II SA/Łd 502/18

Dnia 13 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2018 roku sprawy ze skargi B. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - oddala skargę. a.bł. Decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania B.P. od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia B.P. pozwolenia obejmującego rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego, zlokalizowanego w Z. przy ul. A. 79, na terenie działki nr ewid. 2, a przewidzianą do realizacji rozbudowy na terenie działek nr ewid. 2 i 1/5 oraz w granicach z działkami nr ewid. 1/4, 25 i 26, w obrębie [...], na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, ze zm., dalej jako k.p.a.), w związku z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332, ze zm., dalej jako P.b.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewoda wyjaśnił, że Starosta Z. kolejną decyzją Nr [...] z dnia [...], na podstawie art. 35 ust. 3 P.b., odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia B.P. pozwolenia na budowę w ww. zakresie. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B.P. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie § 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny opowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm., dalej jako rozporządzenie), w brzmieniu obowiązującym, poprzez jego niezastosowanie w sprawie, co do możliwości rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego w granicy sąsiednich działek. Przepis ten dopuszcza usytuowanie budynku w granicy sąsiednich nieruchomości, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu albo decyzji o warunkach zabudowy. Nie wiadomo, w ocenie odwołującej, dlaczego organ I instancji stoi na stanowisku, że takie usytuowanie przedmiotowej rozbudowy nie wynika z decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla tej inwestycji. Ponadto strona wskazała, iż nie zgadza się z decyzją organu I instancji, wydaną na podstawie art. 35 ust. 3 P.b., gdyż w jej ocenie w przedmiotowej sprawie uzupełniono wszystkie zaistniałe braki wskazane przez organ I instancji. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wyjaśnił, iż w dniu 31 grudnia 2004 r. do organu architektoniczno - budowlanego I instancji wpłynął wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego dla inwestycji obejmującej rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego, zlokalizowanego w Z. przy ul. A. 79, działka nr ewid. 2, a przewidzianego do realizacji na działkach nr ewid. 2 i 1/5 oraz w granicach działek nr ewid. 1/4, 25 i 28, obręb [...]. W sprawie, na przestrzeni lat, Starosta Z. wydawał szereg decyzji odmownych, które były uchylane bądź przez Wojewodę [...], a sprawę przekazywano do ponownego rozpoznania organowi I instancji, bądź przez Sąd administracyjny (wyrok WSA w Łodzi z dnia 31 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Łd 36/06). Po raz kolejny rozpoznając sprawę, w toku postępowania Starosta Z. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] zobowiązał inwestora do uzupełnienia wniosku o stwierdzone braki i do usunięcia nieprawidłowości wskazanych w tym postanowieniu. Powyższe postanowienie zostało zmienione postanowieniem Nr [...] z dnia [...] w zakresie doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z warunkami określonymi we wskazanych normach rozporządzenia. Postanowieniem z dnia [...] organ I instancji wyjaśnił wątpliwości co do treści ww. postanowień. Następnie decyzją Nr [...] z dnia [...] Starosta Z. na podstawie art. 35 ust 3 P.b. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w ww. zakresie. Na skutek odwołania, wniesionego dnia 18 lipca 2013 r. przez inwestora, decyzją Nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił ww. decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] w całości wraz z poprzedzającym ją postanowieniem z dnia [...] i zmieniającym je postanowieniem z dnia [...] oraz postanowieniem tego organu z dnia [...] i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Na powyższą decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła B.P.. Wyrokiem z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 1218/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę B.P.. Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2673/14, ze skargi kasacyjnej B.