II SA/Łd 613/13

Dnia 5 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant specjalista Dominika Janicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2013 roku sprawy ze skargi R. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. LS Wyrokiem z dnia 29 lipca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], którą omówiono ustalenia warunków dla inwestycji, polegającej na budowie zespołu 17 wolnostojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z urządzeniami budowlanymi oraz zjazdu z drogi publicznej, przewidzianej do realizacji na działkach nr 130/1 i 132/9 przy ul. A [...] w Ł. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla opisanej inwestycji złożył w dniu 12 marca 2010 roku R. Ł. Organy odmówiły ustalenia warunków zabudowy, powołując się na treść uchwały Rady Miasta Łodzi nr XCI/1603/10 z dnia 7 lipca 2010r w sprawie ustanowienia zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "Źródła Neru" (Dz.Urz.Woj. Łódzkiego nr 245, poz. 1979). Teren planowanej inwestycji, oznaczony jako działki nr 130/1 i 132/9, obręb [...], znajduje się w granicach zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "Źródła Neru". Z treści § 3.1 ww. uchwały wynikają zakazy obowiązujące na terenie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego, określone w oparciu o przepisy art. 43 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009r., nr 151, poz. 1220 ze zm.). W ocenie organów wskazane przepisy przesądzają o zakazie wznoszenia budynków na terenie wskazanym we wniosku. WSA w Łodzi, uchylając powyższe decyzje zawarł w uzasadnieniu negatywną ocenę postępowania wyjaśniającego prowadzonego w trybie art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie podzielił stanowiska organów i wykładni zarówno zapisów uchwały, jak i art. 45 ustawy o ochronie przyrody wskazując, W ocenie sądu nie można jednak podzielić stanowiska, że planowana inwestycja jest sprzeczna z płynącymi zeń zakazami. Sąd zwrócił uwagę, że art. 45 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody stanowi wyliczenie zakazów w stosunku do zespołu przyrodniczo - krajobrazowego, które tworzą wyliczenie zamknięte. W tym zamkniętym wyliczeniu nie zamieszczono zakazu budowy obiektów. Powoduje to obowiązek wykazania, że realizacja konkretnej inwestycji narusza zakaz niszczenia, uszkadzania lub przekształcenia obiektu lub obszaru, trwale zniekształci rzeźbę terenu bądź spowoduje zmianę sposobu użytkowania ziemi. Sąd podniósł również, że projekt decyzji nie ostał uzgodniony z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, choć art. 64 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. nakłada obowiązek uzgodnienia w odniesieniu do obszarów, objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, zaś w art. 53 ust. 5 u.p.z.p. wyraźnie wskazano, że uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a., a dokonanie uzgodnienia jest obowiązkiem organu prowadzącego sprawę główną, tj. sprawę o wydanie decyzji o warunkach zabudowy Po ponownym zbadaniu przez organ I instancji zgodności przedmiotowej inwestycji z warunkami określonymi w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pierwsza decyzja organu I instancji została uchylona przez organ odwoławczy) organ I instancji ustalił, że warunek występowania "dobrego sąsiedztwa" należało uznać za spełniony, teren ma dostęp do drogi publicznej, projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, braku jest konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych. Natomiast z uwagi na położenie terenu inwestycji w granicach zespołu przyrodniczo-krajobrazowego " Źródła Neru", utworzonego powołaną wcześniej uchwałą Rady Miasta - projekt decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 53 ust.4 pkt 8 ustawy został przekazany do uzgodnienia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Ł. Istotne było bowiem wyjaśnienie przez organ uzgadniający, czy planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z regulacjami ustawy o ochronie przyrody, wynikającymi z ustanowienia ww. zespołu przyrodniczo-krajobrazowego, a w szczególności w kontekście obowiązujących na tym obszarze zakazów związanych z ochroną przyrody wprowadzonych ww. uchwałą Rady Miejskiej w Ł. w sprawie ustanowienia zespołu przyrodniczo-krajobrazowego. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. postanowieniem z dnia [...], nr [...] odmówił uzgodnienia przekazanego projektu decyzji o warunkach zabudowy, a w uzasadnieniu swego stanowiska wykazał, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne narusza zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 3 i 7 ww. uchwały, dotyczący uszkadzania i zanieczyszczania gleby oraz zmiany sposobu użytkowania ziemi. Stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. podtrzymane zostało przez organ nadrzędny tj. przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (postanowienie z dnia [...], nr [...]). Organ uzgadniające uznały, iż realizacja na użytkach rolnych zabudowy w postaci lokalizacji zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z urządzeniami budowlanymi (studnia głębinowa, lokalny system odprowadzenia ścieków) będą działaniem stanowiącym ingerencję w wierzchnią warstwę gleby (wykopanie fundamentów) i doprowadzą do jej uszkodzenia, a także zmienią sposób użytkowania ziemi (zmiana użytku ornego, łąki, pastwiska czy nieużytku na zabudowę mieszkaniową) i przekształcą obszar. Mając powyższe na uwadze organ I instancji przyjął, że skoro teren będący przedmiotem inwestycji znajduje się w granicach obszaru stanowiącego zespół przyrodniczo-krajobrazowy "Źródła Neru" i nie jest to inwestycja związana z prowadzeniem gospodarstwa rolnego (zabudowa siedliskowa czy zagrodowa) - to ustalenia zawarte w ww. uchwale mają zastosowanie w tej sprawie, a zatem budowa zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z urządzeniami budowlanymi będzie niezgodna z przepisami ustawy o ochronie przyrody. W związku z tym mając na uwadze to, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z przepisami odrębnymi, a więc nie zostały spełnione łącznie warunki określone przez ustawodawcę w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz że projekt decyzji został negatywnie uzgodniony z organem o którym mowa w art. 53 ust.4 pkt 8 tj. Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Ł. w odniesieniu do obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, organ I instancji, decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł R. Ł. zarzucając wydanej decyzji naruszenie art. 45 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody poprzez jego błędną interpretację i w konsekwencji uznanie, iż inwestycja w postaci zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na terenie położonym w Ł. przy ul. A [...] (działki nr 130/1 i 132/9) jest niezgodna z przepisami odrębnymi tj. przepisami o ochronie przyrody, jak również art. 5b ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez jego niezastosowanie, a także art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a. poprzez uznanie, iż ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji jest niezgodne z przepisami odrębnymi w sytuacji, gdy zarówno przepis art. 45 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody jak i treść § 3 ust. 1 pkt 7 uchwały Rady Miejskiej w Łodzi winien zostać zinterpretowany w powiązaniu z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267, w skrócie K.p.a.), art. 59, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 oraz 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012r., poz.647, powoływana także jako ustawa), utrzymało w mocy powyższą decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji Kolegium powołało się na fakt utworzenia zespołu przyrodniczo - krajobrazowego "Źródła Neru", co rodziło obowiązek uzgodnienia projektu decyzji dla przedmiotowej inwestycji z organem wymienionym w art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy. Zgodnie z tą normą prawną, w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 (czyli innych niż położone w granicach parku narodowego i jego otuliny) obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Następnie organ odwoławczy podniósł, iż RDOŚ w Ł. postanowieniem z dnia [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji planowanego przedsięwzięcia. Rozstrzygnięcie to po rozpatrzeniu zażalenia inwestora, zostało utrzymane w mocy przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...]