II SA/Łd 536/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. Z. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 października 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 536/17 wydanego w sprawie ze skargi C. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. nr [...], znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego budynku postanawia: odmówić przywrócenia terminu. A.B. C. Z. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego budynku, wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z dnia [...] r. starszy referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia [...] r. sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę argumentując, że nadanie jej dalszego biegu jest niemożliwe, ponieważ strona nie przedłożyła odpisu skargi. Odpis postanowienia z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 23 października 2017 r. W tej sytuacji termin do wniesienia zażalenia biegł od dnia 24 października 2017 r. do dnia 30 października 2017 r. i upłynął bezskutecznie. W dniu 10 listopada 2017 r. C. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zażalenie na postanowienie z dnia [...] r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Do wniosku załączyła odpis skargi. We wniosku o przywrócenie terminu skarżąca nawiązała do treści rozmowy przeprowadzonej z pełnomocnikiem w dniu 23 października 2017 r., w której została poinformowana o powodach odrzucenia skargi przez sąd oraz o braku podstaw do złożenia zażalenia. W dalszej części wniosku skarżąca przytoczyła argumenty dotyczące meritum sprawy niniejszej. Na podstawie zarządzenia sędziego sprawozdawcy pełnomocnik skarżącej został wezwany do ustosunkowania się do treści powyższych pism oraz wskazania przesłanek z art. 87 p.p.s.a. (w tym określenia, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu) – w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Jednocześnie sąd poinformował pełnomocnika, że potraktował pismo skarżącej zatytułowane: "Dotyczy przywrócenia terminu zażalenia" jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Wspomniane wezwanie, które doręczono skutecznie pełnomocnikowi skarżącej w dnia 29 listopada 2017 r., pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn.zm.) - przywoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Według art. 86 § 1 p.p.s.a, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w przywołanych przepisach przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, które zresztą tutejszy sąd w pełni podziela podkreśla się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy największym w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 20 stycznia 2015 r. sygn. akt II GZ 896/14 – Lex nr 1628828, 12 lutego 2015 r. sygn. akt I OZ 91/15 – Lex nr 1643289, 9 września 2014 r. sygn. akt II GZ 499/14 – Lex nr 1530525, 24 października 2016 r. sygn. akt I FZ 267/16 – dostępne na stronie internetowej pod adresem https://cbois.nsa.gov.pl.). Sąd przystępując do merytorycznej oceny wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Wprawdzie wraz z wnioskiem skarżąca złożyła zażalenie, dopełniając tym samym czynności, której nie dokonała w terminie, nie mniej jednak okoliczności podniesione w motywach wniosku dotyczyły stricte meritum sprawy niniejszej, a nie wyjaśnienia przyczyn uchybienia terminu i wykazania, że nastąpiło ono bez winy skarżącej. Przesłanki braku winy w uchybieniu terminu nie zostały również przedstawione przez pełnomocnika skarżącej, który wezwanie sądu w tej kwestii, pozostawił bez jakiejkolwiek odpowiedzi. Z podanych wyżej powodów sąd działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. A.B.