II SA/Łd 660/12

Dnia 20 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA: Czesława Nowak – Kolczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA: Renata Kubot – Szustowska Sędzia WSA: Arkadiusz Blewązka Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 roku przy udziale --- sprawy ze skargi S. P. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kleszczów - oddala skargę. W dniu 30 marca 2012 r. Rada Gminy Kleszczów działając na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) podjęła uchwałę nr XIX/189/2012 r. w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kleszczów. W dniu 2 maja 2012 r. S. P. powołując się na art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) wezwał Radę Gminy Kleszczów do usunięcia naruszenia prawa rzeczoną uchwałą, argumentując iż narusza ona konstytucyjną zasadę państwa prawnego, zasadę równego traktowania obywateli oraz zasadę stanowienia aktów prawa miejscowego, a więc przepisy art. 2, art. 32, art. 94 Konstytucji RP oraz art. 140 Kodeksu cywilnego. Uchwałą nr XXI/200/2012 z dnia 28 maja 2012 r. Rada Gminy Kleszczów po rozpatrzeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, odmówiła uchylenia własnej uchwały nr XIX/189/2012 r. z dnia 30 marca 2012 r. W dniu 8 czerwca 2012r. S. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę nr XIX/189/2012 r. z dnia 30 marca 2012 r. Rady Gminy Kleszczów w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kleszczów, domagając się stwierdzenia jej nieważności i zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił uchwale naruszenie art. 2 i art. 32 Konstytucji RP, art. 140 Kodeksu cywilnego i wynikających z niego uprawnień właścicielskich. W motywach skargi strona wskazała, że w dniu 9 maja 2011 r zwróciła się z wnioskiem (w ramach wniosków i uwag do projektu studium) o zmianę przeznaczenia jej działki, na działkę z możliwością zabudowy, argumentując, iż takie przeznaczenie mają działki sąsiednie zabudowane budynkami (nr [...]). Wniosek nie został uwzględniony mimo tego, iż analogiczny wniosek złożony przez A. D. w okresie wyłożenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości Ż. został rozpatrzony pozytywnie. W ocenie skarżącego zaskarżona uchwała narusza podstawowe zasady konstytucyjne wyrażone w art. 2 i art. 32 Konstytucji RP, ponieważ Rada Gminy Kleszczów stanowi akty prawa miejscowego w taki sposób, że jedni mieszkańcy gminy mają prawo do zabudowy swoich działek, a inni nie. Dodatkowo skarżący zwrócił uwagę na nieścisłości związane z opinią właściwego organu nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych oraz właściwego organu administracji geologicznej, w oparciu o które podjęto zaskarżoną uchwałę. Odpowiadając na skargę Rada Gminy Kleszczów wniosła o jej oddalenie, argumentując, że zmiana studium nie kształtuje dla nieruchomości skarżącego żadnych nowych, w porównaniu z dotychczas obowiązującymi zasad zagospodarowania. Nie stwarza kierunków do innego niż dotychczasowy sposobu wykorzystywania nieruchomości. Uchwała nie realizuje natomiast postulatu skarżącego odnośnie możliwości wprowadzenia zabudowy mieszkaniowej, co nie oznacza, że narusza opisane przez skarżącego zasady konstytucyjne. W ocenie organu nie zaistniała podstawowa przesłanka wynikająca z przepisu art. 101 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, jaką jest naruszenie interesu prawnego, skoro nie doszło do zmiany przeznaczenia nieruchomości w stosunku do przeznaczenia wynikającego z wcześniej obowiązującego planu. W niniejszej sprawie nie chodzi nawet o plan zagospodarowania przestrzennego będący aktem prawa miejscowego lecz jedynie o studium, a zatem dokument kierunkowy, wiążący jedynie organy Gminy w procesie uchwalania planów. Odnosząc się do zarzutów skargi Rada wskazała, że S. P. dnia 20 kwietnia 2000r. aktem notarialnym Rep. A [...] nabył działkę nr [...] położoną w obrębie geodezyjnym Ż. Zgodnie z zapisami obowiązującego wówczas Planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Kleszczów zatwierdzonego uchwałą Nr II/9/94 Rady Gminy Kleszczów z dnia 20 lipca 1994 r. działka nr [...] znajdowała się w strefie SFR - strefa rolnicza. Ustalenia szczegółowe dla strefy SFR określały, że są to tereny upraw rolnych i ogrodniczych o wysokich walorach bonitacyjno - rolnych. Dopuszczono realizację obiektów związanych funkcjonalnie z tym terenem pod warunkiem uzasadnionych potrzeb rozwijających użytkowe i gospodarcze wartości dla produkcji rolniczej i ogrodniczo - sadowniczej specjalistycznej. Wykluczono jednocześnie na terenach rolnych i ogrodniczych niezabudowanych stanowiących uprawy polowe i terenach gdzie