II SA/Łd 511/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.) Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2021 r. sprawy ze skargi K. J. i I. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. dc II SA/Łd 511/21 Uzasadnienie Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga K.J. i I.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] r. (znak: [...]) odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy M. z [...] r. (Nr [...], znak: [...]) o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie wraz ze zmianą sposobu użytkowania budynku inwentarskiego na mieszkalny (parter oraz poddasze użytkowe), z częścią gospodarczą (parter oraz poddasze) na terenie działek nr 186/5, 186/6, obręb [...], gm. [...]. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z 26 czerwca 2017 r. K.J. wystąpiła do Wójta Gminy M. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części budynku gospodarczego na kotłownię na potrzeby budynku mieszkalnego. Wniosek ten został złożony w związku z postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z [...] r. (Nr [...]) nakładającym na inwestora obowiązek m.in. przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla dokonanej samowolnie zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia gospodarczego na kotłownię w istniejącym budynku inwentarskim. Wójt Gminy M. [...] r. wydał decyzję o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji, od której to złożono odwołanie, zaś [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie organ I instancji wydał decyzję nr [...], która również została uchylona decyzją Kolegium Odwoławczego [...]. Po ponownym rozpatrywaniu sprawy ustalono, iż przedmiotem inwestycji jest rozbudowa wraz ze zmianą sposobu użytkowania z budynku inwentarskiego na mieszkalny (parter oraz poddasze użytkowe), z częścią gospodarczą (parter oraz poddasze) - co jest zgodne z pismem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 19 lutego 2019 r. oraz wnioskiem K.J. Wreszcie decyzją z [...] r. (Nr [...]) Wójt Gminy M. odmówił ustalenia, z wniosku K.J., warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie wraz ze zmianą sposobu użytkowania budynku inwentarskiego na mieszkalny (parter plus poddasze użytkowe), z częścią gospodarczą (parter plus poddasze) na terenie działek nr 186/5, 186/6, obręb [...], gm. [...]. Jako przyczynę odmowy ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji organ I instancji wskazał, że nie spełnia ona łącznie warunków umożliwiających wydanie decyzji o warunkach zabudowy, określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.) [dalej: ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym]. Organ doszedł do wniosku, że planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami odrębnymi, tj. narusza przepisy ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 654) [dalej: ustawa o elektrowniach wiatrowych]. Nieruchomość objęta wnioskiem zlokalizowana jest bowiem w obszarze, w którym nie może być lokalizowany i budowany m.in. budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa (na działce nr 185 obręb [...], gm. [...] zlokalizowana jest elektrownia wiatrowa o wysokości łącznej 150 m). Nieruchomość objęta wnioskiem zlokalizowana jest w odległości (ok. 885 m) mniejszej niż dziesięciokrotność wysokości istniejącej elektrowni wiatrowej a zatem stwierdzono, że ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji stanowiłoby naruszenie przepisów obowiązującej ustawy. Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 2 ustawy o elektrowniach wiatrowych, postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, dotyczące budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, wszczęte po dniu wejścia w życie ustawy prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych przez 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, tj. do 16 lipca 2019 r., dlatego też możliwe było wydanie decyzji o warunkach zabudowy nr [...] – [...] r. oraz decyzji nr [...] – [...] r. Od tej decyzji strony nie wniosły odwołania, zatem stała się ona ostateczna. Następnie 15 lutego 2021 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. wpłynął wniosek K.J. i I.S. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wójta Gminy M. