II SA/Łd 542/10

Dnia 28 lipca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. K., J. L., T. K. i M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji postanawia: odrzucić skargi. W dniu 4 maja 2010 roku M. K., J. L., T. K. i M. N. wniosły skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Zaskarżona decyzja została doręczona M. K. w dniu 24 lutego 2010 roku, M. N. w dniu 26 lutego 2010 roku. Z akt sprawy nie wynika zaś, aby w postępowaniu brały udział J. L. ani T. K.. Ostatnim terminem, w jakim zaskarżona decyzja została doręczona jednej ze stron biorących udział w postępowaniu był dzień 5 marca 2010 roku. Przewodniczący Wydziału II zarządzeniem z dnia 8 czerwca 2010 roku wezwał skarżące M. K. i M. N. do wskazania adresów zamieszkania J. L. i T. K.. W odpowiedzi na powyższe do Sądu wpłynęło pismo T. K. wskazujące żądane adresy oraz informujące, że panieńskie nazwisko T. K. brzmi G.. Organ administracji doręczył skarżoną decyzję uczestniczce postępowania – T. G. na adres zamieszkania T. K. w dniu 24 lutego 2010 roku. Następnie J. L. i T. K. zostały wezwane do usunięcia braków formalnych skargi poprzez określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. J. L. i T. K. odebrały powyższe wezwanie w dniu 7 lipca 2010 roku, jednakże do dnia dzisiejszego pozostało ono bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje: Skargi należało odrzucić. Nie kwestionując zasady wynikającej z treści art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ( zwanej dalej p.p.s.a.), iż uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, Sąd zwraca jednocześnie uwagę na to, że zgodnie z treścią art. 53 § 1 w związku z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Powołany przepis reguluje jedynie sytuację, gdy skarżący brał udział w postępowaniu przed organem administracji. Nie wskazuje zaś, od kiedy termin ten biegnie w sytuacji, gdy skarżącemu, rozstrzygnięcia tego nie doręczono. Uznać jednak należy, że termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na wydaną w sprawie decyzję ostateczną dla strony, której nie doręczono rozstrzygnięcia - gdyż organ odwoławczy nie uczynił jej adresatem tego aktu - liczony jest jak dla stron będących adresatami decyzji, stosownie do treści art. 53 § 1 p.p.s.a. Zatem nie ma znaczenia kiedy strona dowiedziała się o treści rozstrzygnięcia, które zaskarżyła do sądu administracyjnego. W tym zakresie Sąd podziela opinię Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie NSA z dnia 22 marca 2007 r. sygn. akt II OSK 48/06 (niepublikowane), por.: postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 2 czerwca 2009, sygn. akt II SA/Ol 490/09, LEX nr 517520, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 13 lipca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 853/07, LEX nr 437727, postanowienie WSA w Opolu z dnia 15 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Op 65/06, Lex nr 244337) i wskazuje jednocześnie na potrzebę ochrony zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. Wniesienie skargi po upływie terminu skutkuje jej odrzuceniem (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd stwierdził, iż skargi, które M. K., J. L., T. K. i M. N. wniosły w dniu 4 maja 2010 roku są spóźnione, bowiem 30-dniowy termin do ich wniesienia - liczony od daty doręczenia stronom zaskarżonej decyzji - upłynął z dniem 6 kwietnia 2010 roku (a to z tego powodu, że 5 kwietnia 2010 roku był dniem ustawowo wolnym od pracy – art. 83 §2 p.p.s.a.). Z akt administracyjnych bowiem wynika, iż ostatnim terminem, w jakim zaskarżona decyzja została doręczona jednej ze stron biorących udział w postępowaniu był dzień 5 marca 2010 roku. Dodatkowo należy zaznaczyć, iż J. L. nie odpowiedziała na wezwanie Sądu i nie określiła naruszenia prawa bądź interesu prawnego. Z tego powodu skarga J. L. nie spełniła wymogów stawianych skardze ( art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) i z uwzględnieniem art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. podlega również z tego powodu odrzuceniu. Sąd dostrzega, że T. K. wskazała swoje panieńskie nazwisko i na tej podstawie można domniemywać, iż skarżąca ta brała udział w postępowaniu przed organem oraz, że skarżoną decyzję doręczono jej w dniu 24 lutego 2010 roku. Jednak tak jak w przypadku skarg M. K. i M. N. również i skarga T. K. został wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł., uznając skargi M. K., J. L., T. K. i M. N. za wniesione z uchybieniem ustawowego terminu, a ponadto uznając, iż skarga J. L. nie spełniła wymogów formalnych, oraz działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a , postanowił jak w sentencji. m.ch.