II SA/Łd 675/21

Dnia 10 grudnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Asesor WSA Tomasz Porczyński, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2021 roku sprawy ze skargi A z siedzibą w Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...] znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. dc Decyzją z [...] r., nr [...], Wojewoda [...]., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2020 r., poz. 256 ze zm.) – zwanej dalej: "k.p.a." – oraz art. 25 i 27 ustawy z dnia 13 lutego 2020 roku o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471 ze zm.) – utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. Z [...] r., nr [...], orzekającą o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu, A sp. z o.o. z siedzibą w Ł., pozwolenia na budowę zespołu dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi - w tym zewnętrzną i wewnętrzną instalacją gazu - przewidzianymi do realizacji w dwóch etapach na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A, na działce nr [...] i fragmencie działki nr [...] w obrębie [...]. Organ odwoławczy przedstawił w pierwszej kolejności stan faktyczny sprawy, a następnie wskazał, że w jednobrzmiących odwołaniach od ww. decyzji organu I instancji strony postępowania – S.S., B Sp. z o.o., C Sp. k. D Sp. z o.o., E Sp. k. F Sp. z o.o. G Sp. k. – zarzuciły: 1. ustalenie zbyt wąskiego kręgu stron postępowania poprzez pominięcie przez organ I instancji w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę: ̶ właścicieli domów jednorodzinnych przy ul. A położonych na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]; ̶ właścicieli nieruchomości bezpośrednio graniczących z planowaną inwestycją na działkach nr [...] nr [...] oraz przylegających do nich działek [...] i [...], [...]; 2. nienałożenie przez organ I instancji na inwestora obowiązków wynikających z przepisów odrębnych: tj. ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w szczególności niezobowiązanie do przedstawienia uzgodnień ze ZDiT w przedmiocie skomunikowania terenu inwestycji z drogą publiczną), a także ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r o ochronie środowiska (przedstawienie prawidłowego odwodnienia terenu inwestycji, odpowiednich rozwiązań instalacji w miejscach składowania śniegu oraz dla wód opadowych i roztopowych, które mogą być zanieczyszczone węglowodorami ropopochodnymi dla ich usunięcia, a także projektu nasadzeń kompensacyjnych zieleni); 3. brak wystarczającego odwodnienia terenu inwestycji; 4. niepokrywanie się granicy terenu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę się z granicą geodezyjną działki nr [...], na części której realizowana ma być inwestycja. Pozostaje pas terenu o wymiarach ok. 28m x 8m, bez określenia jego przeznaczenia w przyszłości, na którym inwestor może zrealizować parkingi, śmietniki i inne uciążliwe obiekty dla sąsiadów, co ma służyć - w ocenie odwołujących się - "wyeliminowaniu stron w postępowaniu". Dalej organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2020 roku, poz. 293 ze zm.) każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Innymi słowy każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa, o czym stanowi art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 roku, poz. 1333 ze zm.) - zwanej dalej: "Prawem budowlanym". Zabudowa nieruchomości może nastąpić zgodnie z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku w decyzji o warunkach zabudowy. Wojewoda wskazał, że przedmiotem inwestycji jest budowa dwóch budynków wielorodzinnych z garażami podziemnymi, dwóch śmietników, małej architektury, placu zabaw, infrastruktury technicznej, ogrodzenia terenu w tym ogrodzenia od strony frontowej, dwóch zjazdów z drogi, komunikacji wewnętrznej z parkingami, ukształtowania terenu uporządkowania i urządzenia zieleni. Prace budowlane będą realizowane w dwóch etapach. W etapie 1 zaprojektowano realizację budynku "A" (północnego), w etapie 2 realizację budynku "B" (południowego). Odległość między budynkami to 24,51 m. Oba budynki zaprojektowane zostały na planie wielokąta nieforemnego zbliżonego do litery L. Teren inwestycji to przylegające do siebie dwie działki: działka o numerze ewid. [...] i część działki nr [...], położone przy ul. A w obr. [...] w Ł., położone na planie wydłużonego wielokąta nieforemnego. Teren inwestycyjny jest niezabudowany, nieeksploatowany i nieoświetlony. Od strony drogi wewnętrznej ul. A jest otwarty, od pozostałych stron teren przedmiotowych działek jest ogrodzony płotami sąsiadów. Teren inwestycji graniczy z: ̶ od zachodu z ogrodzonymi terenami niezabudowanych działek nr [...] i [...] i dalej z nr [...], a także działką o numerze ewid. [...]; ̶ od południa z działką nr [...] i zabudowaną działką nr [...]; ̶ od wschodu z działkami o zabudowie mieszkaniowej: nr [...], [...], [...], [...], [...] oraz działką drogową nr [...] - drogą wewnętrzną ul. A; ̶ od północy z działkami nr [...] o zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej i budynkami gospodarczymi usytuowanymi w granicy, działką nr [...] z istniejącym budynkiem gospodarczym w granicy oraz niezabudowana działką nr [...]. Teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej ul. B. poprzez drogę wewnętrzną ul. A. Ze względu na brak zabudowy na terenie inwestycyjnym rozbiórki nie występują. Teren inwestycyjny nie jest uzbrojony sieciowo, jednym istniejącym elementem infrastruktury technicznej na tym terenie jest przebiegająca wzdłuż granicy działki nr [...] napowietrzna linia telekomunikacyjna. Organ odwoławczy wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy z [...] r., nr [...], została przeniesiona na nowego inwestora decyzją z [...] r., nr [...]