II SA/Łd 502/12

Dnia 23 października 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA: Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA: Czesława Nowak – Kolczyńska (spr.) Sędzia WSA: Barbara Rymaszewska Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2012 roku przy udziale --- sprawy ze skargi J. W. na uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Tuszyn p o s t a n a w i a : 1. odrzucić skargę; 2. nakazać zwrot z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz strony skarżącej – J. W. kwoty 300 (trzysta) złotych, zaksięgowanej w dniu 17 lipca 2012 roku, pod poz. [...], uiszczonej tytułem wpisu od skargi. Uchwałą nr XVIII/115/04 z dnia 18 czerwca 2004 r. Rada Miejska w Tuszynie działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5, art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 7, 10, 26, 28, 36 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.) w zw. z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta Tuszyn. W dniu 14 lutego 2012 r. J. W. powołując się na art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wezwał Radę Miasta Tuszyn do usunięcia naruszenia interesu prawnego, wobec podjęcia wspomnianej wyżej uchwały z rażącym naruszeniem art. 25, art. 18 ust. 2 i art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez bezprawne wprowadzenie zmian w planie zagospodarowania przestrzennego Miasta Tuszyn, a mianowicie usunięcie z planu zapisu, który przewidywał § 16 ust. 5 projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu oraz istotną zmianę pomiędzy zapisem § 7 planu a wyłożonym do publicznego wglądu projektem. W dniu 13 kwietnia 2012 r. J. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na uchwałę nr XVIII/115/04 Rady Miejskiej w Tuszynie z dnia 18 czerwca 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Tuszyn. Skarżący podniósł zarzuty: 1. rażącego naruszenia art. 25 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowywaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.) - przywoływanej dalej w tekście jako "ustawa", w związku z brakiem zastosowania art. 18 ust. 2 do wprowadzonych zmian w planie zagospodarowania przestrzennego Miasta Tuszyn oraz art. 27 ust. 1, argumentując, że z zatwierdzonego miejscowego planu zagospodarowania Miasta Tuszyn zniknęły liczne istotne zapisy odnoszące się do inwestycji energetycznych lub też zostały one istotnie zmienione, które to zapisy istniały w wyłożonym do wglądu projekcie planu zagospodarowania przestrzennego; 2. rażące naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 11 ustawy, ponieważ Rada nie mogła zapoznać się z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 20 kwietnia 2004 r. sygn. akt II SA/Łd 1952/03 oddalającym skargę J. W. na uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w Tuszynie z dnia [...] r. w sprawie odrzucenia zarzutów wniesionych do projektu planu zagospodarowania przestrzennego, który to wyrok nie miał mocy prawnej w dniu 18 czerwca 2004 r., bowiem uprawomocnił się dopiero w dniu 5 stycznia 2005 r.; 3. rażące naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 13 ustawy, ponieważ Wojewoda Ł. dokonując oceny zgodności z prawem przedstawionej przez Burmistrza dokumentacji planistycznej bezpodstawnie stwierdził, że procedura planistyczna została przeprowadzona zgodnie z prawem i brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności, pomimo tego, że wspomniany wyżej wyrok nie był prawomocny, a nadto w planie dokonano bezprawnych zmian. Powyższe świadczy dodatkowo o niedopełnieniu obowiązków służbowych przez Wojewodę i poświadczeniu nieprawdy o zgodności z prawem opublikowanego planu i celowym działaniu na szkodę skarżącego. Zniknięcie istotnych zapisów odnoszących się do warunków budowy urządzeń energetycznych 15kV z zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Tuszynie miejscowego planu zagospodarowania w czasie kiedy wyrok WSA z dnia 20 kwietnia 2004 r. nie był prawomocny miało – zdaniem skarżącego - umożliwić organom nadzoru budowlanego zalegalizowanie tej linii 15kV na terenie wobec którego właściciel linii nie legitymuje się prawem do gruntu, w toczącym się od wielu lat na wniosek skarżącego postępowaniu administracyjnym przed organami nadzoru budowlanego w sprawie nakazania rozbiórki tej linii z jego nieruchomości. Nadto takie działanie miało umożliwić Burmistrzowi Miasta Tuszyn wystawienie w dniu 16 maja 2006 r. i 21 sierpnia 2006 r. fałszywych zaświadczeń o zgodności z planem usytuowania linii 15 kV wzdłuż ulicy M. w Tuszynie, a w szczególności na nieruchomości skarżącego. Skarżący wyjaśnił, że