II SA/Łd 618/11

Dnia 22 lipca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant Asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2011 roku sprawy ze skargi J. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej Plus GSM 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego J. D. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta [...], decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 46 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006r. nr 156, poz. 1118, ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił A Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej A, składającej się z wieży telekomunikacyjnej z fundamentami, konstrukcji wsporczych anten, dróg kablowych, kontenera technologicznego wraz z fundamentem, wewnętrznej elektrycznej linii zasilającej, projektowanych w R. przy ul. A 5, na działkach nr [...] i [...], położonych w obrębie [...] (kategoria obiektu XXIX). W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że Prezydent Miasta R. w dniu [...] wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, dotyczącą budowy stacji bazowej telefonii komórkowej A, w której określił sposób zagospodarowania działki w R. przy ul. A 5 oznaczonej numerem [...], tj. pod budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, obejmującej budowę wieży z projektowanymi antenami nadawczo - odbiorczymi, kontenerem ze sprzętem sterującym i infrastrukturą techniczną. Zatem Starosta [...], jako organ administracji architektoniczno – budowlanej, jest związany decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W załączonej do wniosku o pozwolenie na budowę kwalifikacją przedsięwzięcia, jej autor - dr inż. M. P. - specjalista w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko, wskazał, że wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania w odległości do 150m dla anten BSA1012 i 70m dla anten BSA1008 nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. W dniu 19 stycznia 2011r. S. M. złożyła pismo, w którym wniosła o wyjaśnienie kwestii związanych z prowadzonym postępowaniem w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę oraz przedmiotową inwestycją, tj.: - wyjaśnienie rozbieżności dotyczącej lokalizacji inwestycji, czy jest to tylko działka nr [...], w obrębie [...],czy to są działki [...] i [...], w obrębie [...]. - wyjaśnienie, dlaczego inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę obejmujący działki nr [...] i [...], skoro dla działki [...] nie wydano decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, - czy dla działki [...] została również przeprowadzona kwalifikacja przedsięwzięcia i czy inwestor załączył ją do wniosku, - wyjaśnienie rozbieżności między określeniem przedmiotu inwestycji - w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest to: "budowa stacji bazowej A składająca się z wieży z projektowanymi antenami nadawczo - odbiorczymi, kontenerem ze sprzętem sterującym i infrastrukturą techniczną" na działce [...], obr. [...] w R., inwestor natomiast wnioskuje o pozwolenie na budowę "stacji bazowej A składającej się z wieży telekomunikacyjnej z fundamentami, konstrukcji wsporczych anten, dróg kablowych, kontenera technologicznego wraz z fundamentem, wewnętrznej elektrycznej linii zasilającej" na działkach [...], [...], obr. [...] w R. Organ pierwszej instancji podniósł, że decyzja Prezydenta Miasta R. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] określa sposób zagospodarowania działki nr [...] pod budowę wieży z projektowanymi antenami nadawczo - odbiorczymi, kontenerem ze sprzętem sterującym i infrastrukturą techniczną. Wniosek A Spółki Akcyjnej dotyczy pozwolenia na budowę stacji bazowej A składającej się z wieży telekomunikacyjnej z fundamentami konstrukcji wsporczych anten, dróg kablowych, kontenera technologicznego wraz z fundamentem, wewnętrznej elektrycznej linii zasilającej na działkach nr [...] i [...]. Projekt budowlany dotyczy natomiast całego zamierzenia inwestycyjnego, którym jest również wewnętrzna linia zasilająca i jako linia ze złączem kablowo - pomiarowym zaliczana jest do przyłącza energetycznego, którego budowa nie wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Linia ta zaprojektowana została częściowo na działce o nr ewid. [...]. Z uwagi na fakt, iż stosownie do treści art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego, dlatego też działka nr [...] znalazła się we wniosku o pozwolenie na budowę oraz załączonym do niego projekcie budowlanym. Kwalifikacja przedsięwzięcia została opracowana dla inwestycji znajdującej się na działce o numerze [...]