II SA/Łd 604/13

Dnia 23 sierpnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia: oddalić wniosek. a.bł. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] orzekającą o zwrocie przez P. S. należności z tytułu otrzymanych przez M. S. i P. S. świadczeń z funduszu alimentacyjnego w okresie od dnia 1 października 2010 r. do dnia 30 września 2011 r. w kwocie 9 600 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi na dzień 14 stycznia 2013 r. w kwocie 2 191,12 zł, co stanowi łącznie kwotę 11 791,12 zł. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł P. S., zawierając w jej treści wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że przebywa w zakładzie karnym, spoczywa na nim obowiązek alimentacyjny "na bieżąco", co utrudnia jego sytuację życiową. Dodał, że przebywając w zakładzie karnym nie ma możliwości śledzenia ewentualnego postępowania egzekucyjnego czy złożenia wniosku o umorzenie czy rozłożenie na raty wskazanej w decyzji należności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Z treści przywołanej normy prawnej wywieść należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Istotne jest, iż inicjatywa do wykazania okoliczności potwierdzających istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji przysługuje stronie skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 roku, sygn. akt FZ 138/04, niepubl.). Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a. oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. np. postanowienie NSA z dnia 31 maja 2012 roku, II OZ 465/12, nr LEX 1165459). Ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonego aktu, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnego aktu, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Świadczenie pieniężne (w tym wyegzekwowane) z istoty swej może natomiast podlegać zwrotowi (por. np. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2012 roku, II FZ 304/12, Lex Nr 1137799). Co więcej, zwrot należności z tytułu wypłaconych świadczeń alimentacyjnych nie wywołuje stanu nieodwracalnego w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. np. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2012 roku, II GSK 385/11, LEX nr 1137945). Dodatkowo podnieść należy, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła istnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak możliwości śledzenia ewentualnego postępowania egzekucyjnego nie stanowi o powstaniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezrozumiałe jest też stwierdzenie skarżącego, wedle którego przebywając w zakładzie karnym nie ma możliwości składania wniosków o umorzenie postępowania czy rozłożenie należności na raty. Skarżący tak jak w niniejszej sprawie może przecież działać przez pełnomocnika, może też zwracać się do organów w formie listownej. Wobec powyższego, na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w postanowieniu. a.bł.