II SA/Łd 637/14

Dnia 28 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), , Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2014 roku sprawy ze skargi B. W. i P. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...], nr [...] znak: [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz skarżących B. W. i P. W. solidarnie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Decyzją z dnia [...], nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.) – w skrócie: "K.p.a." – w związku z art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.) – powoływanej także jako: "ustawa" lub "PB", uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...], nr [...], którą nakazano B. i P. małż. W. rozbiórkę samowolnie wykonanego ogrodzenia z płyt betonowych o wysokości 2 m i długości ok. 25 m z bramą stalową o szerokości 4,2 m, znajdującego się w miejscowości W., na działce o nr ewidencyjnym gruntów 1628/1, stanowiącej własność ww. osób i orzekł o nakazaniu B. i P. małż. W. rozbiórki ogrodzenia z płyt betonowych o wysokości 2m i długości ok. 25m z bramą stalową o szerokości 4,2m, zlokalizowanego na ww. nieruchomości, od strony drogi gminnej, w granicy z działką o nr ewid. 1633. W toku postępowania ustalono, że pismem z dnia 1 października 2013r. Prokuratura Rejonowa w W. wniosła o przeprowadzenie postępowania w związku z ustaleniem, że na nieruchomości w W., ul. A 12/13, działka nr ewid. 1628/1, stanowiącej własność B. i P. W., Gmina W. w 2012r. wykonała obiekty w postaci altany, budynku gospodarczego, studni i ogrodzenia działki, bez uzyskania stosownych decyzji o pozwoleniu na budowę bądź zgłoszenia zamiaru ich wykonania we właściwym organie administracji architektoniczno-budowlanej. Pismem z dnia 16 października 2013r. Burmistrz W. poinformował, że od dnia 1 stycznia 2004r. do dnia 14 stycznia 2013r. Gmina W. nie posiadała obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa nieruchomość. Natomiast zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w W. Nr [...] z dnia 15 listopada 2012r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w mieście W. (...) (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia 31.12.2012r., poz. 4746), działka o numerze ewid. 1628/1 oznaczona symbolem 7UR przeznaczona jest pod zabudowę usług rzemiosła jako podstawowe przeznaczenie terenu, usług o uciążliwości nie przekraczających granic działki, jako podstawowe dopuszczalne przeznaczenie terenu, urządzenia obsługi technicznej jako dopuszczalne przeznaczenie terenu. Jednocześnie poinformowano, że dla przedmiotowej nieruchomości nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Powiatowy inspektor Nadzoru Budowlanego w W. ustalił, że na działce od strony tylnej wybudowano ogrodzenie z płyt betonowych o wysokości 2 metrów i długości ok. 25m wraz z bramą stalową o szerokości 4,20m. Na wykonanie ww. robót budowlanych przedstawiono zgłoszenie znak: [...] przyjęte do Starostwa Powiatowego w W. w dniu 21 maja 2013r., dotyczące wykonania: 1. ogrodzenia o wysokości 150cm, wykonanego z metalowej siatki o długości 14m wraz z furtką metalową o szer. 110cm i bramą 410cm; 2. ogrodzenia z płyt betonowych o wys. 200cm wraz z bramą metalową o szer. 420cm. Organ administracji architektoniczno-budowlanej poinformował, że zgłoszenie to zostało przyjęte bez uwag i sprzeciwu. Następnie ustalono, że z aktu notarialnego Rep. A nr 8270/2011 sporządzonego w dniu 29 grudnia 2011r. wynikało, że między Gminą W. a B. W. i P. W. dokonano zamiany nieruchomości. Według § 5 pkt 2 lit. b Umowy zamiany, Gmina W. zobowiązała się w terminie do dnia 15 kwietnia 2012r. w ramach odtworzenia zagospodarowania działki nr ewid. 1606 na działce nr ewid. 1628/1, do wykonania na rzecz B. i P. małż. W. ogrodzenia w części z płyt betonowych o wysokości 1,80-2,00m (80mb), pozostała część ogrodzenia z siatki metalowej o średnicy drutu min. 2,8mm na słupkach metalowych bez podmurówki na wysokość 1,50 metra, wraz z dwiema bramami wjazdowymi: jedna od frontu działki, przy drodze gminnej publicznej nr 118172E, druga od strony drogi gminnej prowadzącej do B. (dz. nr ewid. 1633) w części betonowej ogrodzenia wraz z furtką usytuowaną od frontu działki. Natomiast z faktury VAT