], na którym znajduje się omawiany zespół budynków pofabrycznych i dla którego ustala się jako funkcję dominującą funkcję produkcyjno-usługową lub usługową określa się: "warunki i zasady zabudowy i zagospodarowania działki: adaptacja istniejących budynków zgodnie z rysunkiem planu, z możliwością modernizacji, rozbudowy i przebudowy przy zachowaniu lub odtworzeniu charakterystycznych elementów dla zabudowy przemysłowej a świadczących o tradycji miasta przemysłowego.". Zdaniem organu II instancji, w omawianym przypadku, elementem niezbędnym do wydania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę jest wspomniane wcześniej uzgodnienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 5 i art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego. W związku z powyższym, Starosta [...] słusznie wystąpił do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o uzyskanie przedmiotowego uzgodnienia, stosownie do art. 39 ust. 4 Prawa budowlanego. Odnosząc się zatem do uwag strony, dotyczących rozstrzygnięcia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, Wojewoda wskazał, iż organ ochrony zabytków był zobowiązany wydać przedmiotowe postanowienie w określonym ustawowo terminie, w związku z występującymi zastrzeżeniami, co do planowanego zamierzenia budowlanego. Z racji na nieodwracalne skutki odmiennego rozstrzygnięcia, [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków odmówił uzgodnienia przedmiotowego pozwolenia na rozbiórkę. Odnośnie zarzutu dotyczącego braku przedłużenia terminu na rozpatrzenie sprawy przez organ I instancji, Wojewoda podkreślił, że w myśl art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego, organ był w posiadaniu kompletnego materiału dowodowego, pozwalającego na wydanie zaskarżonej obecnie decyzji. Ponadto, odmienne rozstrzygnięcie organu I instancji - w związku z brakiem uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków przedmiotowego pozwolenia na rozbiórkę - stanowiłoby niewątpliwie naruszenie przepisów obowiązującego prawa miejscowego, tj. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Nr [...] z [...] r. W ocenie organu odwoławczego brak opinii w sprawie rozbiórki obiektów budowlanych Narodowego Instytutu Dziedzictwa oraz prawidłowość postępowania przeprowadzonego przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. nie mogą być poddane ocenie w postępowaniu odwoławczym od pozwolenia na budowę, z uwagi na art. 19 k.p.a. i konieczność przestrzegania właściwości przez organy administracji publicznej. Ponadto organ II instancji wskazał, że w myśl art. 143 k.p.a. złożone przez skarżącego zażalenie na postanowienie organu ochrony zabytków nie wstrzymuje wykonania tego postanowienia. Z akt sprawy nie wynika, żeby [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wstrzymał wykonanie zaskarżonego postanowienia, w związku z czym było ono wiążące dla organu wydającego decyzję w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę. Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego złożył L. F., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 39 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego, poprzez ich niezastosowanie i uznanie przez organ II instancji, że organ l instancji był w posiadaniu kompletnego materiału dowodowego oraz nieuwzględnienie, że wydanie decyzji przez Starostę [...] mogło nastąpić dopiero po zakończeniu postępowania odwoławczego wszczętego na skutek zażalenia na postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków ([...]WKZ). Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 106 § 5 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez organ II instancji, który uznał prawidłowość prowadzenia postępowania przez Starostę [...], mimo iż pozbawiało ono stronę faktycznego prawa do złożenia zażalenia na stanowisko [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, od którego uzależnia się wydanie decyzji dotyczącej udzielenia pozwolenia na rozbiórkę; b) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez organ II instancji, który nie uchylił decyzji organu I instancji mimo niewłaściwie prowadzonego przez Starostę [...] postępowania i niezawieszenie postępowania głównego mimo braku stanowiska innego organu; c) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i uznanie przez organ II instancji prawidłowości postępowania pierwszoinstancyjnego, pomimo że Starosta [...] oparł się na częściowo nieaktualnym stanie faktycznym, d) art. 6 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób naruszający zaufanie strony do Wojewody [...], z uwagi na lakoniczne i selektywne argumenty wskazane w uzasadnieniu decyzji, uniemożliwiające instancyjną kontrolę orzeczenia oraz nieodniesienie się w całości do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu. W związku z powyższym pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 10 października 2018r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że do jej daty nie zostało wydane postanowienie organu centralnego, rozstrzygające zagadnienie odmowy uzgodnienia projektu rozbiórki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są trafne. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2188.