II SA/Łd 563/07

Dnia 25 września 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Markiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant Asystent sędziego Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2007 roku sprawy ze skargi K.S.-L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w sprawie [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz K. S.-L. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] , Nr [...] (znak: [...] ), po rozpatrzeniu odwołania K. S.- L. , utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] , Nr [...] (znak: [...] ) o umorzeniu postępowania w sprawie nieprawidłowości związanych z odprowadzeniem wód opadowych z terenu projektowanej ul. A. na teren nieruchomości przy ul. B. [...] w Ł. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] umorzył K. S. – L. postępowanie w sprawie nieprawidłowości związanych z odprowadzeniem wód opadowych z terenu projektowanej ul. A. na teren nieruchomości przy ul. B. [...] w Ł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, oznacza brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, przez co nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Organ nadzoru budowlanego w toku postępowania wyjaśniającego, w szczególności w trakcie wizji lokalnych przeprowadzonych w dniach [...] stwierdził, że ściana wschodnia budynku stanowiącego własność K. S.- L. w pomieszczeniach garażowych jest zawilgocona, występują miejscowe odparzenia tynków, jednocześnie ściana ta w strefie przygruntowej ma dwa pęknięcia. Roboty budowlane związane z budową ulicy A. nie są jeszcze zakończone, w pasie pomiędzy ulicą a budynkiem została wykonana tymczasowa studzienka chłonna, która zbiera wody opadowe. Teren posesji przy ul. B. jest położony niżej niż istniejący teren przy budynku od strony wschodniej. W toku kolejnej wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 19 maja 2005 roku organ na podstawie analizy projektu budowlanego stwierdził, że niwelacja projektowanego terenu pomiędzy ul. A. , a budynkiem przy ul. B. [...] jest zaprojektowana prawidłowo. Spadek terenu jest tak zaplanowany, żeby całość wód była odprowadzana w stronę ulicy, a istniejące ukształtowanie terenu umożliwia spływ wód w stronę studzienki. Stwierdzony w toku postępowania nieprawidłowy stan techniczny ścian w budynku K. S.- L. został doprowadzony do postaci prawidłowej. Na podstawie całego zgromadzonego materiału dowodowego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. stwierdził, iż w trakcie prowadzenia robót budowlanych ziemnych przy budowie ulicy A. mogła zaistnieć sytuacja mogąca powodować spływ wody w stronę budynku stanowiącego własność K. S.- L. , czego dowodem było stwierdzone zawilgocenie ściany wschodniej budynku i miejscowe odparzenia tynków. Ściana wschodnia budynku od poniżej istniejącego terenu nie miała tynków ochronnych, izolacji przeciwwilgociowej czy przeciwwodnej, co mogło mieć wpływ na łatwiejsze przenikanie wód opadowych do wnętrza budynku. Jednakże w trakcie budowy, sytuacja ta uległa znacznej poprawie poprzez wykonanie studni chłonnej i odpowiednie wyprofilowanie terenu przy budynku. Wykonane odkrywki przez wykonawcę nie miały wpływu na bezpieczeństwo konstrukcji budynku. Różnica poziomu terenu przy budynku i za nim w 1990 roku wynosiła 79 cm, a w dniu 7 lipca 2005 roku wyniosła 68 cm, co świadczy o tym, że w trakcie prowadzenia robót nie zmieniono rzędnych terenu. Na tej podstawie organ uznał, że zarówno obecny stan, jak i sytuacja po wykonaniu docelowej niwelacji terenu nie mają żadnego wpływu na bezpieczeństwo budynku. Po zakończeniu robót związanych z budową ulicy A., ukształtowanie terenu uniemożliwi napływ wody w stronę budynku, a wykonane przez właściciela izolacje ściany uniemożliwią jej nawilgocenie przez wody opadowe, które zostaną wchłonięte przez grunt. W konkluzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. stwierdził, że przyczyny, które mogły powodować napływ wody z terenu budowy do budynku, zostały w trakcie postępowania usunięte przez właściciela budynku. W tej sytuacji, zdaniem organu wystąpiły przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego. W odwołaniu od powyższej decyzji K. S. - L. wyjaśniła, że umorzenie postępowania jest niesłuszne, bowiem zawiera nieprawidłowe stwierdzenie o usunięciu przyczyn powodujących napływ wody na posesję, a nieruchomość, przy większych opadach, nadal jest podtapiana. Tymczasowa studzienka nie rozwiąże problemu spływu wód, a zasypanie