II SA/Łd 60/17

Dnia 28 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2017 roku sprawy ze skargi P. D. i H. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia - oddala skargę. LS Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] roku, nr [..], po rozpatrzeniu odwołań H.D. i P.D. oraz J.O., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] roku, nr [...] w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Wójt Gminy W. decyzją z dnia [...] roku, po rozpoznaniu wniosku W.S., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A oraz B z siedzibą w C., ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania hali produkcyjnej na halę produkcji paliwa alternatywnego wraz z odzyskiem odpadów w miejscowości W. na działce nr ewid. 480/82, 480/97, 480/98 obręb geodezyjny [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82 i art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 353 ze zm., dalej jako: "ustawa") oraz § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 71, dalej jako: "rozporządzenie"). Odwołania od powyższej decyzji wnieśli H.D. i P.D. oraz J.O. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołań, utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, iż sprawa środowiskowych uwarunkowań dla ww. przedsięwzięcia była już przedmiotem oceny Kolegium w postępowaniach odwoławczych. Ostatnią decyzją podjętą przez Kolegium w tej sprawie była decyzja z dnia [...] roku, nr [...] która została wydana po rozpatrzeniu odwołania W.S. od decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] roku, nr [...] odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla tego przedsięwzięcia. Wymieniona decyzja Kolegium została zaskarżona przez W.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 3 lutego 2016 roku, sygn. II SA/Łd 1033/15 uchylił tę decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy A z dnia [...] roku. Następnie Kolegium zacytowało obszerne fragmenty uzasadnienia wskazując następnie, że Wójt Gminy W., w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] roku ustalił środowiskowe uwarunkowania dla ww. przedsięwzięcia. W części decyzji dotyczącej rodzaju i miejsca realizacji przedsięwzięcia organ wskazał, że przedsięwzięcie należy zrealizować na działkach nr ewid. 480/82, 480/97 i 480/98. W ramach przedsięwzięcia przewiduje się adaptację istniejącej hali produkcyjnej na halę produkcji paliwa alternatywnego wraz z odzyskiem odpadów. Proces produkcji paliwa alternatywnego będzie obejmował dostawę i magazynowanie odpadów do przerobu (odpady dostarczane będą do zakładu transportem samochodowym należącym do inwestora lub innych podmiotów, które posiadają stosowne zezwolenie na transport odpadów, magazynowane będą selektywnie na placu magazynowym) oraz sortowanie odpadów w projektowanej sortowni, w której odbywać się będzie załadowanie ładowarką różnych rodzajów odpadów przewidzianych do produkcji paliwa alternatywnego (PET, folie, tkaniny, papier, tektura, drewno i inne) na przenośnik taśmowy doprowadzający odpady do kabiny sortowniczej, przesiew odpadów na sicie o średnicy oczek ok. 4 cm (piasku, gruzu itp.) na przesiewaczu bębnowym, sitowym, ręczne sortowanie wybranej grupy odpadów w kabinie sortowniczej na taśmie sortowniczej i poddanie ich dodatkowej ręcznej selekcji negatywnej eliminującej negatywne składniki z odpadów przed ich załadowaniem do młynów rozdrabniających, separacja magnetyczna frakcji metalicznej na taśmociągu wyprowadzającym, dozowanie komponentów (uzyskane paliwo w zależności od rodzaju paliwa alternatywnego), rozdrabnianie końcowe (na końcu taśmociągu odprowadzającego znajdować się będą dwa młyny o wydajności max. 10 Mg/h, max 42 000 Mg/rok; Rozdrobnienie w młynach spowoduje rozwłóknienie materiałów celulozowych oraz uzyskanie jednolitej masy włóknistej; stopień rozdrobnienia jest uzależniony od doboru pracy obrotowej głowicy nożowej i sit zespołu filtracyjnego) oraz odbieranie rozdrobnionych, wymieszanych odpadów z taśmociągu odprowadzającego na przyczepę samochodu ciężarowego luzem i ekspedycja gotowego produktu do użytkownika (cementownia). Innymi słowy, odzysk odpadów do produkcji paliwa alternatywnego będzie polegał na załadowaniu odpadów na przenośnik taśmowy, przesianiu odpadów na sicie o średnicy 4 cm na przesiewaczu bębnowym, sitowym, ręcznym sortowaniu wybranej grupy odpadów w kabinie sortowniczej, separacji magnetycznej frakcji metalicznej na taśmociągu wprowadzającym, dozowaniu komponentów w zależności od rodzaju paliwa, rozdrabnianiu końcowym w młynach rozdrabniających do żądanej frakcji poprzez dobór odpowiedniej obrotowej głowicy nożowej i zespołu sit filtracyjnych, odbiór gotowego paliwa na środki transportu. Ponadto w decyzji Wójt określił warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich przyjmując, że: - należy ograniczyć transport materiałów na teren budowy oraz zewnętrzne prace budowlane wyłącznie do pory dnia (tj. godzin 6:00 – 22:00), - w celu minimalizacji oddziaływań należy zaplanować wszelkie operacje z użyciem ciężkiego sprzętu, - należy stosować sprzęt w dobrym stanie technicznym zgodnie z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 grudnia 2005 roku w sprawie zasadniczych wymagań dla urządzeń używanych na zewnątrz pomieszczeń w zakresie emisji hałasu do środowiska (Dz. U. Nr 263, poz. 2202 ze zm.); - należy przestrzegać zasady wyłączania silników w czasie przerw w pracy; - należy maksymalnie ograniczyć czas budowy poszczególnych etapów poprzez odpowiednie zaplanowanie procesu budowlanego; - materiały sypkie należy transportować pojazdami do tego przystosowanymi zgodnie z przepisami o ruchu drogowym; - należy ograniczać do minimum czas pracy silników spalinowych maszyn i pojazdów na biegu jałowym; - należy ograniczyć prędkość ruchu pojazdów w rejonie budowy; - prace budowlane należy prowadzić w taki sposób, aby zminimalizować ilość wytwarzanych odpadów oraz ograniczyć ich negatywne oddziaływanie na środowisko, zdrowie i życie ludzi. Wytworzone odpady powinny być w pierwszej kolejności poddane odzyskowi, a gdy odzysk nie będzie możliwy – unieszkodliwieniu. Pozostałe rodzaje odpadów należy zagospodarować we własnym zakresie lub przekazywać podmiotom posiadającym stosowne zezwolenia na gospodarowanie odpadami; - wytworzone odpady niebezpieczne należy magazynować selektywnie i przekazywać podmiotom posiadającym stosowne zezwolenia do ich dalszego zagospodarowania; - na etapie eksploatacji należy wykonywać bieżące przeglądy i naprawy sprzętu, aby zminimalizować negatywne oddziaływanie na powietrze atmosferyczne; - należy utrzymywać porządek na terenie zakładu; - prace związane z eksploatacją przedsięwzięcia należy prowadzić wyłącznie w porze dziennej; - emisja hałasu do środowiska w trakcie eksploatacji przedsięwzięcia nie może naruszać standardów jakości środowiska i winna być zgodna z dopuszczalnymi wartościami określonymi przepisami prawa, charakterystycznymi dla terenu objętego realizacją przedsięwzięcia; - jeżeli zostaną stwierdzone przekroczenia dopuszczalnych wartości poziomu hałasu na terenach objętych oddziaływaniem przedsięwzięcia należy podjąć działania w celu ograniczenia hałasu do wartości dopuszczalnych. Zastosowane rozwiązania (techniczne, technologiczne, organizacyjne) muszą wynikać z analizy porealizacyjnej, której zakres i termin przedłożenia określono w decyzji; - wodę na potrzeby eksploatacji przedsięwzięcia pobierać z sieci wodociągowej; - ścieki socjalno – bytowe należy odprowadzać do szczelnego zbiornika bezodpływowego (toy - toy) i przekazywać wyspecjalizowanej firmie do odbioru; - wody opadowe z połaci dachów (wody opadowe czyste) należy odprowadzać na nieutwardzony teren inwestora; - wody opadowe z terenu utwardzonego należy odprowadzać na nieutwardzony teren inwestora po uprzednim podczyszczeniu w separatorze substancji ropopochodnych; - ścieki porządkowe z utrzymywania czystości powierzchni socjalnej będą odprowadzane do szczelnego zbiornika bezodpływowego; - kontenery socjalne należy ogrzewać elektrycznie; - na terenie pozostałym po realizacji inwestycji należy zaprojektować wykonanie trawników i nasadzeń, które pomogą wkomponować halę w otoczenie. Nasadzone gatunki roślin muszą należeć do flory rodzimej dostosowanej do warunków siedliskowych występujących w otoczeniu przedsięwzięcia; - na teren zakładu należy dostarczać jedynie odpady z selektywnej zbiórki, nie będą dowożone niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne o kodzie 20 03 01; - na terenie zakładu należy czasowo magazynować odpady po segregacji, przeznaczone do produkcji paliwa alternatywnego i gotowy produkt; - należy utrzymywać nieruchomość w należytym stanie higieniczno-sanitarnym; - należy prowadzić deratyzację m.in. poprzez stosowanie pułapek oraz monitoring szkodników, określić konkretny plan zwalczania szkodników w celu wykrycia wczesnych stadiów rozwoju i miejsc ich występowania. Ponadto decyzja określa wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do pozwolenia na budowę wskazując, że: - należy zaprojektować separator substancji ropopochodnych o nominalnej minimalnej przepustowości wynoszącej 17 l/s; - należy zaprojektować zbiornik chłonny o pojemności min. 120 m3; - należy zaprojektować płot betonowy o wysokości 2,5 m, którym otoczony będzie teren inwestycji, a lokalnie od północnej strony o wysokości 3,2 m; - projekt budowlany uzgodnić z rzeczoznawcą do spraw przeciwpożarowych; - należy opracować instrukcję bezpieczeństwa pożarowego dla całego przedsięwzięcia; - należy zabezpieczyć instalację poprzez zamontowanie urządzeń przeciwpożarowych m.in. poprzez rozmieszczenie w obiekcie podręcznego sprzętu p.poż. W decyzji organ stwierdził również konieczność zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w zakresie klimatu akustycznego poprzez: - monitorowanie w otoczeniu terenu ww. inwestycji oraz na terenach istniejącej zabudowy mieszkaniowej (z uwzględnieniem specyfiki pracy urządzeń) odnosząc się do całego okresu funkcjonowania przedsięwzięcia. Monitoring hałasu należy prowadzić od momentu zakończenia pomiarów wynikających z zaleconej analizy porealizacyjnej, a