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Zaskarżonej decyzji zarzucono, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o elektrowniach wiatrowych, co prowadziło do ustalenia, że nieruchomość objęta wnioskiem jest położona na obszarze, w którym nie może być zlokalizowany i wybudowany budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, mimo że zmiana sposobu użytkowania budynku miała miejsce w latach 70 - tych, a elektrownie wiatrowe na działce nr 185 obręb [...] powstały ok. 5 lat temu, a zatem kilkadziesiąt lat po rozbudowie i zmianie przeznaczenia budynku inwentarskiego wybudowanego na nieruchomości oznaczonej jako działka nr 186/1 (obecnie po podziale nr 186/5, 186/6) w miejscowości [...] gm. [...]. Ponadto zarzucono zaskarżonej decyzji rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego polegające na: 1) ustaleniu, że elektrownie wiatrowe znajdujące się na działce sąsiedniej nr 185 uniemożliwiają wydanie decyzji o warunków zabudowy dla działki opisanej w sentencji decyzji, w sytuacji kiedy organ uprzednio w takim samym stanie faktycznym wydał decyzję o warunkach zabudowy dla tej samej inwestycji - decyzja nr [...] z [...] r., 2) ustaleniu, że inwestycja opisana w sentencji decyzji dotyczy obiektu, który ma dopiero powstać, a nie obiektu istniejącego, co skutkowało zastosowaniem art. 4 ustawy o elektrowniach wiatrowych; 2. art. 7b k.p.a. w zakresie w jakim Wójt Gminy M. nie zastosował się do wytycznych zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] r. zobowiązujących Wójta Gminy M. do ustalenia, czy postępowanie toczące się przed Powiatowym Inspektoratem Nadzoru Budowlanego w P. dotyczy samowolnej zmiany użytkowania części istniejącego budynku inwentarskiego na mieszkalny czy samowolnej rozbudowy i zmiany części budynku inwentarskiego na mieszkalny, a także tego, która część budynku została przeznaczona na rozbudowę i zmianę sposobu użytkowania, co prowadziło do błędnego ustalenia jakiej inwestycji dotyczy wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy; 3. art. 8 k.p.a. poprzez wydawanie przez Wójta Gminy M. wzajemnie wykluczających się decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i odmowie ustalenia warunków zabudowy w niezmienionym stanie faktycznym, co narusza zaufanie organów władzy publicznej przy braku uzasadnionej przyczyny do odstąpienia od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw przy ustalonym stanie faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu wniosku, po przedstawieniu przebiegu postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji, jak również postępowania przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w P. (dalej PINB), uzasadniono podniesione zarzuty wskazując m.in., iż: - ustalenia faktyczne poczynione przez PINB były znane Wójtowi Gminy M. w zakresie czasokresu wybudowania budynku na działce nr 186/1 (obecnie nr 186/5, 186/6), który zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę miał być budynkiem inwentarskim. Nie budzi wątpliwości wobec niekwestionowanych oświadczeń współwłaścicielek nieruchomości K.J. i I.S., które korespondują z dokumentami zebranymi w sprawie, iż budynek inwentarski wybudowany pod rządami ustawy z 1974 r. Prawo budowlane zgodnie z wydaną ówcześnie decyzją o pozwoleniu na budowę nigdy nie był wykorzystywany jako budynek inwentarski. Budynek w latach 70-tych nie tylko został rozbudowany o pomieszczenie kuchni (później czasowo spełniające funkcję kotłowni), ale również zmieniono jego przeznaczenie, ponieważ część budynku z poddaszem była użytkowana jako mieszkalna, a pozostała część z poddaszem jako gospodarcza; - Wójt Gminy M. wydając decyzje o warunkach zabudowy - decyzja nr [...] i nr [...] - dla budynku mieszkalnego wówczas nie widział przeszkody dla ich wydania, mimo istnienia w dacie ich wydania elektrowni wiatrowych na nieruchomości sąsiadującej, co potwierdzają analizy załączone do tych decyzji. Należy podkreślić, że wydawane wówczas decyzje o warunkach zabudowy były zgodne z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 61 ust. 1 pkt 5) oraz art. 4 ust. 3 ustawy o elektrowniach wiatrowych albowiem zmiana przeznaczenia budynku na mieszkalno-gospodarczą miała miejsce kilkadziesiąt lat przed powstaniem elektrowni wiatrowych; - zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy o elektrowniach wiatrowych odległość, o której mowa w ust. 1, nie jest wymagana przy przebudowie, nadbudowie, rozbudowie, remoncie, montażu lub odbudowie budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa. Zatem skoro ustawodawca nie widzi przeszkód w rozbudowie budynku mieszkalnego w otoczeniu istniejącej