od 2006 r. wielokrotnie wzywał Burmistrza Miasta Tuszyn, Radę Miejską w Tuszynie oraz Wojewodę Ł. do wyjaśnienia faktu poświadczenia nieprawdy we wspomnianych zaświadczeniach oraz występował do Burmistrza o wystawienie takich zaświadczeń dla niego jako właściciela działki nr X., będącego stroną postępowania prowadzonego przed nadzorem budowlanym w przedmiocie nakazu rozbiórki linii 15kV z jego nieruchomości. Burmistrz celowo odmawiał mu wystawienia stosownych zaświadczeń, wobec czego skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., który następnie wyrokiem z dnia 30 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Łd 53/12 uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta Tuszyn z dnia [...] r. o odmowie wystawienia zaświadczeń. Z tych powodów w dniu 14 lutego 2012 r. skarżący na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wezwał Radę Miejską w Tuszynie do usunięcia naruszenia interesu prawnego powstałego na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwałą Nr XVIII/115/04 z dnia 18 czerwca 2004 r. Rada Miasta w Tuszynie nie odniosła się do tego wezwania. Kończąc obszerne wywody skargi, J. W. wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta Tuszyn oraz zasądzenie kosztów postępowania, a nadto o powiadomienie przez Sąd w trybie art. 155 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi właściwych organów lub ich organów zwierzchnich o rażących naruszeniach przepisów prawa, które miały miejsce w trakcie prac planistycznych. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 kwietnia 2012 r. Sąd przekazał skargę J.W. z dnia 13 kwietnia 2012 r. wraz z załącznikami i odpisem Radzie Miejskiej w Tuszynie celem udzielenia odpowiedzi na skargę i przekazania jej wraz z aktami administracyjnymi, która otrzymała ją w dniu 18 kwietnia 2012 r. Odpowiadając na skargę Rada Miejska w Tuszynie wniosła o jej oddalenie, argumentując, że Gmina Tuszyn przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Tuszyn na podstawie uchwały nr XL/284/2002 Rady Miejskiej w Tuszynie z dnia 20 czerwca 2002 r. Procedura opracowania planu była prowadzona zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Pismem z dnia 11 czerwca 2003 r. Burmistrz Miasta Tuszyna znak UBiA-7323/005/2003 wystąpił o uzgodnienie lub zaopiniowanie projektu planu zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy. Wystąpienie to zostało skierowane między innymi do Zakładu Energetycznego Ł.-Teren w Ł., który pismem z dnia 4 lipca 2003 r. znak DR/P/PZP-65/2003 zaopiniował pozytywnie projekt planu z pewnymi uwagami. Pismem z dnia 9 lipca 2003 r. nr UBiA-7323/33/2003 J. W. został poinformowany przez Urząd Miasta w Tuszynie o wniesieniu przez Zakład stosownych uwag. W projekcie planu wyłożonym do publicznego wglądu w dniach od 25 sierpnia 2003 r. do 15 września 2003 r. zapisy dotyczące § 16, a więc ustalenia warunków w zakresie elektroenergetyki nie były zgodne z uwagami Zakładu Energetycznego. Należy więc uznać, że na tym etapie nie dokonano zmian w zapisach planu. Uwagi te zostały przedłożone także Burmistrzowi Miasta Tuszyn. Po naniesieniu zmian, które były uzasadnione i konieczne ze względu na opinię Zakładu Energetycznego plan został przedłożony Radzie Miejskiej do uchwalenia. Zmiany zapisu nie wpływały jednak w żaden sposób na prawa właścicieli działek objętych planem i miały na celu ochronę interesów właścicieli terenów, ponieważ uzależniają one możliwość budowy nie tylko sieci elektroenergetycznych ale wszystkich innych sieci infrastruktury technicznej poza liniami rozgraniczającymi dróg pod warunkiem uzyskania tytułu prawnego na cele budowlane a więc przede wszystkim, prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz pozwolenia na budowę. Jednocześnie organ zauważył, że ustalenia planu nie wykluczają możliwości zmiany przebiegu sieci infrastruktury technicznej. Zdaniem Rady nie można również mówić o naruszeniu art. 25 ustawy, gdyż stanowi on o ponownym podjęciu procedury planistycznej określonej w art.18 ust. 2, w przypadku, gdy rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym jej do uchwalenia projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W omawianym przypadku Rada Miejska w Tuszynie nie stwierdziła konieczności dokonania zmian w przedstawionym jej do uchwalenia projekcie miejscowego planu z uwagi na nieznaczny zakres wprowadzanych zmian. Jednocześnie Rada podkreśliła, że z przepisów prawa nie wynika obowiązek powtarzania czynności proceduralnych w razie zmiany planu w wyniku uwzględnienia uwag. Naniesione zmiany nie wpływały niekorzystnie na sytuację