. W decyzji o warunkach zabudowy jest mowa o inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków wielorodzinnych z usługami (handel, gabinety lekarskie, fitness itp.), zaś z opisu zamierzenia inwestycyjnego oraz z projektu budowlanego wynika, iż usługi nie będą realizowane. Brak zaprojektowania usług, w tym handlu, nie stanowi o niezgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że inwestor może zrealizować mniejszy zakres inwestycji, niż określona w decyzji o warunkach zabudowy, zwłaszcza o ile zaprojektowana część może samodzielnie funkcjonować, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Organ II instancji zbadał zgodność planowanego zamierzenia budowlanego z zapisami ww. decyzji o warunkach zabudowy i stwierdził, że: 1. inwestycja pokrywa się z nieprzekraczalną linią zabudowy, uwidocznioną na PZT w odniesieniu do zabudowanych działek sąsiednich zlokalizowanych od strony południowo-wschodniej przedmiotowej inwestycji; 2. wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji - od 0,25 do 0,33 – jest spełniony, gdyż z projektu budowlanego wynika, że powierzchnia działek objęta warunkami zabudowy to: 7933,58 m2, powierzchnia zabudowy budynków A i B łącznie to 2101,10 m2 co stanowi 0,27 (opis do PZT zestawienie powierzchni terenu, projekt budowlany str. 11); 2. szerokość elewacji frontowych (nie dotyczy części garażowych i łączników): od 17,5 do 37 m – jest zachowana, gdyż z projektu budowlanego wynika, że wynosi ona 36,94 m (zarówno dla budynku A, jak i dla budynku B) - projekt architektoniczno- budowlany str. 6; 4. wysokość górnych krawędzi elewacji frontowych budynków, ich gzymsu lub attyki - od 9 do 13 m – jest zachowana, gdyż z projektu budowlanego wynika, że wysokość górnej krawędzi attyki w elewacji frontowej zarówno dla budynku A jak i dla budynku B wynosi 12,92 m; 5. geometria dachu: spadki głównych połaci dachowych od 1° do 20° (w tym dach płaski) – jest spełniona, gdyż z projektu budowlanego (str. 6 i 7) wynika, że zaprojektowano dach pogrążony o kącie nachylenia połaci do wewnątrz dachu - ok 3° - zarówno dla budynku A jak i budynku B. W zakresie warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji Wojewoda stwierdził, że: ̶ zaopatrzenie w energię elektryczną, gaz i wodę z sieci miejskich jest zapewnione, gdyż z projektu budowlanego wynika, że zespół 2 budynków wielorodzinnych zasilany będzie poprzez dwa przyłącza wodociągowe do miejskiego wodociągu wo.150, zlokalizowanego w drodze wewnętrznej ul. A, energia elektryczna dla 2 budynków wielorodzinnych dostarczana będzie od złącza PGE poprzez wewnętrzne linie zasilające (WLZ) nn-O,4kV z sieci miejskiej. Gaz dostarczany będzie poprzez dwa indywidualne przyłącza z sieci miejskiej i magistrali gs.100, zlokalizowanej w drodze wewnętrznej ul. A (projekt budowlany str. 7 ppkt 3.2.3. sieci uzbrojenia terenu); ̶ odprowadzenie ścieków sanitarnych i deszczowych do kanalizacji miejskiej ma odbywać się na warunkach określonych przez gestora sieci. Zgodnie z pismem ZWiK Sp. z o.o z 15 maja 2010 r., znak [...], istnieje możliwość realizacji kanalizacji sanitarnej i deszczowej z własnych środków. Ścieki sanitarno-bytowe odprowadzane będą z zespołu 2 budynków wielorodzinnych, poprzez przyłącze do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej ks.200, zlokalizowanej w drodze wewnętrznej ul. A. Wody opadowe z dachów i wpustów ulicznych odprowadzane będą za pomocą kanalizacji deszczowej z podczyszczaniem do zbiornika retencyjno-rozsączającego, usytuowanego na terenie (projekt budowlany str. 7 ppkt 3.2.3. sieci uzbrojenia terenu); ̶ obsługa komunikacyjna inwestycji będzie odbywać się z ul. B przez drogę wewnętrzną ul. A. Dostęp do zespołu budynków będzie zapewniony za pomocą dwóch projektowanych zjazdów z drogi wewnętrznej ul. A, która zapewnia dostęp do drogi krajowej nr [...] (ulica B). Ponadto decyzja o warunkach zabudowy zawierała warunek, że dla obsługi planowanej inwestycji należy zapewnić miejsca parkingowe/garażowe dla samochodów osobowych poza pasami dróg publicznych w liczbie: dla funkcji mieszkaniowej - min. 1 miejsce postojowe/1 mieszkanie, lecz nie mniej niż 1 miejsce postojowe/60 m2 powierzchni mieszkań, zaś dla funkcji usługowej i handlowej: 25-40 miejsc postojowych/1000 m2 powierzchni użytkowej. Z projektu budowlanego wynika, że oba budynki będą pełnić funkcje mieszkaniowe, nie przewiduje się usług w budynkach. Zarówno budynek A, jak i budynek B to obiekt mieszkalny, wielorodzinny, wielokondygnacyjny o czterech kondygnacjach nadziemnych z całkowitym podpiwniczeniem o funkcji garażu podziemnego (projekt budowlany TOM II str. 5 i TOM III str. 5). W budynku A zaprojektowano 47 mieszkań o łącznej powierzchni użytkowej 2583,05 m2 (projekt budowlany TOM II str. 15). W budynku B zaprojektowano 47 mieszkań o łącznej powierzchni użytkowej 2743,63 m2 (projekt budowlany TOM III str. 15). Łączna powierzchnia użytkowa mieszkań w budynku A i B wynosi zatem 5326,68 m2 przy ogólnej liczbie mieszkań 94 (dla budynku A i B). Aby wyliczyć minimalną ilość miejsc parkingowych w stosunku do powierzchni mieszkań należy podzielić powierzchnię lokali mieszkalnych (budynek A + budynek B), co daje 5326,68 m2, przez 60 m2 powierzchni mieszkań, co wynosi 89. Minimalna ilość miejsc parkingowych to 94 (liczba mieszkań), zaś na terenie inwestycji zaprojektowano ich w sumie 123. Ogółem dla 2 etapów realizacji prac projektuje się 67 zewnętrznych miejsc postojowych (MP) w tym 3 - miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych (NP) oraz 2 miejsca do ładowania samochodów elektrycznych (MŁ) – (str. 8 projektu budowlanego). Ponadto w garażu podziemnym budynku A zaprojektowano 29 stanowisk, a w garażu podziemnym budynku B - 27 stanowisk (str. 6 i 7 projektu budowlanego), co daje w sumie 56 wewnętrznych miejsc postojowych. Liczba zewnętrznych i zewnętrznych (67+56) miejsc postojowych to 123, zaś liczba mieszkań w obu budynkach to 94. Mając powyższe na uwadze organ wojewódzki stwierdził, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z postanowieniami decyzji z [...] r., decyzja nr [...] o warunkach zabudowy, przeniesionej na nowego inwestora decyzją z [...] r., nr [...]. W następnej kolejności organ odwoławczy poddał analizie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami techniczno - budowlanymi, określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 roku, poz. 1065 ze zm.) i stwierdził, że budynek północny (tj. budynek A) zlokalizowany w północnej części działek inwestycyjnych, znajdować się będzie w odległości: ̶ od granicy zachodniej, tj. granicy z działką o numerze ewid. w największym zbliżeniu w odległości 4,40 m; ̶ od granicy wschodniej, tj. od granicy z działką drogową w największym zbliżeniu w odległości około 8 m; ̶ od strony północnej, tj. od granicy z działkami o numerze ewid. [...], [...] i [...] (i usytuowanych na tych działkach w granicy budynków) w największym zbliżeniu 9,15 m. Z kolei budynek południowy (tj. budynek B) zlokalizowany w południowej części działek inwestycyjnych, został w odległości: ̶ od granicy zachodniej, tj. granicy z działką o numerze ewid. [...] w największym zbliżeniu w odległości 4,37 m; ̶ od granicy wschodniej, tj. od granicy z działką drogową (ul. A) w największym zbliżeniu w odległości 15 m, z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy; ̶ od strony południowej, tj. od granicy z działkami o numerze ewid. [...] ponad 58 m i zabudowaną działką [...] w największym zbliżeniu w odległości 10,65 m; ̶ od strony północnej tj. od granicy z działkami: nr [...] o zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej i budynkami gospodarczymi usytuowanymi w granicy w największym zbliżeniu w odległości 10,94 m; nr [...] z istniejącym budynkiem gospodarczym w granicy w największym zbliżeniu w odległości 10.64 m; w odległości o około 18 m od granicy z niezabudowaną działką nr [...]