elektrowni wiatrowej, to tym bardziej taka rozbudowa mająca miejsce przed powstaniem elektrowni wiatrowej nie pozwala na stosowanie tzw. dyrektywy odległościowej. Budowa i funkcjonowanie elektrowni wiatrowej dla istniejącego budynku mieszkalnego jest całkowicie irrelewantna. Należałoby się raczej zastanowić, czy budowa elektrowni wiatrowej w otoczeniu, której w odległości ok. 880 m znajduje się budynek mieszkalny jest zgodna z przepisami ustawy o elektrowniach wiatrowych; - w związku z powyższym zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Organ nie mógł wydać decyzji o odmawiającej ustalenia warunków zabudowy w sytuacji, kiedy chodzi o budynek mieszkalny już istniejący, którego sposób użytkowania nie jest zgodny z wydanym pierwotnie pozwoleniem na budowę, ale też zmiana sposobu użytkowania miała miejsce przed powstaniem elektrowni wiatrowej i wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy toczy się w związku z postępowaniem legalizacyjnym prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego; - odmowa ustalenia warunków zabudowy była podyktowana również nieprawidłowym ustaleniem zakresu postępowania administracyjnego w uzgodnieniu z PINB zgodnie z wytycznymi decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. znak: [...]; - decyzja o warunkach zabudowy powinna dotyczyć przede wszystkim istniejącego budynku mieszkalnego co wprost wyłącza stosowanie ustawy o elektrowniach wiatrowych. W świetle zeznań K.J. i I.S. przedmiotem decyzji powinna być: - rozbudowa istniejącego budynku inwentarskiego z przeznaczeniem na część mieszkalną, - zmiana sposobu użytkowania części istniejącego budynku inwentarskiego z poddaszem na mieszkalny, - zmiana sposobu użytkowania części istniejącego budynku inwentarskiego z poddaszem na gospodarczy; - podkreślono, że budynek nigdy nie był budynkiem inwentarskim. Od początku jego część z poddaszem wraz z częścią dobudowaną stanowiła budynek mieszkalny. Natomiast pozostała część z poddaszem miała charakter gospodarczy. Tymczasem Wójt Gminy M. stosując ustawę o elektrowniach wiatrowych przyjął, że zamierzenie budowlane, dla którego wydaje decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ma charakter przyszły a nie zastany. Sentencja decyzji jest niezgodna z wytycznymi Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawartymi w decyzji znak: [...]; - decyzja wydana przez Wójta Gminy nie może się ostać, gdyż narusza zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, które w tym samym stanie faktycznym wydają odmienne decyzje. Organ już uprzednio, pomimo istniejących na sąsiedniej nieruchomości elektrowni wiatrowych, wydawał decyzje o warunkach zabudowy dla inwestycji kotłowni wiedząc o mieszkalnym przeznaczeniu budynku, jak również dla zmiany sposobu użytkowania części budynku inwentarskiego na mieszkalny; - art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane stanowi, iż obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę; - teren, na którym został zrealizowany budynek w miejscowości [...] 15, gm. [...] w dacie jego budowy był przeznaczony jako zabudowa mieszkaniowa (zabudowa zagrodowa). Dla tego terenu został zatwierdzony uproszczony plan zagospodarowania przestrzennego Gminy M. Zarządzeniem Naczelnika Powiatu nr [...], którym Wójt Gminy M. w dacie wydawania decyzji nie dysponował. O przekazanie map Wójt Gminy M. zwracał się do organu nadzoru budowlanego w P.; - zmiana przeznaczenia budynku pozostawała w zgodzie z ówcześnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, co powinno skutkować wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W tej sytuacji antycypując rozstrzygnięcie PINB nie jest on władny orzec rozbiórki obiektu w myśl przepisów Prawa budowlanego z 1974 r. Jednak do legalizacji rozbudowy i zmiany użytkowania budynku konieczna jest decyzja o warunkach zabudowy, której skarżąca K.J. nie uzyskała z uwagi na rażące naruszenie przepisów przez Wójta Gminy M.; - w sytuacji, gdy organy administracji publicznej przez wiele lat, a nawet dziesiątek lat nie podejmowały żadnych działań do legalizacji samowoli, a w tym czasie przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ulegały zmianie interes prawny inwestora zasługuje na ochronę; - skoro nie ma podstaw do orzeczenia rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego niezgodnie z przepisami ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., ponieważ znajduje się on na terenie przeznaczonym