II SA/Łd 556/10

Dnia 15 lipca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędzia WSA Czesława Nowak - Kolczyńska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska, Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2010 roku przy udziale – sprawy ze skargi T. K. i W. M. –K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz T. K. i W. M. – K. solidarnie kwotę 800 (osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...], po rozpoznaniu odwołania W. M. – K. i T. K., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...]. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ I instancji decyzją z dnia [...] odmówił ustalenia dla W. M. – K. i T. K. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z przyłączami elektrycznymi, indywidualnymi ujęciami wody, bezodpływowymi zbiornikami na nieczystości ciekłe lub przydomowymi oczyszczalniami ścieków, wewnętrznym układem komunikacyjnym i zjazdem indywidualnym z drogi na teren nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A (działka Nr ewid. [...] obręb [...]). W odwołaniu od powyższej decyzji inwestorzy – W. M. – K. i T. K. wskazali, że w sprawie został spełniony warunek dobrego sąsiedztwa. Fakt wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku sąsiedniego świadczy o istnieniu podstawy prawnej do wydania decyzji o warunkach zabudowy w niniejszej sprawie. Działka, na której planowana jest inwestycja, wbrew twierdzeniom organu, ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W treści wniosku odwołujący się domagali się także podziału nieruchomości, czym organ się nie zajął. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie I instancji wskazując, że wydania decyzji o warunkach zabudowy, w przypadku braku planu miejscowego, wymaga zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Dla terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a zatem niezbędne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 61 ust. 1 w/w ustawy, ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji jest możliwe jedynie na obszarach, dla których sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest obowiązkowe, przy jednoczesnym łącznym spełnieniu następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc, 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Następnie organ wskazał, że na podstawie przeprowadzonej analizy urbanistycznej, zawierającej część tekstową i graficzną przedstawioną na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500 przyjętej do zasobu ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej stwierdzono, że budowa osiedla sześciu domów jednorodzinnych byłaby sprzeczna z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Analiza wskazała, że wprawdzie na działce Nr [...] znajduje się budynek mieszkalny, ale jest to budynek parterowy a nie dwukondygnacyjny. Wysokość elewacji, wysokość kalenicy oraz linia zabudowy, jak i forma przestrzenna bryły budynku, nie pozwalają na uwzględnienie wymagań dla planowanych 6 dwukondygnacyjnych budynków mieszkalnych. Na pozostałych zabudowanych działkach w obszarze analizowanym, znajdują się budynki rekreacji indywidualnej, a więc pełniące inną niż planowana w niniejszej sprawie funkcja. Nadto nie jest możliwe wyznaczenie linii zabudowy dla wnioskowanych obiektów, która mogłaby się wpisywać w jakikolwiek sposób w zabudowę istniejącą. W odniesieniu do dalszych zagadnień organ wskazał, że braku wymogu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, nie oznacza całkowitej dowolności inwestorów w zagospodarowaniu terenu, albowiem planowana inwestycja musi wpisywać się w dotychczasowy sposób tego zagospodarowania. Z tych też względów organ II instancji uznał za niemożliwe ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, gdyż na terenie analizowanym nie istnieje zabudowa w głębi działek, znacznie odsunięta od dróg publicznych, która połączona byłaby z nimi drogami wewnętrznymi. W odniesieniu do pozostałych przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji. W odniesieniu do kwestii dostępu do drogi publicznej, organ napisał, że owszem działka posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, ale dostęp ten jest niewystarczający dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Nie można pominąć faktu, że ulica, przy której położona jest działka, nie spełniania parametrów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.). W odniesieniu do oceny uzbrojenia terenu organ podkreślił, że teren działki nie posiada żadnego uzbrojenia. Owszem, z uwagi na planowany pobór wody z indywidualnego ujęcia i lokowanie nieczystości ciekłych w zbiornikach bezodpływowych, nie jest wymagane uzgodnienie z zakładem wodociągów i kanalizacji. Tym niemniej, nie została udowodniona kwestia zapewnienia dostaw energii elektrycznej. Warunek uzbrojenia, jak napisał organ, jest spełniony w sytuacji, gdy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego. Oznacza to istnienie lub zaplanowanie urządzeń zapewniających funkcjonowanie danego obiektu. Pod pojęciem uzbrojenia terenu, zgodnie z przepisem art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 2 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy rozumieć drogę, przewody lub urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne. Warunek uzbrojenia terenu uznaje się za spełniony również wtedy, gdy wykonanie danych elementów infrastruktury technicznej zostanie zagwarantowane w drodze umowy między inwestorem, a właściwą jednostką organizacyjną (czyli przedsiębiorstwem, zakładem świadczącym usługi komunalne w zakresie budowy i eksploatacji urządzeń wodno – kanalizacyjnych, energetycznych czy też telekomunikacyjnych). W stanie faktycznym sprawy, jak wyjaśnił organ, inwestor nie złożył żadnej umowy z jakimkolwiek gestorem sieci na dostawę energii elektrycznej. Przedłożone pismo mówi jedynie o potencjalnych możliwościach przyłączenia po opracowaniu koncepcji zasilania w energię obszaru, co będzie się wiązać z wybudowaniem stacji transformatorowej na działce z bezpośrednim dostępem do drogi publicznej. Na tej podstawie organ ocenił, że zaopatrzenie w energię elektryczną winno być zagwarantowane w drodze umowy z zakładem energetycznym. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ napisał, że podział nieruchomości na samodzielne działki możliwy jest jedynie w przypadku wydania decyzji o warunkach zabudowy. Tymczasem, organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. W skardze na powyższą decyzję W. M. – K. i T. K. wnieśli o uchylenie decyzji II, jak i I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wskazując na naruszenie: - art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego; - art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego bowiem organ nie zawarł w uzasadnieniu precyzyjnego wyjaśnienia przyczyn odmowy ustalenia warunków zabudowy; - art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieuchylenie decyzji mimo, że postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji dotknięte było licznymi wadami. W odniesieniu do naruszenia przepisów prawa materialnego skarżący zarzucili uchybienie treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że planowana inwestycja nie spełnia wymogu tzw. "dobrego sąsiedztwa". Organ, wbrew zapisom art. 61 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uznał, że inwestycja nie ma dostępu do drogi publicznej. Nadto, organ uznał, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie ma zapewnionej możliwości dostaw energii elektrycznej, czym organ uchybił treści art. 61 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu skargi strona wywodziła, że została pozbawiona udziału w postępowaniu dowodowym prowadzonym przez organ I instancji, czym naruszył on treść art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego. Gdyby skarżący mieli zapewniony udział w postępowaniu mogliby zgłosić wniosek o dopuszczenie dowodu chociażby z opinii biegłego w celu wyjaśnienia licznych wątpliwości. W sprawie organ uznał, że ulica do której przylega działka nie spełnia stosowanych warunków technicznych. Tym niemniej, organ w przypadku wydawania decyzji o warunkach zabudowy dla sąsiedniej nieruchomości ocenił, że ulica spełnia wymagania techniczne. Sytuacja taka narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, o której stanowi art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem strony, pojęcie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy rozumieć szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która nakazuje rozstrzygać wątpliwości na korzyść inwestora. Przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko sprzeczność planowanej inwestycji z dotychczasową funkcją terenu. Funkcji tej, zdaniem strony nie można interpretować zawężająco jedynie do obiektów tego samego rodzaju co istniejące na okolicznych działkach. W szczególności, obok funkcji mieszkaniowej mogą być lokowane obiekty takie jak sklepy osiedlowe, przychodnie lekarskie, czy urządzenia rekreacyjne. Naruszenie treści art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego skutkowało także tym, iż skarżący nie mieli możliwości złożenia umowy z zakładem energetycznym, czy też dodatkowych wyjaśnień uzyskanych od tego podmiotu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej zawarte są uzasadnione. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 zd. I ustawy, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków (art. 61 ust. 1 ustawy): 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na podstawie analizy przygotowanej w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z treścią § 2 pkt 4 rozporządzenia, obszar analizowany to teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Pierwszym elementem, na który należy zwrócić uwagę w przedmiotowej sprawie jest kwestia spełnienia wymogu zawartego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określanego jako tzw. "dobre sąsiedztwo". W stanie faktycznym sprawy organy uznały, że nie jest spełniony ten wymóg bowiem na działce sąsiedniej znajduje się budynek rekreacji indywidualnej. Odnosząc się do tej kwestii, w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na zapisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589). Przepis § 2 tego rozporządzenia określa sposób zapisywania ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. Ustalenia dotyczące rodzaju zabudowy zapisuje się, stosując w szczególności nazewnictwo: zabudowa mieszkaniowa, w tym zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, zabudowa usługowa, zabudowa zagrodowa w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych, zabudowa produkcyjna, cmentarze, drogi publiczne, drogi wewnętrzne, oraz obiekty infrastruktury technicznej. Ustalenia dotyczące funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu zapisuje się poprzez określenie sposobu użytkowania obiektów budowlanych i sposobu zagospodarowania terenu. Przenosząc cytowane zapisy rozporządzenia należy wskazać, że organ posługując się określeniem "budynku rekreacji indywidualnej" nie wyjaśnił, co rozumie pod tym pojęciem. Przy ustalaniu warunków zabudowy, nie sposób wykorzystania, a rodzaj budynku ma znaczenie. Innymi słowy, nie można wykluczyć, że na sąsiedniej działce znajduje się dom mieszkalny, który mógłby być wykorzystywany na cele mieszkalne, ale jego właściciele korzystają z niego tylko w celach rekreacyjnych. W tym zakresie Sąd uznał, że ustalenia organów są niepełne i jako takie wymagają uzupełnienia. Uzasadnienie decyzji w tym zakresie nie spełnia wymogu z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Kolejnym zagadnieniem, na które