II SA/Łd 631/08

Dnia 18 marca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Grzegorz Szkudlarek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA: Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędzia WSA: Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2009 roku przy udziale --- sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]); 2. przyznaje adwokatowi M. K. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A, kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych, obejmującą podatek od towarów i usług oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych, stanowiącą opłatę skarbową od pełnomocnictwa, łącznie kwotę 309,80 (trzysta dziewięć i 80/100) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokatowi M. K. z funduszów Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] roku, Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania I. C. oraz M. B. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku, Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych organ I instancji decyzją z dnia [...] roku ustalił dla inwestora – M. K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie formy dachu od strony ogrodu, segmentu mieszkalnego jednorodzinnego w zespole zabudowy szeregowej, przewidzianej do realizacji na działce Nr ewid. [...], obręb [...] położonej w Ł. przy ul. O. Nr [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 59 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2 oraz art. 61 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że działka objęta zamierzeniem inwestycyjnym znajduje się na terenie, dla którego nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatem określenie sposobu zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Decyzję o warunkach zabudowy, jak podał organ, opracowano na podstawie wykonanej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla obszaru analizowanego, odnoszącej się do terenu i przedmiotu, których decyzja dotyczy. Organ uznał, że spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odwołaniu od powyższej decyzji M. B. wywodziła, że w wyniku dotychczas realizowanych prac budowlanych na działce inwestora doznała określonych szkód. Nadto, wskazała na nieprawidłowości w prowadzeniu robót budowlanych przez inwestora. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] roku utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i opisał merytoryczne przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy określone w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto, organ wskazał, że w sprawie na podstawie art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zgodnie z regułami postępowania dowodowego, organ I instancji dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Następnie organ opisał ustalenia analizy wskazując, że planowana inwestycja spełnia wymagania określone w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że kwestia wcześniejszych samowoli budowlanych i szkód urządzonych przez inwestora, nie jest przedmiotem postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Ewentualne roszczenia odszkodowawcze strona może egzekwować na drodze postępowania przed sądem powszechnym. W skardze na powyższą decyzję M. B. podniosła argumenty analogiczne do wskazanych w odwołaniu, a dotyczące negatywnego wpływu planowanej inwestycji na stan techniczny jej budynku. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż wskazane w jej treści. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W stanie faktycznym sprawy inwestor wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie formy dachu segmentu mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej. Na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z przepisem art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z właściwymi organami i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi (art. 60 ust. 1 w/w ustawy). Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów (art. 60 ust. 4 ustawy). Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy. Do akt administracyjnych załączona jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy, dla obszaru działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym. Tym niemniej nie wynika z dokumentów załączonych do akt przez kogo analiza ta została przygotowana. Nadto, organ w toku postępowania nie przygotował projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, czego wymaga przepis art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Analiza, jak i mapa stanowiące załączniki do decyzji I instancji nie zostały podpisane ani przez osobę wydającą decyzję, ani przez osobę przygotowującą analizę. Tymczasem, analiza jest integralną częścią decyzji ustalającej warunki zabudowy i tak jak sam projekt tej decyzji, analiza graficzna oraz tekstowa powinna być sporządzona przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 października 2007 roku, II SA/Kr 289/05, LEX Nr 394841). Organ odwoławczy nie zwrócił uwagi na fakt, iż ani decyzja organu I instancji, nie jest podpisana przez osoby uprawnione, tj. wpisane na listę samorządu zawodowego urbanistów albo architektów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2006 roku, IV SA/Wa 886/06, LEX Nr 276525). W tej sytuacji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji została wydane z naruszeniem art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie wiadomo, bowiem czy przygotowana w toku postępowania analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu została przygotowana przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje. Sąd z tych powodów odstąpił od ustosunkowania się do zarzutów dotyczących kwestii rozważanych w rzeczonej analizie. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi, należy stwierdzić, że kwestia uciążliwości, jak i szkód powstałych w trakcie realizacji wcześniejszych prac budowlanych przez inwestora, nie należy do kwestii rozstrzyganych w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Kwestia zniszczeń należy do spraw rozpoznawanych w drodze powództwa do sądu powszechnego. Natomiast zagadnienie odnoszące się do legalności wykonania wcześniejszych prac przez inwestora, należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Reasumując, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" przy zastosowaniu art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej Sąd orzekł, jak w punkcie drugim wyroku na mocy art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przy zastosowaniu § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z § 19 ust. 1, § 20 i § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). K.O.