II SA/Łd 512/14

Dnia 8 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie: Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2014 roku przy udziale - sprawy ze skargi G. Z. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy decyzję własną, odmawiającą uchylenia decyzji w sprawie odmowy przyznania G. Z. uprawnień kombatanckich. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 15 października 2009 r. o odmowie przyznania G. Z. uprawnień kombatanckich z tytułu pobytu w obozie hitlerowskim w Ł. przy ulicy A. Organ stwierdził, że w czasie pobytu zainteresowanego obóz nie spełniał przesłanki z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. , nr 42, poz. 371 ze zm.). Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który prawomocnym wyrokiem z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 212/10 oddalił skargę G. Z.. W dniu 22 stycznia 2014 r. G. Z. złożył ponownie wniosek o przyznanie uprawnień kombatanckich, który następnie doprecyzował wskazując, że żąda wzruszenia wydanej w sprawie decyzji ostatecznej na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a. Decyzją z dnia [...] nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia 17 grudnia 2009 r. oraz decyzji ją poprzedzającej. W uzasadnieniu wyjaśnił, że wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej może nastąpić jedynie w trybie i w przypadkach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Przepis art. 154 § 1 k.p.a. ustanawia dwie przesłanki, które muszą wystąpić łącznie, aby można było wzruszyć decyzję. Musi to być po pierwsze decyzja ostateczna, która nie tworzy praw nabytych dla żadnej ze stron postępowania, a po wtóre - za wzruszeniem tej decyzji muszą przemawiać względy interesu społecznego lub słuszny interes strony. Pierwsza z powyższych przesłanek została spełniona, bowiem decyzja, o której uchylenie wnosi strona jest ostateczna (art. 16 § 1 k.p.a.). Nie została natomiast spełniona przesłanka druga. W ocenie organu, w obecnym postępowaniu nie ma podstaw do zaprzeczenia ustalonego w poprzednim postępowaniu, stanu faktycznego. Strona zmieniła swoje oświadczenia na temat czasu pobytu w obozie na ul. A w Ł., jednakże Kierownik Urzędu wydając ponownie decyzję w sprawie uprawnień kombatanckich bierze pod uwagę również poprzednio złożone dokumenty. Wynika z nich, m.in. z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 3 listopada 2009 r., że strona sama oświadczyła, że obóz na ulicy K. podlegał Arbeitsamtowi (okupacyjnemu Urzędowi Pracy). Zmieniając datę pobytu w obozie na marzec 1941 r. zainteresowany dostosowuje stan faktyczny do uzasadnienia decyzji z grudnia 2009 r., w której organ jasno stwierdził, że obóz na ul. A zmienił instytucję nadzorującą w kwietniu 1941 r. Taka zmiana oświadczeń nie jest oparta na żadnym dokumencie poza oświadczeniem zainteresowanego. Ponadto wskazano, że w sprawie zapadł prawomocny wyrok sądu administracyjnego. Kierownik Urzędu związany jest zatem w tej kwestii art. 170 ustawy z dnia 30 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz.1270 ze zm.). Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniósł G. Z.. Podniósł, że nie zmieniał faktu i okresu pobytu w obozie i akta sprawy są potwierdzeniem, że jako 13-letnie dziecko w marcu 1941 r. przebywał w obozie przy ul. A. Od 1 kwietnia 1941 r. (mając już 14 lat) został skierowany do pracy przymusowej w firmie A w Ł. Sprawa spełnienia przez ten obóz wymagań ustawy kombatanckiej wynika wyłącznie z obowiązującego w tej sprawie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na podstawie art.127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 154 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję własną. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdził, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona nie wskazała, aby w przedmiotowej sprawie zaistniały jakiekolwiek nowe okoliczności faktyczne i prawne uzasadniające uchylenie decyzji ostatecznej. Dodał, że dla zastosowania trybu uregulowanego przepisem art. 154 § 1 k.p.a. konieczne jest łączne spełnienie trzech przesłanek: 1) decyzja ostateczna nie tworzy prawa dla żadnej ze stron postępowania; 2) za uchyleniem lub zmianą takiej decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony; 3) przepisy prawa nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie decyzji ostatecznej, a ocena czy za zmianą lub jej uchyleniem przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony należy do właściwego organu administracji publicznej, który jest w tym zakresie związany przepisem art. 7 k.p.a. Dla wydania decyzji zmieniającej lub uchylającej decyzję ostateczną konieczne jest kumulatywne ziszczenie się wskazanych przesłanek. Organ ustalił, że decyzja o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich jest decyzją ostateczną i nie tworzy prawa, zatem znaczenia nabiera kwestia odnosząca się do istnienia lub nieistnienia interesu społecznego, lub słusznego interesu strony, które miałyby uzasadniać konieczność zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej. Zdaniem Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych słuszny interes strony nie może się sprowadzać do naruszania innych przepisów prawa. Organy administracji państwowej zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.) i w sytuacji stwierdzenia braku podstaw do przyznania uprawnień kombatanckich zobowiązane są do podjęcia decyzji o ich odmowie. Organ wskazał, że do wniosku inicjującego postępowanie zainteresowany dołączył, nie licząc dokumentów które już znajdowały się w aktach sprawy, jedynie fragment uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Pozostałe okoliczności podnoszone przez stronę były już znane organowi na etapie postępowania prowadzonego w trybie zwyczajnym. Podkreślił przy tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 15 lipca 2010 r. kontrolujący decyzje wydane w trybie zwyczajnym, uznał, że decyzja Kierownika Urzędu o odmowie przyznania stronie uprawnienia do świadczenia pieniężnego była zgodna z prawem, a zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, z tego też względu organ nie mógł zaprezentować odmiennej od wyrażonej przez Sąd oceny prawnej w aktualnym stanie faktycznym i prawnym. W ocenie organu, ustalone w sprawie okoliczności nie pozwalają na przyjęcie poglądu, aby interes społeczny lub słuszny interes strony przemawiał za uchyleniem decyzji ostatecznej Kierownika Urzędu, co stanowi niezbędną przesłankę do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej zgodnie z art. 154 § 1 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł G. Z. Wyjaśnił, że podstawą jego wniosku były nowe okoliczności i dowody rzutujące na jego sprawę. Wyjaśnił, że do obozu hitlerowskiego przy ul. A 53 w Ł. trafił z łapanki ulicznej w marcu 1941 r. (miał 13 lat), z dniem 1 kwietnia 1941 r. został skierowany do pracy przymusowej w warsztatach samochodowych A w Ł., a przy ewakuacji deportowany do obozu pracy przymusowej w J., gdzie przebywał do końca okupacji i wojny. Dodał, że organ nie kwestionuje jego pobytu w tych obozach, jedynie IPN uznał, że obóz ten z dniem 1 kwietnia 1941 r. stracił charakter wypełniający cechy wskazane w art. 4 ust. 1 ustawy o kombatantach. Kierownik nie wziął jednak pod uwagę obowiązującego rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie miejsc odosobnienia, w którego § 6 pkt 5 wymieniony jest obóz przy ul. A 53 w Ł. Skarżący wyjaśnił, że jego wniosek był konsekwencją braku możliwości przedstawienia wyroku sądowego, stwierdzającego fałszywość dowodów, na podstawie których ustalono okoliczności sprawy, który miał stanowić podstawę wniosku o wznowienie postępowania. Ponadto, dodał, że jest 86-letnim, schorowanym inwalidą wojskowym I grupy ze znacznym stopniem niepełnosprawności, któremu Kierownik przyznał świadczenia za doznane represje spowodowane deportacją i osadzeniem w obozie pracy przymusowej w J., dlatego nie dochodzi świadczenia pieniężnego, lecz uprawnienia kombatanckiego niezbędnego przy rehabilitacji i specjalistycznego leczenia. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 28 lipca 2014r. pełnomocnik skarżącego wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji podnosząc, iż wydana została z naruszeniem prawa tj. art. 4 ust. 1 pkt 1 lit c ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. W uzasadnieniu wskazał, iż intencją skarżącego nie było wnioskowanie o uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej w trybie art. 154 k.p.a. lecz żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] odmawiającej mu przyznania uprawnień kombatanckich z uwagi na nieprawidłowe zastosowanie przepisu art. 4 ut. 1 pkt 1 lit c wskazanej wyżej ustawy. Podniósł, iż skarżący jako osoba starsza i schorowana, nie korzystająca z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, nie miał dostatecznej wiedzy w zakresie przysługujących mu środków