. Projektowana linia za złączem kablowo – pomiarowym, jako element przyłącza energetycznego, nie jest inwestycją, dla której konieczne jest opracowanie takiej kwalifikacji. Objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestycja, polegająca na budowie stacji bazowej A składającej się z wieży telekomunikacyjnej z fundamentami, konstrukcji wsporczych anten, dróg kablowych, kontenera technologicznego wraz z fundamentem, wewnętrznej elektrycznej linii zasilającej, w całości zawiera się w inwestycji określonej we wskazanej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Określone we wniosku inwestora fundamenty wieży i kontenera są nieodzowną częścią tych obiektów. Drogi kablowe stanowią infrastrukturę techniczną. Wewnętrzna linia zasilająca oraz konstrukcje wsporcze anten nie wymagają ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy i stanowią infrastrukturę techniczną niezbędną do funkcjonowania stacji bazowej telefonii komórkowej. W konkluzji Starosta [...] stwierdził, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeśli inwestor spełnił wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tejże ustawy. Inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo od warunków technicznych dotyczących usytuowania budowli w sąsiedztwie linii kolejowych określonych w art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym (tekst jedn. Dz.U. z 2007r. nr 16, poz. 94, ze zm.). Zgoda B Spółki Akcyjnej w Ł. z dnia 7 kwietnia 2010r. zawiera informację, iż odstępstwo to nie spowoduje zagrożenia ludzi lub bezpieczeństwa mienia oraz bezpieczeństwa i prawidłowego ruchu kolejowego, a także nie zakłóca działania urządzeń służących do prowadzenia ruchu kolejowego. Z uwagi na spełnienie wymagań określonych w ustawie o transporcie kolejowym, postanowieniem z dnia [...] Starosta [...] wyraził zgodę na odstępstwo. Pozwolenie na budowę zostało wydane inwestorowi, który złożył wniosek o pozwolenie na budowę w terminie ważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto stronom zapewniono udział w każdym stadium postępowania: zawiadomiono o wszczęciu postępowania, umożliwiono również wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań przed wydaniem niniejszej decyzji. Od powyższej decyzji odwołania wnieśli J. D. oraz S. M. Odwołujący się podtrzymali zarzuty podnoszone dotychczas w postępowania, zarzucając dodatkowo naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. nr 120, poz. 1133 ze zm.), poprzez nieprzeprowadzenie badań geologicznych gruntu. Wskazali przy tym, że teren planowanej inwestycji graniczy z terenami o charakterze bagiennym, a kiedyś sam miał taki charakter. W projekcie zagospodarowania działki brak jest opracowania zmian ukształtowania terenu, wymogów dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji i użytkowania, zdrowotnych oraz ochrony przed promieniowaniem i zakłóceniami elektrycznymi. Ponadto naruszono art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 7, art. 10 i art. 77 K.p.a., bowiem decyzję z dnia [...] doręczono jedynie 11 osobom i instytucjom, pomijając m.in. C - właściciela działki [...], A. W. i innych mieszkańców tej części ulicy A. Jest to o tyle ważne, że planowana inwestycja wpłynie na ich sytuację jako właścicieli nieruchomości, gdyż uniemożliwi im w przyszłości, np. budowę budynków o znacznych rozmiarach i ograniczy ich wysokość. Nie będzie można rozbudowywać istniejących domów mieszkalnych ponad określoną wysokość. Starosta [...] nie zwrócił uwagi, iż w sąsiedztwie (bliskiej odległości) spornej inwestycji znajdują się już dwie inne anteny. W sporządzonym raporcie nie odniesiono się do kwestii łącznego oddziaływania stacji bazowych (nakładanie się fal). J. D. poinformował także, że toczy się sprawa w o stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w Urzędzie Miasta R. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo od przepisów art. 53 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym, bowiem przedmiotowa wieża nie spełniała wymogu odległości 10 m od granicy obszaru kolejowego. Składając wniosek w sprawie o uzyskanie pozwolenia na budowę inwestor przedłożył ostateczną decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...], która w dalszym ciągu znajduje się w obrocie prawnym i jest wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę. Zarzut naruszenia art. 55 ustawy Prawo budowlane dotyczy naruszenia art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717, ze zm.), a nie ustawy Prawo budowlane. Przepis ten stanowi o tym, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Powyższe oznacza, iż ostateczna decyzja z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, dopóki jest w obrocie prawnym, wiąże organy administracji architektoniczno - budowlanej. Z opracowania "Kwalifikacja przedsięwzięcia" wynika, iż na podstawie przeprowadzonej kwalifikacji dla stacji bazowej A stwierdzono, że wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania w odległości do 150 m dla anten BSA1012 i 70 m dla anten BSA1008 nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. W opracowaniu tym opisano teren pod projektowaną stacją oraz jej podstawowe parametry. Następnie dokonano kwalifikacji przedsięwzięcia, zestawiając parametry stacji w tabeli oraz w formie graficznej na mapie terenu. W projekcie budowlanym znajduje się analiza pt.: "Kwalifikacja Przedsięwzięcia", sporządzona przez specjalistę w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko, z której wynika, iż stacja bazowa w przedstawionej konfiguracji nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i należy do przedsięwzięć, dla których nie jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto z opracowania tego wynika, iż bezpośrednie otoczenie stacji stanowią głównie wolnostojące budynki przemysłowo - gospodarcze nie przekraczające 6 m wysokości. W odległości około 90 m w az. 290 jest budynek gospodarczy o wysokości 5 m oraz w odległości ponad 120 m o wysokości 6 m. Pozostałe budynki znajdują się poza osiami wiązek promieniowania anten. W projekcie budowlanym znajduje się także opracowanie pt. "Charakterystyka ekologiczna i zagrożenia dla środowiska", z którego wynika, iż określony na podstawie obliczeń i analizy przewidywanych rozkładów pól elektromagnetycznych zasięg obszaru, dla którego poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego jest większy niż 0,1 W/m2 wystąpi tylko i wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi, nie wprowadzając ograniczeń w sposobie korzystania z terenów przyległych do granic inwestycji, co pozwala wnioskować o zrezygnowanie z tworzenia obszarów ograniczonego użytkowania w drodze formalnych zapisów. Dlatego też zarzut dotyczący negatywnych oddziaływań inwestycji na zainstalowane w bliskim sąsiedztwie medyczne urządzenia elektroniczne, a także policji i PKP, które winny gwarantować szeroko rozumiane bezpieczeństwo, nie znajduje uzasadnienia. Ustosunkowując się do kwestii nieprzeprowadzenia badań geologicznych gruntu organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, projekt budowlany powinien zawierać w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno - inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Uzależnienie opracowania dokumentacji geologiczno – inżynierskiej "od potrzeb" oznacza, że powinna być ona opracowana wówczas, gdy projektant uzna to za konieczne, co może być umotywowane przeznaczeniem i skalą projektowanego obiektu, w szczególności wysokim stopniem skomplikowania konstrukcji i jej współpracy z podłożem gruntowym, przy braku dostatecznych danych o strukturze gruntu i stosunkach wodnych. Bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostają okoliczności związane z oddziaływaniem pól elektromagnetycznych przez istniejące już stacje bazowe. Należy bowiem zauważyć, że stosownie do obowiązujących przepisów (§ 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397), nawet dla przedsięwzięć mogących znacząco bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Ponadto planowane przedsięwzięcie nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, w związku z tym dla jego podjęcia nie jest wymagane także uzyskanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że bezsprzecznie z projektu budowlanego wynika, iż przewidywany obszar występowania pól elektromagnetycznych o wartościach przekraczających 0,1 W/m2 nie obejmuje działek skarżących. Z analizy kwalifikacji przedsięwzięcia opracowanej przez specjalistę wynika, że zasięg obszarów, dla których przekroczony może być poziom pól elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego, wystąpi tylko i wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi, nie wprowadzając ograniczeń w sposobie korzystania z terenów przyległych, co pozwala na zrezygnowanie z tworzenia obszarów ograniczonego użytkowania w drodze formalnych zapisów. Podsumowując powyższe Wojewoda [...] stwierdził, iż inwestor przedłożył postanowienie Starosty [...] z dnia [...], którym uzyskał zgodę na odstępstwo od przepisów art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym. Projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją jest kompletny i posiada wymagane uzgodnienia. Wykonany został przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane. Zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane projektanci i sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego, oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestycja nie koliduje z decyzją Prezydenta Miasta R. z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powyższą decyzję J. D. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, podtrzymując zarzuty zawarte w odwołaniu. Skarżący dodatkowo wskazał, że organy obu instancji nie zwróciły należnej uwagi na niespełnienie przez stronę nałożonego w decyzji z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego obowiązku ograniczenia występujących ewentualnych uciążliwości do granic własności w sytuacji, gdy niekorzystne działanie inwestycji przekracza granice nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądu w rozpatrywanej sprawie jest zgodność z prawem decyzji Wojewody [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej składającej się z wieży telekomunikacyjnej z fundamentami, konstrukcji wsporczych anten, dróg kablowych, kontenera technologicznego wraz