nr [...] z dnia [...], wystawionej dla Gminy W., dotyczącej sprzedaży bramy dwuskrzydłowej oraz wykonania ogrodzenia betonowego na działce 1628/1 wynika, że ogrodzenie wykonano w kwietniu 2012 roku. Na fakturze widnieją adnotacje pracowników gminy, potwierdzające sprawdzenie w dniu 5 kwietnia 2012r pod względem merytorycznym zgodności z planem finansowym, zgodności z ustawą Prawo zamówień publicznych. Natomiast w dniu 17 kwietnia 2012r. dokonano sprawdzenia pod względem formalnym i rachunkowym zgodnie z ustawą z dnia o finansach publicznych. Wobec powyższych ustaleń Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wydał w dniu [...] decyzję Nr [...], którą w oparciu o normę art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane nakazał B. i P. małż. W. rozbiórkę samowolnie wykonanego ogrodzenia z płyt betonowych o wysokości 2 m i długości ok. 25 m z bramą stalową o szerokości 4,2m, znajdującego się w miejscowości W., na działce nr ewidencyjny gruntów 1628/1, stanowiącej własność ww. osób. W odwołaniu od powyższej decyzji wskazano, że w uzasadnieniu decyzji brak jest informacji o zgłoszeniu dokonanym bezpośrednio przez osobę Burmistrza Gminy B. N. w odniesieniu do naniesień na działce 1628/1, co zdaniem odwołujących przesądza, że inkryminowana decyzja nie uwzględnia całości dostępnego w sprawie materiału dowodowego. Dodatkowo powołano się na treść łączącego B. i P. małż. W. i Gminę W. stosunku zobowiązaniowego podkreślając, że wszelkie naniesienia zostały wykonywane na zlecenie Gminy W., nie zaś obecnych właścicieli, a tym samym poważne wątpliwości budzi więc orzeczenie w decyzji, iż obowiązkiem rozbiórki (a tym samym kosztami z nią związanymi) mają być obciążeni małż. W., a więc osoby, które zostały przez Gminę W. wprowadzone w błąd przy zawieraniu powoływanej umowy zamiany nieruchomości. Nadto wskazano, że skarżący mają status pokrzywdzonych w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w W. pod sygnaturą [...], co zdaniem odwołujących przesądza, że organ I instancji powinien był zawiesić postępowanie do momentu zakończenia postępowania karnego zgodnie z dyspozycją art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Po rozpatrzeniu ww. odwołania [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wydał decyzję z dnia [...], nr [...], którą uchylił decyzję organu I instancji i orzekł co do istoty. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w analizowanej sprawie inwestycja jest niezgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z § 16 ust. 2 pkt 4 lit. c-e miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu (uchwała Rady Miejskiej w W. Nr [...] z dnia 15 listopada 2012r.) dopuszcza się stosowanie od strony dróg publicznych wyłącznie ogrodzenia ażurowego o łącznej powierzchni prześwitów wynoszącej co najmniej 1/4 powierzchni całkowitej. Dopuszcza się wygrodzenie niezbędnych części magazynowo-zapleczowych, związanych w technologią obiektów ogrodzeniem pełnym, obowiązuje maksymalna wysokość ogrodzenia – 1,8m. Obowiązuje zakaz stosowania prefabrykowanych ogrodzeń z przęsłami z płyt betonowych, dopuszcza się wyłącznie użycie słupów i cokołu ogrodzenia jako prefabrykowanych elementów betonowych i żelbetowych. Następnie organ II instancji podkreślił, że adresatem rozstrzygnięć wydawanych w trybie w trybie art. 49b ustawy Prawo budowlane, zgodnie z przepisem art. 52 ustawy są inwestor, właściciel lub zarządca. Użycie alternatywy łącznej oznacza możliwość nałożenia obowiązków alternatywnie na jeden z trzech podmiotów objętych hipotezą omawianej normy. Jednakże wybór adresata obowiązków jest ograniczony w sytuacji, kiedy inwestor niebędący właścicielem nieruchomości, nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie ma w takiej sytuacji możliwości nakazania rozbiórki obiektu budowlanego wyłącznie inwestorowi, skoro w dacie orzekania nie posiada on uprawnień do władania obiektem, które pozwoliłyby na wykonanie nakazu. Nie ma przy tym możliwości prawnych kierowania się w omawianej sytuacji kryteriami pozaprawnymi, ponieważ obowiązujące przepisy prawa nie przewidują dopuszczalności tego rodzaju modyfikacji adresata rozstrzygnięcia. Współwłaściciele mają możliwość w tej sytuacji