prawnych. Jednakże, obowiązkiem organów było takie zakwalifikowanie wnoszonego przezeń pisma na jakie "wskazywał całokształt materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy (...)". Szczegółowo uzasadnił również wadliwe, w jego ocenie, zastosowanie przepisu art. 4 ust. 1 pkt 1 lit c ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, kontestując stanowisko wyrażone w decyzji organu z dnia [...] poprzez odwołanie się do przywołanego orzecznictwa sądów administracyjnych w analogicznych sprawach. Wskazał też, iż organ orzecznictwa tego nie przeanalizował, choć kserokopia wyroku WSA w Łodzi w sprawie o sygn.akt II SA/Łd 626/10 została do wniosku o wszczęcie postępowania załączona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm. ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach – stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi w zaś grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, brak było podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zarzut rażącego naruszenia prawa, odnoszący się do decyzji ostatecznej Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów z dnia [...], sformułowany w piśmie z dnia 28 lipca 2014r. oraz powtórzony na rozprawie, nie mógł być przedmiotem oceny w niniejszej sprawie, ponieważ postępowanie sądowoadministracyjne obejmowało kontrolę decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] wydanej w następstwie rozpoznania wniosku skarżącego o zmianę decyzji ostatecznej w trybie art. 154 k.p.a. W postępowaniach, o których mowa w art. 154 i art. 155 k.p.a. nie jest natomiast dopuszczalna merytoryczna kontrola wydanego rozstrzygnięcia. Strona nie może, powołując się na interes społeczny lub własny interes, domagać się w tym trybie ponownej oceny merytorycznej wydanej decyzji. W konsekwencji też nie jest również dopuszczalna sądowa kontrola rozstrzygnięcia objętego wnioskiem o zmianę lub uchylenie w trybie art. 154 k.p.a. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2012r., sygn.akt I GSK 792/11 oraz 913/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzecznia.nsa.gov.pl). Intencja skarżącego, dotycząca charakteru wszczętego postępowania nadzwyczajnego, została natomiast w sposób niebudzący wątpliwości wyrażona w piśmie dnia 21 stycznia 2014r. Faktem pozostaje, iż pierwotnie skarżący wskazywał inny tryb - wznowienia postępowania z powołaniem się na przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1, 4, 5 k.p.a.), jednakże jak podniósł w piśmie z dnia 19 grudnia 2013r. fałszywości dowodów upatrywał w błędnej interpretacji pisma IPN przez organ, zaś brak udziału w postępowaniu odnosił do postępowania sądowoadministracyjnego na skutek działań "niesolidnego adwokata (przyznanego przez sąd)". Ostatecznie też sprecyzował złożony wniosek jako żądanie zmiany decyzji w trybie art. 154 k.p.a. Nie jest zatem zasadny zarzut, jakoby organ intencji skarżącego nie ustalił, odczytując je dowolnie. W piśmie z dnia 25 listopada 2013r. skarżący został szczegółowo pouczony o przewidzianych prawem nadzwyczajnych trybach postępowania oraz o przesłankach uzasadniających ich wszczęcie. Dotyczyło to także stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Wybór dokonany przez skarżącego determinował natomiast tryb procedowania przez organ. Tryb ten pozwala zaś na weryfikację wydanej już decyzji ostatecznej tylko w jednym aspekcie, a mianowicie czy za jej zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Badanie interesu społecznego lub słusznego interesu strony, jako przesłanek warunkujących zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej, nie może tym samym polegać na badaniu prawidłowości decyzji ostatecznej. Pojęcie "słuszny interes strony" ma charakter nieostry i niedookreślony. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym wyrażane jest stanowisko, że uwzględnienie interesu strony w rozumieniu art. 154 k.p.a. należy rozumieć w ten sposób, że mając do wyboru możliwość korzystniejszego dla strony rozstrzygnięcia, nie pozostającego w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym, organ przyjmuje ten sposób rozstrzygnięcia, zmieniając decyzję mniej korzystną dla strony na korzystniejszą. Treść "słusznego" interesu strony powinna być ustalana w danej sprawie i musi ulec konkretyzacji wynikającej z jej stanu faktycznego i prawnego. W interesie społecznym pozostaje aby stan faktyczny sprawy odpowiadał stanowi prawnemu, co jest elementem stabilności porządku prawnego. Nie jest przy tym wykluczona sytuacja w której za weryfikacją decyzji ostatecznej przemawiać będzie zarówno interes społeczny jak i słuszny interes strony (por. np. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Gorzowie z dnia 15 stycznia 2014r., w Olsztynie z dnia 17 lutego 2011r., sygn.akt II SA/Ol 964/10 w Łodzi z dnia 8 lutego 2011r, II SA/Łd 1393/10 wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Uwzględnienie słusznego interesu strony nie może natomiast prowadzić do obejścia prawa. Granice pojęć "interesu społecznego" oraz "słusznego interesu strony" wyznacza bowiem obowiązujący porządek prawny. Tym samym nie można uzasadniać zmiany ostatecznej decyzji w trybie art. 154 k.p.a. interesem społecznym lub słusznym interesem strony, jeżeli taka zmiana byłaby sprzeczna z prawem. W przedmiotowej sprawie, decyzja odmawiająca przyznania skarżącemu uprawnień kombatanckich była przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, który oddalił skargę, stwierdzając tym samym zgodność z prawem decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...], odmawiającej skarżącemu przyznania uprawnień kombatanckich. Zgodnie z treścią art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe a w przypadkach w ustawie przewidzianych, także inne osoby. W sytuacji zatem, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku. Stanowisko przeciwne, uznające możliwość czynienia przez organy administracji publicznej ustaleń sprzecznych z treścią prawomocnego orzeczenia sądu, jest bowiem nie do pogodzenia z wypływającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz określoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą legalizmu. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2014r., sygn.akt II GSK 1939/12, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 1447198). Organ administracji pozostawał zatem związany treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 lipca 2014r., sygn.akt II SA/Łd 212/10, zatem zmiana bądź uchylenie decyzji uznanej przez sąd za zgodną z prawem, z odwołaniem do odmiennej oceny tożsamego stanu faktycznego, byłoby tym samym naruszeniem obowiązującego prawa. Okoliczność, iż w innych sprawach, zapadały rozstrzygnięcia odmienne od wiążącego w niniejszej sprawie pozostaje dla tej oceny bez znaczenia. Niezależnie od powyższych rozważań wskazać należy, iż weryfikowana w trybie art. 154 k.p.a. decyzja jest decyzją związaną, a zatem taką, której przesłanki wydania precyzyjnie określają przepisy prawa, zaś organ nie może podejmować w takiej sprawie decyzji w oparciu o uznanie administracyjne. W orzecznictwie administracyjnym zwraca się uwagę, iż tryb nadzwyczajny określony w art. 154 k.p.a. może mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji uznaniowych, tzn. cechujących się tym, iż przy ich wydawaniu organ miał do dyspozycji określone luzy decyzyjne. Tryb ten nie jest jednak właściwy dla decyzji związanych, przy wydawaniu których organ pozostaje ściśle związany przepisami prawa, które jednoznacznie determinują taką a nie inną treść podjętej decyzji. Nie do przyjęcia jest bowiem pogląd, że w drodze art. 154 k.p.a. można wzruszyć każdą decyzję ostateczną, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Jeśli w taki dosłowny sposób rozumieć ten przepis, to w przypadku tzw. decyzji związanych dochodziłoby do kolizji z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co byłoby zaprzeczeniem podstawowych reguł wykładni prawa, gdyż wykładnia nie może prowadzić do takich sprzeczności. Stanowisko to potwierdza prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia organu, co do odmowy uchylenia zaskarżonej decyzji w trybie art. 154 k.p.a. (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie z dnia 11 sierpnia 2011r., sygn.akt II SA/Go 465/11 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zawarta w skardze polemika z ustaleniami organu, poczynionymi w decyzji z [...], nie może uzasadniać wzruszenia decyzji ostatecznej w trybie przepisu art. 154 k.p.a., albowiem takie działanie w istocie zmierza do obejścia prawa poprzez próbę uzyskania rozstrzygnięcia odmiennego od wynikającego z wcześniejszej ostatecznej decyzji administracyjnej, odmawiającej nadania żądanych uprawnień. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2011 roku, w spr. II OSK 1442/10). Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi, wobec braku podstaw do jej uwzględnienia. d.r.