. Jednocześnie projektowane budynki oddalone są od siebie o 24,51 m. Mając na uwadze kwestię przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach mieszkalnych zlokalizowanych na działkach sąsiednich, Wojewoda uznał, że inwestycja spełnia wymogi z § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a) i ust. 2 ww. rozporządzenia, bowiem przedstawiony projekt budowlany zawiera analizę oddziaływania obiektu na nieruchomości pod kątem spełnienia warunków technicznych i odnośnie nasłonecznienia oraz naturalnego oświetlenia pomieszczeń (TOM I str. 25-47) pod katem oddziaływania na budynki mieszkalne w zabudowie szeregowej usytuowane na działkach graniczących z inwestycją od strony południowej (tj. działkach [...], [...], [...], [...]), a także budynki mieszkalne jednorodzinne na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz projektowanego budynku wielorodzinnego na działce [...]. Odnośnie budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej na działkach nr [...], [...], [...], [...] analiza wykazała, że istniejąca tam zabudowa w żaden sposób nie jest zacieniana przez projektowane budynki (znajduje się po stronie południowej). Istniejące budynki w dniach równonocy również nie zacieniają budynków projektowanych - warunek czasu nasłonecznienia min. 3 godziny w godzinach 7:00-17:00 jest spełniony. W dniach równonocy istniejące budynki w zabudowie szeregowej i projektowane budynki wielorodzinne nie będą się wzajemnie zacieniały o żadnej porze dnia. Odnośnie istniejącej zabudowy na działkach [...], [...], [...] i [...] przedmiotowa analiza wykazała, że nie zacienia ona budynków projektowanych - warunek czasu nasłonecznienia min. 3 godziny w godzinach 7:00-17:00 jest spełniony, ani projektowana zabudowa wielorodzinna nie zacienia znajdujących się na tych działkach budynków. Jak wskazuje autor opracowania, w czasie analizy przyjęto najbardziej niekorzystną i mało prawdopodobną opcję, że pokoje mieszkalne istniejących budynków jednorodzinnych posiadają okna jedynie w ścianie zachodniej. Projektowana zabudowa o żadnej porze dnia w dniach równonocy nie zacienia zabudowy mieszkalnej na działce nr [...]. Zabudowa ta nie zacienia również projektowanych budynków. Projektowana zabudowa (budynek A) w dniach równonocy zacienia budynek mieszkalny na działce nr [...] jedynie w godzinach 7:00 - 11:00. Czas nasłonecznienia tego budynku wynosi więc 6 godzin (w godzinach 11:00-17:00) - warunek czasu nasłonecznienia min. 3 godziny w godzinach 7:00-17:00 jest spełniony. Budynek ten nie zacienia również projektowanych budynków. Z powyższego wynika, że projektowana zabudowa wielorodzinna nie ograniczy wymaganego nasłonecznienia istniejących wokół budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej oraz jednorodzinnych. Istniejąca wokół zabudowa nie ograniczy także wymaganego nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w projektowanej zabudowie wielorodzinnej. Projektowana zabudowa nie ogranicza także naturalnego oświetlenia pomieszczeń ww. budynków (nie przesłania ich), ponieważ w żadnym miejscu wysokość projektowanych budynków (12,92 m) nie jest większa od odległości od ww. budynków istniejących (min. 13,81 m). Istniejąca zabudowa nie ogranicza także naturalnego oświetlenia pomieszczeń projektowanych budynków (nie przesłania ich), ponieważ wysokość każdego z budynków istniejących nie jest większa od ich odległości od projektowanej zabudowy. Autor opracowania przeprowadził również analizę oddziaływania projektowanych budynków w stosunku do projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, który ma być zlokalizowany na działce o nr. Ewid. [...]. Z informacji zawartych w niniejszym opracowaniu, a także z informacji pochodzących od strony odwołującej się wynika, że budynek projektowany na działce nr [...] uzyskał pozwolenie na budowę w 2014 r., lecz nie ma pewności, czy pozostaje ono w mocy. Jednakże jak wskazuje autor analizy projektowana zabudowa mieszkalna wielorodzinna (budynek B) w dniach równonocy zacienia projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny na działce nr [...] jedynie w godzinach 7:00-8:00 (21 marca) oraz 7:00-8:45 (22 września). Projektowany na działce nr [...] budynek mieszkalny wielorodzinny nie jest zacieniany w godzinach 8:00-11:00 (21 marca) oraz 8:45-11:45 (22 września) - warunek czasu nasłonecznienia min. 3 godziny w godzinach 7:00-17:00 jest więc spełniony. Projektowany na działce nr [...] budynek zacienia projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny (budynek B) w dniu 21 marca od godziny ok. 16:15. Projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny (budynek B) nie jest zacieniany w godzinach 13:15-16:15 (21 marca) oraz 14:00-17:00 (22 września) - warunek czasu nasłonecznienia min. 3 godziny w godzinach 7:00-17:00 jest więc spełniony. Analiza ta dowiodła zatem, że projektowana zabudowa wielorodzinna (budynek B) nie ograniczy wymaganego nasłonecznienia pomieszczeń projektowanego na działce nr [...] budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Projektowany na działce nr [...] budynek mieszkalny wielorodzinny nie ograniczy także wymaganego nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w projektowanej zabudowie wielorodzinnej (budynek B). Projektowana zabudowa nie ogranicza także naturalnego oświetlenia pomieszczeń ww. budynku (nie przesłania go), ponieważ wysokość projektowanych budynków (12,92 m) nie jest większa od odległości od ww. budynku projektowanego na działce nr [...]