z fundamentem, wewnętrznej elektrycznej linii zasilającej (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). W myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010r. nr 243, poz. 1623 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym zarówno w dacie złożenia rozpatrzonego przez organ administracji architektoniczno - budowlanej wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę (z dnia 4 maja 2010r.), jak w dacie wydania zaskarżonej decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Pozwolenie na budowę może być natomiast wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów (art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane). W myśl art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. wskazanej wyżej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku ... (tekst jedn. - Dz.U. z 2008r. nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej u.o.ś.i.o.ś., przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ustawodawca obligatoryjnie wymaga w przypadku realizacji planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1, tj. w sytuacji, gdy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W tym ostatnim przypadku postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 u.o.ś.i.o.ś.). Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.o.ś.i.o.ś.). Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, co wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.ś.i.o.ś. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 3 u.o.ś.i.o.ś.). Organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę nie może jednak we własnym zakresie przeprowadzić postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.ś.i.o.ś. ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, natomiast w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w przypadku, o którym mowa w art. 88 ust. 1. W ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ przedstawia stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko W stanowisku tym, właściwy organ stwierdza konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, biorąc pod uwagę w szczególności następujące okoliczności: 1) posiadane na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dane na temat przedsięwzięcia nie pozwalają wystarczająco ocenić jego oddziaływania na środowisko; 2) ze względu na rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia oraz jego powiązania z innymi przedsięwzięciami istnieje możliwość kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie; 3) istnieje możliwość oddziaływania przedsięwzięcia na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody (art. 82 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 u.o.ś.i.o.ś.). Ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowiska, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, przeprowadza regionalny dyrektor ochrony środowiska (art. 61 ust. 3 u.o.ś.i.o.ś.). Zasadą jednakże jest, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia (art. 73 ust. 1 u.o.ś.i.o.ś.), także w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 88 ust. 1 pkt 1 u.o.ś.i.o.ś.). W przypadku, gdy organ administracji architektoniczno - budowlanej stwierdzi, że realizacja inwestycji objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę może stanowić przedsięwzięcie mogące zawsze lub potencjalnie oddziaływać znacząco na środowisko, winien domagać się od inwestora przedłożenia postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 2 u.o.ś.i.o.ś., z którego wynikałby brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na taką możliwość wskazują również unormowania zawarte w art. 32 ust. 3 i art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zostały natomiast określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397), wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 60 u.o.ś.i.o.ś. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a – d i § 3 ust. 1 pkt 8 lit. a – g tego rozporządzenia kryteriami decydującymi o kwalifikacji przedsięwzięcia, będącego instalacją radiokomunikacyjną, radionawigacyjną i radiolokacyjną, z wyłączeniem radiolinii, emitującą pole elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300000 MHz do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko są określone w tym rozporządzeniu: równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczych anten oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny, przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. W myśl § 3 ust. 2 pkt 3 tego rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. W poprzednio normującym te kwestie rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573 ze zm.), które zgodnie z art. 173 u.o.ś.i.o.