dochodzenia roszczeń z tego tytułu wyłącznie przed sądami powszechnymi. Tym samym zdaniem organu odwoławczego organ szczebla powiatowego prawidłowo określił jako adresata rozstrzygnięcia obecnych współwłaścicieli nieruchomości. Jednakże w analizowanej sprawie redakcja sentencji była w ocenie organu odwoławczego nieprawidłowa i poddawała w wątpliwość możliwość ewentualnej przymusowej realizacji nałożonych obowiązków w drodze egzekucji administracyjnej. Dlatego konieczne było uchylenie decyzji organu I instancji i orzeczenie o obowiązku rozbiórki w należyty sposób. Na ostateczną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. skargę do sądu administracyjnego wnieśli B. i P. małżonkowie W., zarzucając zaskarżonej decyzji przede wszystkim naruszenie art. 52 w zw. z art. 3 ust 11 ustawy Prawo Budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż Gmina W., która była zarządcą nieruchomości skarżących (działki nr ewidencyjny gruntów 1628/1) w W. i podmiotem odpowiedzialnym za posadowienie na ww. nieruchomości budynków w tym ogrodzenia, nie jest podmiotem na który może i powinna być nałożona decyzja nakazująca rozbiórkę w oparciu o przepis art. 49b ust. 1 Prawa Budowlanego w sytuacji, gdy zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego decyzja ta powinna dotyczyć Gminy. Ponadto zarzucono naruszenie art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez niewystarczające wyjaśnienie okoliczności powierzenia przez skarżących Gminie zarządu nad ich nieruchomością poprzez wyrażenie takiej woli przy zawarciu umowy zamiany (m.in. brak przesłuchania na tę okoliczność skarżących oraz reprezentantów Gminy), zgodnie z którą Gmina miała odtworzyć na nieruchomości skarżących naniesienia oraz uzyskać wszelkie wymagane prawem pozwolenia w tym zakresie. Na tej podstawie skarżący zażądali uchylenia w całości zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dodając, że chociaż ustawa Prawo budowlane nie definiuje pojęcia zarządcy, to jednak ze statusem zarządcy łączy wiele obowiązków, nie sprowadzając się jedynie do prawa wybudowania konkretnie określonych w umowie obiektów budowlanych. Obowiązku zarządcy są przykładowo wymienione w Rozdziale 6 ustawy, a takich uprawnień, czy obowiązków nie przyznawała umowa zamiany nieruchomości zawarta między B. i P. małż. W. a Gminą W. Z tego zatem wynika, że Gmina nie jest zarządcą przedmiotowej nieruchomości, a więc nie przysługuje jej prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane co wyklucza wskazania Gminy jako adresata obowiązku, o którym mowa w art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W związku z tym organ II instancji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji, w oparciu o kryterium legalności w rozumieniu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), Sąd uznał skargę za uzasadnioną. Stosownie do treści powołanego przepisu sąd administracyjny dokonuje oceny prawidłowości zastosowania przez organy przepisów prawa procesowego w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego oraz bada, czy organy dokonały właściwej subsumcji, a także, czy prawidłowo zinterpretowały zostały zastosowane przepisy prawa materialnego. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz.270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontroli sądu poddana została decyzja nakazująca rozbiórkę ogrodzenia z płyt betonowych. Inwestycja została zrealizowane przez Gminę W., która w dacie budowy nie była właścicielem nieruchomości. Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej prawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Przy tym stan faktyczny sprawy jest niesporny, spór dotyczy natomiast wykładni prawa, art. 52 PB. Budowa ogrodzenia od strony ulicy wymaga zgłoszenia organowi architektoniczno budowlanemu, stosownie do dyspozycji art. 30 ust.1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Realizację inwestycji można rozpocząć, o ile w terminie 30. dni od doręczenia zgłoszenia organ nie wyda decyzji zawierającej sprzeciw. Stosownie do dyspozycji art. 49b ust.1 i 2 PB organ nadzoru budowlanego nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego bez zgłoszenia między innymi w przypadku, gdy budowa jest