. Projektowany na działce nr [...] budynek mieszkalny wielorodzinny nie ograniczy także naturalnego oświetlenia pomieszczeń projektowanych budynków (nie przesłoni ich), ponieważ jego wysokość nie jest większa od ich odległości od projektowanej zabudowy. Z powyższego wynika również, że w analizowanym przypadku, spełnione są również warunki w zakresie nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 57 i § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia). Dodatkowo organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z § 28 ust. 2 (budynek mieszkalny do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie - zgodnie z § 8 pkt 1 rozporządzenia). Ponadto, Inwestor wskazuje, że zgodnie z warunkami technicznymi nr [...] z [...] r., wydanymi przez Zakład Wodociągów i Kanalizacji w Ł., nie ma możliwości włączenia przedmiotowej posesji do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej wraz z wpustami ulicznymi i odwodnieniami liniowymi. Rozwiązania projektowe odpowiadają również zapisom postanowień § 29 ww. rozporządzenia w zakresie odprowadzenia wód opadowych bezpośrednio na teren działki inwestora. Z dokumentacji sprawy wynika, że wody opadowe z dachów i wpustów ulicznych odprowadzane będą za pomocą kanalizacji deszczowej z podczyszczaniem do zbiornika retencyjno-rozsączającego usytuowanego na terenie. Powierzchnia przeznaczona na składowanie śniegu jak i pozostałe tereny utwardzone zostały zaprojektowane ze spadkami ukształtowanymi w kierunku wewnętrznym działki inwestora, tak aby całość wód opadowych została zagospodarowana w ramach terenu przeznaczonego pod inwestycję. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że inwestycja ma również dostęp do szeroko rozumianych mediów. Do dokumentacji dołączono warunki przyłączenia do sieci gazowej (TOM I str. 12 -15), warunki przyłączenia do sieci dystrybucyjnej energii elektrycznej (TOM I str. 16-17). Wojewoda wskazał następnie, że instalacje zewnętrzne zaprojektowano według odrębnych opracowań i wewnętrzne szczegółowe rozwiązania według projektów branżowych. Na PZT pokazano połączenie z sieciami zewnętrznymi, w tym przebieg przyłączy od strony ulicy A (wschodnia granica inwestycji). Organ II instancji wskazał dalej, że dostęp do drogi publicznej (tj. do drogi publicznej o numerze [...] – ulica B) zapewniony jest przez działkę drogową o numerze ewid. [...] – ul. A, natomiast w aktach sprawy znajduje się uzgodnienie Zarządu Dróg i Transportu (pismo z 11 grudnia 2019 r., znak: [...]) dotyczące dwóch dojazdów do nieruchomości poprzez drogę wewnętrzną, tj. ul. A. Wypełnia to postanowienia warunków zabudowy w zakresie warunków komunikacji. W myśl § 14 ww. rozporządzenia zaprojektowany został wewnętrzny układ drogowy w postaci ciągu pieszo-jezdnego i dostęp do zespołu budynków za pomocą dwóch projektowanych zjazdów z drogi wewnętrznej ul. A. Zaprojektowano dwie bramy dwuskrzydłowe wjazdowe skomunikowane z jezdniami na terenie nieruchomości (o szerokości 5 m). Jezdnia na terenie nieruchomości inwestycyjnej stanowi także dojazdy do stref wejściowych dwóch budynków oraz prowadzi za pomocą dwupasmowych pochylni wjazdowych do wewnętrznych miejsc postojowych w garażach podziemnych oraz do zewnętrznych miejsc postojowych, rozplanowanych w układzie prostopadłym do niej. Zaprojektowano wyjście ewakuacyjne na zewnątrz budynków z garaży podziemnych, zlokalizowane przy bramie wjazdowej. Wszystkie ciągi piesze, jezdne i miejsca postojowe zaprojektowano o nawierzchniach utwardzonych. Organ II instancji wyjaśnił także, że z PZT wynika, że na terenie inwestycji zaprojektowano 67 zewnętrznych miejsc postojowych. Są one jednak zaprojektowane w dwóch skupiskach. 36 miejsc parkingowych zaprojektowano w południowej części działki oraz 31 w części północno wschodniej, w granicy z działką drogową o numerze ewid. [...] (ul. A). Z akt sprawy wynika, że przedłożony projekt budowlany spełnia wymagania z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. b) warunków technicznych. Odległość naziemnych miejsc parkingowych, zlokalizowanych w północno-wschodniej części terenu inwestycji (w granicy z działką on numerze ew. [...] - ul. A) od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi wynosi, w największym zbliżeniu, 10 m. W odniesieniu do grupy 36 miejsc parkingowych zlokalizowanych w południowej części terenu inwestycji, odległość ta, w największym zbliżeniu do ściany południowej budynku B wynosi ponad 10 m. Z projektu budowlanego wynika, że 31 naziemnych stanowisk postojowych zlokalizowano są w granicy z działką o numerze ewid. [...]. Jest to zgodne z przepisami § 19 ust. 2 pkt 1 lit. b) w zw. z ust. 7 warunków technicznych, gdyż działka o numerze ewid. [...] jest działką drogową. Jednocześnie 36 stanowisk postojowych zlokalizowanych w południowej części działki zaprojektowano: ̶ w odległości 6 m od granicy z działkami o numerach ewid. [...], [...], [...], [...]; ̶ w największym zbliżeniu w odległości 6,04 m od granicy z działką o numerze ewid. [...]; ̶ w odległości 10 m od granicy z działką o numerze ewid. [...]. Wojewoda stwierdził dalej, że załączony projekt budowlany zawiera, sporządzony przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, rozdział dotyczący warunków ochrony przeciwpożarowej (str. 43-61 TOM I - warunki ochrony przeciwpożarowej). Zarówno budynek A, jak i B lokalizowane są z zachowaniem wymaganej odległości ponad 4 m od granic działek. Od innych obiektów odległości te wynoszą ponad 12 m. Ponadto projekt budowlany spełnia wymagania z § 271 ust. 1 i § 273 ust. 1 warunków technicznych, gdyż projektowane budynki A i B rozgranicza droga wewnętrzna i plac zabaw, a budynki oddalone są od siebie o 24,51 m. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, określonymi w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że w przedstawionym projekcie budowlanym zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, oraz złożyły oświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany spełnia również wymagania rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U z 2018 r., poz. 1935 ze zm.). Analizując kwestie formalne, organ II instancji wskazał, że do wniosku o pozwolenie na budowę załączone zostało wymagane oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wskazał, że Prezydent Miasta Ł. w sposób prawidłowy określił krąg stron postępowania dla przedmiotowej inwestycji. Planowaną inwestycję od wskazanych w odwołaniu działek o numerach ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] oddziela działka drogowa o numerze ewid. [....] (ul. A) i nie znajdują się one w obszarze oddziaływania inwestycji, co jest warunkiem uznania ich właścicieli za stronę postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Z projektu budowlanego wynika również, że działki o numerach ewid. [...], [...] oraz [...] są niezabudowane i nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Nadto planowana inwestycja jest skomunikowana z drogą publiczną. Dostęp do drogi publicznej (ul. B - droga krajowa nr [...]) zapewnia jej działka drogowa o numerze ewid. [...] (ul. A), zgodnie z uzgodnieniem ZDiT z 11 grudnia 2019 r. Do kwestii prawidłowego odwodnienia terenu inwestycji, składowania śniegu inwestor, w toku postępowania przed organem I instancji wyjaśnił, że wody opadowe z dachów i wpustów ulicznych odprowadzane będą za pomocą kanalizacji deszczowej z podczyszczaniem do zbiornika retencyjno-rozsączającego usytuowanego na terenie. Powierzchnia przeznaczona na składowanie śniegu jak i pozostałe tereny utwardzone zostały zaprojektowane ze spadkami ukształtowanymi w kierunku wewnętrznym działki Inwestora, tak aby całość wód opadowych została zagospodarowana w ramach terenu przeznaczonego pod inwestycję. Ponadto teren przeznaczony na składowanie śniegu jest obszarem do jego tymczasowego gromadzenia na czas udrożnienia przejazdów. Docelowo śnieg będzie usuwany z działki i nie będzie na niej zalegał. Wody opadowe i roztopowe odprowadzane są w obrębie działki inwestora do projektowanej kanalizacji deszczowej. Zaprojektowane rozwiązania oparte na normatywnym natężeniu deszczu miarodajnego oraz zachowanie naturalnego ukształtowania terenu wraz z pozostawieniem dużej ilości powierzchni biologicznie czynnej przy granicach działki nie wpłynie na zmianę dotychczasowej charakterystyki wodnej na analizowanym obszarze. Organ odwoławczy dodał, że analiza dokumentacji sprawy wykazała, że granica terenu objętego wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę pokrywa się z terenem określonym w decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z [...] na budowie zespołu dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi - w tym zewnętrzną i wewnętrzną instalacją gazu - przewidzianymi do realizacji w dwóch etapach na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A, na działce nr [...] i fragmencie działki nr [...] w obrębie [...]. Przyszłe nieokreślone plany co do fragmentów działki nieobjętej opracowaniem nie są przedmiotem niniejszego postępowania, co nie zmienia faktu, że ich przyszłe zagospodarowanie winno się odbyć zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła B Sp. z o.o. C Sp. k. z siedzibą w Ł., zarzucając naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez nieprawidłowe ustalenie obszaru oddziaływania projektu, a w konsekwencji błędne określenie kręgu stron; 2. art. 80 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz niedokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia obszaru oddziaływania projektu, a co za tym idzie stron postępowania; 3. art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłową ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz zaniechanie jego kompletnego zgromadzenia, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie w zakresie obszaru oddziaływania obiektu i stron postępowania; 4. § 77 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez brak dostosowania zaprojektowanych zjazdów do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze a w szczególności do wymagań ruchu pieszych; 5. art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy o drogach publicznych; 6. decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z [...] r. poprzez niezgodność treści decyzji nr [...] z [...] r. z treścią decyzji nr [...] z [...] r. przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji z powodu wskazanych powyżej naruszeń, które miało istotny wpływ na wynik postępowania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem skarżącej stronami w postępowaniu administracyjnym winni być właściciele nieruchomości bezpośrednio graniczących z planowaną inwestycją bez znaczenia, czy sąsiednie nieruchomości są zabudowane bądź nie, a więc właściciele działek ewidencyjnych nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Zdaniem skarżącej organ winien uznać za strony również właścicieli nieruchomości znajdujących się w najbliższym sąsiedztwie planowanej inwestycji na które planowane obiekty będą oddziaływać, a w szczególności właściciele sąsiadujących z miejscem włączenia się do ruchu nieruchomości przy ul. A. Skarżąca podniosła, że inwestor planuje wybudować osiedle mieszkaniowe liczące 94 mieszkania, co znacząco przełoży się na znaczne zwiększenie ruchu samochodowego oraz pieszego na ul. A i spowoduje drastyczny wzrost emisji kurzu, zanieczyszczeń w postaci spalin oraz emisji pyłu zawieszonego PM2,5, PM10 oraz hałasu. Skarżąca podkreśliła, że oprócz wymienionych domów jednorodzinnych w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji znajdują się też: - istniejące osiedle mieszkaniowe "A" przy ul. C liczące 88 domów jednorodzinnych; - istniejące osiedle mieszkaniowe "B" przy ul. D liczące 88 mieszkań; - planowana jest też budowa osiedla mieszkaniowego pomiędzy ulicą A, a ul. D zagospodarowania terenu oraz decyzję w sprawie pozwolenia na budowę. Faktów tych organ nie wziął pod uwagę dopuszczając budowę dużej inwestycji wpływającej bądź mogącej wpływać na znaczny obszar w jej sąsiedztwie. Skarżąca dodała, że planowana inwestycja w aspekcie zjazdu z drogi publicznej nie została zaprojektowana w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności nie jest dostosowana do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze ani do wymagań ruchu pieszych. Do skrzyżowania z ulicą B winien zostać wybudowany przez inwestora chodnik umożliwiający bezpieczny ruch pieszych zarówno do najbliższego przystanku autobusowego, szkoły podstawowej, jak i do najbliższego sklepu z artykułami pierwszej potrzeby. Organ wydający pozwolenie na budowę całkowicie pominął ten problem. Zdaniem skarżącej organ winien nałożyć na inwestora obowiązek przebudowy drogi publicznej ulicy A w sposób zapewniający bezpieczeństwo ruchu pieszych. Dodatkowo wspomnieć należy, że kurz i zanieczyszczenia w postaci spalin oraz emisji pyłu zawieszonego PM2,5 , PM 