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Stosownie do art. 145 p.p.s.a. sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sad skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, konieczne było wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji zaskarżonej jaki i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ponieważ naruszają one prawo w stopniu wskazanym w przywołanych wyżej przepisach prawa. Stosownie do art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Wojewódzki konserwator zabytków jest obowiązany zająć stanowisko w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektów budowlanych, o których mowa w ust. 3, w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. Niezajęcie stanowiska w tym terminie uznaje się jako brak zastrzeżeń do przedstawionych we wniosku rozwiązań projektowych (art. 39 ust. 4 Prawa budowlanego). Bezspornie w niniejszej sprawie decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę musi być poprzedzona uzgodnieniem z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Wynika to zarówno z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i wprost z ww. art. 39 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego. Nie ulega również żadnej wątpliwości, że organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany postanowieniem organu współdziałającego, co oznacza, że odmowa uzgodnienia skutkuje odmową udzielenia pozwolenia na rozbiórkę. Jednakże zgodnie z art. 35 ust. 4 w zw. z ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego organ może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę, tylko wtedy, gdy kwestia nieuzgodnienia realizacji inwestycji przez organ współdziałający zostanie ostatecznie przesądzona. W wyroku z 13 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 251/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że: "Stanowisko innego organu, które zostało wyrażone w formie postanowienia, staje się podstawowym materiałem dowodowym w sprawie administracyjnej, czasem przesądzającym lub wręcz determinującym jej końcowe rozstrzygnięcie, stając się - gdy jest to stanowisko wiążące - elementem podstawy prawnej tego rozstrzygnięcia. Organ administracji prowadzący postępowanie główne może więc korzystać z materiału dowodowego dopiero wówczas, gdy nie ma wątpliwości dotyczących jego treści ani wątpliwości co do tego, czy treść uzgodnienia nie ulegnie zmianie. Dopóki postanowienie zawierające uzgodnienie innego organu nie jest ostateczne, dopóty nie ma stanu pewności w tym zakresie." (orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy przy tym zwrócić uwagę na charakter regulacji, związanej z podejmowaniem postanowień uzgodnieniowych, wydawanych w ramach współdziałania organów, do których nie można wprost odnosić regulacji, dotyczących stron postępowania. Wynikająca z art.143 k.p.a. wykonalność skarżonych postanowień nie odnosi się do organów, które w ramach współdziałania na tychże rozstrzygnięciach (często li tylko) władne są opierać rozstrzygnięcia własne. Wówczas bowiem, na co trafnie zwraca uwagę strona skarżąca, kontrola instancyjna tychże rozstrzygnięć miałaby charakter iluzoryczny. Ponadto, wykonalność o którym mowa w powołanym przepisie odnosi się do tych postanowień, które podlegają wykonaniu. Postanowienia uzgadniające, ze swej natury takiego przymiotu nie posiadają, ponieważ zawierają jedynie stanowisko organu uzgadniającego w danym przedmiocie. Skoro zatem postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. o odmowie uzgodnienia rozbiórki nie podlegało wykonaniu, to znaczy, że odmowa zatwierdzenia przez organ I instancji projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę zespołu budynków przemysłowych, pofabrycznych na działce o nr ewid. 9/8 położonej w Z. przy ul. A 11, była przedwczesna. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1931/06, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W związku z powyższym należy podzielić stanowisko pełnomocnika skarżącego, że możliwość wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę mogła zapaść dopiero po uostatecznieniu się postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. o odmowie uzgodnienia inwestycji w zakresie ochrony konserwatorskiej. Skoro natomiast organ I instancji wydał rozstrzygnięcie przed jego uostatecznieniem, to zarzut tego rodzaju, podniesiony w odwołaniu winien być oceniony przez organ II instancji. Wojewoda winien był zatem zbadać jaki jest etap postępowania zażaleniowego oraz czy w dacie rozstrzygania przez organ odwoławczy postępowanie to nie zostało już zakończone. Z nadesłanych do sądu akt administracyjnych oraz składanych przez stronę oświadczeń wynika, że postępowanie to jest jeszcze w toku, nie było zatem żadnej możliwości do rozważania ewentualnej konwalidacji skarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o zdarzenia prawne, które zaszły po dacie wydania skarżonej decyzji. Należy również podzielić stanowisko pełnomocnika skarżącego, że skoro organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany postanowieniem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, to do czasu zakończenia postępowania zażaleniowego należało zawiesić postępowanie w sprawie pozwolenia na rozbiórkę. Toczące się postępowanie zażaleniowe w sprawie uzgodnienia inwestycji (art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego) stanowi bowiem zagadnienie wstępne, o którym mówi przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w stosunku do prowadzonego przez starostę postępowania głównego o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego (por. wyrok WSA w Krakowie z 3 października 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 799/16 – dostępny jw.). Reasumując, organy administracji obu instancji, przedwcześnie wydały swoje rozstrzygnięcia, bowiem oparły je na nieostatecznym postanowieniu Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, naruszając tym samym przepisy prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 4 w zw. z ust. 1 pkt 3 i art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając kwotę uiszczonego wpisu sądowego od skargi, koszty zastępstwa procesowego oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa. Ponownie rozpatrując sprawę organ winien ustalić na jakim etapie jest postępowanie zażaleniowe w przedmiocie zaskarżenia postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. z [...] r. i w zależności od wyników tych ustaleń wydać stosowne rozstrzygnięcie. A.B.