II SA/Łd 593/13

Dnia 4 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Grzegorz Szkudlarek po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. N. i C. N. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy wyznaczenia organowi pierwszej instancji dodatkowego terminu załatwienia sprawy postanawia: - odrzucić skargę. a.bł. W. N. i C. N. wnieśli skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie odmowy wyznaczenia organowi pierwszej instancji dodatkowego terminu załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, gdyż rozstrzygnięcie, którego dotyczy skarga jest niezaskarżalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Bezspornym w sprawie jest to, że strona w treści skargi kwestionuje postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. wydane na postawie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W treści tego postanowienia organ odmówił wyznaczenia organowi pierwszej instancji dodatkowego terminu załatwienia sprawy. Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006 roku (I OSK 306/05; dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl), organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące poszczególnych kwestii – jak w tym przypadku bezczynności organu – wynikających w toku tego postępowania lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Tego rodzaju postanowienia nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Stanowisko takie potwierdza orzecznictwo (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2006 roku, I SA/Wa 2174/05; wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2005 roku, I SA/Wa 941/04; wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 roku, IV SA 572/99 i inne, wszystkie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl), które skład orzekający w przedmiotowej sprawie podziela. W tej sytuacji skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. a.bł.