zestawienia wyników pomiarów z prowadzonego monitoringu, przedstawić w formie sprawozdania Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w Ł., z częstotliwością raz na dwa lata; - punkty kontrolne należy zlokalizować w min. dwóch wybranych punktach charakterystycznych (w miejscach lokalizacji budynków) dla zabudowy mieszkaniowej znajdującej się w najbliższej odległości od inwestycji. W decyzji organ nałożył także obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej w zakresie klimatu akustycznego określając, że w tej analizie należy dokonać porównania ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko w trakcie jego eksploatacji. Pomiary emisji hałasu mają być prowadzone w granicach oddziaływania inwestycji na środowisko na obszarze, na którym będzie oddziaływać przedsięwzięcie, w czasie faktycznej i pełnej pracy inwestycji, przy różnych warunkach atmosferycznych, w punkcie charakterystycznym (od strony ww. inwestycji) na: granicy działki nr. ewid. 480/124, położonej w obrębie A, czyli na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową. Analiza porealizacyjna powinna być wykonana w terminie 6 miesięcy po oddaniu obiektu do użytkowania, a wyniki porealizacyjnej analizy akustycznej przedstawione właściwemu organowi ochrony środowiska w terminie 12 miesięcy od dnia oddania obiektu do eksploatowania. W decyzji organ określił też, że: - realizacja i eksploatacja przedsięwzięcia nie wiąże się z ryzykiem wystąpienia poważnej awarii przemysłowej oraz że niewymagane w sprawie są wymogi w zakresie ograniczenia transgranicznego oddziaływania na środowisko, - nie stwierdza konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, - nie nakłada obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę oraz przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Następnie Kolegium odwołując się do uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji podkreśliło, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia planowane zamierzenie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W sprawie uzyskano wymagane prawem opinie i uzgodnienie organów współdziałających, tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P (dalej PPIS) i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. (dalej RDOŚ), uwzględniono w treści decyzji warunki realizacji wskazane w pismach ww. organów. W postępowaniu zapewniono udział stron i społeczeństwa. W toku postępowania wpływały liczne uwagi, wnioski i protesty zarówno stron postępowania, jak i społeczeństwa, do których Wójt Gminy odniósł się szczegółowo w treści decyzji (podnoszone w toku postępowania kwestie dotyczyły w szczególności: odległości inwestycji od zabudowy, zabytków położonych w sąsiedztwie, korzyści dla mieszkańców z realizacji inwestycji, trasy transportowania odpadów, okresu planowanej działalności, zatrudnienia, monitoringu w zakresie przyjmowanych odpadów, wadliwej kwalifikacji przedsięwzięcia, terenów chronionych akustycznie, emisji pyłów i gazów do powietrza, źródła pochodzenia odpadów do produkcji paliwa alternatywnego, środowiska przyrodniczego i oddziaływania inwestycji na to środowisko, racjonalnego wariantu alternatywnego dotyczącego innej lokalizacji przedsięwzięcia, gęstości zaludnienia, błędnego ustalenia ilości surowca w stosunku do produktu finalnego, liczby pojazdów dowożących odpady i wywożących produkt finalny, zagrożenia poważną awarią przemysłową, braku posiadania przez inwestora zezwolenia na zbieranie lub przetwarzanie odpadów, gatunków chronionych na terenie inwestycji, ilości szacowanych odpadów, gospodarki ściekowej, błędnego ustalenia raportu w zakresie planowanego zużycia wody i energii, emisji gazów i ich oddziaływania na otoczenie, monitoringu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, spadku wartości działek położonych w sąsiedztwie, zagrożenia pożarowego wywołanego samozapłonem, konfliktów społecznych, odpadów niebezpiecznych, zagrożenia w związku z zarazkami przenoszonymi przez myszy, szczury i inne gryzonie oraz ptactwo i owady, sporządzenia przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ekspertyzy i audytu bezpieczeństwa pożarowego i ochrony przeciwpożarowej). Odnosząc się do tych kwestii organ pierwszej instancji ocenił, że sprzeciw (protesty) społeczeństwa, czy stron same w sobie nie mogą stanowić podstawy do wydania negatywnej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. Zgodnie z obowiązującymi przepisami należy zapewnić możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu i umożliwić zgłoszenie uwag i wniosków przez społeczeństwo, natomiast przepisy nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia. Na podstawie zebranego materiału dowodowego, po ponownym szczegółowym przeanalizowaniu raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz jego uzupełnień Wójt Gminy stwierdził, że potencjalne oddziaływanie planowanego do realizacji przedsięwzięcia na poszczególne komponenty środowiska opisane zostało w sposób pozwalający na ocenę przedsięwzięcia pod kątem jego oddziaływania na środowisko. W związku z eksploatacją inwestycji będzie wykorzystywana woda i energia elektryczna. Etap eksploatacji przedsięwzięcia będzie się wiązał z wytwarzaniem ścieków, emisją do powietrza i emisją hałasu. Powstające ścieki socjalno – bytowe będą odprowadzane do przenośnych toalet typu toi-toi. Wody opadowe z połaci dachów, jako czyste będą odprowadzane na tereny własne inwestora. Ścieki opadowe z terenu utwardzonego będą odprowadzane na nieutwardzony teren będący własnością inwestora po uprzednim oczyszczeniu ich w separatorze substancji ropopochodnych. Przedsięwzięcie nie będzie realizowane w miejscu występowania obszarów wodno-błotnych, czy też o płytkim zaleganiu wód podziemnych. Przedsięwzięcie leży poza obszarami wybrzeży i poza obszarami leśnymi, nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie jezior. Brak w rejonie realizacji inwestycji uzdrowisk i obszarów ochrony uzdrowiskowej. Rejon przedsięwzięcia znajduje się poza terenami występowania siedlisk przyrodniczych czy obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszarów sieci A oraz pozostałych form ochrony przyrody. Najbliżej położone obszary cenne przyrodniczo to: A- ok. 5,3 km, B- ok. 15 km, C- ok. 16,2 km. Ponadto, inwestycja (uwzględniając jej poszczególne fazy: realizacji, eksploatacji lub użytkowania, likwidacji) z uwagi na rodzaj, charakterystykę, skalę oraz usytuowanie nie będzie miała znacząco negatywnego oddziaływania na cele ochrony, przedmioty ochrony, integralność obszarów i spójność Sieci Obszarów A, a zwłaszcza na obszar mający znaczenie dla Wspólnoty A- ok. 16 km. Przedsięwzięcie z uwagi na skalę i usytuowanie nie będzie oddziaływać na ww. obszary chronione. Działka, na której jest planowana inwestycja nie jest objęta planem zagospodarowania przestrzennego. Z przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko nie wynika zasadność realizacji inwestycji w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę w raporcie, nie wykazano również znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar A. Przedsięwzięcie nie będzie miało wpływu na cele środowiskowe zawarte w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza. A w trakcie eksploatacji inwestycja będzie oddziaływała na środowisko w sposób ciągły w zakresie emisji hałasu (do czasu zakończenia eksploatacji obiektu). Źródłami emisji hałasu będzie: czynna obudowana instalacja sortująco-rozdrabniająco-mieszalnicza zlokalizowana poza halą, rozdrabniacz przy linii, ładowarka w hali magazynowej i na placu, a także pojazdy poruszające się po terenie przedsięwzięcia. Obliczenia rozprzestrzeniania się hałasu w środowisku wykazały, że w związku z realizacją przedsięwzięcia nie będą przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu na terenach objętych ochroną akustyczną. Jednakże stwierdzono, że po zrealizowaniu przedsięwzięcia konieczne będzie potwierdzenie wyników obliczeń teoretycznych z wynikami pomiarów, gdyż prognozowany poziom hałasu proponowanego przez inwestora wariantu, w kilku punktach obliczeniowych znajduje się na granicy dopuszczalnego poziomu hałasu określonego dla pory dziennej na poziomie 55 dB (tabela 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, tekst jedn. Dz. U. z 2014 roku, poz. 112). RDOŚ w wydanym uzgodnieniu wskazał na konieczność przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie klimatu akustycznego, wobec czego taki warunek został wskazany w decyzji. Źródłem emisji do powietrza będzie proces rozładunku odpadów komunalnych w hali sortowni, emisja zanieczyszczeń spalinowych z samochodów ciężarowych oraz emisja substancji złowonnych. Na etapie eksploatacji inwestycji będą również powstawały odpady związane z funkcjonowaniem przedsięwzięcia, a gospodarka odpadami będzie odbywać się zgodnie z przepisami ustaw oraz aktów wykonawczych wydanych w tym zakresie. Wszystkie rodzaje odpadów wytwarzane na terenie zakładu będą zbierane w sposób selektywny i gromadzone czasowo w warunkach odpowiednich do ich właściwości, a następnie przekazywane innym posiadaczom celem dalszego wykorzystania lub unieszkodliwienia. Prawidłowo eksploatowana instalacja z uwzględnieniem warunków wskazanych w decyzji nie powoduje ryzyka wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Wskazano konieczność uzgodnienia projektu budowlanego z rzeczoznawcą do spraw przeciwpożarowych oraz konieczność opracowania instrukcji bezpieczeństwa pożarowego sporządzonej przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje w tym zakresie, w której zostaną szczegółowo opisane zabezpieczenia przeciwpożarowe dla przedsięwzięcia. Inwestor został także zobowiązany do przedstawienia analizy porealizacyjnej, w ramach której należy dokonać porównania ustaleń zawartych w raporcie i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko w trakcie jego eksploatacji. Pomiary emisji hałasu mają być prowadzone w granicach oddziaływania inwestycji na środowisko na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, w czasie faktycznej i pełnej pracy ww. inwestycji, przy różnych warunkach atmosferycznych, w