właścicieli działek a konieczność ich naniesienia wynikała z konieczności uwzględnienia uwag Zakładu Energetycznego. Odnosząc się do drugiego zarzutu skargi Rada zauważyła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę J. W. na uchwałę nr [...] r. z dnia [...] r. wobec czego fakt zapoznania się (lub nie) Rady Miejskiej z jego treścią nie rzutuje na ważność procedury uchwalenia planu. Na marginesie organ zauważył, że podnoszone w skardze kwestie legalności budowy linii 15 kV przebiegającej przez teren działki skarżącego, są rozstrzygane w toku postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W piśmie z dnia 3 października 2012 r. zatytułowanym "uzupełnienie skargi" J. W. powtórzył dotychczas podnoszone argumenty i wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Na rozprawie w dniu 23 października 2012 r. stawił się skarżący J. W., który poparł skargę. Przewodniczący stwierdził, że z księgi nadawczej Biura Podawczego Sądu wynika, że skarga J. W. została nadana w polskim urzędzie pocztowym do organu w dniu 17 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oceny zachowania terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, należy dokonać uwzględniając treść art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270) przywoływanej dalej w treści jako "p.p.s.a." oraz uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt. II OPS 2/07 (opubl. ONSAiWSA 2007/3/60, ZNSA 2007/2/83) wyjaśniającą powyższy przepis, w związku z rozbieżnościami orzecznictwa w zakresie jego stosowania. Zgodnie z brzmieniem tej uchwały, przepis art. 53 § 2 p.p.s.a ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wniosek taki wynika a contrario z art. 102a ustawy o samorządzie gminnym, który wyłącza jedynie zastosowanie w tych sprawach art. 52 § 3 i 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyłączenie to oznacza, że pozostałe przepisy tej ustawy dotyczące wnoszenia skargi do sądu administracyjnego będą miały zastosowanie, o ile ustawa o samorządzie gminnym nie stanowi inaczej. W myśl art. 53 § 2 w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a. i wspomnianej wyżej uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., skargę do Sądu administracyjnego należy wnieść za pośrednictwem organu gminy w terminie trzydziestu dni od dnia, otrzymania odpowiedzi tego organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi J.W. jest uchwała Rady Miejskiej w Tuszynie z dnia 18 czerwca 2004 r. nr XVIII/115/04 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Tuszyn. Jak wynika z załączonej do sprawy dokumentacji J. W. w dniu 14 lutego 2012 r. powołując się na art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wezwał Radę Miejską w Tuszynie do usunięcia naruszenia interesu prawnego wspomnianą wyżej uchwałą. W tej sytuacji rozpoczął swój bieg sześćdziesięcio–dniowy termin do wniesienia skargi, który uległby przerwaniu wyłącznie wówczas, gdyby organ udzielił stronie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Rada Miejska w Tuszynie nie udzieliła skarżącemu odpowiedzi na rzeczone wezwanie, wobec czego sześćdziesięcio – dniowy termin do wniesienia skargi biegł od dnia 15 lutego 2012 r. do dnia 16 kwietnia 2012 r. (dni 14 i 15 kwietnia 2012 r. – sobota i niedziela były ustawowo wolne od pracy) i upłynął bezskutecznie, ponieważ skarżący zamiast za pośrednictwem Rady Miejskiej w Tuszynie wniósł skargę bezpośrednio do Sądu, naruszając tym samy tryb, o który mowa w art. 54 § 1 p.p.s.a. Sąd natomiast nadał skargę w polskim urzędzie pocztowym na adres organu w dniu 17 kwietnia 2012 r., czego dowodem jest załączona do akt sprawy kopia księgi nadawczej Biura Podawczego tutejszego Sądu. W orzecznictwie sądów administracyjnych, które zresztą tutejszy Sąd w pełni podziela dominuje stanowisko zgodnie z którym zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, Sąd ten winien przekazać ją właściwemu organowi. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd na adres organu administracyjnego (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2011 r. sygn. akt II FSK 1768/11- Lex nr 948934). Skoro zatem skarga J. W. została wniesiona do organu w dniu 17 kwietnia 2012 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu merytoryczne ustosunkowanie się do podniesionych w niej zarzutów było prawnie niemożliwe i obligowało Sąd do jej odrzucenia. O powyższym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. O zwrocie wpisu sądowego od skargi orzeczono w punkcie drugim sentencji postanowienia w trybie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. B.C.