pod zabudowę o charakterze mieszkalnym w dacie jego budowy, to odmowa wydania decyzji o warunkach zabudowy na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na podstawie obecnie obowiązujących przepisów jest rażąco niesprawiedliwa dla skarżących. Jedynym celem skarżących w związku z toczącym się od wielu lat postępowaniem administracyjnym i przy sprzeciwie właścicielki nieruchomości sąsiadującej jest uregulowanie statusu budynku. Skarżące nie mogą być obciążane skutkami całkowitej bierności organów administracji publicznej. Wobec powyższego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. strony wniosły o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] wydanej przez Wójta Gminy M. z [...] r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Wspomnianą na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Zdaniem Kolegium wydanej decyzji nie można zarzucić rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ wyjaśnił, że na rozpatrywanym terenie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji, w myśl art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. W świetle art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie warunków zabudowy jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy projektowane zadanie spełnia łącznie warunki określone w tym przepisie. W przedmiotowej sprawie organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji bowiem uznał, że nie został spełniony warunek wymieniony w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. decyzja nie jest zgodna z przepisami art. 4 ust. 1 ustawy o elektrowniach wiatrowych. W ocenie Kolegium stanowisko organu gminy jest prawidłowe. Kolegium stwierdziło, że z powyższych uregulowań wynika, że dla budynków mieszkalnych albo o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, odległość, w jakiej budynki te mogą być usytuowane od elektrowni wiatrowej, nie może być mniejsza od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Kolegium ustaliło także, że na działce o nr ewid. 185 obręb [...] istnieje elektrownia wiatrowa. Została ona wybudowana na podstawie pozwolenia na budowę zatwierdzonego decyzją Starosty Powiatu P. z [...] r. Całkowita wysokość tej elektrowni wynosi 150 m (pismo Starosty Powiatu P. z [...] r.). Zatem dziesięciokrotność wysokości ww. elektrowni wiatrowej wynosi 1.500 m (150 m x 10) i w odległości 1.500 m od elektrowni wiatrowej, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o elektrowniach wiatrowych, nie mogą być budowane budynki mieszkalne lub o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa. Teren inwestycji objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji (działki nr 186/5 i 186/6) znajduje się w odległości mniejszej niż 1.500 m od elektrowni wiatrowej, tj. ok. 885 m od wyznaczonego okręgu, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży elektrowni wiatrowej. Wobec powyższego Kolegium nie zgodziło się ze skarżącymi, iż decyzja Wójta Gminy M. została wydana z rażącym naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o elektrowniach wiatrowych. Wbrew temu co podano we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy M. z [...] r., w sprawie nie naruszono rażąco również przepisów postępowania poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego polegające na ustaleniu, że elektrownie wiatrowe znajdujące się na działce sąsiedniej nr 185 uniemożliwiają wydanie decyzji o warunków zabudowy dla działki opisanej w sentencji decyzji, w sytuacji kiedy organ uprzednio w takim samym stanie faktycznym wydał decyzję o warunkach zabudowy dla tej samej inwestycji - decyzja nr [...] znak [...] z [...] r. Dodatkowo Kolegium wyjaśniło, że w myśl art. 14 ust. 2 ustawy o elektrowniach wiatrowych postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, dotyczące budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, wszczęte po dniu wejścia w życie ustawy prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych przez 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych weszła w życie 16 lipca 2016 r. Oznacza to, że od 17 lipca 2019 r. postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu muszą być prowadzone z uwzględnieniem przepisów ustawy o elektrowniach wiatrowych (art. 6 pkt 3 ustawy o elektrowniach wiatrowych). Po 16 lipca 2019 r. nie jest więc możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla budynku mieszkalnego, albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, w