II SA/Łd 523/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 20 września 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F., P. F. i J. M. na uchwałę Rady Gminy Oporów z dnia 24 marca 2016r. nr XVI/70/2016 w przedmiocie stwierdzenia nienaruszenia przez projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustaleń zawartych w zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy p o s t a n a w i a: odrzucić skargę A. F., P. F. i J. M. A. P. A. F., P. F. i J. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Gminy Oporów z dnia 24 marca 2016r. nr XVI/70/2016 w przedmiocie stwierdzenia nienaruszenia przez projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustaleń zawartych w zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak stanowi art. 3 § 2 pkt 5 oraz pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), dalej jako: "P.p.s.a.", zakres kontroli sądowej administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016r. poz. 446), dalej powoływanej jako "u.s.g." każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć tę uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Podkreślić należy, że interes, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem. Związek ten musi być aktualny i musi dotyczyć takiej sytuacji prawnej, którą można określić jako własną, indywidualną i konkretną danego podmiotu. Brzmienie art. 101 ust. 1 u.s.g. wskazuje, że nie jest wystarczające samo posiadanie interesu prawnego, albowiem koniecznym warunkiem zastosowania przepisu jest stwierdzenie naruszenia prawnie chronionych interesów lub uprawnień podmiotu w związku z wydaniem zaskarżonego aktu (vide wyroki NSA: z dnia 19 lipca 2011r. w sprawie I OSK 677/11, LEX nr 1082796; z dnia 19 czerwca 2012r. w sprawie II OSK 790/12, LEX nr 1212683). Jednocześnie należy podkreślić, że to na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, w jaki sposób uchwała narusza jego własny indywidualny interes prawny. Strona zobligowana jest więc wykazać, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną przez pozbawienie albo uniemożliwienie realizacji pewnych uprawnień lub nałożenie pewnych obowiązków. Przedmiotem skargi A. F., P. F. i J. M. jest uchwała Rady Gminy Oporów w sprawie stwierdzenia nienaruszenia przez projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustaleń zawartych w zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W tym miejscu wskazać trzeba, że zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016r. poz. 778), dalej powoływanej jako "u.p.z.p.", plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Stwierdzenie zgodności projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium nie musi przybrać formy odrębnej uchwały, gdyż może być wyrażone także w treści planu, bądź może stanowić załącznik do uchwały o planie. Czynność ta podejmowana jest w toku procedury prowadzącej do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i stanowi akt wewnętrzny, bowiem charakter norm w niej zawartych nie oddziałuje bezpośrednio na sferę praw i obowiązków podmiotów znajdujących się na zewnątrz administracji publicznej. Tym samym stwierdzić należy, że kwestionowana uchwała nie zmienia sytuacji prawnej skarżących. Zaznaczyć należy, że naruszenie interesu prawnego w świetle art. 101 u.s.g. musi być bezpośrednie oraz realne i z tego względu może nastąpić zapisami planu miejscowego, który w myśl art. 14 ust. 1 u.p.z.p., sporządza się w celu ustalenia przeznaczenia terenów oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy. Dopiero plan miejscowy stanowiąc źródło prawa miejscowego obowiązujące na danym terenie ma charakter normatywny i w sposób bezpośredni, realny i konkretny kształtuje sytuację obywateli (vide wyroki NSA: z dnia 17 marca 2015r. w sprawie II OSK 1967/13, LEX nr 1675971; z dnia 20 marca 2014r. w sprawie II OSK 2572/12, LEX nr 1460971; z dnia 6 marca 2012r. w sprawie II OSK 2687/11, LEX nr 1138193). Zatem to ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako ustalenia aktu prawa miejscowego, będą kształtować wraz z innymi przepisami sposób wykonywania na nieruchomości praw przysługujących stronie, w tym prawa własności i skarżący będą mogli powoływać się na naruszenie własnego, konkretnego interesu prawnego kwestionując tenże akt. Nie sposób natomiast wywodzić bezpośredniego i realnego ograniczenia uprawnień skarżących postanowieniami uchwały w sprawie stwierdzenia nienaruszenia przez projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustaleń zawartych w zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, mając na względzie wyżej wskazany charakter rzeczonego aktu. Podsumowując stwierdzić trzeba, iż brak prawnej możności wykazania przez skarżących, że zaskarżona uchwała naruszyła ich chronione prawem uprawnienia. Z tegoż względu stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. Sąd odrzucił skargę A. F., P. F. i J. M. A. P.