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 1218/13, uchylono zaskarżony ww. wyrok i zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...], znak: [...], w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż nie jest sporne, że od momentu wszczęcia przedmiotowego postępowania, w jego toku, wydawano szereg decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a. i w konsekwencji decyzję taką wydano ponownie dnia [...] W ocenie Sądu to wszystko razem powoduje, że Sąd I instancji powinien był rozważyć czy w takiej sytuacji jaka zaistniała w tej sprawie, obowiązkiem Wojewody [...] jako organu odwoławczego nie było rozstrzygnięcie i załatwienie sprawy w sposób stanowczy i ostateczny, skoro jest ona procedowana od 2004 r., a nie kolejny raz uchylać decyzję organu I instancji i przekazywać sprawę do ponownego rozstrzygnięcia przez ten organ. W takiej sytuacji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest możliwe stosowanie konstrukcji prawnej z art. 138 § 2 k.p.a., aby po raz kolejny wydłużać czas prowadzenia tego postępowania tym bardziej, iż właśnie takie procedowanie niniejszej sprawy, poprzez kolejne wydawanie decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a., a nie dążenie do merytorycznego załatwienia sprawy, narusza podstawowe zasady kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 12 k.p.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji oddalając skargę w trybie art. 151 p.p.s.a. naruszył ten przepis, albowiem winien, w okolicznościach tej sprawy, uchylić zaskarżoną decyzję, jako naruszającą przepisy procedury administracyjnej, w tym art. 138 § 2 w związku z art. 12 k.p.a. Konkludując Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż wniesiona skarga kasacyjna zasługiwała w opisywanym wyżej zakresie na uwzględnienie, co skutkowało uchyleniem zaskarżonego wyroku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, dlatego też zaszła podstawa do jej uchylenia, a to powoduje, iż odwołanie inwestora ponownie trafia do rozpatrzenia przez Wojewodę [...], który obowiązany jest wydać decyzję kończącą, orzekając co do istoty, a nie wydawać kolejną decyzję opartą na normie art. 138 § 2 k.p.a. Wobec powyższego w niniejszej sprawie rozpatrując ponownie odwołanie B.P. od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia B.P. pozwolenia na budowę w ww. zakresie, dla Wojewody [...] wiążący jest powyżej przytoczony Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2673/14. Podstawową zasadą postępowania odwoławczego jest to, że organ II instancji nie ogranicza się jedynie do oceny zarzutów zawartych w odwołaniu, lecz rozpoznaje sprawę co do istoty. Przytaczając treść art. 33 ust. 2 i 35 ust. 1 i ust. 3 P.b. organ odwoławczy wyjaśnił, iż jak wyżej wskazano, dnia 31 grudnia 2004 r. do organu architektoniczno- budowlanego I instancji wpłynął wniosek B. i K. P. o zatwierdzenie projektu budowlanego dla inwestycji obejmującej rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego, zlokalizowanego w Z. przy ul. A. 79, działka nr ewid. 2, a przewidzianego do realizacji na działkach nr ewid. 2 i 1/5 oraz w granicach działek nr ewid. 1/4, 25 i 28, obręb [...]. Do wniosku dołączono cztery egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomości nr ewid. 2 i 1/5 na cele budowalne oraz decyzję Prezydenta Miasta Z. Nr [...] z [...] o warunkach zabudowy, wydanej dla B.P.. W toku prowadzonego ponownego postępowania, mając na uwadze zapadły w przedmiotowej sprawie wiążący organ I instancji ww. wyrok WSA w Łodzi z dnia 31 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Łd 36/06, po kolejnej weryfikacji wniosku wraz z projektem budowlanym i stwierdzeniu braków oraz nieprawidłowości, na podstawie art. 35 ust. 3 P.b. postanowieniem Nr [...] z dnia [...], w ocenie organu odwoławczego słusznie Starosta Z. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia braków i stwierdzonych nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Starosta Z. zobowiązał inwestora do uzupełnienia wniosku, m.in. poprzez załączenie ostatecznej decyzji właściwego zarządcy drogi zezwalającej na rozbudowę budynku w pasie drogowym i przedłożenie czterech egzemplarzy projektu budowlanego opracowanego zgodnie z wymogami określonymi w § 12 rozporządzenia. Powyższe postanowienie zostało zmienione postanowieniem Nr [...] z dnia [...] w zakresie doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z warunkami określonymi we wskazanych normach rozporządzenia. Postanowieniem z dnia [...] organ I instancji wyjaśnił wątpliwości co do treści ww. postanowień. Wojewoda [...] zaznaczył, iż Starosta Z. słusznie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że inwestor nie doprowadził do zgodności projektu budowlanego z obowiązującymi, w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, przepisami rozporządzenia co oznacza, iż nie wypełnił wymogów wskazanych w ww. postanowieniu. Z decyzji o warunkach zabudowy, w ocenie organu nie wynika, że rozbudowany budynek może zostać usytuowany w granicy z działkami nr ewid. 1/4, 25 i 26, co też słusznie zauważył organ I instancji. Wobec powyższego Wojewoda [...] stwierdził, iż o ile inwestor zaplanował wzniesienie obiektu w granicy, a nie ma obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dopuszczałby takie ulokowanie obiektu, organ powinien uczynić przedmiotem swoich rozważań instytucję określoną w art. 9 P.b. Norma ta dopuszcza w przypadkach szczególnie uzasadnionych odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych, w drodze postanowienia właściwego organu, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno - budowlane. Postępowanie o wyrażenie zgody na odstępstwo od warunków techniczno - budowlanych winno być przeprowadzone przez organ I instancji na wniosek inwestora przed rozstrzygnięciem przedmiotowej sprawy, czego nie uczynił inwestor. W takim stanie faktycznym sprawy projekt budowlany dla przedmiotowej inwestycji inwestor winien doprowadzić do zgodności z wymogami określonymi w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji Prezydenta Miasta Z. Nr [...] z dnia [...] o warunkach zabudowy wynika, iż zostały ustalone warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego o część mieszkalno - usługową. Na załączniku do decyzji wykreślono linie rozgraniczające ulicy, jednakże nie wskazano obowiązującej linii zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji została wydana na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Z. przyjętego uchwałą nr [...] z dnia [...], który to plan zachowywał moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r. Linia zabudowy została zatem określona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Wojewody ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz regulacje planu miejscowego z uwzględnieniem zapisu odnoszącego się do ul. A., jako ulicy zbiorczej, są wiążące w sprawie. W ustaleniach decyzji o warunkach zabudowy przywołane zostały warunki planu "10 K Zt" - ul. A. od ul. B. do granic miasta, ulica zbiorcza Zt,o, szerokość w liniach rozgraniczających 30,0 m - 35,0 m, szerokość jezdni min. 7,0 m, docelowo cztery pasy ruchu. Docelowo poszerzenie jezdni i szerokości w liniach rozgraniczających. Na załączniku graficznym wskazano teren planowanej rozbudowy (ABCD) oraz linie rozgraniczające ulicy A.. Wniosek o pozwolenie na rozbudowę został złożony w dacie ważności decyzji o warunkach, zatem decyzja ta wywołuje skutki prawne. Z zapisu pkt 4 decyzji o warunkach zabudowy wynika, iż Zarząd Dróg Wojewódzkich w Łodzi pismem z dnia [...], znak: [...] podtrzymał swoje stanowisko wyrażające zgodę na realizację inwestycji planowanej na posesji przy ul. A. 79 w Z. zgodnie z ustawą o drogach publicznych. W ocenie organu nie oznacza to, iż można realizować inwestycję poza linią rozgraniczającą pas drogowy tym bardziej, iż w sprawie stanowisko odnośnie przedmiotowej inwestycji Zarząd Dróg Wojewódzkich w Ł. zawarł w piśmie z dnia 12 stycznia 2001 r., w którym dopuścił realizację planowanej inwestycji na posesji przy ul. A. 79 w Z., ale usytuowaną zgodnie z ustawą o drogach publicznych. W piśmie tym wskazano, iż w latach 1998 - 1999 r. został wybudowany nowy wiadukt nad torami PKP, a w nawiązaniu do tego obiektu modernizacja docelowa ul. A. w Z. może mieć miejsce w kierunku na wschód. Powyższe oznacza także, że Zarząd Dróg Wojewódzkich w Ł. wyraził zgodę na usytuowanie projektowanej inwestycji zgodnie z ustawą o drogach publicznych. W ocenie Wojewody [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w Ł. rozpatrywał sprawę w oparciu o przepisy prawa powszechnie obowiązującego, a nie indywidualną decyzję o warunkach zabudowy, której obowiązywanie przedłuża złożony w dniu 31 grudnia 