występuje wyraźnie rozproszona zabudowa, wprowadzenie nowej zabudowy jednorodzinnej. Plan ten obowiązywał do końca grudnia 2003 r. Następnie Rada Gminy podniosła, że Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kleszczów zatwierdzone uchwałą Rady Gminy XXXV/80/2000 z dnia 29 listopada 2000 r. również nie przewidywało terenów budowlanych w rejonie działki nr [...] w Ż. Ograniczenia w swobodnym określaniu przeznaczenia tego terenu przez Radę Gminy wynikały z jego położenia - w bezpośrednim sąsiedztwie odkrywki węgla brunatnego. Już w 1996 r. ówczesne Przedsiębiorstwo Państwowe Kopalnia Węgla Brunatnego B. w R. oraz Okręgowy Urząd Górniczy negatywnie zaopiniowały proponowaną zmianę przeznaczenia terenu w strefie rolniczej "SFR" położonego poniżej drogi Ż. - Winek na tereny rolno - osadnicze "SFRO" w ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Kleszczów. Tereny poniżej drogi Ż. – W. znajdują się bardzo blisko wyrobiska, które w tym miejscu osiągnie głębokość około 280-290 m. Rekultywacja wodna, planowana w tej części wyrobiska, będzie wymagała przeprofilowania zbocza, co wraz z podnoszącym się zwierciadłem wody gruntowej w czasie napełniania się zbiornika będzie oddziaływało na zachowanie się powierzchni terenu. W związku z tym zachodziła konieczność ustanowienia pasa bezpieczeństwa wynoszącego ok. 500 m na południe od granicy odkrywki. W 2005 r. w tym rejonie zaobserwowano rozwój deformacji nieciągłych. Ewentualny rozwój procesów osuwiskowych uzależniony jest m.in. od zasięgu działania zwietrzelin. Pomimo tego, iż KWB B. nieustannie podejmuje działania zabezpieczające powstawanie osuwisk oraz kontroluje rozwój zagrożeń związanych z eksploatacją węgla ze złoża "B." powstawanie nowych budynków w tym rejonie jest niewskazane. Wynika to z tego, że powstawanie osuwisk jest nieodłącznym elementem prowadzenia głębokiej, odkrywkowej eksploatacji złóż. Działka skarżącego w okresie od 1 stycznia 2004 r. do 14 lipca 2007 r. nie była objęta planem zagospodarowania przestrzennego. W tym czasie możliwe było złożenie wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z czego skarżący nie skorzystał. Niektórzy właściciele działek sąsiednich wystąpili z wnioskami o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, na podstawie których uzyskali pozwolenia na budowę. Okoliczność ta stwarza u skarżącego przekonanie o traktowaniu go w sposób dyskryminujący. Obecnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miejscowości Ż. został uchwalony uchwałą Rady Gminy nr VII/88/07 z dnia 18 kwietnia 2007 r. i ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego z 2007 r. nr 179, poz. 1711. W dniu 29 maja 2009 r. Rada Gminy podjęła uchwałę Nr XXXIII/343/09 w sprawie przystąpienia do zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kleszczów. Zgodnie z aktualnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miejscowości Ż., zatwierdzonym w dniu 18 kwietnia 2007 r., działka nr ewid. [...] znajduje się w takiej samej sytuacji prawnej, jak znaczna część działek usytuowanych wzdłuż drogi biegnącej przez miejscowość Ż. Jednostki urbanistyczne oznaczone na rysunku planu symbolem "MN" obejmują wyłącznie działki, które na etapie opracowywania planu były już zabudowane. Tym samym nie można mówić o naruszeniu prawa własności, czy też o naruszeniu zasad konstytucyjnych wymienionych w skardze. Rada Gminy Kleszczów podniosła także, że skarżący nie wskazał na jakiekolwiek naruszenia procedury planistycznej przewidzianej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która była przedmiotem kontroli organu nadzoru. W piśmie procesowym z dnia 14 listopada 2012 r. S. P. podtrzymał dotychczasową argumentację i wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały podniósł dodatkowo zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. obejmuje ona orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi S. P. jest uchwała Rady Gminy Kleszczów z dnia 30 marca 2012 r. nr XIX/189/2012 r. w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kleszczów. Skarga na powyższą uchwałę została wniesiona do Sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "u.s.g.", który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu skarga S. P. spełnia wszystkie wymogi formalne, warunkujące jej dopuszczalność. Dotyczy bowiem aktu podjętego w sprawie z zakresu administracji publicznej, została wniesiona w ustawowym terminie, po wcześniejszym bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. Przystępując w następnej kolejności do oceny, czy wnoszący skargę ma interes prawny lub uprawnienie, które zostały naruszone zaskarżonym