sprzeczna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń organów, sporne ogrodzenie postawiono w warunkach samowoli budowlanej. Powołane wcześniej zgłoszenie jest o tyle bezskuteczne, że ostało zgłoszone po zrealizowaniu inwestycji. Sytuacja taka byłaby dopuszczalna jedynie w przypadku zobowiązania przez organ nadzoru budowlanego do dokonania takiego zgłoszenia podczas procesu naprawczego. Nie dotyczy to analizowanego stanu faktycznego, gdyż ewidentna sprzeczność rodzaju postawionego ogrodzenia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania wyklucza możliwość doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem. Z cytowanego wyżej § 172 planu wprost wynika zakaz wznoszenia ogrodzeń o takiej konstrukcji, jaką zastosowano niniejszej sprawie. Zasadność orzeczenia nakazu rozbiórki tego ogrodzenia nie budzi zatem wątpliwości. Słusznie jednak skarżący kwestionują skierowanie nakazu do nich. Zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego do rozbiórki zobowiązany jest inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Przepis ten ustala kolejność adresatów nakazu rozbiórki i nie jest to kolejność przypadkowa. Przyjmuje się, że nakaz ten winien być skierowany w pierwszej kolejności do inwestora. Warunkiem skierowania nakazu do inwestora jest, co do zasady, dysponowanie przez niego nieruchomością w dacie orzekania. Chodzi bowiem o to, aby adresat nakazu był go w stanie wykonać, innymi słowy, aby decyzja nakazująca rozbiórkę była wykonalna. Uwagi organu co do zasady były trafne gdyby nie fakt, że nie uwzględniają wyjątkowości stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy. Sąd podziela nieodosobnione głosy judykatury przyjmujące, że w pewnych sytuacjach należy wydać nakaz rozbiórki wobec inwestora nawet wówczas, gdy nie dysponuje on prawem władania nieruchomością. W orzeczeniach pogląd ten prezentujących podkreśla się, że dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy inwestor wykonał samowolnie roboty budowlane bez zgody właściciela (tak NSA wyroku z dnia z dnia 23 lipca 2009 r. II OSK 1234/08, LEX nr 552842, WSA w Warszawie w wyroku z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. VII SA/Wa 1613/07, LEX nr 508444, NSA w wyroku z dnia 21 listopada 2001r., SA/Rz 597/00, LEXpolonica 354876). W orzeczeniach tych podkreśla się, że nie ma uzasadnienia do specjalnej ochrony sprawcy samowoli budowlanej, jak również, że to inwestor jest sprawcą samowoli budowlanej, a usunięcie jej skutków wiąże się z kosztami. Z tego też powodu nakazy rozbiórki powinny być w pierwszym rzędzie kierowane do inwestora jako sprawcy samowoli budowlanej, gdyż to on naruszył swoim postępowaniem określony zakaz bądź nakaz, wynikający z przepisów Prawa budowlanego. Dopiero w przypadku, kiedy nie jest możliwe nałożenie nakazu rozbiórki na inwestora adresatami nakazu powinni być jego następcy prawni zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 30 § 4 k.p.a., a w dalszej kolejności właściciel (wyrok NSA z dnia z dnia 2 czerwca 2009r., sygn. akt II OSK 899/08 LEX nr 561984, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 listopada 2011r. sygn. akt I SA/Gd I 652/11, LEX nr 1152486). Należy przy tym zwrócić uwagę, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane jest jednomyślnie stanowisko, zgodnie z którym nakaz usunięcia skutków samowoli budowlanej jest w istocie nakazem przywrócenia stanu zgodnego z prawem i nie kto inny jak sprawca samowoli w pierwszej kolejności jest obciążony nakazem wykonania tego obowiązku (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2011r. sygn. akt II S/Wr 359/10, Lex nr 755572, wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1614/07, Lex nr 508434; Z. Niewiadomski: Ustawa - Prawo budowlane, Komentarz, Warszawa 2006). Bez wątpienia w niniejszej sprawie gmina nie dysponowała zgodą właścicieli nieruchomości. Z powyższych względów uzasadniony jest zarzut skarżących, że nakaz rozbiórki winien zostać skierowany do Gminy W. Bezspornym jest bowiem, że to Gmina jest sprawcą samowoli budowlanej. Wykonanie spornych naniesień na nieruchomości stanowiło realizację zobowiązań wynikających z umowy zamiany nieruchomości, zawartej przez Gminę i skarżących w dniu 29 listopada 