2004 r. wniosek o pozwolenie na budowę. Poza tą linią można w obszarze przyległym do pasa drogowego sytuować obiekty tymczasowe, które w sytuacji realizacji poszerzenia tej drogi właściciel obiektów tymczasowych winien je rozebrać na własny koszt, o czym mowa w art. 35 ust. 2 i 4 ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2222, ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Istotną kwestią jest także to, iż po zbadaniu w trybie nadzorczym stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Z. Nr [...] z dnia [...] o warunkach zabudowy wydanej dla przedmiotowej inwestycji, w decyzji z dnia [...]., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło, iż realizacja zamierzenia inwestycyjnego Państwa P. czyli rozbudowa budynku mieszkalnego poza wykreśloną w załączniku do przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy linię rozgraniczającą ulicy, wykraczać nie będzie mogła. Istniejący dotychczas obiekt wkraczający w strefę wyznaczoną linią rozgraniczającą ulicy, stosownie do przepisów art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym będzie mógł być dalej wykorzystywany, ale jedynie do czasu zagospodarowania tego terenu zgodnie z planem, natomiast zgodnie z wydaną ww. decyzją Nr [...] z dnia [...] rozbudowa tego obiektu poza linię wyznaczoną jako linia rozgraniczająca ulicy, nie będzie mogła wykraczać. Wojewoda nadmienił, że przede wszystkim wiążące są zapisy i ustalenia oraz oznaczenia graficzne w decyzji o warunkach zabudowy i miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na tym obszarze pomimo, że zarządca drogi wyraża zgodę na usytuowanie obiektu budowlanego w mniejszej odległości niż przewiduje to ustawa o drogach publicznych. Jak wyżej wykazano z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Z tego też względu organ odwoławczy nie podzielił stanowiska strony wyrażonego w odwołaniu, iż przedmiotowa rozbudowa budynku mieszkalnego została zaprojektowana zgodnie z ustaleniami określonymi w ww. decyzji Prezydenta Miasta Z. Nr [...] z dnia [...] o warunkach zabudowy i wymogami określonymi w § 12 rozporządzenia. Wojewoda wyjaśnił, iż zapis pkt 1 decyzji o warunkach zabudowy stanowi, iż "Warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: jednostka strukturalna "D4 MN/W" Funkcja podstawowa: mieszkalnictwo z dopuszczeniem niskiej i wysokiej intensywności zabudowy (zabudowa zwarta w granicach działek), (...)", w ocenie Wojewody [...] nie oznacza wprost usytuowania obiektu w granicy z sąsiednimi działkami nr ewid. 1/4, 25 i 26. Tym bardziej, że z dalszych ustaleń decyzji w pkt 2 wynika, iż rozwiązania projektowe należy wykonać, m.in. zgodnie z ustawą Prawo budowlane i rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projekt budowlany opracowany winien być na podstawie przepisów obowiązujących na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, uwzględniającymi zmianę dokonaną mocą rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 109, poz. 1156). Obowiązujący w sprawie przepis § 12 ust. 1 pkt 2 stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Także zaznaczona linia rozgraniczająca ul. A. wykreślona w załączniku graficznym jest obowiązująca i nieprzekraczalna dla przedmiotowej rozbudowy. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że zaprojekowana budowa w granicy trzech działek nr ewid. 1/4, 25 i 26 oraz z przekroczeniem linii rozgraniczającej ul. A., narusza zarówno ustalenia decyzji o warunkach zabudowy, jak i wymogi wynikające z warunków technicznych. Po otrzymaniu ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, prowadząc ponownie postępowanie odwoławcze organ pismem z dnia 19 listopada 2016r., na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku poprzez doprowadzenie do zgodności projektu budowlanego z przepisami prawa, w terminie 60 dni od daty otrzymania. W wezwaniu organ wskazał inwestorowi, iż przepisy Prawa budowalnego dopuszczają instytucję odstępstwa od przepisów techniczno - budowlanych, tj. dają możliwość zastosowania trybu art. 9 P.b. Wojewoda podkreślił, iż po otrzymaniu ww. wezwania w okresie od stycznia 2017 r. do września 2017 r. B.P. składała do organu kolejne pisma z wyjaśnieniami oraz prośbą o przedłużenie terminu począwszy od wskazanego terminu w ww. wezwaniu. Organ odwoławczy przychylał się do próśb inwestora mimo to, w