sytuacji gdy znajduję się on w wyznaczonej strefie oddziaływania elektrowni wiatrowej, która wynosi dziesięciokrotność wysokości całkowitej elektrowni wiatrowej. W rozpatrywanej sprawie postępowanie zostało wszczęte na wniosek K.J., który wpłynął do organu 26 czerwca 2017 r., a więc po wejściu w życie ustawy o elektrowniach wiatrowych, a zatem, mając na uwadze ww. przepis art. 14 ust. 2 ustawy o elektrowniach wiatrowych, Kolegium oceniło, że organ I wydając w sprawie decyzje w dniach: [...] r. i [...] r. oraz organ II instancji wydając decyzje w dniach [...] r. i [...] r. nie był obowiązany uwzględniać przepisów ustawy o elektrowniach wiatrowych. Tym samym zarzut skarżącego, dotyczący naruszenia art. 8 k.p.a. poprzez wydawanie przez Wójta Gminy M. wzajemnie wykluczających się decyzji o ustaleniu warunków zabudowy 1 odmowie ustalenia warunków zabudowy w niezmienionym stanie faktycznym nie jest uzasadniony. Zmianie uległ bowiem stan prawny przy rozpatrywaniu sprawy. Dla rozstrzygnięcia sprawy, zdaniem Kolegium, nie miał znaczenia fakt, iż kwestionowana decyzja w przedmiocie warunków zabudowy wydawana jest w ramach "postępowania legalizacyjnego". Procedura i zasady wydawania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej nie są inne niż dla inwestycji planowanej, oprócz tego, że obowiązek uzyskania takiej decyzji nakłada organ nadzoru budowlanego. Tym samym fakt, iż inwestycja została już zrealizowana kilkadziesiąt lat temu nie ma znaczenia w sprawie. Organ administracji rozpatrując wniosek orzeka na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dacie podjęcia rozstrzygnięcia. Jak już wyżej wskazano, po 16 lipca 2019 r. nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, w której występuje funkcja mieszkaniowa w sytuacji, gdy znajduję się ona w wyznaczonej strefie oddziaływania elektrowni wiatrowej, która wynosi dziesięciokrotność wysokości całkowitej elektrowni wiatrowej. W rozpatrywanej sprawie organ prowadził postępowanie w sprawie wydania warunków zabudowy w związku z legalizacją inwestycji. Tym samym niezrozumiały jest zarzut, "że inwestycja opisana w sentencji decyzji dotyczy obiektu, który ma dopiero powstać, a nie obiektu istniejącego co skutkowało zastosowanie art. 4 ustawy o elektrowniach wiatrowych". W rozpatrywanej sprawie organ I instancji ustalił jednoznacznie z PINB, iż "aktualnie prowadzone jest jedno postępowanie dotyczące samowolnej rozbudowy wraz ze zmianą sposobu użytkowania z budynku inwentarskiego na mieszkalny (parter plus poddasze użytkowe) z częścią gospodarczą (parter plus poddasze) - pismo PINB z 11.01.2019 r. Również inwestorka zmodyfikowała w dniu 19 lutego 2019 r. wniosek, wskazując jako przedmiot inwestycji "rozbudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania z budynku inwentarskiego na mieszkalny (parter plus poddasze użytkowe) z częścią gospodarczą (parter plus poddasze)". Jak wynika z akt sprawy, budynek objęty wnioskiem został wybudowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku inwentarskiego z [...] r., wydanej przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. Od czasu wybudowania budynku, część budynku inwentarskiego oraz część rozbudowana użytkowane są jako mieszkalne, a pozostała jako gospodarcza. W tej sytuacji, wbrew temu co podają skarżący, w sprawie nie będzie miał zastosowania przepis art. 4 ust. 3 ustawy o elektrowniach wiatrowych, zgodnie z którym odległość, o której mowa w ust. 1, nie jest wymagana przy przebudowie, nadbudowie, rozbudowie, remoncie, montażu lub odbudowie budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa. W sprawie nie ma znaczenia, że istniejący budynek nigdy nie był budynkiem inwentarskim, tylko w części mieszkalnym. Bowiem w rozpatrywanym przypadku nie możemy mówić, że mamy do czynienia z rozbudową budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa. Funkcja mieszkaniowa została wprowadzona do budynku inwentarskiego bez stosownych decyzji wymaganych przepisami prawa, a więc nielegalnie. Organ nie może zatem zatwierdzać działań inwestorów dokonanych niezgodnie z prawem. Strona nie może przerzucać odpowiedzialności na organ za negatywne dla niej skutki własnych opieszałych działań celem zalegalizowania wykonanych prac. W ocenie Kolegium, w omawianym przypadku nie zachodzą także pozostałe przesłanki do stwierdzenia nieważności ww. decyzji określone w art. 156 § 1 k.p.a.. W skardze do Sądu K.J. i I.S. zaskarżonej decyzji zarzuciły