punkcie charakterystycznym (od strony ww. inwestycji) na granicy działki nr ewid. 480/124, położonej w obrębie A, czyli na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową. Uwzględniając treść raportu o oddziaływaniu na środowisko wraz z uzupełnieniami, opinię PPIS, uzgodnienie RDOŚ, nie wskazano konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia. W dalszej kolejności Samorządowe Kolegium Odwoławcze sięgając do treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wydanego w sprawie napisało, że organy administracji zobligowane były do przyjęcia i zastosowania oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w tym wyroku. Następnie odnosząc się do argumentów odwołujących Kolegium odniosło się do kwestii stron w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazując, że to z przepisów ustawy wynika interes prawny pozwalający na przyjęcie, iż określonemu podmiotowi przysługuje uprawnienie świadczące o jego interesie prawnym w rozumieniu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 23 ze zm., dalej jako: "K.p.a."). Obawy o skutki, subiektywne odczucia co do ewentualnych następstw, nie mogą mieć wpływu na ocenę interesu prawnego, należą natomiast do kategorii interesu faktycznego, który nie skutkuje uznaniem za stronę postępowania. Stroną postępowania w sprawach wydania decyzji środowiskowej jest inwestor oraz podmiot mający tytuł prawny do nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja, a także właściciel nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji, jeśli zamierzenie będzie miało wpływ na ich interesy prawnie chronione, które są nierozerwalnie związane z oddziaływaniem inwestycji. Z akt sprawy wynika, że Wójt Gminy ustalił strony postępowania w liczbie przekraczającej 20 podmiotów. Strony te ustalane były na poszczególnych etapach postępowania, a ostatni raz na etapie podejmowania zaskarżonej decyzji, na co wskazuje znajdujący się w aktach wykaz stron – "rozdzielnik". Poza wnioskodawcą (W. S.), organ za strony postępowania uznał właścicieli działek nr ewid. 480/82, 480/97, 480/98, 480/39, 480/35,480/46, 480/118, 480/43, 480/92, 480/84, 480/119, 480/44, 480/107. Za strony uznani zostali odwołujący (P. D., H. D. i J. O.), a nadto E. S., A Sp. z o.o., B Sp. z o.o., M. D., K. F., L. H. , J. J, G. K, A. L, Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowo-Handlowe C Sp. z o.o., P. K, M. U, G. W., S. Ł, A. Ł, S. A, G. A., S. W., D Sp. z o.o., D. K., E Sp. z o.o. Zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy, jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 K.p.a., czyli tryb obwieszczeń. Jak podkreśliło Kolegium, jeżeli w sprawie ma zastosowanie art. 49 K.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy, i przepisy te zostały zastosowane przez organ administracji, to brak powołania art. 74 ust. 3 ustawy w podstawie prawnej decyzji, co zarzucają odwołujący, nie jest powodem wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego. Następnie cytując treść art. 3 ust. 1 pkt 8 i 13, art. 62 ust. 1, art. 77 ust. 1 i art. 80 ustawy Kolegium napisało, że planowana inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zatem wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy). Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy warunki realizacji przedsięwzięcia zostały uzgodnione z RDOŚ (postanowienie z dnia [...] roku) i uzyskano opinię PPIS (pisma z dnia 24 kwietnia 2013 roku i 3 stycznia 2014 roku). Powyższe stanowiska organów współdziałających zostały przedstawione tak, aby zabezpieczone były interesy w zakresie ochrony środowiska oraz z punktu widzenia wymagań sanitarnych i higienicznych. Warunki realizacji przedsięwzięcia wskazane przez te organy odzwierciedlono w kwestionowanej decyzji. W toku postępowania zapewniono możliwość udziału społeczeństwa, co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy obwieszczenia organu gminy, jak również zawiadomiono strony postępowania o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie. Jego uczestnicy, w tym odwołujący, zgłaszali sprzeciwy i protesty, a Kolegium odnosząc się do tej kwestii podkreśliło, że organ prowadzący postępowanie środowiskowe, wydając decyzję środowiskową, obowiązany jest uwzględnić wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa (art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy), jednakże sprzeciw społeczności lokalnej w stosunku do inwestycji nie może wszakże być podstawą do decyzji odmownej, co ma związek z charakterem tej decyzji i celami, dla których jest wydawana. Zgłoszone w toku postępowania uwagi zostały przeanalizowane w świetle dowodów zebranych w toku postępowania, w tym raportu o oddziaływaniu wraz z jego uzupełnieniami, uzgodnienia RDOS i opinii PPIS oraz obowiązujących przepisów. W ocenie Kolegium słusznie zauważył organ pierwszej instancji, że przepisy nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia. Odnosząc się do zarzutów uczestników postpowania dotyczących: odległości inwestycji od zabudowy w jej sąsiedztwie, terenów chronionych położonych w sąsiedztwie, ochrony przed hałasem, oddziaływania skumulowanego, gospodarki wodno-ściekowej, ochrony przyrody, gospodarki odpadami, emisji substancji do powietrza, racjonalnego wariantu alternatywnego, zabytków, odpadów niebezpiecznych, planowanego zatrudnienia, trasy transportowania odpadów, procesów produkcyjnych i wykorzystywanych w nich odpadów, planowanej do wykorzystania liczby pojazdów, zagrożenia poważną awarią przemysłową, utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, konfliktów społecznych, monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, Kolegium napisało, że do tych kwestii odnosi się raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz zostały ocenione przez RDOS i PPIS. W świetle ustaleń raportu oraz stanowisk organów współdziałających – zdaniem Kolegium – zgłoszone uwagi nie mogą być uznane za uzasadnione. Są one ponadto formułowane w sposób ogólny i nie zostały poparte żadnymi dowodami. W toku postępowania autorzy tych zarzutów nie złożyli dowodu, który by podważał ustalenia raportu, a tylko w sposób ogólny formułowali swoje obawy, uwagi czy zastrzeżenia. Tymczasem, w ocenie Kolegium, raport odpowiada zakresowi ustalonemu przez organ gminy, zawarte w nim informacje są wystarczająco szczegółowe, aby ocenić oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Raport wraz z uzupełnieniami odnosi się w sposób kompleksowy do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, a zawarte w nim wnioski logicznie wypływają z dokonanych analiz. Zawiera on analizę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak również opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie i ograniczenie negatywnych oddziaływań na środowisko. Ocena zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy zastosowaniu działań, na które wskazano w raporcie i które określono w decyzji środowiskowej, pozwala na stwierdzenie, że przedsięwzięcie to nie pogorszy walorów środowiska. W ocenie Kolegium, przedłożony przez inwestora raport jest rzetelny, spójny, nie budzi zastrzeżeń i nie zawiera nieścisłości czy nieprawidłowości, a nadto pozwala zweryfikować tok rozumowania autora raportu. Raport jest wprawdzie dowodem prywatnym, lecz o szczególnej mocy dowodowej, a jego szczególny charakter wynika z kompleksowej oceny przedsięwzięcia i analizy aspektów technologicznych, prawnych, organizacyjnych i logistycznych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą. Te warunki spełnia raport. W toku postępowania wyrażano obawy, że w przyszłości przez planowane przedsięwzięcie nastąpi spadek wartości nieruchomości sąsiadujących z jej terenem, jednak – w ocenie organu – tego rodzaju obawy nie mogą przynieść zamierzonego skutku w postaci odmowy z tych przyczyn określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. Kwestie te nie wiążą się z oceną przedsięwzięcia na środowisko. Przepisy ustawy nie przewidują na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach rozważań na temat spadku czy wzrostu wartości w przyszłości nieruchomości położonych w sąsiedztwie terenu inwestycji. Podobnie zamiary i plany właścicieli nieruchomości położonych w sąsiedztwie inwestycji nie są przeszkodą do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z przepisami ustawy inwestor jest obowiązany przedstawić raport, który ma spełniać określone wymagania. Taki raport został w sprawie złożony. Przepisy ustawy nie wymagają też, aby raport czy decyzja środowiskowa rozważały kwestie korzyści dla mieszkańców z realizacji inwestycji czy kwestie zagrożenia pożarowego wywołanego samozapłonem, co podnoszono też w toku postępowania. Przepisy te nie przewidują również uczestniczenia w postępowaniu, poza wymienionymi w ustawie organami współdziałającymi (RDOŚ i PPIS) Państwowej Straży Pożarnej i wydania przez tę jednostkę opinii co do skutków inwestycji dla mieszkańców i środowiska. Nie wymagają też, aby przed wydaniem decyzji konieczne było sporządzenie ekspertyzy i audytu bezpieczeństwa pożarowego i ochrony przeciwpożarowej. Na etapie środowiskowych uwarunkowań nie jest uzasadnione oczekiwanie od inwestora szczegółowych rozwiązań dotyczących zabezpieczenia przeciwpożarowego, rozstrzyganego na etapie pozwolenia na budowę. Następnie Kolegium wyjaśniło, że zgłaszany w toku postępowania zarzut wadliwej kwalifikacji przedsięwzięcia nie jest zasadny wobec tego, że o kwalifikacji przedsięwzięcia do grupy przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu decyduje charakter przedsięwzięcia, w szczególności jego rodzaj i parametry techniczne. W sprawie przedsięwzięcia kwalifikowane jest do przedsięwzięć, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia. Tak też zakwalifikował przedsięwzięcie inwestor w raporcie, jak również RDOŚ w postanowieniu uzgodnieniowym, a także organ pierwszej instancji w wydanej decyzji. W odniesieniu do podnoszonej uczestników postępowania kwestii obsługi komunikacyjnej inwestycji, Kolegium zaakcentowało, że została ona przedstawiona w raporcie. Niemniej jednak na etapie środowiskowych uwarunkowań nie jest uzasadnione oczekiwanie od inwestora