tym okresie czasu, dokumentacji inwestycji nie doprowadzono do zgodności z przepisami prawa. Pismem z dnia 13 października 2017 r., na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 81 k.p.a. organ odwoławczy zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z aktami przedmiotowej sprawy, a także składania wniosków i zastrzeżeń, w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia. Po otrzymaniu ww. zawiadomienia w dniu 8 grudnia 2017 r. B.P. złożyła pismo, w którym zawarła wniosek o zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu uzyskania istotnych informacji, czy projektowana inwestycja zgodna jest z ustawą o drogach publicznych. Następnie w dniach 8 i 11 grudnia 2017 r. inwestor przekazał aktualne warunki techniczne przyłączenia do kanału sanitarnego w ul. A., nieruchomości położonej przy ul. A. 79 oraz pismo Prezydenta Miasta Z. z dnia 5 grudnia 2017 r. Jednocześnie zwrócił się o przedłużenie terminu załatwienia przedmiotowej sprawy. Wobec powyższego, rozpatrując wniosek o zawieszenie przedmiotowego postępowania, na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. w związku z 98 § 1 k.p.a. organ wezwał strony do ustosunkowania się do wniosku B.P. informując, iż oświadczenie musi być wyrażone w sposób nie budzący wątpliwości i utrwalone w formie pisemnej, oraz w przypadku braku przekazania pisemnej zgody na zawieszenie postępowania organ przyjmie, że strona wnosi sprzeciw wobec ww. wniosku. Jednocześnie zawiadomiono strony o przedłużeniu termin załatwienia sprawy do dnia 15 lutego 2018 r. Inwestor w dniu 8 stycznia 2018 r. przedłożył cztery oświadczenia woli od siedmiu stron, natomiast do dnia [...]. brak było jakiejkolwiek odpowiedzi od pozostałych stron, w tym Zarządu Dróg Wojewódzkich w Ł., co oznacza że wnosi sprzeciw. Mając na uwadze powyższe, postanowieniem Nr [...] z dnia [...]. Wojewoda [...] odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego. Cytując treść art. 35 ust. 3 P.b. organ odwoławczy stwierdził, iż inwestor, ani w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji, ani w toku prowadzonego przez organ II instancji, nie doprowadził do zgodności inwestycji z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, jak i wymogami wynikającymi z warunków technicznych, tj. usytuowania przedmiotowej rozbudowy do odległości 3 m od granicy sąsiednich działek nr ewid. 1/4, 25 i 26 oraz z zachowaniem linii rozgraniczającej ul. A.. Powyższe bezsprzecznie oznacza, że inwestor nie wypełnił obowiązków nałożonych na niego w ww. postanowieniu Starosty [...] Nr [...] z dnia [...], które to obowiązki zostały wyjaśnione w pkt 2 postanowienia Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] i nie wypełnienie których, w myśl art. 35 ust. 3 P.b. w zaskarżonej decyzji były dla organu I instancji podstawą odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w ww. zakresie. Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego złożyła B.P. zarzucając naruszenie: - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nieuzasadnione uznanie, że nieumożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań powoduje taki skutek, że konieczny do wyjaśnienia zakres tej konkretnej sprawy miał przez to istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; - § 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie w sprawie w wersji obowiązującej w chwili wydawania decyzji przez organ, co do możliwości rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego w granicy objętych inwestycją działek o nr ewid. 2 i 1/5 z działkami sąsiednimi; - art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 w związku z art. 35 ust. 3 P.b. poprzez stwierdzenie niezgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z innymi przepisami; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuzasadnione uznanie, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym powinna określać obowiązującą linię zabudowy; - art. 113 § 2 k.p.a. poprzez nieuzasadnioną ocenę, że postanowienie Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. Nr [...]/p/2009 wyjaśniające wątpliwości co do treści decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie granic terenu inwestycji - jest bez znaczenia dla sprawy. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organ I instancji z dnia [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze. zm.) zwanej: p.p.s.a. W przeciwnym wypadku skarga podlega oddaleniu w myśl art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji we wskazanych powyżej granicach sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia B.P. pozwolenia obejmującego rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego, zlokalizowanego w Z. przy ul. A. 79, na terenie działki nr ewid. 2, a przewidzianą do realizacji rozbudowy na terenie działek nr ewid. 2 i 1/5 oraz w granicach z działkami nr ewid. 1/4, 25 i 26, wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2673/14, uchylającego wyrok tutejszego sądu z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 1218/13 i zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...], która uchylała do ponownego rozpatrzenia decyzję organu I instancji z dnia [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę. W przedmiotowej sprawie wypowiadał się również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który wyrokiem z dnia 31 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Łd 36/06 uchylił uprzednio wydane decyzje obu instancji odmawiające wydania decyzji o pozwoleniu na planowaną rozbudowę budynku mieszkalnego. Powyższe powoduje, ze sąd rozpoznający aktualnie przedmiotową sprawę związany jest poglądami wyrażonym w motywach wskazanych wyżej wyroków w zakresie w jakim zobligowany jest treścią art. 153 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z przepisem art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak również wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Moc wiążąca prawomocnego wyroku sądu administracyjnego związana jest z tożsamością stosunku prawnego będącego przedmiotem sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2692/16, LEX nr 2331455). Podkreślić przy tym należy, że ocena prawna wiąże nie tylko organy, ale i sąd ponownie rozpoznający sprawę. Związanie sądu, co wyraźnie akcentuje się nie tylko w orzecznictwie, ale i w piśmiennictwie, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on w przyszłości, orzekając w tej samej sprawie, formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz jest zobowiązany do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12, LEX nr 1487724). Mając na uwadze wskazania NSA zawarte w motywach wyroku z dnia 18 lipca 2016 r. niewątpliwie obowiązkiem Wojewody było rozstrzygnięcie merytoryczne, co też organ kontrolowanym rozstrzygnięciem, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., uczynił. NSA wskazał, że w sytuacji, gdy sprawa jest procedowana od 2004 r., to rolą organu II instancji było rozstrzygnięcie i załatwienie sprawy w sposób stanowczy i ostateczny. Sąd zauważył, że zobowiązywano wielokrotnie stronę do uzupełnienia wniosku i doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z warunkami technicznymi, a jeżeli Wojewoda widzi potrzebę uzupełnienia materiału dowodowego, to powinien ewentualnie go uzupełnić we własnym zakresie, właśnie dlatego, że przedmiotowe postępowanie prowadzone jest od wielu lat. Wobec powyższego za prawidłowe uznać należało działania organu II instancji podjęte z mocy art. 136 k.p.a. w toku ponownego rozpatrzenia sprawy, mając na względzie pozostające w obrocie prawnym postanowienie Nr [...] z dnia [...], mocą którego, w oparciu o przepis art. 35 ust. 3 P. b., Starosta Z. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia braków i stwierdzonych nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Przypomnieć przy tym należy, że niewątpliwie, stosownie do treści art. 5 ust. 1 P.b., obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Jak należy wywieść z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ ocenił, iż inwestorka nie wywiązała się z obowiązków nałożonych na podstawie art. 35 ust. 3 P.b., a wynikających z postanowienia Starosty [...] z dnia [...] oraz następnie z pisma Wojewody [...] z dnia 19 listopada 2016 r., które skierowane zostało do strony w ramach uzupełniającego postępowania wyjaśniającego. W następstwie tej oceny organ odwoławczy stwierdził, iż projekt nie spełnia wymogów określonych w przepisach prawa, w szczególności nie jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, która wskazywała, że rozwiązania projektowe należy wykonać min. zgodnie z ustawą Prawo budowlane i rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (w brzmieniu na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę) a także zgodnie z ustawą o drogach publicznych, co za tym zasadna jest odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę, stosownie do art. 35 ust. 3 P.b., i z tym poglądem, w świetle analizy zgromadzonych w sprawie dokumentów nie sposób się nie zgodzić. Niewątpliwie przy tym, wbrew zarzutom skargi, obowiązkiem strony jest doprowadzenie projektu budowlanego do stanu zgodności z przepisami, bowiem w przypadku stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1, tak jak wskazano to wyżej, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu ( art. 35 ust. 3 P.b.), nota bene nie ponawiając wielokrotnie wezwań, tak jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie. Wskazane wyżej działania organu wynikały z konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, którego ramy określone zostały w art. 35 ust. 1 P.b., niezależnie od długotrwałego procedowania ( na co zwracał uwagę już NSA ), a zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Biorąc pod uwagę przywołaną wyżej regulację w okolicznościach przedmiotowej sprawy zasadniczą i sporną kwestię stanowiła ocena zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz z przepisami techniczno-budowlanymi i ustawy o drogach publicznych. Niespornym jest, że decyzja o warunkach zabudowy wydana była [...] tj. w czasie, gdy na terenie nią objętym obowiązywał plan miejscowy (który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r.), co znalazło wyraz w ustaleniach tejże decyzji, przywołanych w części opisowej. Wniosek o pozwolenie na przedmiotową rozbudowę strona złożyła w dniu 31 grudnia 2004 r., w okresie ważności decyzji, a zatem jak prawidłowo ustalił organ, wywołuje ona skutki prawne. W tych okolicznościach, z uwagi na treść art. 35 ust.1 pkt 1 P.b. nie budzi wątpliwości związanie organu architektonicznego ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] Przy czym związanie organu wydającego pozwolenie na budowę decyzją o warunkach zabudowy oznacza, iż organ ten nie może tych warunków kształtować odmiennie. Nadto decyzja ustalająca warunki zabudowy nie określa co do zasady miejsca usytuowania obiektu na działce, lecz jedynie dopuszczalność jego wykonania na określonym terenie. W następstwie związanie organu architektoniczno-budowlanego decyzją o warunkach zabudowy odnosi się do władczego rozstrzygnięcia organu, że zamierzona inwestycja jest zgodna z ładem przestrzennym obowiązującym dla miejsca realizacji inwestycji. Konkretyzacja zaś przepisów dotyczących zarówno warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak i ochrona osób trzecich odbywa się na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 227/14 – dostępny pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewątpliwie decyzja o warunkach zabudowy w części tekstowej przywoływała ustalenia planu miejscowego, ale i odwoływała się w swojej treści do konieczności realizacji inwestycji zgodnie z warunkami technicznymi i ustawą o drogach publicznych. Z kolei na załączniku graficznym, stanowiącym integralną część decyzji, wskazano teren planowanej rozbudowy (oznaczając literami ABCD) oraz linie rozgraniczające ulicy A.. Decyzja nie zawiera natomiast określonej linii zabudowy, co związane było z treścią art. 86 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem sądu, odwołanie się w decyzji wz do postanowień planu w zakresie określenia funkcji terenu "(...) Funkcja podstawowa: mieszkalnictwo z dopuszczeniem niskiej i wysokiej intensywności zabudowy/zabudowa zwarta w granicach działek/" oznacza dopuszczenie na wskazanym terenie wysokiej intensywności zabudowy, rozumianej jako zwarta zabudowa w granicach działek, co jednak nie zwalnia z obowiązku przestrzegania przepisów techniczno-budowlanych (pkt 2 decyzji). Zwrócić przy tym należy uwagę na nie budzący wątpliwości w orzecznictwie pogląd, że organ planistyczny nie jest władny rozstrzygać o usytuowaniu obiektu na działce i zdaniem sądu przywołana decyzja wz usytuowania obiektu nie wskazuje i nie narzuca. Fakt oznaczenia terenu literami ABCD jako terenu planowanej rozbudowy na załączniku graficznym oznacza z kolei, że inwestycja może być realizowana w ramach tak określonego terenu, jednak dalej przy założeniu zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. Wskazana