naruszenie: I. prawa materialnego: - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o elektrowniach wiatrowych przez przyjęcie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy M. nr [...], ponieważ nieruchomość objęta wnioskiem jest położona na obszarze, na którym nie może być zlokalizowany i wybudowany budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, mimo że zmiana sposobu użytkowania budynku miała miejsce w latach 70., elektrownia wiatrowa na działce nr ewid. 185 obręb [...] powstała ok. 5 lat temu, a zatem kilkadziesiąt lat po rozbudowie i zmianie przeznaczenia budynku inwentarskiego wybudowanego na nieruchomości oznaczonej jako działka 186/1 (obecnie po podziale 186/5, 186/6) w miejscowości [...], gm. [...]; - art. 14 ust. 2 ustawy o elektrowniach wiatrowych poprzez przyjęcie, że Wójt Gminy M. był zobowiązany przy wydawaniu decyzji z [...] r. uwzględniać przepisy ustawy o elektrowniach wiatrowych, w tym stosowanie tzw. dyrektywy odległościowej w sytuacji kiedy postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem z 26 czerwca 2017 r., a skarżący nie mogą być obciążani opieszałością organów, gdzie postępowanie o wydanie warunków zabudowy trwało ponad 3 lata (ponad 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy o elektrowniach wiatrowych) i w jego trakcie były wydawane odmienne decyzji administracyjne i odmawiające wydania decyzji o warunkach zabudowy; - art. 4 ust. 3 ustawy o elektrowniach wiatrowych poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że w sprawie nie ma znaczenia, że istniejący budynek nigdy nie był budynkiem inwentarskim ale budynkiem mieszanym, w sytuacji kiedy ta funkcja pozostawała w zgodzie z ówcześnie obowiązującym przeznaczeniem terenu (zabudowa zagrodowa) oraz w sytuacji, kiedy PINB w P. w aktualnie prowadzonym postępowaniu w przedmiocie legalizacji zmiany przeznaczenia budynku prawdopodobnie wyda pozwolenie na użytkowanie budynku mimo braku decyzji ustalającej warunki zabudowy, bowiem jest to zgodne z art. 37 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 103 ust 2 ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane (m.in. wyrok NSA II OPS 2/13), II. przepisów postępowania administracyjnego: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego polegające na: • ustaleniu, że elektrownie wiatrowe znajdujące się na działce sąsiedniej nr ewid. 185 uniemożliwiają wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla działki opisanej w sentencji decyzji w sytuacji kiedy organ uprzednio w takim samym stanie faktycznym wydał decyzję o warunkach zabudowy dla tej samej inwestycji - decyzja nr [...] znak [...] z [...] r., a Wójt Gminy M. wydając [...] r. decyzję odmawiająca ustalenia warunków zabudowy postąpił prawidłowo; • ustaleniu, że Wójt Gminy M. wydał prawidłową decyzję nieobciążoną wadą nieważności, mimo że inwestycja opisana w sentencji decyzji Wójta Gminy M. dotyczy obiektu, który ma dopiero powstać a nie obiektu istniejącego co skutkowało zastosowanie art. 4 ustawy o elektrowniach wiatrowych; • poprzez zignorowanie wytycznych zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] r. zobowiązujących Wójta Gminy M. do ustalenia czy postępowanie toczące się przed PINB w P. dotyczy samowolnej zmiany użytkowania części istniejącego budynku inwentarskiego na mieszkalny czy samowolnej rozbudowy i zmiany części budynku inwentarskiego na mieszkalny a także tego, która część budynku została przeznaczona na rozbudowę i zmianę sposobu użytkowania co prowadziło do błędnego ustalenia jakiej inwestycji dotyczy wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy; - doręczenie zaskarżonej decyzji T.B., który od dawna nie jest właścicielem nieruchomości, nie jest uwidoczniony w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości i nie jest zameldowany pod adresem [...] 