2011 roku. Zgodnie z postanowieniami umowy, to Gmina obciążona została obowiązkiem uzyskania niezbędnych pozwoleń i dokonania zgłoszeń wymaganych Prawem budowlanym (§ 4 umowy). Tak więc zgoda na korzystanie z nieruchomości skarżących nie dotyczyła działań gminy. Należy zwrócić uwagę, że w dacie podpisania umowy zamiany nieruchomości nie obowiązywał jeszcze miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Uchwalono go dopiero w dniu 15 listopada 2012 roku. Gdyby zatem gmina zrealizowała swoje zobowiązanie zgodnie z umową do dnia 12 kwietnia 2012 roku, istniejące już w dacie uchwalenia planu ogrodzenie nie straciłoby automatycznie przymiotu legalności. Jednakże, biorąc pod uwagę procedury związane z przygotowaniem i uchwalaniem planu, co najmniej w dacie wykonania robót przeznaczenie działki nr 1628/1 i możliwe sposoby jej zagospodarowania, w tym dopuszczalnych rodzajów ogrodzeń musiało być inwestorowi znane. Tym bardziej niezrozumiałe, nieakceptowalne jest postępowanie gminy. Istotne jest i to, że gmina dopuściła się samowoli budowlanej już po zawarciu umowy zamiany. Skarżący nie mieli zatem możliwości zweryfikowania stanu nieruchomości i legalności naniesień w dacie zawierania umowy, bo ich nie było. Nie sposób byłoby im zarzucić, że powinni byli znać stan nieruchomości podpisując umowę zamiany, bo wówczas stan ten był inny. Trafnie skarżący podkreślają, że oczywista była po stronie Gminy świadomość bezprawności działania w sposobie wykonania inwestycji. Zaniechanie uzyskania niezbędnych pozwoleń przez inwestora, który jest organem administracji samorządowej zasługuje na absolutną dezaprobatę. Takie zachowanie stanowi oczywistą obrazę zasady praworządności. W takiej sytuacji nałożenie obowiązku usunięcia samowoli budowlanej na obecnych właścicieli nieruchomości jaskrawo narusza zasadę budowania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Budowanie zaufania obywatela do Państwa stanowi zaś jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego i zasługuje na szczególną ochronę. Możliwość późniejszego uzyskania przez aktualnych właścicieli odszkodowania czy zwrotu kosztów, związanych z usunięciem samowoli nie usprawiedliwia w tej szczególnej sytuacji skierowania nakazu rozbiórki do skarżących z pominięciem inwestora. Do takiego trybu postępowania odwołuje się organ odwoławczy. Jest to stanowisko w tej sprawie nietrafne. Byłaby to dla skarżących niewspółmierna do okoliczności uciążliwość, związana z dodatkowymi kosztami i być może koniecznością odzyskania poniesionych w związku z rozbiórką kosztów na drodze czasochłonnego postępowania sądowego. Uciążliwość ta w dodatku w żaden sposób ich zachowaniem nie została wywołana. Innymi słowy oznaczałoby to przerzucenie kosztów i ciężaru przywrócenia stanu zgodnego z prawem wywołanego świadomym naruszeniem prawa przez organ to prawo stosujący i egzekwujący na osoby, które w najmniejszym stopniu nie przyczyniły się do stanu bezprawności. Działanie takie nie uwzględnia nie tylko słusznego interesu obywatela, ale także nie jest działaniem w imię interesu społecznego (art. 7 k.p.a.). Nie stanowi bowiem elementu dobrze pojętego interesu społecznego podejmowanie takich decyzji, w wyniku których to obywatel zmuszony jest do usunięcia skutków samowoli organu administracji publicznej. Od organów Państwa należy oczekiwać praworządności, a więc respektowania obowiązującego porządku prawnego, ale i zachowania przyzwoitego. Państwo obowiązane jest chronić obywateli przed skutkami bezprawnych działań organów administracji publicznej, a zwłaszcza przeciwdziałać takim działaniom organów, w wyniku których to obywatel zobowiązany jest w pierwszej kolejności do usuwania skutków bezprawnego zachowania organu administracji. Uwzględniając okoliczności, w jakich doszło do powstania samowoli, przy rozstrzyganiu o sposobie przywrócenia stanu zgodnego z prawem (w tym o rozbiórce) organy nadzoru budowlanego winny dołożyć starań, aby uczynić to w sposób jak najmniej dolegliwy dla skarżących. Obowiązek naprawienie tak rażących zaniedbań winien zostać skierowany przede wszystkim do ich sprawcy. W ocenie sądu treść art. 52 PB takiemu rozwiązaniu się nie sprzeciwia. Zarówno Powiatowy, jak i [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zwracają uwagę w uzasadnieniach decyzji na konieczność wydania takiego rozstrzygnięcia, które nie zostanie pozbawione waloru wykonalności z powodu skierowania nakazu rozbiórki do podmiotu, niedysponującego prawem do nieruchomości. Jednakże okoliczność, iż Gmina nie dysponuje obecnie tytułem prawnym do nieruchomości nie przesądza o niemożności skierowania do niej nakazu rozbiórki. Również bowiem w dacie realizacji inwestycji inwestor nie posiadał już tytułu prawnego do nieruchomości. Przeniesienie własności działki nr 1628/1 nastąpiło z dniem 29 listopada 2011 roku, w dacie podpisania umowy o zamianie, sporne naniesienia wykonano w połowie roku 2012. Ponadto uprawnienie Gminy do dysponowana nieruchomością dotyczyło wykonania robót budowlanych w sposób legalny. Należy zatem przyjąć, że dopuszczając się samowoli budowlanej, gmina nie dysponowała pozwoleniem na wejście na nieruchomość. Wprawdzie brak obecnie podstaw do przyjęcia, że Gmina W. – jak tłumaczą skarżący – była zarządcą ich nieruchomości na czas realizowania inwestycji, ale okoliczności związane z uprawnieniem gminy do wejścia na nieruchomość skarżących w celu wykonania jednych prac budowlanych może być przydatna dla ustalenia, w jaki sposób należy określić tę możliwość na etapie orzekania rozbiórki obiektu, tak aby decyzja była wykonalna. Skarżący w toku postępowania konsekwentnie wskazują na Gminę W. jako podmiot, który winien zostać obciążony obowiązkiem usunięcia własnej samowoli budowlanej. Mają też świadomość, że sporne ogrodzenie nie może pozostać na ich nieruchomości. Z tego można wywieźć, że są gotowi udostępnić nieruchomość w celu realizacji zobowiązań wynikających z decyzji. Wydaje się zatem wystarczające, że złożą stosowne oświadczenie o wyrażeniu zgody na wejście inwestora - gminy na nieruchomość, czyli o udostępnieniu jej w celu usunięcia samowoli, co winno stanowić dostateczną gwarancję wykonalności decyzji nakazującej rozbiórkę. Tak więc obawa, że decyzja skierowana do sprawcy samowoli (Gminy W.) byłaby niewykonalna jest bezzasadna, a co najmniej przedwczesna. Brak tytułu prawnego do nieruchomości nie zawsze musi oznaczać brak możliwości wykonania decyzji. Wystarczające jest bowiem, jeśli Gmina uzyska prawo wejścia na nieruchomość tak, jak uzyskała je w momencie realizacji inwestycji. Dodatkowo, biorąc pod uwagę rodzaj wykonanych robót – budowę ogrodzenia – nie można wykluczyć, że dokonanie rozbiórki jest możliwe bez wejścia na nieruchomość skarżących., a więc gmina mogłaby usunąć skutecznie własną samowolę bez uzyskiwania prawa do wejścia na nieruchomość. W realiach rozpoznawanej sprawy organ winien ponownie przeprowadzić postępowanie z udziałem inwestora – Gminy W., uzupełnić postępowanie wyjaśniające o oświadczenie skarżących o zgodzie na udostępnienie nieruchomości w celu usunięcia samowoli i prawidłowo zastosować normę art. 52 ustawy Prawo budowlane. Wspomniana wcześniej konieczność uzupełnienia postępowania wyjaśniającego stanowi o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. Powyższa wada postępowania wyjaśniającego jest prostą konsekwencją naruszenia dyspozycji art. 52 ustawy Prawo budowlane polegającego na skierowaniu nakazu rozbiórki do niewłaściwego adresata. Jest to naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwą jego wykładnię, mającą oczywisty wpływ na wynik postępowania, co stanowi przesłankę uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" p.p.s.a. Z uwagi na to, że w ocenie sądu zachodzi konieczność prowadzenia postępowania także – obok właścicieli – z udziałem sprawcy samowoli, w celu zachowania zasady dwuinstancyjności należało wyeliminować z obrotu prawnego również decyzję organu I instancji, stosownie do art. 135 p.p.s.a., aby i gmina mogła uczestniczyć w postępowaniu. Z akt postępowania nie wynika bowiem, aby Gmina brała udział w czynnościach postępowania. Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pk 1 lit. "a" i "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a należało orzec, jak w punkcie 1. wyroku. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach orzeczono z mocy art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. A. P.