budynku odwołującej się ziemią będzie powodować ryzyko wystąpienia katastrofy budowlanej. Nadto, w ocenie strony, organ nie ustosunkował się do jej zarzutów przedstawianych w licznych pismach kierowanych do organu. Zdaniem strony, inwestor przy budowie ulicy A. dopuścił się jawnej samowoli budowlanej, gdyż rozpoczął prace niwelacyjne przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Inwestor przy budowie przekroczył granice i naruszył prawa osób trzecich, co organ I instancji przemilczał. Przeprowadzona niwelacja terenu stanowi naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 lipca 2002 roku. Opierając się na tych zarzutach odwołująca się wniosła o uchylenie decyzji o umorzeniu postępowania i ponowne rozpatrzenie sprawy w sposób zapewniający realizację inwestycji zgodnie z obowiązującymi przepisami w zakresie usunięcia wód opadowych z jej nieruchomości i rozwiązanie problemu naporu gruntu na jej działkę. Nadto, odwołująca się zażądała zaprzestania prac na terenie stanowiącym jej własność, usunięcia gruzu i ziemi z tego terenu do poziomu pierwotnego oraz rozwiązania problemu zagrożenia wypadkiem w związku z powstaniem rowu. W toku postępowania odwoławczego, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...], Nr [...] (znak: [...] ) zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze. Z treści uzasadnienia tego rozstrzygnięcia wynika, że przyczyną zawieszenia postępowania było wszczęcie, na wniosek K. S.- L., postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...], znak: [...] stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] (znak: [...]) i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia [...] (znak: [...]), w części ją utrzymującej oraz odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji w pozostałej części. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]), podjął z urzędu zawieszone postępowanie odwoławcze. Natomiast decyzją z dnia [...] , Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpatrzeniu odwołania K. S.- L., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że roboty budowlane przy budowie ulicy A. prowadzone były na podstawie ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym (potwierdza to również fakt uzyskania pozwolenia na użytkowanie ulicy). Inwestycja została w całości zrealizowana zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę i bez istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu, a teren budowy został uporządkowany. Na te ustalenia nie miał wpływu fakt stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż przyczyną ingerencji organu nadzoru było nie wykazanie się przez inwestora, prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tej sytuacji, zdaniem organu, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził zarzutów zawartych w odwołaniu. Brak jest zatem podstaw do wydania rozstrzygnięcia w trybie art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku, Nr 156, poz. 1118 ze zm.), co oznacza, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że fakt przekroczenia granic nieruchomości, nie należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Nadto, organ nie podzielił poglądu strony, iż przystąpienie do robót przygotowawczych przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę podlega ingerencji organów nadzoru budowlanego. W skardze do sądu administracyjnego K. S. - L. wniosła o uchylenie decyzji II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu strona zarzuciła oparcie się na decyzji o pozwoleniu na budowę, która została wyeliminowana z obrotu prawnego oraz nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, co doprowadziło do wydania decyzji niezgodnej z rzeczywistym stanem prawnym. W motywach skargi strona wskazała na to, że decyzja II instancji została wydana po upływie dwóch lat od złożenia odwołania. Czas trwania postępowania odwoławczego doprowadził do wypaczenia sytuacji prawnej i faktycznej – w tym czasie doszło do wybudowania ulicy, inwestycja została przyjęta do użytkowania. Mimo tak długiego postępowania odwoławczego, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. nie uzupełnił materiału dowodowego, a zawarte w decyzji ustalenia dotyczące braku oddziaływania inwestycji na nieruchomość skarżącej nie odpowiadają rzeczywistości. Przede wszystkim jednak, kwestionowana decyzja została oparta na nieistniejącym pozwoleniu na budowę. Zdaniem skarżącej, nie można bagatelizować decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzającej nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę. Bez względu na przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, realizacja inwestycji była przeprowadzona bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, zatem bezprawnie. Skutki takiego działania określa prawo budowlane nakazując wydanie decyzji legalizacyjnej bądź nakazującej rozbiórkę. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej zawarte zasługują na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej (art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Podstawą prawną rozstrzygnięcia, w stanie faktycznym sprawy, był art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten stanowi, iż gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Analizując dotychczasowe orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego należy stwierdzić, iż przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Umorzenie postępowania to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość wynika z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Rekapitulując, bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Pogląd powyższy znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie (por. np. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2006 roku, I OSK 967/05, Lex Nr 201507; wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2003 roku, III SA 2225/01, Biul. Skarb. 2003/6/25; wyrok NSA z dnia 13 lutego 2001 roku, I SA 2032/99, Lex Nr 75519; wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 1999 roku, IV SA 1167/97, Lex Nr 47913; wyrok NSA z dnia 18 maja 1998 roku, II SA 76/98, Lex Nr 43176; wyrok NSA z dnia 26 marca 1998 roku, II SA 70/98, Lex Nr 43205; wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 1995 roku, SA/Łd 2424/94, ONSA 1996/2/80). Podstawy do umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość nie mogą być interpretowane rozszerzająco (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 lutego 2006 roku, V SA/Wa 2627/05, Lex Nr 196834; wyrok NSA z dnia 27 czerwca 1997 roku, I SA/Wr 871/96, Lex Nr 30820). Bezzasadność żądania strony oznacza brak przesłanek do uwzględnienia jej wniosku, a nie bezprzedmiotowość postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2004 roku, IV SA 3439/02, Lex Nr 156962; wyrok NSA z dnia 9 października 2000 roku, IV SA 707/00, Lex Nr 75546; wyrok NSA z dnia 9 marca 2000 roku, IV SA 12/98, Lex Nr 77609; wyrok NSA z dnia 17 lutego 1999 roku, IV SA 2249/96, Lex Nr 48253; wyrok NSA z dnia 7 czerwca 1994 roku, I SA 815/93, ONSA1995/2/82, wyrok NSA z dnia 16 stycznia 1992 roku, SA 1289/91, ONSA 1992/1/17; wyrok NSA z dnia 10 stycznia 1988 roku, SA/Wr 957/88, ONSA 1989/1/22). Jeżeli (przykładowo) żądanie strony (art. 61 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego) nie dotyczy sprawy podlegającej rozstrzygnięciu co do istoty przez organ administracji publicznej, postępowanie administracyjne wszczęte takim żądaniem, jest bezprzedmiotowe. Tego rodzaju sytuacja będzie występować w sposób bezsporny, gdy postępowanie administracyjne jest prowadzone w sprawie o charakterze cywilnym, a która nie została przekazana do właściwości organów administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 1983 roku, SA/Wr 185/83, ONSA 1983/1/37). "Klasyczna" postać bezprzedmiotowości postępowania ujawni się wówczas, gdy przedmiot rozstrzygnięcia w sprawie prawnie nie istnieje (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 1984 roku, II SA 2085/83, ONSA 1984/1/23). Dokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych dla rozpatrzenia sprawy ma służyć organowi administracyjnemu do stwierdzenia, czy żądanie strony podlega rozpoznaniu co do istoty w drodze postępowania administracyjnego i to w świetle wszystkich, mogących mieć zastosowanie, przepisów, przy czym obowiązkiem organu jest udzielanie stronom niezbędnych wyjaśnień i wskazówek w tym zakresie. W konkluzji należy wskazać, że stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania z powodu podstaw do władczej ingerencji organów administracji wymaga dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, z poszanowaniem zasad postępowania określonych m. in. w art. 7, 8, 77 § 1 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. W stanie faktycznym sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] umorzył postępowanie administracyjne, gdyż nie stwierdził nieprawidłowości związanych z odprowadzeniem wód opadowych z terenu projektowanej ulicy A. na teren nieruchomości stanowiącej własność skarżącej. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Podstawowe ustalenia w sprawie poczynione były w toku postępowania przed organem I instancji, w szczególności w trakcie "wizji lokalnej" (oględzin – art. 75 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego) w dniu [...]. Organ II instancji nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego, a oparł się na ustaleniach organu nadzoru budowlanego szczebla powiatowego. Nadto, organ odwoławczy nie zlecił również Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Ł. przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie w trybie art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego. Tymczasem między wydaniem decyzji przez organ I i II instancji upłynęły niemalże dwa lata. Uwzględniając okres i przedmiot postępowania (ocena prawidłowości odprowadzania wód) i fakt, że prace budowlane przy budowie ulicy A. były nadal prowadzone, skład orzekający doszedł do wniosku, że w stanie faktycznym sprawy organ odwoławczy miał obowiązek, w trybie art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego, dokonać dodatkowych ustaleń, jeśli oczywiście nie zostałyby przekroczone granice uprawnień organu odwoławczego, wskazane w tym przepisie. Konieczną bowiem była ocena aktualności ustaleń organu I instancji. Tym samym, Sąd stwierdził, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. naruszył przepisy postępowania administracyjnego, a w szczególności przepis art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez zaniechanie ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnie z treścią art. 7, 8, 77 § 1 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto, skład orzekający podnosi, iż sformułowanie sentencji decyzji organu I instancji jest nieprawidłowe, narusza tym samym regulację art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Uchybienie to jednak Sąd ocenił jako nie mające istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. Sformułowanie decyzji nie określa w sposób niewątpliwy, jaki był przedmiot prowadzonego postępowania. Nawet w uzasadnieniu decyzji organ nie określił, jakiej sfery prawa administracyjnego dotyczyło postępowanie. Nadto, sformułowanie sentencji wskazuje, że postępowanie administracyjne dotyczyło osoby skarżącej, gdy tymczasem postępowanie administracyjne, którego przedmiotem jest kwestia oceny prawidłowości wykonania prac budowlanych, bądź związanych z odprowadzeniem wód, jest prowadzone w sprawie (ad rem), a nie przeciwko osobie (in personam). Ustosunkowując się do argumentów skargi wyjaśnić należy, iż inwestorowi nie można uczynić zarzutu dopuszczenia się samowoli budowlanej, w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego, jeżeli w dacie rozpoczęcia robót budowlanych legitymował się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę (por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2001 roku, IV SA 952/99, Lex Nr 54192). Jednocześnie, prace budowlane wykonane na podstawie ostatecznej decyzji, która z jakichkolwiek przyczyn później okazała się wadliwa, nie mogą być uznane za samowolę budowlaną (wyrok NSA z dnia 31 października 2000 roku, IV SA 1814/98, Lex Nr 53393; wyrok NSA z dnia 23 grudnia 1999 roku, IV SA 2144/97, Lex Nr 48710; wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1998 roku, IV SA 1399/96, OSP 2000/4/60). Sprawy dotyczące przekroczenia granicy przy realizacji obiektów budowlanych nie należą do kompetencji organów nadzoru budowlanego, gdyż podlegają rozstrzyganiu w postępowaniu przed sądem powszechnym (por. wyrok NSA z dnia 17 marca 1998 roku, IV SA 956/96, Lex Nr 43337; wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 1999 roku, IV SA 1517/96, Lex Nr 47184). W tej sytuacji Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 200, 205 § 2 i 210 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na niezbędne koszty postępowania składa się wpis sądowy od skargi w kwocie 500 zł, którego wysokość została określona w oparciu o przepis § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), koszty zastępstwa procesowego w sumie 240 zł ustalone na podstawie treści § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) oraz opłata skarbowa uiszczona od pełnomocnictwa (17 zł), której wysokość została określona w oparciu o treść części IV załącznika wydanego na podstawie art. 4 ustawy z dnia 16 listopada 2006 roku o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 225, poz. 1635 ze zm.).