zwrócić należy uwagę jest kwestia spełnienia wymogu określonego w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten wymaga, by teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym miał zapewniony dostęp do drogi publicznej. Przy czym pod pojęciem dostępu do drogi publicznej, należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej (art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Wbrew twierdzeniom organu, ani przepis art. 61 ust. 1 pkt 2, ani przepis art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie stanowią o tym, że droga dojazdowa do nieruchomości musi spełniać wymagania techniczne dla dróg publicznych. W odniesieniu do tej kwestii, skład orzekający podziela pogląd zaprezentowany w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 lipca 2008 roku, sygn. akt: II SA/Po 625/07 (Lex Nr 558532). Zgodnie z tezą powołanego wyroku, kwestia zgodności dróg wewnętrznych z przepisami techniczno-budowlanymi nie ma decydującego znaczenia dla oceny dostępu do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26 listopada 2009 roku (IV SA/Wa 1433/09, publ: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że ustawodawca nie stawia w tym zakresie wymagań co do rodzaju dostępu, czy ma to być droga, ścieżka, itp. Konsekwencją powyższego jest kontestowanie poglądu organu, że w sprawie nie został spełniony wymóg określony w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym, nieuzasadnione jest także twierdzenie organu o naruszeniu art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odniesieniu do spełnienia przez drogę dojazdową wymogów określonych w przepisach odrębnych. W dalszej części rozważań zwrócić uwagę należy na treść art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten wymaga, by istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, celem tego przepisu nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Zagwarantowanie oznacza zapewnienie w drodze umowy. Nie jest to tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Wystarczy posiadanie zapewnienia, gwarancji czy porozumienia że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta. Zapewnieniem tym może być każdy dokument wydany przez uprawnioną jednostkę świadczącą usługi komunalne, w którym uzgadnia zamierzone uzbrojenie terenu i jednocześnie przedstawia rozwiązanie jakie w przyszłości zostanie na danym terenie zrealizowane. Przywołany pogląd znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie (por. np. wyroki WSA w Warszawie z dnia 4 grudnia 2008 roku, IV SA/Wa 1361/08, Lex Nr 533147; z dnia 15 kwietnia 2008 roku, IV SA/Wa 2480/07, Lex Nr 519041; z dnia 19 grudnia 2006 roku, IV SA/Wa 1639/06, Lex Nr 299863; z dnia 23 stycznia 2006 roku, IV SA/Wa 1847/05, Lex Nr 196465 i inne). Skład orzekający zgodził się z tym poglądem i uznał, że organ naruszył przepis art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oceniając iż warunek ten nie został spełniony, mimo zapewnienia przez A sp. z o. o., że istnieje możliwość przyłączenia planowanej inwestycji do sieci elektroenergetycznej. Na marginesie omawianych kwestii Sąd spostrzegł, że w sprawie kręgu osób, którym przysługiwał przymiot strony w toczącym się postępowaniu został określony w sposób niepełny. Ta wadliwość może prowadzić do uchybienia w postaci braku zachowania wymagań dotyczących ochrony osób trzecich, do czego zobowiązuje przepis art. 54 pkt 2 lit. "d" w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten stanowi, że decyzja o warunkach zabudowy określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. W stanie faktycznym sprawy, organy orzekające nie ustaliły stron postępowania. Kwestia ta, zdaniem Sądu, wymaga dokładnego wyjaśnienia. W konkluzji rozważań wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy powinien zawierać m. in. określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000. W stanie faktycznym sprawy, załączony do akt administracyjnych wniosek skarżących o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie zawiera stosownej mapy. Jednocześnie z akt administracyjnych nie wynika by organ administracji wezwał skarżących do uzupełnienia wniosku w trybie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z § 9 ust. 2 w/w rozporządzenia, wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Wynika z tego, że rzeczona analiza, jako element decyzji, winna obejmować dokładne oznaczenie decyzji oraz podpisy. Zgodnie bowiem z przepisem art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Tym niemniej, w stanie faktycznym sprawy decyzja organu I instancji zawiera, jako załączniki mapę sytuacyjno – wysokościową i analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu również z dołączoną mapą. Decyzja I instancji została wydana przez Prezydenta Miasta i podpisana przez upoważnionego pracownika. Jednakże podpis osoby uprawnionej do wydania decyzji umieszczony jest tylko na decyzji. Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu i załączona mapa, nie są podpisane przez osobę wydającą decyzję. Dokumenty te zostały opatrzone jedynie podpisem osoby przygotowującej analizę. Przede wszystkim podpis osoby sporządzającej analizę, w obliczu tego, że decyzja jest wydawana przez organ I instancji, jakim jest Prezydent Miasta, jest niewystarczający. Brak podpisu osoby upoważnionej do wydania decyzji stanowi naruszenie art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Reasumując, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" przy zastosowaniu art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł jak w punkcie drugim wyroku na mocy art. 200 i 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na zasadzoną kwotę 800 zł składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 500 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem i jego wydatki.