szczegółowych rozwiązań dotyczących obsługi komunikacyjnej inwestycji, bowiem kwestia ta będzie przedmiotem badania na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy i pozwolenia na budowę. W kwestii natomiast odpadów, poza tym, że odnosi się do niej raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, uzgodnienie RDOŚ i decyzja organu pierwszej instancji, to – jak dostrzegło SKO – na etapie środowiskowych uwarunkowań nie jest uzasadnione oczekiwanie od inwestora szczegółowych rozwiązań dotyczących gospodarki odpadami w zakresie, w jakim podlegał będzie ocenie organu właściwego w sprawach zezwoleń na zbieranie i przetwarzanie odpadów, a ponadto niektóre kwestie dotyczące odpadów wynikają wprost z ustawy o odpadach. Jeżeli chodzi o kwestie wpływu przedsięwzięcia na zabytki Kolegium napisało, że zagadnienie to zostało przeanalizowane w raporcie, gdzie oceniono, że przedsięwzięcie nie wpłynie negatywnie na zabytki chronione na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ponieważ nie leży w ich bezpośrednim sąsiedztwie. W raporcie sporządzonym w związku z postanowieniem organu gminy z dnia [...] roku określającym zakres raportu i przedłożonym przez inwestora temu organowi w dniu 19 grudnia 2012 roku, wskazano na: pozostałości zespołu dworskiego w J. w odległości ok. 3 km od przedsięwzięcia w kierunku południowym, zespół pałacowy w B. ok. 5 km od przedsięwzięcia w kierunku północno-wschodnim, dworek szlachecki w P. w odległości ok. 7,5 km od przedsięwzięcia w kierunku południowym, park w W. w odległości ok. 200 m od przedsięwzięcia w kierunku zachodnim, Kościół Parafialny pod wezwaniem A w W. w odległości ok. 920 m od przedsięwzięcia w kierunku południowo - zachodnim. W toku oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie zakwestionowano ustaleń raportu w zakresie zabytków, natomiast przed wydaniem przez organ pierwszej instancji postanowienia z dnia [...] roku w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i zakresu raportu, organ ten otrzymał pismo Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Ł. Delegatury w P. T. z dnia 11 września 2012 roku, adresowane do Stowarzyszenia A, stanowiące odpowiedź na wystąpienie tego Stowarzyszenia z dnia 27 sierpnia 2012 roku. W rzeczonym piśmie jego autor wskazał na znajdujący się w sąsiedztwie inwestycji zespół dworsko-parkowy (na co też wskazuje raport) i wymienił znajdujące się na terenie tego zespołu obiekty objęte gminną ewidencją zabytków, zaznaczając że toczy się postępowanie w sprawie wpisu do rejestru zabytków części zespołu dworsko-parkowego. Uznał nadto, że ze względu na bliskie sąsiedztwo teren ten winien być użytkowany w sposób nieuciążliwy dla otoczenia i w sposób nie kolidujący z zielenią parkową, tak aby walory przyrodniczo-krajobrazowe tego miejsca nie zostały naruszone. W otoczeniu parku winno się wprowadzać funkcje przyjazne i nieuciążliwe dla środowiska. Wskazał też, że na terenie dawnych zakładów przemysłowych związanych z funkcjonowaniem fabryki barwników znajdują się obiekty ujęte w gminnej ewidencji zabytków (kotłownia z kominem, słodownia, spichlerz, olejarnia, drożdżownia). Kolegium sięgając do treści art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jedn. Dz. U. z 2014 roku, poz. 1446 ze zm.) i przepisów ustawy podkreśliło, że nie przewidują one, poza stanowiskiem RDOŚ i PPIS, stanowiska wojewódzkiego konserwatora zabytków wydawanego na etapie ustalania środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. Gdyby ustawodawca chciał, aby takie stanowisko było zajmowane, to niewątpliwie wynikałoby to z przepisów ustawy. Wymóg uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków obejmuje etap wydawania decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Niezależnie tego, zważywszy że oddziaływanie przedsięwzięcia zamyka się w granicach terenu, na którym jest planowane, zdaniem Kolegium przedsięwzięcie to nie wpłynie negatywnie na zabytki chronione na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, znajdujące się w jego sąsiedztwie. Teren, na którym planowane jest przedsięwzięcie nie będzie zatem uciążliwy dla tego otoczenia, nie będzie kolidował z zielenią parkową, przedsięwzięcie nie będzie naruszało walorów przyrodniczo-krajobrazowych parku. Odnosząc się natomiast do kwestii nieutworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, Kolegium dostrzegło, że zagadnienie to było rozważone w raporcie. Obszar ograniczonego użytkowania tworzy się na mocy art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 672 ze zm.) uchwałą rady powiatu lub sejmiku województwa. Z przepisu tego wynika, że jeżeli z przeglądu ekologicznego albo z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaganej przepisami ustawy, albo z analizy porealizacyjnej wynika, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego obiektu, to dla oczyszczalni ścieków, składowiska odpadów komunalnych, kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii i stacji elektroenergetycznej oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej, tworzy się obszar ograniczonego użytkowania. W sprawie zagrożenia w związku z zarazkami przenoszonymi zwłaszcza przez gryzonie Kolegium wskazało, że spełnienie określonych w decyzji warunków ma zapewnić, że przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko. Warunki te odnoszą się także do wskazanych zagrożeń. Jeżeli natomiast chodzi o podnoszone w odwołaniach zarzuty, że w sprawie nie uzyskano dowodu z opinii biegłego dendrologa, ornitologa czy geologa, czy innych biegłych w odniesieniu do obszarów cennych przyrodniczo, Kolegium napisało, że przepisy ustawy nie wymagają uzyskania tego rodzaju dowodu w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Przepisy ustawy przewidują natomiast uczestnictwo w sprawie wyspecjalizowanych organów ochrony środowiska i ochrony sanitarnej, które w przypadku, gdy jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzgadniają i opiniują warunki realizacji przedsięwzięcia. W sprawie zaskarżona decyzja poprzedzona została uzgodnieniem RDOŚ i opinią PPIS. Sięgając do treści art. 84 § 1 K.p.a., Kolegium zaakcentowało, że organ może (a nie musi) zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. W sprawie nie było potrzeby skorzystania z takiej możliwości. Odnosząc się zaś do zarzutu, że w sprawie nie powołano biegłego – rzeczoznawcy majątkowego, który wypowiedziałby się np. w przedmiocie obniżenia wartości ich nieruchomości wskutek sąsiedztwa planowanego przedsięwzięcia oraz w przedmiocie ewentualnych utraconych korzyści, Kolegium podkreśliło, że kwestie te nie są przedmiotem oceny przedsięwzięcia na środowisko. Wyrażone natomiast przez J. O. obawy, że inwestor w przyszłości nie otrzyma zgód na wprowadzanie ścieków i na przeprowadzenie wodociągu oraz podnoszone w sposób ogólny kwestie ujęć wody, które mogą być wykorzystywane w sytuacji np. wojny lub ataku terrorystycznego, czy braku "odpowiednich analiz i ekspertyz" w zakresie zanieczyszczenia gleby i wód gruntowych – zdaniem Kolegium – nie są podstawą do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. W ocenie Kolegium, charakterystyka projektowanego przedsięwzięcia przedstawiona w raporcie o oddziaływaniu na środowisko i jego uzupełnieniu oraz stanowiska RDOŚ i PPIS w zakresie uzgodnienia i opinii, potwierdzają, że przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko oraz warunki życia i zdrowie ludzi, nie przyczyni się do degradacji środowiska przyrodniczo-kulturowego, nie będzie powodować konfliktów przestrzennych i uzasadnionych konfliktów społecznych, nie naruszy interesu osób trzecich i nie wymaga ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Dla poszczególnych rodzajów oddziaływania określono zakres działań prewencyjnych i ograniczających, w sferze tych działań określono rodzaj urządzeń i instalacji koniecznych do realizacji w celu minimalizacji skutków oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Rodzaj i zasięg emisji powodowanych eksploatacją przedsięwzięcia nie będą powodować przekroczenia norm ochrony środowiska oraz uciążliwości dla warunków życia ludzi – przewiduje się zastosowanie odpowiednich rozwiązań ograniczających zasięg oddziaływania przedsięwzięcia, dobranych adekwatnie do wielkości przedsięwzięcia i jego usytuowania. W sprawie zarówno RDOŚ, jak i PPIS, wnikliwie badali raport, który w toku postępowania był uzupełniany na wezwanie RDOŚ w szczególności w zakresie: - ochrony przed hałasem (RDOŚ m. in. wzywał inwestora do wskazania przeznaczenia terenów chronionych akustycznie w otoczeniu terenu inwestycji i przedstawienia opinii organu gminy dotyczącej faktycznego zagospodarowania tych terenów, czyli podania numeru każdej działki chronionej akustycznie wraz z określeniem odpowiednich standardów jakości środowiska zgodnie z przepisami, poprzez podanie dopuszczalnych poziomów hałasu w dB dla pory dnia i nocy dla tych działek chronionych akustycznie. Ponadto RDOŚ zobowiązał inwestora do określenia, w jaki sposób uwzględniono w obliczeniach wymagania stawiane w przepisach rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 roku w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody, a także nakazał przeprowadzenie obliczeń oddziaływania akustycznego wraz ze wskazaniem graficznym na aktualnej mapie ewidencyjnej jego zasięgu oraz potencjalnym wpływem na tereny podlegające ochronie akustycznej, z uwzględnieniem kumulowania się oddziaływań, przedstawione w oparciu o symulację wykonaną zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, przy zastosowaniu programu do obliczeń rozprzestrzeniania hałasu w środowisku, w którym model obliczeniowy jest zgodny z normą PN-ISO 9613-2:2002); - gospodarki wodno-ściekowej (RDOŚ zobowiązał inwestora m.in. do przedstawienia danych szczelnego zbiornika bezodpływowego na ścieki porządkowe, sposobu postępowania ze ściekami porządkowymi, danych w zakresie przepustowości separatora substancji ropopochodnych, sposobu odprowadzania wód opadowych z powierzchni utwardzonych na tereny zielone, a także przedstawienia sposobu odprowadzania wód opadowych z terenu utwardzonego po podczyszczeniu