ś. obowiązywało do czasu wydania wskazanego rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010r., kryteria kwalifikujące instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko również stanowiły określone w tym rozporządzeniu moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny (§ 2 ust. 1 pkt 7 lit. a – d oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. a – g). Tymczasem w znajdującym się w aktach sprawy opracowaniu zatytułowanym "Kwalifikacja przedsięwzięcia" z maja 2008r. wskazano jedynie, że projektowana stacja bazowa pracować będzie w systemie GSM 900, GSM 1800, UMTS i docelowo składała się będzie z następujących elementów: wieża antenowa: stacja ta zlokalizowana jest na stalowej wieży kratowej o wysokości 40,5 m, anten sektorowych (panelowych) BSA 1012 (3 szt.) i BSA 1008 (3 szt.) po jednej antenie w sektorze 60o, 190o i 290o, zawieszonych odpowiednio na poziomie + 34,0 i + 31,0 m n.p.t. (str. 3). W opracowaniu tym stwierdzono, iż "wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania w odległości 150 m dla anten BSA 1012 i 70 m dla anten BSA 1008 nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi". W znajdującej się w projekcie zagospodarowania terenu "Charakterystyce ekologicznej i zagrożeniach do środowiska" stwierdzono, że określony na podstawie obliczeń i analizy przewidywanych rozkładów pól elektromagnetycznych zasięg obszaru, dla którego poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego jest większy niż 0,1 W/m2, pozwala stwierdzić, że wystąpi on tylko i wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi nie wprowadzając ograniczeń w sposobie korzystania z terenów przyległych do granic inwestycji". Na tej też podstawie organy administracji architektoniczno - budowlanej samodzielnie ustaliły, że projektowana stacja bazowa nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i należy do przedsięwzięć, dla których nie jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie sądu, w świetle przedstawionych wyżej uwag, to zdecydowanie zbyt mało, by móc w przypadku tego rodzaju inwestycji jednoznacznie stwierdzić brak potrzeby przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, tym bardziej, że jak już wyżej wskazano, organy administracji architektoniczno - budowlanej nie posiadają takich uprawnień. Na podstawie akt sprawy nie można w sposób nie budzący wątpliwości stwierdzić, jakie są parametry techniczne projektowanej stacji bazowej, w tym częstotliwość emitowanych przez sześć anten sektorowych pól elektromagnetycznych oraz moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla każdej z nich i w jakiej odległości od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Nie wyjaśniono zresztą i nie udokumentowano w odpowiedni sposób, na czym oparto ustalenia dotyczące "miejsc dostępnych dla ludności". W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczono wprawdzie znajdujący się w opracowaniu "Kwalifikacja przedsięwzięcia" - "Opis sąsiedztwa stacji bazowej w odległości maksymalnego zasięgu (wynikający z zakwalifikowania przedsięwzięcia zgodnie z Rozporządzeniem) od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania każdej anteny", lecz samodzielnych ustaleń w tej kwestii organy administracji nie poczyniły, a przynajmniej ich nie udokumentowały. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że formy działalności ludzkiej są bardzo zróżnicowane i dostępność dla ludzi określonych miejsc może się wiązać z różnorodnym sposobem ich wykorzystywania. Z akt sprawy nie wynika, aby inwestor był właścicielem wszystkich nieruchomości znajdujących się wzdłuż osi głównych zasięgu wiązek promieniowania anten. Z prawem własności do określonej nieruchomości łączy się natomiast prawo własności do przestrzeni nad tą nieruchomością. Społeczno - gospodarcze przeznaczenie nieruchomości jest związane z nieskrępowanym z niej korzystaniem. Ustalenie, że oddziaływanie anten rozciąga się na tereny nieruchomości nie stanowiących własności inwestora, oznacza więc potencjalne ograniczenie swobody ich właścicieli i stanowi uciążliwość. Poza tym nawet przyjęcie, że inwestycja nie oddziałuje znacząco na środowisko i że zasięg zagrożeń powodowanych przez emisję fal elektromagnetycznych nie będzie na środowisko oddziaływał negatywnie, nie oznacza, że zagrożenia takie w ogóle nie występują, w szczególności na nieruchomościach sąsiadujących z terenem inwestycji. Obszar oddziaływania obiektu to także teren, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa. O obszarze oddziaływania obiektu za każdym razem będą decydowały indywidualne cechy obiektu budowlanego, jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu, a w procesie zmierzającym do jego wyznaczenia nie chodzi jedynie o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu, lecz także o możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora w związku z zamierzeniem budowlanym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 marca 2008r., sygn. akt II SA/Gl 348/07 – dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Poza tym emisja takich fal nie jest i nie może być jedyną przesłanką oceny oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Oddziaływanie to może wynikać z innych przyczyn, utrudniając