10 będą przemieszczać się na sąsiadujące z planowaną inwestycją osiedla. Nierozwiązany został problem włączenia się do ruchu pojazdów z ulicy A do ulicy B (brak sygnalizacji świetlnej) spowoduje, że setka samochodów będzie oczekiwać na włączenie się do ruchu w ulicę B emitując olbrzymią ilość zanieczyszczeń, co przy róży wiatrów z północnego wschodu na południowy zachód doprowadzi do smogu na istniejących osiedlach mieszkaniowych. Na inwestora nie nałożono obowiązku przebudowy ulicy A na odcinku do ulicy B. W ocenie skarżącej organ wydając decyzję o pozwoleniu na budowę dopuścił się znaczącego odstępstwa do wydanych warunków zabudowy w zakresie odprowadzenia ścieków deszczowych. Według skarżącej odprowadzenie tych ścieków do zbiorników retencyjnych podziemnych zamkniętych nie jest tożsame z wybudowaniem sieci kanalizacji deszczowej i włączeniem jej do sieci miejskiej. Sieć kanalizacji deszczowej jest innym obiektem budowlanym niż podziemny zbiornik retencyjny. W związku z powyższym inwestor winien wystąpić o wydanie nowej decyzji o warunkach zabudowy uwzględniającą odprowadzenie ścieków deszczowych do podziemnych zbiorników retencyjnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi. Pismem z 6 grudnia 2021 r. pełnomocnik uczestniczki postępowania A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. wniósł o oddalenie skargi w całości podnosząc, że w skardze skarżąca nie wykazała interesu prawnego do jej złożenia. W postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania pozwolenia na budowę, organ I instancji określił obszar oddziaływania projektowanej inwestycji i zgodnie z tymi ustaleniami dopuścił do postępowania osoby będące stronami (w rozumieniu art. 28 Prawa budowlanego i art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego). Odwołujący wskazuje, że nie został prawidłowo ustalony krąg stron postępowania, jednak nie uzasadnia, czy zarzut dotyczy jego czy innych właścicieli nieruchomości. Co więcej, Skarżący nawet nie uzasadnia, jaki on ma interes prawny w zaskarżeniu decyzji Wojewody [...]. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę zastosowanie znajduje art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, regulując kwestię kręgu stron na zasadzie lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a. Z kolei z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed nowelizacji wynika, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Jego ustalenie dla konkretnego obiektu budowlanego należy do projektanta. Z kolei zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego obszar oddziaływania obiektu jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W ocenie pełnomocnika uczestniczki postępowania, w niniejszej sprawie należy stosować art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w brzmieniu po nowelizacji. Należy podkreślić, że celem powyższej zmiany było przesądzenie, że zamierzenie inwestycyjne mogą kwestionować jedynie osoby mające w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie w jakim zamierzenie inwestycyjne koliduje z ich uzasadnionym interesem. Dalej pełnomocnik uczestniczki postępowania podkreślił, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, ustalenia dotyczące uciążliwości związanych z działalnością powstających obiektów należy utożsamiać z oceną obszaru oddziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące w rozumieniu ww. przepisów. Nie ulega wątpliwości, że organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę często będzie miał do czynienia ze sprzecznymi interesami inwestora i osób, których prawa przez realizowaną inwestycje mogą zostać naruszone. Jednak czym innym jest interes prawny, a czym innymi są postulaty, oczekiwane rozwiązania czy życzenia osób, dotyczące prowadzonej polityki planowania przestrzennego, organizacji systemu dróg publicznych i rozwiązań komunikacyjnych czy systemu świadczenia usług komunalnych, do którego należy system odprowadzania wód opadowych i roztopowych na danym obszarze. Należy podkreślić, że uciążliwość związana z realizowaną inwestycją (co dotyczy większości inwestycji) dla mieszkańców okolicznych nieruchomości nie jest równoznaczna z przyznaniem tym osobom przymiotu strony. W przypadku jednak zarzutów dotyczących utrudnień w organizacji ruchu drogowego poprzez zwiększenie natężenia tego ruchu należy podkreślić, że skarżący nie ma żadnych uprawnień do podważania Decyzji Wojewody oraz Pozwolenia na budowę, ponieważ obie te decyzje odpowiadają prawu. Pozwolenie na budowę zostało poprzedzone odpowiednimi uzgodnieniami właściwych służb umocowanych do tych uzgodnień tj. Zarządu Dróg i Transportu właściwego do uzgadniania rozwiązania projektowanego w zakresie dostępu do drogi publicznej i Zakładu Wodociągów i Kanalizacji, wskazującego na brak możliwości świadczenia usług wodnych poprzez sieci kanalizacji deszczowej, co powoduje zatwierdzenie rozwiązań retencji wody opadowej i roztopowej na terenie nieruchomości na której jest projektowana Inwestycji. Skarżący nie wnosi zastrzeżeń do powyższych uzgodnień, kwestionując jedynie bez podstawy prawnej przyjęte rozwiązania wyłącznie ze względu na ich hipotetyczną uciążliwość dla swoich deweloperskich inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842), zwanej ustawą covidową, znowelizowanym na mocy art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), z dniem 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na tle tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 30 listopada 2020r., sygn. akt II OPS 6/19, wyraził pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego". Zważywszy na treść powyższej regulacji zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 17 listopada 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej, ziściły się bowiem warunki określone w tym przepisie. Rozpoznanie tej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 7 października 2021 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że poza uczestnikiem postępowania A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. żadna z pozostałych stron postępowania nie potwierdziła możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie tego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 17 listopada 2021 r. Wymagany przy tym przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z 27 października 2021 r.). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." – sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanych rozstrzygnięć. W ocenie Sądu, organy prowadzące kontrolowane postępowanie wypełniły zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ponadto wypełniły obowiązki wynikające z art. 80 k.p.a. Stwierdzić także należy, że uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organy w sposób wystarczający wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględniły stanowiska skarżącej. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśniły podstawę prawną decyzji oraz przytoczyły przepisy prawa materialnego, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Organy podjęły niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydały trafne rozstrzygnięcie, prawidłowo dokonując subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Przede wszystkim podkreślić należy, że jak słusznie wskazał organ administracji, w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy ustawy Prawo budowlane obowiązujące w dacie wszczęcia postępowania, stosownie do art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz. U. 2020 r., poz. 471). Ustawa nowelizująca weszła w życie 19 września 2020 r. (z wyjątkiem art. 5 pkt 2 lit. b w zakresie art. 7 ust. 8g2 i 8g5, który wszedł w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia). Skoro zatem wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia wpłynął do organu 6 marca 2020 r., to znaczy, że w dacie wszczęcia postępowania przepisy ustawy zmieniającej jeszcze nie obowiązywały, a więc w dacie orzekania przez organ należało stosować przepisy dotychczasowe. W związku z tym stanowisko pełnomocnika uczestniczki postępowania A Sp. z o.o. w Ł., że w niniejszej sprawie należało stosować przepisy w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą należy uznać za bezpodstawne. Podobnie należy ocenić zarzut pełnomocnika uczestniczki postępowania A Sp. z o.o. w Ł. dotyczący braku interesu prawnego skarżącej do wywiedzenia skargi. Stosownie bowiem do art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie natomiast do art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. (art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane). Jak wynika z załączonych projektów budowlanych dla obu budynków (branża architektoniczna) sporna inwestycja oddziałuje na sąsiadujące działki nr [...] i nr [...], których współwłaścicielką jest m.in. skarżąca spółka. Fakt, że obecnie działki te nie są zagospodarowane nie ma znaczenia w kontekście ustalania stron postępowania. Skoro bowiem działki te znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, to ich współwłaściciele z mocy ustawy są stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Zatem nie sposób zanegować interesu prawnego skarżącej w niniejszej sprawie. W tym miejscu należy się również odnieść do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez nieprawidłowe ustalenie obszaru oddziaływania projektu, a w konsekwencji błędne określenie kręgu stron. Stosownie do ww. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Należy jednak pamiętać, że przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. powinien być oceniany łącznie z unormowaniem zawartym w art. 147 zd. drugie k.p.a. stanowiącym, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 i w art. 145a następuje tylko na żądanie strony. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że prawami procesowymi rozporządza strona. Dlatego też, jeżeli strona, która została pozbawiona udziału w postępowaniu administracyjnym nie wniesie skargi, nie można uznać, że zaistniała w sprawie okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i w związku z tym uchylić decyzję z przyczyny wskazanej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. Innymi słowy przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również sądu administracyjnego rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do dokonywania oceny odnoszącej się do tego, czy dany podmiot, który nie wniósł skargi, został pominięty w postępowaniu administracyjnym (por. wyroki NSA: z 9 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1259/17; z 1 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1259/17 – orzeczenia dostępne w CBOSA). W ocenie sądu uprawniona jest konkluzja, że organy w sposób prawidłowy ustaliły obszar oddziaływania planowanej inwestycji, wskazując działki sąsiadujące bezpośrednio z planowaną inwestycją i co za tym idzie prawidłowo określiły krąg stron postępowania, mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa. Przechodząc do dalszej części rozważań wskazać należy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Natomiast w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że złożony przez inwestora projekt budowlany zgodny jest z ostateczną decyzją decyzji Prezydenta Miasta Ł. Z [...] r., nr [...], o ustaleniu warunków zabudowy dla spornej inwestycji. Organy dokonały w tym zakresie szczegółowej analizy, zwłaszcza w kontekście zgodności z ustalonymi parametrami takimi jak: obowiązująca linia zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokość i wysokość elewacji frontowych, geometria dachu i wysokość głównej kalenicy. Dokonano również analizy projektów budowlanych pod kątem spełnienia warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. W szczególności wskazano, że zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy teren ma dostęp do drogi publicznej ul. B przez drogę wewnętrzną ul. A. Podkreślono, że dostęp do zespołu budynków odbywać się będzie za pomocą dwóch projektowanych zjazdów z ul. A. W tym miejscu należy podkreślić, że inwestor załączył do dokumentacji projektowej pismo Zarządu Dróg i Transportu w Ł. z 11 grudnia 2019 r., z którego wynika, że zarządca drogi publicznej zaakceptował lokalizację dwóch dojazdów do nieruchomości przy ul. A 3/ B bn., oznaczonych jako dz. nr [...] i [...] w obrębie [...] z dz. nr [...] w obrębie [...], na której zlokalizowana jest droga wewnętrzna ul. A. Ponadto organy wyjaśniły, że zgodnie z dokumentacją projektową odprowadzenie ścieków sanitarnych i deszczowych do kanalizacji miejskiej będzie odbywać się na warunkach określonych przez gestora sieci. Zgodnie z pismem ZWiK Sp. z o.o. w Ł. z [...], znak [...], istnieje możliwość realizacji kanalizacji sanitarnej i deszczowej z własnych środków. Jednakże wobec braku możliwości włączenia przedmiotowej posesji