i wykazania, że zastosowany sposób nie spowoduje zakłócenia stosunków wodnych na terenach sąsiednich, oraz do wykazania, że poziom wód podziemnych w miejscu planowanego zbiornika chłonnego jest odpowiedni do zastosowania planowanego postępowania z wodami opadowymi); - ochrony przyrody (RDOŚ wzywał inwestora do podania informacji: o gatunkach roślin występujących terenie inwestycji bez względu na status ochrony gatunkowej i gatunkach zwierząt, jakie obserwuje się na terenie inwestycji bez względu na status ochrony gatunkowej, oraz na temat planowanego zagospodarowania zielenią terenu inwestycji po jej zrealizowaniu, z powołaniem się na rozporządzenie w sprawie ochrony gatunkowej roślin i zwierząt, a także do zweryfikowania terminu rozpoczęcia prac inwestycyjnych w związku z okresem pozalęgowym ptaków); - gospodarki odpadami (RDOŚ wzywał inwestora do uwzględnienia w raporcie ustawy o odpadach, zweryfikowania procesu odzysku R15 i R14 uwzględniając przepisy tej ustawy, przedstawienia jednoznacznego stanowiska w zakresie odpadów niebezpiecznych, wskazania czy planuje się prowadzenie punktu zbierania odpadów niebezpiecznych czy wyłącznie magazynowanie wytworzonych odpadów w celu ich dalszego zagospodarowania w ramach prowadzonej gospodarki wytworzonymi odpadami; - wskazania racjonalnego wariantu alternatywnego, oraz - konfliktów społecznych związanych z realizacją przedsięwzięcia. Zarówno RDOŚ, jako organ ochrony środowiska i PPIS, jako organ ochrony sanitarnej, przedstawiając własne stanowiska co do warunków realizacji przedsięwzięcia szczegółowo je uzasadnili. Warunki określone przez te organy uwzględniono przy ustalaniu środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. W ocenie Kolegium nie ma podstaw, aby odmówić opracowanemu raportowi waloru wiarygodności i nie przyjąć go za podstawę ustaleń faktycznych. Brak jest przy tym dowodów przeciwnych w tym względzie. Z raportu wynika w szczególności, że inwestor, aby zminimalizować oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko m.in.: - dokonał zmiany wjazdu na teren przedsięwzięcia, który nie będzie przebiegał obok terenów mieszkaniowych, ale obok terenów o zabudowie przemysłowej, usługowej; - na teren przedsięwzięcia będą dowożone jedynie wysegregowane odpady, nie będą dowożone nie segregowane (zmieszane) odpady komunalne o kodzie 20 03 01; - urządzenia projektowanej linii sortowniczej są wytłumione i hermetycznie obudowane, zabezpieczone przed działaniem czynników zewnętrznych; - dokona nasadzeń drzew, krzewów, które pomogą wkomponować halę w otoczenie. Z raportu wynika też, że: - w związku z realizacją przedsięwzięcia nie będą przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu na terenach objętych ochroną akustyczną, - gospodarka odpadami będzie odbywać się zgodnie z przepisami ustaw oraz aktów wykonawczych, wszystkie rodzaje odpadów wytwarzane na terenie zakładu będą zbierane w sposób selektywny i gromadzone czasowo w warunkach odpowiednich do ich właściwości, a następnie przekazywane innym posiadaczom celem dalszego wykorzystania lub unieszkodliwiania, - nie występuje ryzyko wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, - przedsięwzięcie będzie realizowane poza miejscem występowania obszarów wodno-błotnych i innych o płytkim zaleganiu wód podziemnych, poza obszarami wybrzeży oraz poza obszarami górskimi lub leśnymi, - w rejonie inwestycji nie występują obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód o obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, - rejon inwestycji znajduje się poza terenami występowania siedlisk przyrodniczych czy obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszarów sieci A oraz pozostałych form ochrony przyrody, - zasięg planowanego przedsięwzięcia zamknie się w granicach terenu przeznaczonego pod inwestycję. Reasumując Kolegium podkreśliło, że inwestycja nie ma wpływu na użytkowanie i zagospodarowanie terenów sąsiednich oraz zdrowie ludzi, o ile uwzględni się jej cechy oraz projektowane rozwiązania techniczne i technologiczne. W ocenie Kolegium, dokumentacja sprawy jest wystarczająco szczegółowa, aby określić środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia. W sprawie rozpoznane zostały wszelkie zagrożenia i uciążliwości zamierzonego przedsięwzięcia wobec środowiska (w tym zdrowia ludzi) i na tej podstawie określono wpływ inwestycji na środowisko oraz warunki likwidacji lub minimalizacji zagrożeń. W tych okolicznościach zasadne jest określenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. W sprawie nie przedstawiono żadnych dowodów co do negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, dlatego też – jak podkreśliło Kolegium – ogólnie sformułowane uwagi, wątpliwości czy obawy nie mogą skutecznie podważać zasadności określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. Spełnienie określonych w decyzji warunków ma zapewnić, że przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko. Stosownie do przepisu art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko zweryfikowany został raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskana została wymagana opinia i uzgodnienie oraz zapewniono możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu. W ramach tej oceny analizowano i oceniano bezpośredni i pośredni wpływ przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, ale też na dobra materialne i zabytki, analizowano i oceniano wzajemne oddziaływanie między elementami, analizowano i oceniano możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu, zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy. Oceniony przez Kolegium raport szczegółowo przedstawia wszystkie zagadnienia odnoszące się do inwestycji. Raport pozwala na dogłębną analizę tego przedsięwzięcia pod względem jego zagrożeń i uciążliwości dla środowiska, w szerokim znaczeniu tego słowa, co potwierdzają opinia PPIS i uzgodnienie RDOŚ, które to organy uznały w oparciu o analizę raportu i jego uzupełnień, że przedsięwzięcie po zrealizowaniu zgodnie z zaproponowanymi w raporcie rozwiązaniami techniczno – technologicznymi i organizacyjnymi, nie będzie stwarzało zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi. Następnie Kolegium sięgając do treści art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b i pkt 5 ustawy dostrzegło, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ w przypadku gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika potrzeba zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – nakłada obowiązek tych działań oraz może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając jej zakres i termin przedstawienia. W analizie porealizacyjnej dokonuje się porównania ustaleń zawartych w raporcie i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w szczególności ustaleń dotyczących przewidywanego charakteru i zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz planowanych działań zapobiegawczych z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi dla jego ograniczenia (art. 83 ustawy). Analiza porealizacyjna ma na celu ograniczenie rzeczywistych uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich, zatem jej sporządzenie jest w interesie właścicieli tych nieruchomości. Kwestionowaną w odwołaniu decyzją organ stwierdził obowiązek zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w zakresie klimatu akustycznego, szczegółowo określając co w ramach tego obowiązku ma być wykonane. Na inwestora nałożony też został obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie klimatu akustycznego. Konstatując Kolegium napisało, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie uprawnia inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych, a jedynie – zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy – określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Decyzja ta poprzedza uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy). Ostateczny kształt inwestycji określać zatem będzie projekt techniczno – budowlany i pozwolenie na budowę, podejmowane w odrębnym postępowaniu przez organ architektoniczno – budowlany przy uwzględnieniu środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia wskazanych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W skardze skierowanej do sądu administracyjnego H. D. i P. D. wskazali na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, czyli art. 7, art. 8, art. 10, art. 28, art. 77 i art. 107 K.p.a. i art. 71, art. 74 ust. 3, art. 82 i art. 85 ustawy oraz brak wszechstronnego rozpatrzenia sprawy i nieuwzględnienie wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia. Z opisanych powodów skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji z powodu wskazanego naruszenia, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, wstrzymanie wykonania decyzji do czasu wydania prawomocnego orzeczenia w sprawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi jej autorzy wyjaśnili, że organ odwoławczy wydając kwestionowaną decyzję nie uwzględnił podniesionego przez nich zarzutu, iż decyzji organu pierwszej instancji nie wskazano – na żadnym z dotychczasowych etapów postępowania – kto jest jego stroną. Ze względu na trudną do oceny skalę oddziaływania przedsięwzięcia tego typu, obowiązkiem organu administracyjnego było przeprowadzenie w tym zakresie postępowania wyjaśniającego. Jest to tym bardziej istotne, bowiem organ pierwszej instancji zamieścił wzmiankę, iż strony zostały o decyzji poinformowane (oraz o wcześniejszych czynnościach procesowych) w sposób przewidziany w art. 49 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło także przedstawionego przez skarżących w odwołaniu zarzutu naruszenia 107 K.p.a. i stwierdziło, iż brak powołania art. 74 ust. 3 ustawy w podstawie prawnej decyzji nie ma istotnego znaczenia. Tymczasem w podstawie prawnej decyzji winny być powołane wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy, które legły u podstaw wydania decyzji, czyli przepisy prawa materialnego, prawa ustrojowego oraz prawa procesowego. Podstawa prawna decyzji winna być powołana dokładnie, gdyż wskazuje nie tylko na zastosowane