15A. W uzasadnieniu skargi strona przytoczyła przebieg dotychczasowego postępowania oraz ponowiła argumentację przedstawioną w toku postępowania administracyjnego. Skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego na rzecz skarżących według norm prawem przepisanych. W ocenie skarżących nie ma podstaw do zastosowania art. 14 ust. 1 ustawy o elektrowniach wiatrowych, zgodnie z którym postępowania w przedmiocie wydania decyzji WZ, dotyczące budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy prowadzi się przez 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy na podstawie przepisów dotychczasowych. Nie mogą być skarżące obciążane skutkami opieszałości organów administracyjnych bądź tym, że zaskarżenia przez sąsiadkę, z którą pozostają w konflikcie decyzje ustalające warunki zabudowy nigdy się nie uprawomocniły co skutkowało tym, że upłynął okres 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy o elektrowniach wiatrowych. Takie podejście SKO w P. całkowicie zaprzecza intencji wprowadzenia ustawy o elektrowniach wiatrowych, która miała chronić mieszkańców przed posadowieniem elektrowni wiatrowych w dowolnym miejscu a nie odwrotnie. W momencie kiedy elektrownie zostały posadowione budynek mieszkalny istniał od ponad 30 lat. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842) [dalej: ustawa covidowa]. W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Jednocześnie należy wskazać, że na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19). W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej, jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że organ i uczestnicy postępowania nie potwierdzili możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron i uczestników w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji. Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2021 r., poz. 137, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy. Nie jest zatem możliwe wydanie przez sąd administracyjny orzeczenia zastępującego decyzję administracyjną – w niniejszej sprawie w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości, a tym bardziej "orzeczenia o zwrocie nieruchomości", o co wnosili skarżący. W ramach swej kognicji sąd administracyjny natomiast bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek określonych w art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a. skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a., skarga, zgodnie z art. 151 ustawy p.p.s.a., podlega oddaleniu odpowiednio w całości albo w części. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontroli sądu poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. wydana na wniosek skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Kwesta ta jest o tyle istotna, że w postępowaniu tym badaniu podlega tylko to, czy objęta wnioskiem decyzja (tutaj decyzja z [...] r. odmawiająca ustalenia warunków zabudowy) jest obarczona jedną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Jak trafnie podkreśla się w orzecznictwie, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por.: wyrok NSA z 27 października 2015 r., II OSK 397/14). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, gdyż odmienność wykładni budzących wątpliwości przepisów prawa nie może być podstawą żądania stwierdzenia nieważności decyzji, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności (por. wyroki NSA: z 9 sierpnia 2016 r., II OSK 2868/14; z 2 marca 2011 r., II OSK 2226/10; z 11 maja 1994 r., III SA 1705/93; z 4 listopada 1994 r., IV SA 1176/94; z 6 lutego 1995 r., II SA 1531/94). Zachodzi ono wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. wyrok NSA z 21 października 1992 r., V SA 86/92). W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 1996 r., III SA 565/95). Przy czym zastrzec trzeba, iż oceniając decyzję pod kątem wystąpienia przesłanki rażącego naruszenia prawa, należy brać pod uwagę przepisy właściwe na datę jej wydania. Podstawę materialnoprawną kwestionowanej decyzji stanowią przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.) [dalej: ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym]. Na rozpatrywanym terenie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji, w myśl art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. W świetle art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie warunków zabudowy jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy projektowane zadanie spełnia łącznie następujące warunki: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, 2) teren ma dostęp do drogi publicznej, 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Brak spełnienia którejkolwiek z tych przesłanek wyłącza możliwość ustalenia warunków zabudowy. W niniejszej sprawie nie pozostaje sporne, że w dacie wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy ([...] r.) obowiązywał już art. 14 ust. 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. 