aktem, w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem. Związek ten musi być aktualny, a nie przyszły i musi dotyczyć takiej sytuacji prawnej, którą można określić jako własną, indywidualną i konkretną danej osoby. Nadto podjęty akt przez swą wadliwość narusza prawnie chronione interesy lub uprawnienia podmiotu (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 677/11- Lex nr 1082796). Prawo do wniesienia na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. skargi do sądu przysługuje podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem w przypadku, gdy zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Naruszenie zatem interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony. Podstawą do wyprowadzenia tej ochrony są przepisy prawa materialnego, które regulują treść działania organów administracji publicznej, na mocy których kształtowane są uprawnienia lub obowiązki jednostki. Przepisy prawa procesowego stanowią podstawę do wyprowadzenia interesu prawnego lub uprawnienia tylko w razie, gdy występuje bezpośredni związek z autorytatywną konkretyzacją uprawnienia lub obowiązku (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 790/12, Lex nr 1212683). W ocenie Sądu źródłem interesu prawnego S. P. są niewątpliwie normy określające prawo własności nieruchomości. Niemniej jednak brak jest podstaw do przyjęcia, że interes prawny skarżącego został naruszony zaskarżoną uchwałą. W przekonaniu składu orzekającego skarżący nie wykazał, ażeby zaskarżona uchwała zmieniająca Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kleszczów realnie i bezpośrednio naruszała jego interes prawny lub uprawnienie. Bezspornie skarżący jest właścicielem nieruchomości nr ewid. [...], położonej w obrębie geodezyjnym Ż. na terenie Gminy Kleszczów, którą nabył na mocy aktu notarialnego z dnia [...] Rep. A [...] jako działkę rolną. W świetle zapisów obowiązującego do dnia 31 grudnia 2003 r. Planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Kleszczów zatwierdzonego uchwałą nr II/9/94 Rady Gminy Kleszczów z dnia 20 lipca 1994 r., działka nr [...] znajdowała się na terenach oznaczonych symbolem SFR – w strefie rolniczej. Według ustaleń szczegółowych dla tejże strefy plan określał, że są to tereny upraw rolnych i ogrodniczych o wysokich walorach bonitacyjno-rolnych, na których dopuszcza się realizację obiektów związanych funkcjonalnie z tym terenem pod warunkiem uzasadnionych potrzeb rozwijających użytkowe i gospodarcze wartości dla produkcji rolniczej i ogrodniczo-sadowniczej specjalistycznej. Na terenach rolnych i ogrodniczych niezabudowanych stanowiących uprawy polowe i terenach gdzie występuje wyraźnie rozproszona zabudowa plan wykluczał możliwość wprowadzenia nowej zabudowy jednorodzinnej. Co istotne, możliwości zabudowy mieszkaniowej na terenie działki nr [...] w Ż. nie przewidywało Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kleszczów przyjęte uchwałą Rady Gminy Kleszczów nr XXXV/80/2000 z dnia 29 listopada 2000 r. Takiego sposobu zagospodarowania nieruchomości nie przewiduje również obecnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miejscowości Ż. zatwierdzony uchwałą Rady Gminy Kleszczów nr VII/88/07 z dnia 18 kwietnia 2007 r. (Dz.Urz. Woj. Łódzkiego z 2007 r. nr 179, poz. 1711). Zmian w zakresie możliwości zagospodarowania terenu nieruchomości oznaczonej nr [...], nie wprowadziła również uchwała będąca przedmiotem skargi S. P. Skarżący nabył działkę rolną i taki kierunek jej zagospodarowania dopuszcza uchwała będąca przedmiotem skargi. Z kolei okoliczność, że w toku procedury planistycznej Rada Gminy Kleszczów nie uwzględniła postulatu skarżącego dotyczącego możliwości wprowadzenia na tym terenie zabudowy mieszkaniowej nie skutkuje automatycznie naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, jako właściciela tejże działki, skoro jego sytuacja prawna nie uległa zmianie. Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) nie jest aktem prawa miejscowego, choć jego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4). Jest ono aktem określającym kierunki polityki przestrzennej gminy, w tym lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego (art. 9 ust. 1). Skoro zatem studium jest aktem wewnętrznym, wiążącym wyłącznie organy gminy przy opracowywaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, to w przeciwieństwie do aktów prawa miejscowego, które bez wątpienia kształtują prawa i obowiązki mieszkańców lokalnej społeczności, charakter norm w nim zawartych nie oddziałuje bezpośrednio na sferę praw i obowiązków podmiotów stojących na zewnątrz administracji publicznej. Zaskarżone Studium zawiera