korzystanie z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2007r., sygn. akt VII SA/Wa 1129/06 – dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zresztą nawet gdyby rzeczywiście okazało się, że szkodliwe oddziaływanie inwestycji występuje jedynie na wysokościach niedostępnych dla ludzi, to i tak w określonych odległościach od urządzeń stacji bazowej należy się liczyć z koniecznością ograniczeń w możliwościach rozbudowy istniejących budynków, a w przypadku budowy nowych - z koniecznością ograniczenia ich wysokości. To zaś wiąże się z ograniczeniami praw własności właścicieli nieruchomości, na teren których oddziaływanie inwestycji istnieje. Ocena wpływu konkretnej inwestycji na otoczenie obejmuje bowiem cały wachlarz zagadnień związanych z oddziaływaniem obiektu na nieruchomości znajdujące się w jego otoczeniu. Należy więc przyjąć, że o ile istnieje możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie, biorąc pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu i sposób zagospodarowania terenu otaczającego inwestycję, osoby legitymujące się tytułem prawnym do działek położnych na tak wyznaczonym obszarze oddziaływania obiektu, są stroną postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę. Zupełnie oddzielnym zagadnieniem jest, czy artykułowane przez te osoby zarzuty w stosunku do projektowanej inwestycji, są usprawiedliwione z punktu widzenia obowiązujących norm prawnych. Jednakże weryfikacja tych zarzutów może odbywać się wyłącznie w toku postępowania, przy zapewnieniu właścicielom, użytkownikom wieczystym lub zarządcom nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania obiektu czynnego udziału w postępowaniu. Analogiczne stanowisko zajął już zresztą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 25 marca 2011r., sygn. akt II SA/Łd 45/11 (dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie bez znaczenia jest wynikająca z dokumentacji projektowej okoliczność, iż projektowane jest umiejscowienie anten sektorowych po dwie w azymutach 60o, 190o i 290o. W takim bowiem przypadku nie można wykluczyć, że parametry poszczególnych anten sektorowych będą musiały być zsumowane w celu dokonania oceny rzeczywistych wartości ich zasięgu oddziaływania. Należy też stwierdzić, iż brak jest w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należytego odniesienia się do podnoszonej w toku postępowania odwoławczego kwestii nieuwzględnienia przez organ pierwszej instancji okoliczności lokalizacji w sąsiedztwie spornej inwestycji dwóch innych anten oraz braku odniesienia się w dokumentacji projektowej do kwestii łącznego ich oddziaływania (nakładania się fal). Z akt sprawy nie wynika, aby organ odwoławczy poczynił w tym zakresie jakiekolwiek ustalenia faktyczne. W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek danych dotyczących charakterystyki dwóch pozostałych stacji bazowych, a zwłaszcza emitowanych przez nie pól elektromagnetycznych oraz mocy promieniowana poszczególnych anten stacji. Do tych kwestii nie odniesiono się w ogóle w przedłożonej dokumentacji projektowej. Dane dotyczące gęstości pól emitowanych przez anteny istniejącej w sąsiedztwie stacji bazowej nie zostały opisane i uwzględnione ani w opracowaniu "Kwalifikacja przedsięwzięcia", ani też w "Charakterystyce ekologicznej i zagrożeniach do środowiska", znajdującej się w projekcie zagospodarowania terenu. W tej sytuacji nie jest możliwe stwierdzenie, czy okoliczność ta mogła mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, czy też nie. Konieczność dokonania ustaleń, czy istnieje możliwość kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wynika zresztą z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b i art. 82 ust. 2 pkt 2 u.o.ś.i.o.ś. Uznanie przez organ odwoławczy tej okoliczności za niemającą znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, z powołaniem się wyłącznie na przytoczone wyżej unormowania rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010r., jest więc z pewnością niewystarczające. Zastrzeżenia w rozpatrywanej sprawie wzbudza nadto sposób ustalenia przez organy administracji stron postępowania. Można się jedynie domyślać, iż podstawę tych ustaleń stanowiła znajdująca się w aktach sprawy mapa o nieustalonej skali, na której wyrysowano kolorem czerwonym okrąg wokół punktu mającego zapewne stanowić miejsce lokalizacji planowanej inwestycji oraz naniesiono za pomocą ołówka linie wyznaczające promień tego okręgu, co do których można wysnuć przypuszczenie, że mają one odpowiadać widokowi osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w rzucie poziomym na planie otoczenia stacji znajdującym się w opracowaniu "Kwalifikacja przedsięwzięcia". Mapa ta nie zawiera jednak żadnych objaśnień, co do tego, co na niej naniesiono. Brak jest też podpisu autora tych rysunków. Jeżeli jednak przyjąć, że na mapie tej zaznaczono kolorem czerwonym obszar oddziaływania obiektu, to i tak na podstawie akt sprawy nie można stwierdzić, czy wszystkie podmioty, którym w myśl art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane przysługiwał przymiot strony w sprawie pozwolenia na budowę, a więc oprócz inwestora - właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, miały zapewniony czynny udział w tym postępowaniu. Organy administracji nie udokumentowały bowiem w dostateczny sposób tego, kto jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą wszystkich nieruchomości znajdujących się w okręgu zaznaczonym na mapie. Poza tym zwrócić trzeba uwagę na to, że w decyzji z dnia [...] Prezydent Miasta R. ustalił lokalizację dla inwestycji celu publicznego dla stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w R. przy ul. A 5, obręb [...]