przez organ przepisy prawa, ale i na stan prawny obowiązujący w czasie orzekania w sprawie. Udział w postępowaniu w charakterze strony należy odróżnić od prowadzenia postępowania z udziałem społeczeństwa. Możliwość zastosowania art. 49 K.p.a. nie zwalnia omanów administracji z precyzyjnego ustalenia, komu w konkretnym przypadku przysługują przymioty strony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy mimo jej istotnych wad, bowiem decyzja ta nie wymienia stron postępowania, a organ nie przeprowadził analizy kogo i dlaczego dopuścił do udziału w postępowaniu w takim charakterze, co ma istotne znaczenie dla obrony praw przez stronę. Tymczasem – zdaniem skarżących – brak określenia w decyzji, komu i z jakich powodów przysługuje przymiot strony tego postępowania, stanowi naruszenie, oprócz ww. przepisów, także art. 28 oraz art. 7, art. 8, art. 10 i art. 77 K.p.a. Skarżący zarzucają ponadto organom obu instancji naruszenie art. 71, art. 82 i art. 85 ustawy, bowiem ustalając środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, organ pierwszej instancji oparł się w przeważającej mierze na danych z dokumentów dostarczonych przez inwestora, tj. raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, który został uzgodniony z RDOŚ. Dokument ten, jak każdy inny dowód podlega ocenie organu na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Organ w uzasadnieniu decyzji nie dokonał, zdaniem skarżących, wystarczającej merytorycznej oceny tego dowodu, szczególnie w odniesieniu do uwag, które wskazał w ujęciu tabelarycznym, a które opisane zostały jako uwagi wniesione "po upływie terminu". Organ winien także z urzędu dokonać analizy sygnalizowanych problemów, przez osoby będące stronami postępowania, tym bardziej, że raport ten nie stanowi dokumentu urzędowego, nie korzysta zatem z domniemania zgodności treści ze stanem faktycznym (art. 76 K.p.a.) oraz, że zgłaszane zastrzeżenia konsekwentnie kwestionowały jego treść. Skutkiem takiego zaniechania jest to, że z pewnością ważne zastrzeżenia nie zostały przeanalizowane z punktu widzenia prawidłowości raportu w tym właśnie zakresie. Organ tej analizy nie prowadził, ograniczając się do ogólnikowych stwierdzeń, organ nie wskazał także sposobu liczenia terminu dla składania uwag i wniosków oraz czy termin ten dotyczył stron, czy także udziału społeczeństwa, tak aby skarżący mogli się do tego odnieść, co podnosili w odwołaniu. W szczególności w poz. 4.2 tabeli umieszczono zastrzeżenie, że nie zostały uwzględnione uwagi skarżących, którzy niewątpliwie są stronami postępowania, a którym prawo takie służy aż do wydania decyzji, zatem ewentualnie wyznaczony termin dla strony miałby charakter instrukcyjny. Ponadto, Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, który w zasadzie w sposób bezkrytyczny przyjął zapisy raportu, przenosząc je do treści decyzji, nie oceniając ich, co stanowi naruszenie prawa. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wydanym w sprawie wyroku jednoznacznie wskazał, iż dotychczasowe postępowanie organu jawi się jako niekonsekwentne, gdyż z jednej strony wskazuje, że raport spełnia wprawdzie formalne wymogi z art. 66 ustawy, lecz nie jest wystarczający dla przeprowadzenia oceny środowiskowej, organ zobowiązany jest do oceny raportu, a ocena ta winna być przez organ przeprowadzona z zastosowaniem wszystkich dostępnych możliwości procesowych. W ocenie skarżących, organ pierwszej instancji nie zastosował się do tego zalecenia Sądu. Ocena organów obu instancji nie jest poparta głębszą analizą zagadnienia poprzedzonej np. dowodem z opinii biegłego dendrologa, ornitologa, czy też geologa (park krajobrazowy). Istnienie takiego dowodu umożliwiłoby specjalistyczną analizę zagadnienia oraz wypowiedzenie się przez strony w tym przedmiocie, tj. w zakresie ewentualnych dalszych wniosków dowodowych. Podobnie Kolegium nie zakwestionowało sposobu rozpatrywania przez Wójta Gminy uwag skarżących w zakresie możliwego szkodliwego oddziaływania inwestycji na znajdujące się w okolicy zabytki. Mimo przytoczonego przez Kolegium fragmentu opinii Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków Delegatura w Ł. z dnia 11 września 2012 roku, organ ten podważył w dalszej części uzasadnienia znaczenie dowodowe tej opinii, ponownie sprzeniewierzając się wskazanej przez Sąd konieczności zastosowania w sprawie "wszystkich dostępnych możliwości procesowych". Na str. 32 uzasadnienia organ pierwszej instancji wskazał w sposób lakoniczny, że: "z oceny oddziaływania na środowisko nie wynika zasadność realizacji inwestycji w wariancie innym niż proponowanym przez wnioskodawcę w raporcie. Nie wykazano również znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar A. Przedsięwzięcie nie będzie miało wpływu na cele środowiskowe zawarte w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza". Organ nie uzasadnił swojego stanowiska, nie powołał się na jakiekolwiek analizy i opinie biegłych, a niewątpliwie wymaga wiedzy specjalistycznej ocena, czy przedsięwzięcie tego typu wpłynie lub nie, a jeśli tak, to w jaki sposób, na obszar chroniony A. Organ nie ustosunkował się także do innych wariantów realizacji inwestycji, a także nie dokonał ich oceny w odniesieniu do obszarów chronionych, zaś Kolegium stanowisko takie podzieliło. W konkluzji skarżący ponownie wskazali, iż nie zostały wzięte pod uwagę w jakikolwiek sposób ich uwagi dotyczące zbyt bliskiej odległości inwestycji od ich zabudowań, tj. obiektu restauracji (bezpośrednie sąsiedztwo nieruchomości). Skarżący są stronami postępowania, a zgodnie z art. 10 K.p.a. w toku całego postępowania mają prawo zgłaszać uwagi, wnioski, formułować zarzuty. Takie postępowanie organu nie zasługuje na akceptację, tym bardziej, iż dla stron na to znaczenie fundamentalne, a nie odnosząc się do ich zarzutu uszczerbku doznał interes strony, zwłaszcza że organ nie powołał w tym zakresie biegłego, np. rzeczoznawcy majątkowego, który wypowiedziałby się np. w przedmiocie obniżenia wartości nieruchomości, wskutek sąsiedztwa przedsięwzięcia oraz ewentualnych utraconych korzyści. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718; dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" P.p.s.a.). Stosownie do uregulowania art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części, sąd skargę oddala w całości lub w części. W ocenie składu orzekającego, organy prowadzące postępowanie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanych decyzji. Tytułem wstępu wyjaśnić wypada, iż zgodnie z treścią art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposób ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Może ona dotyczyć ujawnionych w postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego, w szczególności kwestii zastosowania do nich określonych regulacji prawnych. Wskazania co do dalszego postępowania zasadniczo stanowią konsekwencję oceny prawnej, określając sposób i kierunek działania przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Związanie oceną prawną, jak i zawartymi w orzeczeniu wskazaniami, co do dalszego postępowania, powoduje że determinują one działania każdego organu w postępowaniu administracyjnym, podejmowane w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowoadministracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia. Zaakcentować wypada, iż ustawodawca, na gruncie art. 153 P.p.s.a., w żadnym przypadku nie przewiduje zwolnienia organu od obowiązku uwzględnienia w toku ponownego rozpoznawania sprawy oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu sądu, gdy tenże się z nimi nie zgadza. W tym miejscu przypomnieć należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 3 lutego 2016 roku, sygn. akt: II SA/Łd 1033/15, po rozpoznaniu skargi W. S., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] roku nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] roku, nr [...] (punkt 1 wyroku) oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania (punkt 2 wyroku). Wskazany wyrok jest prawomocny od dnia 30 marca 2016 roku. W treści przywołanego wyroku Sąd uznając, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego wskazał, iż w sprawie raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został sporządzony, był przedmiotem pozytywnego uzgodnienia i opiniowania przez wyspecjalizowane organy współdziałające. Kwestionowana wówczas decyzja nie podważa ani nawet nie odnosi się do żadnego z ustaleń raportu (wskazując wręcz, że spełnia on wymagania stawiane przez przepisy prawa), koncentrując się jedynie na jego niekompletności, niepozwalającej na dokonanie oceny środowiskowej przedsięwzięcia. Sądu nie podzielił poglądu organu, iż konsekwencją zignorowania przez inwestora wezwań do jego uzupełnienia, winna być odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Niewątpliwie organ prowadzący postępowanie środowiskowe, wydając decyzję obowiązany jest uwzględnić wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa (art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy), ale sprzeciw społeczności lokalnej w stosunku do inwestycji nie może wszakże być podstawą do decyzji odmownej, co ma związek z charakterem tej decyzji i celami, dla których jest wydawana. Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji danego przedsięwzięcia. Określenie to następuje na podstawie dokumentów, opinii i uzgodnień uzyskanych w toku postępowania, a w przypadku gdy była przeprowadzana ocena oddziaływania na środowisko, po przeprowadzeniu postępowania z udziałem społeczeństwa. Wyniki tego postępowania mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie, np. poprzez wybór wariantu realizacji przedsięwzięcia. Organ nie może jednak odmówić wydania decyzji z powołaniem się na wątpliwości co do możliwości realizacji inwestycji zgodnie z ustalonymi standardami, jeżeli nie towarzyszy temu np. zakwestionowanie miarodajności raportu. Jak zaakcentował Sąd w komentowanym wyroku, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową, zatem organ właściwy do wydania tej decyzji jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Zatem odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań, zgodnie z przepisami ustawy, uzasadniają, co do zasady jedynie: niezgodność lokalizacji inwestycji z planem miejscowym (art. 80 ust. 2 ustawy), odmowa uzgodnienia warunków realizacji inwestycji przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 ustawy), brak zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, gdy organ skorzysta z możliwości wskazanej w art. 81 ust. 1 ustawy, wykazanie negatywnego oddziaływania na obszar A przy jednoczesnym brak spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 ustawy), wykazanie, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 ustawy). Zaniechania inwestora w zakresie gromadzenia materiału dowodowego mogą jedynie stanowić podstawę do wydania decyzji negatywnej, lecz wyłącznie przy zakwestionowaniu merytorycznej wartości przedłożonego przezeń raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Jak dostrzegł skład orzekający, wskazane przez organy braki raportu odnoszą się, niemal w całości (poza kwestią gryzoni i zagrożenia pożarowego), do zagadnień, które zostały w tymże raporcie poruszone (zabytki, odpady, kumulacja oddziaływań, awarie, konflikty społeczne). Organ, nie kwestionując zatem zapisów raportu w tym zakresie, potwierdzając natomiast jego "formalną poprawność", nie mógł skutecznie powołać się na braki tego rodzaju, które uniemożliwiały przeprowadzenie oceny środowiskowej. Sąd zwrócił także uwagę, że niektóre kwestie, uznane przez organ za niewystarczająco wyjaśnione wynikają albo wprost z ustawy (jak np. zagadnienie okresów magazynowania odpadów – art. 25 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach, tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 21, czy źródeł ich pozyskiwania – art. 27 ustawy o gospodarce odpadami) albo też dokumentów zgromadzonych w toku postępowania (np. pismo Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 11 września 2012 roku), które pozwalają na ocenę przedłożonego raportu we wskazanym zakresie. Ocena ta winna być przez organ przeprowadzona z zastosowaniem wszystkich dostępnych możliwości procesowych. Uchylenie się od tej oceny i poprzestanie na konkluzji, iż raport spełnia wprawdzie "formalnie wymogi z art. 66 ustawy", lecz jest niewystarczający dla przeprowadzenia oceny środowiskowej, Sąd uznał za pozbawione konsekwencji i naruszające wymogi art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., co stanowiło podstawę do wyeliminowania przywołanym wyrokiem zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Stosownie do powołanego wcześniej przepisu art. 153 P.p.s.a. Wójt Gminy ponownie rozpoznając sprawę zobowiązany było uwzględnić zalecenie wynikające z przywołanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 lutego 2016 roku. W ocenie Sądu, organy obu instancji dokonały oceny zgromadzonych w sprawie dokumentów stosowanie do treści tegoż wyroku. Odnosząc się merytorycznie do kwestii ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia należy wyjaśnić, że postępowanie prowadzące do wydania decyzji środowiskowej regulują przepisy powołanej już wcześniej ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W ramach postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań ustala się i ocenia bezpośredni oraz pośredni wpływ przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływania między tymi elementami, dostępność do złóż kopalni oraz możliwości i sposoby zapobiegania i ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu (art. 62 ustawy). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa więc wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się przez to postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: a. weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b. uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c. zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Przedmiotem kontroli legalności w niniejszym postępowaniu jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania hali produkcyjnej na halę produkcji paliwa alternatywnego wraz z odzyskiem odpadów. W sprawie nie ulega wątpliwości, iż planowana inwestycja została – na mocy § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku – zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ocena, czy planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko nie została pozostawiona organom wydającym decyzje środowiskowe, lecz wynika z przepisów prawa tj. rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenie to jednoznacznie wskazuje, które przedsięwzięcia mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak również te, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a przy określaniu wskazanych przedsięwzięć uwzględniono uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy. Z przepisu § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia wynika, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Oczywiście powyższa okoliczność nie oznacza, że w sposób automatyczny powstaje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Obowiązek ten może być nałożony przez organ prowadzący postępowanie w razie stwierdzenia, że jest to konieczne by wydać decyzję środowiskową, w związku ze stwierdzeniem, że konkretne przedsięwzięcie, z uwagi na uwarunkowania w jakich ma powstać i funkcjonować może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dokonując tej oceny organ winien kierować się uwarunkowaniami określonymi w art. 63 ust. 1 ustawy. Podkreślenia jednak wymaga, że obowiązek łącznego uwzględnienia uwarunkowań wymienionych w art. 63 ust. 1 ustawy nie oznacza, że dla ustalenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymagane jest stwierdzenie możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia we wszystkich wymienionych w tym przepisie uwarunkowaniach. Uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy mają bowiem charakter ogólny i choć organ musi je wszystkie przeanalizować to nie oznacza, że przy każdej planowanej inwestycji one zaistnieją. Nie każde bowiem przedsięwzięcie będzie związane z wykorzystaniem zasobów naturalnych, czy też będzie występowało ryzyko jego awarii. Dlatego oczywistym jest, że pomimo sformułowania, że należy "uwzględnić łącznie" wskazane uwarunkowania, ich ocena ograniczy się tylko do tych, które realnie występują w danej sprawie. Dla wydania postanowienia nakładającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wystarczy stwierdzenie możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko w jakimkolwiek ze wskazanych w tym przepisie aspektów i nie we wszystkich łącznie (por. wyroki WSA: w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2012 roku, sygn. akt: IV SA/Po1065/12; w Warszawie z dnia 28 września 2010 roku, sygn. akt: IV SA/Wa 1404/10, wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc powyższe pod uwagę należy podkreślić, iż organ pierwszej instancji – po uzyskaniu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, postanowieniem z dnia [...] roku nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. We wspomnianym postanowieniu organ ustalił zakres raportu, który winien złożyć inwestor. Wydając w sprawie postanowienie stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, organ przedstawił jakie okoliczności zostały wzięte pod uwagę przy ustalaniu zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Po złożeniu przez inwestora tegoż raportu, został on poddany kontroli oraz procedurze uzgadniania i opiniowania. Pozytywne uzgodnienie w sprawie wydał Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, a opinię – Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny. Raport był – na wniosek Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska – uzupełniany, ale ostatecznie został pozytywnie uzgodniony przez organ uzgadniający i pozytywnie zaopiniowany przez organ opiniujący, zatem stał się podstawą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podkreślić w tym miejscu wypada, iż raport został oceniony przez organ uzgadniający i opiniujący, a następnie przez organy orzekające w sprawie za rzetelny, jasny, szczegółowy, logiczny i spójny, zatem za taki, który może stanowić podstawę decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. Dokonana w tym zakresie kontrola przez Sąd nie wykazała błędów dyskwalifikujących raport jako dowód w postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań. W tym miejscu wskazać wypada, iż część argumentów skarżących przedstawionych w odwołaniu zmierzała do kontestacji złożonego przez inwestora raportu, jako dokumentu, który może stanowić podstawę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się do tej kwestii Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sposób kompleksowy i wyczerpujący odniosło się w motywach rozstrzygnięcia do wszystkich tych kwestii. Argumenty te – w ocenie Sądu – zasługują na uwzględnienie, tym samym żaden z zarzutów skargi, który odnosił się do treści raportu, nie uzyskał potwierdzenia. Z tego powodu – w ocenie składu orzekającego – słusznie organy obu instancji oceniły, iż raport jako że jest kompletny, rzetelny i spójny, może stanowić podstawę wydania pozytywnej dla inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Raport został także oceniony przez organy jako kompleksowy w kontekście przepisu art. 66 ustawy. Skład orzekający nie znalazł podstaw do zakwestionowania tego stanowiska. W tym miejscu zasygnalizować wypada utrwalony w judykaturze pogląd, który dostrzegło także Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, chociaż jest dokumentem prywatnym, ale jest opracowany przez osoby posiadające wiadomości specjalne, to musi być kompleksowy, spójny i rzetelny. Oznacza to, że raport musi uwzględniać wszystkie wymagania nałożone przez ustawodawcę w świetle przepisu art. 66 ustawy, ponieważ jest także kluczowym dowodem w tym postępowaniu administracyjnym. Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż wymaga to wiedzy specjalistycznej. Ocena Sądu odnośnie raportu dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czy spełnia wymagania ustawowe (por. np. wyroki NSA: z dnia 11 maja 2015 roku, II OSK 2313/13; z dnia 28 czerwca 2014 roku, II OSK 495/13 i inne). Skarżący w motywach skargi wskazali na naruszenie art. 71, art. 82 i art. 85 ustawy poprzez to, że organ w przeważającej mierze oparł się na dokumentach dostarczonych przez inwestora, czyli na raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Niewątpliwie podstawę do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia sporządzany przez uprawniony podmiot na zlecenie inwestora. Raport ten podlegał ocenie organów obu instancji, dlatego nie można poczynić w tym zakresie organom żadnych zarzutów. Raport ten w toku postępowania był kilka razy uzupełniany, co także potwierdza, że był przedmiotem dokładnej analizy ze strony organu pierwszej instancji, jak i organów uzgadniających i opiniujących. Wbrew twierdzeniom skarżących organ nie miał obowiązku zlecania sporządzenia nowego raportu przez uprawniony podmiot w całości lub w odniesieniu do poszczególnych zagadnień, czyli np. uzyskiwania opinii biegłego z zakresu dendrologii, ornitologii czy geologii. Zagadnienia te zostały poruszone w raporcie złożonym przez inwestora, a – jak już wielokrotnie podkreślano – sporządzonym przez uprawnioną osobę, która zobowiązana jest do zachowania rzetelności. Załączony do akt administracyjnych raport nie potwierdził szkodliwego oddziaływania planowanej inwestycji na okoliczne nieruchomości, w tym na park krajobrazowy czy zabytki. W tej sytuacji twierdzenia skarżących odnoszące się do tej kwestii jako że nie mają poparcia w żadnym dokumencie, nie zyskują uzasadnienia. Przedsięwzięcie – co wynika z raportu – nie będzie oddziaływać na nieruchomość skarżących, bowiem w toku postępowania nie stwierdzono potrzeby ustanowienia wokół inwestowanego terenu strefy ograniczonego użytkowania. W tym miejscu należy dostrzec, że organ pierwszej instancji sięgając do art. 82 ust. 1 pkt 5 ustawy nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej, której zakres i termin przygotowania został określony w decyzji. Na etapie sporządzania i kontroli analizy porealizacyjnej organ ponownie podda ocenie inwestycję, szczególnie w kontekście, czy wszystkie obostrzenia związane z realizacją i funkcjonowaniem inwestycji, a określone w decyzji pierwszej instancji są zachowane. Wszak – zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy – w analizie porealizacyjnej dokonuje się porównania ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w szczególności ustaleń dotyczących przewidywanego charakteru i zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz planowanych działań zapobiegawczych z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi dla jego ograniczenia. Jeżeli na tym etapie ujawnią się jakiekolwiek nieprawidłowości, organ będzie zobowiązany do ich oceny i podjęcia działań określonych w prawie. Stosownie bowiem z treścią art. 82 ust. 1c ustawy, jeżeli z wyników analizy porealizacyjnej lub monitoringu wynika konieczność podjęcia działań w celu dostosowania przedsięwzięcia do wymagań ochrony środowiska, wszczyna się postępowanie, o którym mowa w art. 362 lub art. 363 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska. W ocenie Sądu, nałożenie obowiązku sporządzenia analizy porealizacyjnej zmierza do zabezpieczenia interesów właścicieli sąsiednich nieruchomości, w tym i skarżących. Odnosząc się do ostatniej grupy zarzutów wskazujących na wadliwie przeprowadzone postępowanie z uwagi na naruszenie praw strony w postępowaniu wskazać wypada, iż również i te argumenty nie mogą stanowić podstawy do zakwestionowania wydanych w sprawie rozstrzygnięć. W pierwszej kolejności należy dostrzec, iż organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.) i stojąc na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Organy prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.) oraz są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art. 9 K.p.a.). Wydane w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcia zostały rzetelnie i rzeczowo uzasadnione, dlatego w tym stanie rzeczy zarzuty skargi o naruszeniu przepisów art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 K.p.a. należało uznać za nieuzasadnione. Organy obu instancji w toku postępowania podjęły wszelkie niezbędne czynności celem oceny możliwości wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przedmiotem uwagi organów były w szczególności zarzuty skarżących związane z raportem i szerzej z planowaną inwestycją w zakresie mającym wpływ na rozstrzygnięcie. Niewątpliwie poza zakresem zainteresowania organu, jak i Sądu pozostały zagadnienia, które nie mają związku z postępowaniem w ten sposób, że nie wpływają na rozstrzygnięcie. W tym zakresie nie można poczynić organom żadnego zarzutu. Uzupełniająco wyjaśnić należy, iż – wbrew twierdzeniom skarżących – organ przeprowadził wyczerpujące postępowanie wyjaśniające w zakresie oceny skali oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem autorów skargi, wadliwością decyzji organu pierwszej instancji, którą zaakceptował organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję tego organu, był brak powołania w podstawie prawnej tejże decyzji przepisu art. 74 ust. 3 ustawy. Przepis ten stanowi, że jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i w sprawie uchylenia lub zmiany, stwierdzenia nieważności, stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, o której mowa w pkt 1, lub wznowienia postępowania w sprawie tej decyzji, przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 K.p.a., czyli tryb obwieszczeń. W sprawie niewątpliwie organ pierwszej instancji ocenił, że liczba stron postępowania przekracza 20 osób, dlatego sięgając do treści art. 74 ust. 3 ustawy stosował tryb obwieszczeń zgodnie z art. 49 K.p.a. W sprawie nie ulega także wątpliwości, że w podstawie prawnej organ pierwszej instancji nie zawarł tego przepisu wskazując jedynie na zastosowanie w sprawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 2 i art. 85 ustawy. Uchybienie w tym zakresie w ocenie Sądu nie ma wpływu na rozstrzygnięcie i jako takie nie może kontestować decyzji organów administracji. Sąd w składzie orzekającym w sprawie reprezentuje pogląd, że nie jest naruszeniem prawa mającym wpływ na rozstrzygnięcie samo niewymienienie przepisu w podstawie prawnej rozstrzygnięcia w obliczu tego, że przepis takowy obowiązuje i w sprawie mógł mieć zastosowanie. Innymi słowy brak wskazania pełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia niewątpliwie jest uchybieniem, ale naruszenie to nie ma wpływu na rozstrzygnięcie, dlatego nie może stanowić podstawy do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Skarżący w dalszej argumentacji skargi podnieśli zarzut wskazujący na naruszenie art. 28 oraz art. 7, art. 8, art. 10 i art. 77 K.p.a., bowiem organ nie określił komu i z jakich powodów przysługuje przymiot strony postępowania. Odnosząc się do tej kwestii i sięgając do lektury decyzji pierwszej instancji niewątpliwie zauważyć wypada, iż istotnie w decyzji nie ma zawartej listy stron postępowania, dla lektura akt pozwala odnotować, że w toku postępowania organ kilkakrotnie sporządzał listę stron postępowania (była ona przedstawiana w formie notatki służbowej lub oddzielnego wykazu). W aktach jest kilka list sukcesywnie aktualizowanych, zatem samo niewymienienie tych osób w treści decyzji nie jest naruszeniem prawa mającym wpływ na rozstrzygnięcie i nie stanowi naruszenia art. 28 K.p.a. Organ zawiadamiał strony postępowania o podejmowanych w jego ramach czynnościach w drodze obwieszczeń, z którymi oprócz stron postępowania, mógł także zapoznać się każdy mieszkaniec gminy. Organ nie ma obowiązku w uzasadnieniu decyzji przedstawiać rozważań w zakresie oceny kto i z jakiego powodu jest stroną postępowania. Lektura akt wskazuje, że właściciele sąsiednich nieruchomości i mieszkańcy gminy wielokrotnie wyrażali swój sprzeciw wobec inwestycji kierując liczne pisma do organu. Nikt spoza osób uznanych za strony postępowania nie złożył odwołania, ani skargi. W ocenie Sądu, prawami procesowymi rozporządza strona, dlatego też, jeżeli strona, która została pozbawiona udziału w postępowaniu administracyjnym nie wniesie skargi (lub w toku postępowania nie podniesie zarzutu braku udziału w postępowaniu), nie można wbrew jej stanowisku uznać, że zaistniała w sprawie okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i w związku z tym uchylić zaskarżonej decyzji z przyczyny wskazanej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" P.p.s.a. Pogląd ten znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie, które podziela także skład orzekający w sprawie niniejszej (por. np. wyroki NSA: z dnia 16 maja 2012 roku, sygn. II OSK 371/11; z dnia 9 czerwca 2011 roku, sygn. II OSK 990/10; z dnia 10 lutego 2011 roku, sygn. II OSK 277/10; z dnia 18 listopada 2009 roku, sygn. II OSK 1781/08 oraz wyroki WSA: w Kielcach z dnia 6 lutego 2013 roku, sygn. II SA/Ke 827/12 i inne). Z tego powodu – zdaniem składu orzekającego – kwestia nieprawidłowego ustalenia stron postępowania, w obliczu tego, że autorami skargi są osoby uznane za strony postępowania, nie wskazuje na wadliwość decyzji prowadzącą do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W sprawie nie został także naruszony art. 10 K.p.a., który – zgodnie z jego treścią – obliguje organy do zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jak wskazano wcześniej, mieszkańcy okolicznych nieruchomości wielokrotnie kierowali swoje pisma w sprawie, organ w toku postępowania zorganizował rozprawę administracyjną z udziałem społeczeństwa. W konkluzji należy zaakcentować, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, w obliczu zarzutów skargi, nie pozwala na przyznanie argumentom skarżących skuteczności. Organ uznawszy, iż spełnione są warunki określone w ustawie, wydał pozytywną dla inwestora decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po przeprowadzeniu postępowania, w którym zapewnił zainteresowanym prawo do czynnego udział w postępowaniu oraz zapewnił udział społeczeństwa i – co najistotniejsze – poddał swojej analizie zarzuty stron postępowania. Reasumując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi w całości. A.B.