. Ocenę zgodności planowanej inwestycji z regulującymi zakres uzgodnienia należało zdaniem Kolegium uznać za wiążące w sprawie. Mając powyższe na uwadze organ II instancji wyjaśnił, iż kwestie związane z ochroną przyrody, we wszystkich jej formach oraz aspektach, podlegają, na tle ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, procedurze uzgodnieniowej określonej w art. 53 ust. 4 pkt 7 i 8, w związku z ust. 5b i 5c oraz art. 64 ust. 1. Kolegium stwierdziło, iż w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy kwestie ograniczeń wynikających z ochrony przyrodniczej terenów, na których położona jest nieruchomość nie podlegają jednak badaniu przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, lecz są przedmiotem oceny w postępowaniu przed organem uzgadniającym. Jedynie taki organ (obecnie regionalny dyrektor ochrony środowiska) uprawniony jest do zajęcia stanowiska w kwestii ewentualnej ochrony przyrodniczej terenu (z wyjątkiem obszarów położonych w granicach parku narodowego i jego otuliny, co do których organem uzgadniającym jest dyrektor parku narodowego) i ograniczeń w zabudowie i zagospodarowaniu, a stanowisko to przybiera formę postanowienia, wydanego na podstawie art. 106 K.p.a.. W myśl art. 106 K.p.a., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ, a treść postanowienia uzgodnieniowego ma charakter wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne. Oznacza to, że organ wydający decyzję nie może we własnym zakresie oceniać zasadności tego stanowiska. Użyty w art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zwrot "po uzgodnieniu" rozumieć trzeba w ten sposób, że organ prowadzący postępowanie główne przygotowuje projekt rozstrzygnięcia, na którego podjęcie musi uzyskać przyzwolenie organu współdziałającego. Owo przyzwolenie lub jego brak winny opierać się na tych elementach przyszłego rozstrzygnięcia, które mieszczą się w zakresie właściwości współdziałającego organu. Brak zgody na pozytywne dla strony załatwienie sprawy musi oznaczać konieczność wydania decyzji negatywnej, chyba że w toku współdziałania między organami uda się wypracować taki wariant pozytywnego rozstrzygnięcia, który uzyska akceptację organu współdziałającego. Dopóki zatem postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, wiąże ono organ prowadzący postępowanie główne. W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo w tej sytuacji uznał, iż okoliczność uzyskania przez planowaną inwestycję negatywnego stanowiska organu uzgadniającego skutkować powinna odmową ustalenia dla niej warunków zabudowy. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do sądu administracyjnego wniósł pełnomocnik R. Ł., powołując się na zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a ponadto sprzeciwiając się stwierdzeniu, iż stanowisko organu administracji współdziałającego wyrażone w trybie art. 106 § 1 K.p.a. jest wiążące prawnie dla organu rozstrzygającego sprawę i w konsekwencji tego oparcie rozstrzygnięcia przede wszystkim na stanowisku Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Generalnego Dyrektora Środowiska. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 84 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zasadnym było zasięgnięcie wiadomości specjalnych w kwestii, czy i w jakim zakresie mogło dojść do naruszenia przepisów ustawy o ochronie przyrody, jak również dokonanie wykładni sprzecznej z art. 17 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i art. 1 zdanie pierwsze Protokołu l do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz niewłaściwą wykładnię w aspekcie zgodności z normami art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP i błędnym zastosowaniu art. 45 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody w sytuacji, gdy skarżący z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wystąpił w dniu 12 marca 2010r., a więc w czasie, gdy uchwała Rady Miejskiej w Łodzi nr XCI/1606/10 w sprawie ustanowienia zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "Źródła Neru" nie była jeszcze podjęta. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej: ustawą p.p.s.a. Z mocy art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 153 p.p.s.a. może dotyczyć tylko dwóch sytuacji. Pierwsza z nich związana jest z ewentualną zmianą stanu faktycznego, gdy w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy organ stwierdzi, że stan faktyczny uległ zasadniczej zmianie i jest odmienny od przyjętego przez sąd, druga sytuacja to zmiana stanu prawnego po wydaniu orzeczenia przez sąd (wyrok NSA w W-wie z dnia 11 kwietnia 2013r. w sprawie I OSK .1790/11, publ. Lex nr 1336324). Z takim odstępstwem spowodowanym zmianą okoliczności faktycznych po wydaniu orzeczenia mamy do czynienia w rozpoznanej sprawie. Sąd, uchylając niekorzystne dla skarżącego decyzje wyraził m.in. pogląd prawny co do zakresu ograniczeń i zakazów na terenach chronionego krajobrazu, poddając krytycznej analizie stanowisko i wykładnię zaprezentowaną przez organy. Przytoczono w uzasadnieniu szereg orzeczeń sądów administracyjnych dla poparcia poglądu, iż brak podstaw do stosowania w przypadku obszaru chronionego krajobrazu tak restrykcyjnych zakazów dotyczących zagospodarowania nieruchomości. Jednocześnie jednak sąd zwrócił uwagę, że organy zaniechały uzgodnienia projektu decyzji z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Przepis art. 64 ust. 1 w związku z art. 53 ust.4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z ze zm., dalej powoływanej jako u.p.z.p.) nakłada obowiązek uzgodnienia w odniesieniu do obszarów, objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, zaś w art. 53 ust. 5 u.p.z.p. wyraźnie wskazano, że uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a., a dokonanie uzgodnienia jest obowiązkiem organu prowadzącego sprawę główną, tj. sprawę o wydanie decyzji o warunkach zabudowy W toku ponownego rozpoznania wniosku inwestora organ uzupełnił ten brak postępowania wyjaśniającego. Jak wynika z akt administracyjnych, organ ochrony środowiska zarówno I, jak i II instancji nie uzgodniły inwestycji. Orzeczenie uzgadniające negatywnej treści jest ostateczne, nie zostało zaskarżone do sadu administracyjnego. Postępowanie uzgodnieniowe, aczkolwiek ma charakter służebny w stosunku do postępowania głównego, to kończy się wydaniem aktu, który podlega samodzielnemu zaskarżeniu do organu wyższej instancji i w konsekwencji na orzeczenie organu II instancji służy skarga do sądu administracyjnego. Nadto z uwagi na treść art. 126 k.p.a. postanowienia wydane na podstawie art. 106 k.p.a. podlegają wzruszeniu w trybach nadzwyczajnych. jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne i nie może być przez ten organ samodzielnie weryfikowany nawet wówczas, gdy postępowanie, w którym wydano postanowienie uzgodnieniowe, obarczone jest wadami proceduralnymi. Ewentualna weryfikacja postanowień uzgodnieniowych nie może być dokonywana przez organ prowadzący postępowanie główne, a ich naruszenie w przypadku braku możliwości wniesienia zażalenia może nastąpić w trybach nadzwyczajnych (Wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 3 grudnia 2010 roki, II SA/Rz 625/10, LEX nr 754651, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 lutego 2012 roku IV Sa/Po 1008/11 Organy współdziałające w wykonywaniu swoich uprawnień są organami równorzędnymi z organem prowadzącym postępowanie główne, posiadającymi samodzielne autonomiczne kompetencje do wyrażania stanowiska w akcie uzgadniającym ( wyrok WSA w Olsztynie z dnia 9 września 2010 r., II SA/Ol 655/10, LEX nr 754019). Jednocześnie kwestie ograniczeń wynikających z ochrony przyrodniczej terenów, na których położona jest nieruchomość mająca zostać objęta decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli są przedmiotem oceny w postępowaniu uzgodnieniowym, nie podlegają badaniu przez organ wydający tę decyzję. Tereść postanowienia uzgodnieniowego wydanego w trybie art. 106 k.p.a. jest wiążąca dla organu przekajacego (WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 7 marca 2012 r., II SA/Gd 5/12,publ. LEX nr 1128218 ). Powyższe oznacza, że z chwilą rozpoznania przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] zażalenia skarżącego na postanowienie RDOŚ, organ wydający decyzję w sprawie warunków zabudowy nie mógł tych warunków ustalić. Sprzeciwia się temu treść ostatecznego postanowienia uzgadniającego. Nieskorzystanie przez skarżącego z zaskarżenia postanowienia GDOŚ wyklucza możliwość pozytywnego załatwienia sprawy o ustalenie warunków zabudowy. Ponadto z istoty uzgodnienia wydawanego w trybie art. 106 k.p.a. wynika, że rozstrzygnięcie to nie może zostać skutecznie wzruszone w postępowaniu sądowo administracyjnym wszczętym ze skargi na decyzję w postępowaniu głównym. Należy podzielić stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, iż postanowienie uzgadniające nie jest w rozumieniu art. 135 p.p.s.a. aktem podjętym w granicach danej sprawy, której dotyczy skarga wniesiona od decyzji kończącej postępowanie główne ( tak NSA w wyroku z dnia z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie II OSK 922/06, publ. LEX nr 340121). Istnienie w obrocie prawnym tego aktu stanowi też nową sytuację prawną, która powoduje, że sąd, oceniając skargę nie może uwzględnić poglądu prawnego wyrażonego przez sąd rozpoznający wcześniejsze decyzje w niniejszej sprawie, a związanego z interpretacją zakresu ochrony obszarów chronionego krajobrazu i związanych z tym zakazów zagospodarowania nieruchomości na tym obszarze. Nietrafny jest zatem zarzut skargi, iż postanowienie uzgodnieniowe w niniejszej sprawie nie miało charakteru wiążącego. Jak wynika z cytowanych orzeczeń, akcentujących samodzielność i odrębność postępowania uzgodnieniowego, postanowienie wydane w trybie art. 106 k.p.a., organ wydający decyzję kończącą postępowanie główne jest związany treścią postanowienia uzgodnieniowego. Nie może też odnieść skutku zarzut naruszenia art. 84 k.p.a., o którym świadczyć ma niezasięgnięcie opinii specjalisty dla ustalenia, czy i w jakim zakresie mogło dojść do naruszenia przepisów ustawy o ochronie przyrody. To są kwestie rozstrzygane przez organy orzekające w sprawie, zwłaszcza właśnie przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska, którego zadaniem jest zbadanie istotnego i niezbędnego zakresu ochrony przyrody w danej sprawie. To w jego kompetencjach leży rozstrzyganie o zgodności bądź nie, danego zamierzenia inwestycyjnego z istniejącym środowiskiem i o dopuszczalnym stopniu ingerencji w to środowisko. Skarżący nie wyjaśnił zarzutu dokonania wykładni sprzecznej z art. 17 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i art. 1 zdanie pierwsze Protokołu l do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Nie sprecyzował też naruszenia art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP. Nie sposób natomiast nie przyznać racji R. Ł., gdy zarzuca organom, że gdyby postępowanie z jego wniosku było prowadzone było sprawnie, organ orzekałby w innym stanie prawnym i miałby on szansę na uzyskanie decyzji pozytywnej. Złożył bowiem wniosek pięć miesięcy przed utworzeniem obszaru chronionego krajobrazu. Organy zatem, dochowując zasad sprawności i szybkości postępowania orzekałyby w innym stanie prawnym. Tymczasem przedłużające się postępowanie wyjaśniające, szereg błędów proceduralnych organu I instancji przedłużało czas oczekiwania na rozstrzygniecie. Spowodowało to ostatecznie orzekanie w innym stanie prawnym. Jednakże powyższe wady wcześniejszego postępowania wyjaśniającego nie mogą mieć wpływu na obecne rozstrzygnięcie. Organ bowiem zobligowany jest orzekać na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania rozstrzygnięć. W dacie orzekania zaś organy dysponował Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, wiążącym w sprawie i stanowiącym przeszkodę do ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji z mocy art. 61 ust.1pkt. 5 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. Powyższe uwagi przesądzają o braku podstaw do uwzględnienia skargi. Wobec tego sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. B.A.