niewątpliwie normy o charakterze kierunkowym lub programowym, ustalając pewien kierunek, czy też inaczej mówiąc "zasadę" dla działania rady gminy na etapie opracowywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i co do zasady nie kształtuje sytuacji prawnej właścicieli nieruchomości. Nie można wobec tego zakładać, jak czyni to skarżący, że Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kleszczów staje się aktem, który wywołuje skutki tożsame co miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też dopuszczając skargę z art. 101 u.s.g. na studium trzeba widzieć różnicę pomiędzy studium a planem miejscowym w zakresie bezpośredniości i realności naruszenia interesu prawnego. O ile owa bezpośredniość i realność naruszenia interesu prawnego planem miejscowym jest z natury rzeczy łatwa do wykazania, o tyle w przypadku studium znacznie trudniejsza. W orzecznictwie sądów administracyjnych, które zresztą tutejszy Sąd w pełni aprobuje ugruntowało się stanowisko, iż postanowienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w określony sposób mogą pośrednio oddziaływać na interes prawny lub uprawnienie właścicieli nieruchomości. Bezpośrednie kształtowanie przez studium sytuacji prawnej właścicieli nieruchomości może mieć miejsce jedynie w wyjątkowych przypadkach, trudnych do wykazania. Charakter studium i zakres związania rady gminy jego postanowieniami co do zasady nie kształtuje sytuacji prawnej właścicieli nieruchomości, taką rolę kształtującą mają jedynie postanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 9 ust. 4 u.p.z.p. nie kształtuje sytuacji właścicieli nieruchomości, sam przez się nie może zatem stanowić o naruszeniu ich interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. (por: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2012 r. sygn.. akt II OSK 2687/11 – Lex nr 1138193 i z dnia 3 sierpnia 2007 r. II OSK 614/07- Lex nr 334317). Nie tracąc z pola widzenia poczynionych wyżej uwag Sąd uważa, że błędne jest przekonanie skarżącego co do istnienia po jego stronie legitymacji skargowej, bowiem jak zostało to już wcześniej wywiedzione skarżący nie wykazał naruszenia kwestionowaną uchwałą służącego mu interesu prawnego lub uprawnienia. Wprawdzie wywodzony z prawa własności interes skarżącego jest wyraźnie zindywidualizowany i prawnie chroniony to trudno byłoby uznać, że został naruszony ustaleniami studium, zwłaszcza, że w tej konkretnej sprawie uchwalona zmiana studium nie zmienia sytuacji prawnoplanistycznej nieruchomości skarżącego. To nie z ustaleń studium, a z aktów prawa powszechnie obowiązującego i wydawanych na ich podstawie indywidualnych aktów administracyjnych mogą wynikać ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości stanowiącej własność skarżącego. Ustalenia zaskarżonej uchwały zmieniającej Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kleszczów w żaden bezpośredni i realny sposób nie mogą oddziaływać na wykonywanie prawa własności nieruchomości skarżącego, mogą natomiast oddziaływać pośrednio, wyznaczając pewien kierunek prac planistycznych na etapie opracowywania lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kontrola zgodności z prawem obecnego przeznaczenia nieruchomości skarżącego w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego była jednak poza zakresem zainteresowania tutejszego Sądu, z uwagi na to, iż przedmiotem zaskarżenia była uchwała zmieniająca studium, a nie plan miejscowy. Źródłem interesu prawnego skarżącego nie są również normy art. 2 i 32 Konstytucji RP, ustanawiające zasady demokratycznego państwa prawnego oraz równości wobec prawa, czy też normy art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określające ogólne zasady uwzględniane w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ poza ich ogólnikowym przywołaniem w treści skargi, a następnie w piśmie z dnia 14 listopada 2012 r., S. P. nie wykazał naruszenia bezpośredniego, indywidualnego i konkretnego interesu prawnego uchwałą w sprawie zmiany Studium. O istnieniu interesu prawnego skarżącego nie świadczy nadto okoliczność, że w okresie od 1 stycznia 2004 r. do 14 lipca 2007 r. istniała luka prawnoplanistyczna dla terenu obejmującego działkę skarżącego, którą wykorzystali właściciele innych nieruchomości, uzyskując decyzje o warunkach zabudowy, a następnie pozwolenia na budowę, zmieniając tym samym dotychczasowy sposób zagospodarowania swoich działek z rolnych na budowlane. Mając wobec tego na uwadze fakt, że zaskarżona uchwała nie naruszyła interesu prawnego skarżącego, Sąd zobligowany był oddalić skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. m.o.