II SA/Łd 582/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Markiewicz (spr.), Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant Agnieszka Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi R. W. na uchwałę Rady Gminy w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W dniu [...] Rada Gminy w K. na podstawie art. 18 ustęp 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 zezm.) oraz art. 12 ustęp 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999r. , Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ustęp 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), a także w wykonaniu uchwały Nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...] w sprawie przystąpienia do sporządzania zmiany planu miejscowego ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy K., podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. W dniach od 23 stycznia do 21 lutego 2006 roku projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. wyłożony został do publicznego wglądu W dniu 3 marca 2006 roku R. W. wystąpiła do Wójta Gminy w K. z pismem potraktowanym przez organ gminy jako zarzut do wyłożonego projektu planu zagospodarowania przestrzennego, w którym nie wyraziła zgody na budowę planowanej obwodnicy gminy K. przez jej działkę nr 132 i domagała się jej przesunięcia w pobliże miejscowości K. i poprowadzenia wzdłuż linii wysokiego napięcia bowiem jej budowana na terenie działki nr 132 pozbawia ją de facto możliwości prowadzenia hodowli w jej gospodarstwie rolnym i pogarsza znacznie jej możliwości utrzymania. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] Rada Gminy K. odrzuciła zarzut Renaty W.. Powyższa uchwała została jej doręczona w dniu 6 maja 2006 roku. W dniu 30 maja 2006 roku R. W. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższą uchwałę Rady Gminy w K. z dnia [...] domagając się jej uchylenia z uwagi na nieuwzględnienie uzasadnionego interesu skarżącej. Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 6 grudnia 2006 roku R. W. oświadczyła, iż według jej wiedzy obecnie nie trwają żadne prace związane z przygotowywaniem nowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że w przedmiotowej sprawie uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. został podjęta w dniu [...], a więc postępowanie powyższe toczyć się powinno zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) - art. 85 ustęp 2, zgodnie z którym możliwość stosowania przepisów uchylonej ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym istnieje jedynie w odniesieniu do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie jego wyłożenia do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy tj. 11 lipca 2003 roku. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w prawomocnym wyroku tutejszego Sądu z dnia 3 października 2006 roku, w sprawie o sygn. akt II SA/łd 584/06, że podjęta w dniu [...] uchwała Rady Gminy K. rozpoczęła zupełnie nowy proces planistyczny, w którym brak było podstaw do stosowania nieobowiązujących przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji przyjąć należy, iż podstawy bezpośredniego zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały Nr [...] z dnia [...] Rady Gminy w K. nie mógł stanowić przepis art. 24 ustęp 4 ustawy z 7 lipca 1994 roku, niezależnie od tego czy sformułowane przez skarżącą w piśmie z dnia 3 marca 2006 roku zastrzeżenia dotyczyły jej interesu prawnego i uprzednio mogły być kwalifikowane jako zarzut do projektu planu miejscowego. Stosownie do przepisu art. 3 ustęp 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego - art. 4 ustęp 1 ustawy. Gminie, na podstawie upoważnień ustawowych, przysługuje prawo stanowienia przepisów powszechnie obowiązujących na obszarze gminy, zwanych przepisami gminnymi (art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym – t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.). Każde uchwalenie bądź zmiana planu miejscowego jest więc wprowadzeniem bądź zmianą przepisu gminnego. Ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odróżnieniu od poprzedzającej ją ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) nie zawiera odrębnej szczególnej regulacji dotyczącej zaskarżania do sądu podejmowanych przez organy gminy w ramach procesu planistycznego aktów prawa miejscowego. Tak więc do zaskarżenia podejmowanych w ramach tego postępowania uchwał organów gminy zastosowanie będzie miał przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, zgodnie z którym każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przed ewentualnym rozpoznaniem takiej skargi sąd administracyjny zobowiązany jest do zweryfikowania przesłanek jej dopuszczalności, którymi są w tym przypadku m.in. wyczerpanie przewidzianego przepisem art. 101 ustawy o samorządzie gminnym trybu wezwania do usunięcia naruszenia i zachowanie terminu do wniesienia skargi. Wskazać należy, iż w sprawie niniejszej skarżąca nie dopełniła spoczywającego na niej z mocy przepisu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym obowiązku wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Przedmiotem tego wezwania powinna być bowiem w sprawie niniejszej uchwała Rady Gminy w K. z dnia [...] o odrzuceniu zgłoszonego przez skarżącą w dniu 3 marca 2006 roku zarzutu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Takie wezwanie jest czynnością procesową (formalną), powodującą wszczęcie postępowania mającego na celu zmianę (uchylenie) uchwały organu wskazanej gminy. Wezwanie organu do samokontroli uchwały konkretyzuje podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone, i uchwałę będącą tego przyczyną. Stosownie do przepisu art. 101 ustęp 3 ustawy o samorządzie gminnym organ, do którego wniesiono wezwanie, może w terminach przewidzianych do załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (art. 35 k.p.a.) zmienić, uchylić uchwałę lub - jak w sprawie niniejszej - odmówić jej weryfikacji bądź też zachować się biernie, nie odpowiadając na wezwanie. Wezwanie organu do usunięcia naruszenia, a następnie odmowa weryfikacji uchwały bądź milczenie organu, stanowią podstawę do podejmowania przez podmiot wzywający działań realizujących prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wezwanie, o którym mowa, wszczyna więc postępowanie, które ma kolejne etapy obwarowane terminami i innymi warunkami procesowymi. Należy przy tym podkreślić, że specyfika spraw rozpoznawanych przez sąd administracyjny polega właśnie na tym, że postępowanie przed tym sądem pozostaje zawsze w ścisłym związku z poprzedzającym je postępowaniem prowadzonym w danej sprawie przez organy administracji publicznej, których działania są objęte kontrolą sądu administracyjnego. Odmowa ze strony organu administracji weryfikacji podjętej uchwały stwarza u wnoszącego wezwanie możliwość indywidualizacji prawa do wniesienia we właściwym terminie skargi do sądu administracyjnego, co jest realizacją konstytucyjnej zasady prawa każdego do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji). Prawo do sądu jest prawem każdego; może jednak być obwarowane pewnymi warunkami formalnymi, równymi dla wszystkich, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji. Do podstawowych warunków formalnych, od których spełnienia zależy otwarcie drogi do sądu, zalicza się: wniesienie skargi do sądu w przewidzianym terminie, wyczerpanie środków odwoławczych lub innych podobnych przewidzianych przez prawo, uiszczenie wpisu sądowego w określonej wysokości w oznaczonym terminie. Spełnienie warunków ustalonych w ustawie otwiera stronie prawo do merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez sąd. Dokonując oceny dopuszczalności skargi w sprawie niniejszej należało dojść do wniosku, że skarga na uchwałę Rady Gminy w K. Nr [...] z dnia [...] została wniesiona bez uprzedniego przewidzianego przepisem art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy, z przedstawionych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 52 § 4 p.p.s.a. należało orzec jak w postanowieniu.