. Określając sposób zagospodarowania terenu organ ten wskazał, iż inwestycja ta obejmuje wieżę z projektowanymi antenami nadawczo - odbiorczymi, kontenerem ze sprzętem sterującym i infrastruktura techniczną. Stacja bazowa składa się z konstrukcji nośnej anten wraz z antenami i kontenera blaszanego, w którym zainstalowany sprzęt radiowy. Do konstrukcji nośnej, zainstalowanej na wzniesionej wieży stalowej o wysokości około 41 m npt., przymocowane są anteny sektorowe, panelowe o wysokości około 3,0 m każda. Dodatkowo na konstrukcji nośnej instaluje się paraboliczne anteny linii radiowych o średnicy od 0,6 do 2,8 m. Anteny połączone są ze sprzętem radiowym umieszczonym w pomieszczeniu kontenerowym w sąsiedztwie wieży. Określając wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich Prezydent Miasta R. wskazał, iż planowana inwestycja nie może powodować ograniczenia użytkowania terenów sąsiednich zgodnie z ich przeznaczeniem poprzez ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowaniem, zapylenie, itp. - ewentualne uciążliwości należy ograniczyć do granic własności. W świetle przedstawionych wyżej uwag zastrzeżenia wzbudzają ustalenia organów dotyczące oceny zgodności projektowanej inwestycji z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego w kontekście określonego w niej warunku ograniczenia uciążliwości do granic własności oraz zakazu powodowania ograniczenia użytkowania terenów sąsiednich zgodnie z ich przeznaczeniem poprzez ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowaniem, zapylenie. Należy poza tym zwrócić uwagę, że już w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] Prezydent Miasta R. dokonał kwalifikacji projektowanej inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie cytowanego wyżej rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004r. W rozpatrywanej sprawie organy administracji architektoniczno - budowlanej w oparciu o przedłożoną przez inwestora dokumentację poczyniły jednakże odmienne ustalenia w tym zakresie. Jak zaś zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 grudnia 2009r., sygn. akt II OSK 1923/08 (dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, Lex nr 582864) związanie decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego organu wydającego pozwolenie na budowę, wynikające z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) nie polega na tym, że organ ten jest zobowiązany wydać decyzję, dla której ustalono lokalizację. Związanie to oznacza, że nie może wydać pozwolenia na budowę dla inwestycji, której warunki nie odpowiadałyby warunkom ustalonym w tej decyzji. Jeżeli zaś tym warunkom inwestor w projekcie budowlanym nie sprosta, to organ administracji architektoniczno - budowlanej odmówi udzielenia pozwolenia na budowę. Powyższe uchybienia uzasadniają postawienie zarzutu naruszenia przez organy administracji art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz przedwczesnym czynią wniosek organów administracji, że spełnione zostały wymogi art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, co uzasadniać miało wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w myśl jej art. 35 ust. 4. Rozpoznając sprawę ponownie organy administracji wezmą pod uwagę przedstawioną wyżej ocenę prawną oraz uzupełnią materiał dowodowy we wskazanym przez sąd zakresie, w szczególności mając na względzie konieczność jednoznacznego ustalenia parametrów technicznych planowanej inwestycji, co pozwoli dokonać ustaleń, co do zasięgu jej oddziaływania oraz kręgu stron. Rozważą także przeprowadzenie w niniejszym postępowaniu bądź odrębnym postępowaniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz spełnienie przez planowaną inwestycję wymogów określonych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w szczególności pod kątem spełnienia określonych w tej decyzji wymogów dotyczących ochrony interesów trzecich. W tym stanie rzeczy na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji. W przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji oraz o kosztach postępowania rozstrzygnięto odpowiednio - po myśli art. 152 oraz art. 200, art. 205 § 2 i 3 tej ustawy w związku z § 2 ust. 1 i 2 oraz § 18 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.). A.D.