2020 poz. 981; ustawa weszła w życie 16 lipca 2016 r.). Powołana norma stanowi, że postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, dotyczące budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, wszczęte po dniu wejścia w życie ustawy prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych przez 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Wspomniany przepis ma zastosowanie w niniejszej sprawie z tego względu, że wniosek skarżącej o ustalenie warunków zabudowy pochodził z daty 26 czerwca 2017 r. (niesporne). Wobec powyższego wydawanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy było możliwe przez okres 36 miesięcy od dnia wejścia wżycie ustawy. Termin ten upłynął w dniu 16 lipca 2019 r. Od tego dnia nie ma zatem możliwości lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub mieszanej w skład którego wchodzi funkcja mieszkaniowa. Wszystkie działki, zespół działek lub części działek, które znajdują się w obszarze oddziaływania planowanych elektrowni wiatrowych, nie spełniają wymogów zawartych w art.4 ust.1 i art. 5 analizowanej ustawy. W związku z powyższym organ nie może ustalić warunków zabudowy mieszkaniowej dla tych terenów, ponieważ inwestycja ta stoi w sprzeczności z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zatem prawidłowo organ przystąpił do badania przesłanek z art. 4 analizowanej ustawy w zakresie odległości spornej inwestycji od elektrowni wiatrowej. Przywołane przepis stanowi, że odległość, w której może być lokalizowany i budowany budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, od elektrowni wiatrowej winna być równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami. Na podstawie zebranego w sprawie materiału prawidłowo Kolegium ustaliło także, że na działce o nr ewid. 185 obręb [...] istnieje elektrownia wiatrowa. Została ona wybudowana na podstawie pozwolenia na budowę zatwierdzonego decyzją Starosty Powiatu P. z [...] r. (nr [...]), a jej całkowita wysokość wynosi 150 m. Zatem dziesięciokrotność wysokości wspomnianej elektrowni wiatrowej wynosi 1.500 m (150 m x 10) i w odległości 1.500 m od niej, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 analizowanej ustawy, nie mogą być budowane budynki mieszkalne lub o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa. Z akt sprawy wynika, że teren inwestycji objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji (działki nr 186/5 i 186/6) znajduje się w odległości mniejszej niż 1.500 m od elektrowni wiatrowej, tj. ok. 885 m od wyznaczonego okręgu, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży elektrowni wiatrowej. Analiza cytowanych przepisów oraz zebranego w sprawie wyczerpującego materiału dowodowego prowadzi więc do wniosku, że rację ma Kolegium, iż nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszkalnej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa po 16 lipca 2019 r. (tzn. po 36 miesiącach od dnia wejścia w życie ustawy, co miało miejsce 16 lipca 2016 r.), w sytuacji gdy znajduje się w wyznaczonej strefie dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej, co w realiach niniejszej sprawy zostało wykazane jak powyżej. Również w orzecznictwie podnosi się, że uwzględniając przepisy przejściowe zawarte w art. 14 ustawy o elektrowniach wiatrowych, w ramach postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy przez 36 miesięcy od 16 lipca 2016 r. organy właściwe do wydania decyzji nie były zobowiązane do uwzględniania wymogów odnośnie do odległości wskazanych w art. 4 ust. 1 ustawy o elektrowniach wiatrowych. Natomiast od 17 lipca 2019 r. wymóg uwzględnienia tej zasady spoczywa bezwzględnie na organie właściwym do wydania decyzji o warunkach zabudowy (por. wyroki WSA w Olsztynie z 27 kwietnia 2021 r., II SA/Ol 102/12 oraz II SA/Ol 103/21, z 5 maja 2021 r., II SA/Ol 104/21 jak i z 11 maja 2021 r., II SA/Ol 105/21). Na koniec wyjaśnić należy, że w sprawie nie może mieć zastosowania art. 4 ust. 3 omawianej ustawy, który brzmi: "odległość, o której mowa w ust. 1, nie jest wymagana przy przebudowie, nadbudowie, rozbudowie, remoncie, montażu lub odbudowie budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa." z tego względu, że wniosek skarżącej odnosił się do samowolnej rozbudowy i zmiany sposobu zagospodarowania obiektu, którego charakter w świetle prawa nadal jest określany jako "budynek inwentarski". Skoro funkcja mieszkalna w spornym obiekcie została wprowadzona samowolnie, to strona skarżąca nie może korzystać z dobrodziejstwa zasady ochrony praw niewadliwie nabytych. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. is