do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej wraz z wpustami ulicznymi i odwodnieniami liniowymi (warunki techniczne ZWiK Sp. z o.o. w Ł. nr [...] z [...] r.) w dokumentacji projektowej przewidziano, że wody opadowe z dachów i wpustów ulicznych odprowadzane będą za pomocą kanalizacji deszczowej z podczyszczaniem do zbiornika retencyjno-rozsączającego, usytuowanego na terenie. W związku z powyższym niezasadny jest zarzut dotyczący niezgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy określającymi warunki obsługi planowanej inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Odnośnie do zarzutu, że planowana inwestycja w aspekcie zjazdu z drogi publicznej nie została zaprojektowana w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności nie jest dostosowana do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze ani do wymagań ruchu pieszych, tj. zarzut naruszenia § 77 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 124 ze zm.), to wyjaśnić należy, że skoro bowiem dokumentacja projektowa w zakresie skomunikowania terenu inwestycji z drogą publiczną została uzgodniona z zarządcą drogi, to zadaniem organu administracji architektoniczo-budowlanej była wyłącznie ocena zgodności dokumentacji projektowej z warunkami określonymi przez zarządcę drogi. Podkreślenia również wymaga, że powoływane przez skarżącą przepisy art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 ze zm.) nie mają w niniejszej sprawie zastosowania. Stosownie do powołanych wyżej przepisów budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia. Szczegółowe warunki budowy lub przebudowy dróg, o których mowa w ust. 1, określa umowa między zarządcą drogi a inwestorem inwestycji niedrogowej. Przedmiotem spornej inwestycji nie jest jednak budowa lub przebudowa drogi publicznej, a poza tym, jak wynika z powyższego obowiązek budowy lub przebudowy drogi może być określony wyłącznie w drodze umowy między inwestorem a zarządcą drogi. Natomiast przepisy ustawy Prawo budowlane nie wymagają, aby inwestor legitymował się taką umową jako spełnienie warunku zapewnienia dostępu do drogi publicznej dla terenu planowanej inwestycji. Z kolei za utrzymanie nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą, z wyjątkiem części pasa drogowego, o których mowa w art. 20f pkt 2 ww. ustawy odpowiada zarządca drogi. Nie można również podzielić poglądu skarżącej, że odprowadzenie ścieków deszczowych do zbiorników retencyjnych podziemnych zamkniętych zamiast do sieci kanalizacji deszczowej włączonej do sieci miejskiej stanowi znaczące odstępstwo do wydanych warunków zabudowy. Warto bowiem wskazać na treść postanowień rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim muszą odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Otóż, zgodnie z § 28 rozporządzenia działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. Jednak w przypadku budynków niskich lub budynków, dla których nie ma możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. W ocenie sądu organu dokonały również szczegółowej oceny pod względem zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak również z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25 kwietnia 2012 r. (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1935). W szczególności organy administracji zbadały zgodność inwestycji z § 12 warunków technicznych w zakresie usytuowania projektowanych budynków oraz co do spełnienia wymogów określonych w § 13, § 57 i § 60 warunków technicznych, które dotyczą zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz odpowiedniego nasłonecznienia tych pomieszczeń, jak również w zakresie zgodności z § 28 i 29 rozporządzenia odnoszącego się do odprowadzania wód opadowych. Należy również podzielić stanowisko organów co do zgodności dokumentacji projektowej w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego (§ 271 ust. 1 i § 273 ust. 1 warunków technicznych). Zdaniem sądu projektowana inwestycja uwzględnia wymogi z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, czyli zapewnienia poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Planowana inwestycja jest opracowana zgodnie z wydanymi warunkami zabudowy, jak również warunkami technicznymi, a ponadto jej realizacja nie uniemożliwia realizacji innych zamierzeń budowlanych na terenach sąsiednich, w tym również na terenie będącym współwłasnością skarżącej. W orzecznictwie prezentowany jest natomiast pogląd, że interes stron postępowania chroniony art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy, bo prawo do zabudowy może być ograniczone tylko przepisami prawa powszechnie obowiązującego i tylko w tym zakresie organ administracji architektoniczno-budowlanej może ingerować w planowaną zabudowę. Ochrona interesów osób trzecich nie może mieć charakteru absolutnego, bowiem muszą to być interesy "uzasadnione", a więc takie, które należy oceniać w sposób obiektywny, kierując się przede wszystkim normami regulującymi proces inwestycyjny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane na sąsiedniej nieruchomości przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, w szczególności w zakresie zabudowy nieruchomości (por. wyrok NSA z 20 października 2017 r., sygn. akt II OSK 267/16 – orzeczenie dostępne w CBOSA). W związku z tym za niezasadne należy uznać zarzuty pominięcia przez organy administracji oddziaływania spornej inwestycji związanego ze wzmożonym ruchem samochodowym oraz pieszym na ulicy A oraz problematycznej kwestii włączania się do ruchu pojazdów z ulicy A do ulicy B, gdyż okoliczności te należy rozważać jedynie w kategorii ewentualnego naruszenia interesu faktycznego. Reasumując stwierdzić należy, że w świetle art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego spełnienie przez projekt budowlany warunków wynikających z obowiązujących przepisów prawa obligowało organy do jego zatwierdzenia i udzielenia pozwolenia na budowę. Końcowo zauważyć należy jedynie, że Wojewoda [...] stwierdził, że dołączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny, odpowiada wymogom określonym w art. 34 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane i jest zgodny z wymaganiami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U z 2018 r., poz. 1935 ze zm). Zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, oraz złożyły oświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. ES E.S.