konstatacja czyni prawidłowym stanowisko organu o braku zgodności projektu rozbudowy budynku mieszkalnego w granicach z działkami o nr: 1/4, 25 i 26 z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny opowiadać budynki i ich usytuowanie, w brzmieniu uwzględniającym zmianę dokonaną mocą rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 109, poz. 1156), a w szczególności z § 12 ust. 1 pkt 2. Zdaniem sądu, nie ma wpływu na ocenę prawidłowości poglądu organu również przyjęcie występującej w orzecznictwie interpretacji przepisów przywołanego rozporządzenia, jako mających zastosowanie do "sytuowania obiektu", jako nowo realizowanych inwestycji. Zauważyć należy bowiem, że obiekt mieszkalny planowany do rozbudowy nie jest położony w granicy, tak więc rozbudowa w tym wypadku oznacza sytuowanie budowy ( rozbudowy – art. 3 pkt 6 P.b.) w granicy, czyli przywołany przepis § 12 cytowanego rozporządzenia znajduje zastosowanie. Analogicznie zgodzić należy się, wbrew zarzutom skargi, ze stanowiskiem organu co do braku możliwości realizacji planowanej inwestycji w zbliżeniu do drogi publicznej, tak jak planowała to inwestorka. Na wskazaną kwestię zwracał już uwagę WSA w Łodzi w wyroku z dnia 31 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Łd 36/06 podnosząc, że okoliczności sprawy mogą sugerować planowaną rozbudowę w pasie drogowym, co wskazywało na ówczesnym etapie na konieczność zobowiązania inwestora do przedłożenia decyzji Zarządu Dróg w sprawie zezwolenia na rozbudowę budynku w pasie drogowym. Co do podnoszonych wówczas wątpliwości co do prawidłowości (legalności) decyzji o warunkach zabudowy, sąd stwierdził, że winny być one wyjaśnione w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez właściwy organ. Analiza akt sprawy wskazuje, że podniesione w przywołanym wyroku przez sąd kwestie zostały w sposób nie budzący wątpliwości wyjaśnione w toku dalszego postępowania. I tak, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] roku, nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...], uznając za oczywiste, iż mimo braku obowiązku wykreślenia w załączniku graficznym do decyzji oddzielnej linii jako nieprzekraczalnej linii zabudowy, treść decyzji i załącznik graficzny do niej z wykreśloną linią rozgraniczającą ulicy wyraźnie pozwalają odczytać jak (do jakich granic) może kształtować się zabudowa na działce. Z kolei ostateczną decyzją organy umorzyły, jako bezprzedmiotowe, postępowanie w sprawie wydania decyzji w trybie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych uznając, że inwestorka nie planuje rozbudowy w pasie drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2013 roku, sygn. akt III SA/Łd 192/13 oddalił skargę B.P. na ostateczną decyzję o umorzeniu postępowania. Powyższe oczywiście, tak jak podnosił to organ w kwestionowanym rozstrzygnięciu, nie zwalnia z obowiązku realizacji inwestycji zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych ( tak jak przewidywała to również decyzja wz). Należy mieć bowiem na uwadze, iż art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych wskazuje, że w terenie zabudowanym obiekt budowlany powinien być usytuowany w odległości co najmniej 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej, powiatowej. Tymczasem, jak wynika to z akt sprawy, inwestorka planuje rozbudowę istniejącego obiektu budowlanego za linią rozgraniczającą drogę, na odcinku BC w odległości 7,6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni i nie legitymuje się zgodą przewidzianą w art. 43 ust. 2 tejże ustawy, w szczególności bowiem nie można utożsamiać z taką zgodą pism zarządcy drogi, na które powołuje się pełnomocnik skarżącej. Tym samym, w omówionym zakresie zarzuty skargi należało ocenić jako niezasadne. Zdaniem sądu niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., co potwierdza pismo Wojewody z dnia 13 października 2017 r. skierowane do stron postępowania, a informujące o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i składania wniosków i zastrzeżeń w zakreślonym terminie. Reasumując, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, a przytoczona w niej argumentacja organu zasługuje na uwzględnienie. Z tych wszystkich, wyżej wskazanych powodów sąd, nie stwierdziwszy przesłanek do usunięcia zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. MR