II SA/Łd 7/18

Dnia 2 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska, , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2018 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. LS W dniu 31 lipca 2017 r. A Spółka z o.o. w Z. złożyła wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi i niezbędną infrastrukturą na działce nr ewid. 14/2, położnej przy ul. A nr 2 w S. , obręb [...]. Po przeanalizowaniu projektu budowlanego, będącego załącznikiem do wniosku o pozwolenie na budowę, postanowieniem z dnia [...] nr [...] Starosta [...] nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w zakresie doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w S. [...] z dnia [...] ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia 28 listopada 2005 r. Nr 340, poz. [...]. W ocenie organu, zapisy wspomnianego aktu prawa miejscowego wykluczają możliwość zabudowy działki nr ewid. [...], ponadto powstały wątpliwości w zakresie przebiegu linii rozgraniczającej (regulacyjnej) - w projekcie nie wskazano wyraźnie przebiegu tej linii. Mapa do celów projektowych, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu nie zawierała także poświadczenia zgodności z oryginałem oraz wskazania numeru zaewidencjonowania i daty przyjęcia do zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi inwestora w dniu 31 sierpnia 2017 r. W odpowiedzi na powyższe postanowienie inwestor przedłożył: 1) pismo z dnia 8 września 2017 r. wraz z 4 egz. projektu zagospodarowania terenu z naniesionym przebiegiem linii rozgraniczającej, poświadczeniem zgodności mapy z oryginałem oraz dokumentacją fotograficzną działki nr ewid. [...], potwierdzającą brak zagospodarowania tej działki (mapy wpięto do projektów), 2) pismo z dnia 7 września 2017 r. (data wpływu 8 września 2017 r.) zawierające szczegółową interpretację zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonaną przez inwestora, zgodnie z którą na terenie inwestycji plan ustala zabudowę mieszkaniową wielorodzinną jako podstawowe przeznaczenie terenu. Ponadto, inwestor wyjaśnił, że działka nr ewid. [...]jest niezabudowana, bez urządzeń instalacyjnych, utwardzeń, ogrodzeń, placów pod śmietniki czy placów postojowych, a także urządzonej zieleni. Inwestor zwrócił także uwagę, iż w postanowieniu dokonano błędnej interpretacji zapisów uchwały, przez co stwierdza się brak możliwości realizacji nowej zabudowy, a także omyłkowo wskazano jednostkę planistyczną [...] MW, podczas gdy inwestycja realizowana będzie w jednostce [...] MW, 3) pismo z dnia 8 września 2017 r. (data wpływu 12 września 2017 r.) zawierające kserokopię opinii urbanistycznej [...] wydanej przez Burmistrza S., zgodnie z którą "działka nr ew. [...]- położona jest w terenach oznaczonych symbolem [...] MW – zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna jako podstawowe przeznaczenie terenu, usługi wbudowane w bryły budynków mieszkalnych o uciążliwości nie przekraczającej lokalu, jako dopuszczalne przeznaczenie", 4) pismo z dnia 15 września 2017 r. zawierające kserokopię uzupełnienia opinii urbanistycznej, w którym stwierdza się m.in. iż projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzgadniany był ze wskazanymi w piśmie organami, które bez uwag uzgodniły ostateczną wersję planu, nie zawierającą wytycznych dla projektowanej zabudowy (linii zabudowy, gabarytów obiektów, wskaźników zagospodarowania działki i zabudowy). Zdaniem autora opinii tj. Burmistrza S., brak wytycznych nie oznacza dobrowolności w projektowaniu, a projekt budowlany powinien uwzględniać istniejącą zabudowę działek sąsiednich i dostosować się do niej. Pismo wpłynęło po terminie określonym w postanowieniu. Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...], na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1332) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Zdaniem organu przedmiotowa inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S.a, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia [...] W rozdziale III - "przepisy szczegółowe", w punktach od 1 do 23, plan przedstawia ustalenia dla wszystkich jednostek planistycznych. Działka na której realizowana będzie inwestycja, znajduje się w jednostce [...] MW (w postanowieniu organ omyłkowo wskazał teren [...] MW co słusznie zauważył inwestor). Szczegółowe ustalenia dla tego terenu oraz innych terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, tj. [...]MW, [...] MW, [...]MW, [...]MW, [...]MW i [...]MW, zostały zawarte w § 11 pkt 2 uchwały. Organ podkreślił, że załączony do wniosku wypis z planu, wydany dla inwestora pismem Burmistrza S. z dnia [...] jest niekompletny, bowiem składa się z wielu fragmentów uchwały, połączonych ze sobą w taki sposób, iż niemożliwe jest precyzyjne wskazanie jednostek redakcyjnych (paragrafów, punktów ustępów itd.). Zdaniem organu teren [...]MW posiada podstawowe przeznaczenie - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. W § 11 pkt 2 lit. c ustala się sposób zagospodarowania terenu: "zachowuje się istniejące zagospodarowanie", a w § 11 pkt 2 lit. d ustala się działania dla istniejącej zabudowy, tj. "zachowuje się istniejące budynki z dopuszczeniem ich przebudowy i rozbudowy". W dalszej części plan nie ustala żadnych warunków dla projektowanej zabudowy ani wskaźników zagospodarowania działki. Zdaniem organu warunki te celowo nie zostały zawarte w uchwale, gdyż autorzy planu nie zakładali wprowadzania nowej zabudowy na terenach MW. Potwierdza to m.in. fakt, iż zgodnie z częścią graficzną, będącą załącznikiem do uchwały Nr [...] z dnia [...], wszystkie tereny MW ([...]MW, [...]MW, [...]MW, [...]MW, [...]MW i [...]MW) posiadają istniejącą zabudowę. Dopuszczono zatem możliwość remontu oraz jej przebudowy i rozbudowy. Bez znaczenia pozostaje natomiast fakt, iż w chwili obecnej działka jest niezabudowana. W opinii organu trudno się zatem zgodzić z opinią Burmistrza S., że brak wytycznych do projektowania upoważnia do analizy zabudowy sąsiedniej i dostosowania się do niej, tym bardziej że w najbliższym sąsiedztwie znajdują się tereny Uz, MN, MW i U o bardzo zróżnicowanej zabudowie. Organ podkreślił też, że interpretacja Burmistrza S. nie może być wiążąca dla organu wydającego pozwolenia na budowę, który sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami planu, na podstawie umocowania wynikającego wprost z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Bez znaczenia pozostaje również fakt, iż projekt planu miejscowego został pozytywnie uzgodniony m.in. z Wojewodą [...], Urzędem Marszałkowskich w Ł., Starostwem Powiatowym w Z. czy Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Z. Wprowadzenie zakazu realizowania zabudowy na danym terenie i co za tym idzie - nieokreślenia wskaźników zabudowy, jest bowiem w pełni dopuszczalnym działaniem i nie może być postrzegane przez organy opiniujące jako uchybienie, które winno być wyeliminowane. Organ dodał, że inwestor dokonał części uzupełnień, lecz ostatecznie nie doprowadził projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ zobowiązany był zatem wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego i odmowie udzielenia decyzji pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A Spółka z o.o. w Z., wnosząc o uchylenie w całości decyzji Starosty [...]oraz orzeczenie co do istoty sprawy, tj. wydanie przez Wojewodę [...] decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, nadto wniosła o uchylenie części postanowienia Starosty [...] z [...] Inwestor zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Strona zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 80 K.p.a. poprzez brak rozpatrzenia dowodów dołączonych do akt w postaci aktualnych zdjęć terenu inwestycji wykonanych po złożeniu wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę oraz kopii mapy do celów projektowych bez naniesionego obiektu (dołączonych do pisma z 8 września 2017 r.), a także nie wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego, pozwalające na uznanie zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisu art. 7a, 7b, 106 K.p.a. poprzez nałożenie na inwestora obowiązku doprowadzenia projektu do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, pomimo braku kolizji w tym zakresie, nie rozstrzygnięcia powziętych wątpliwości na korzyść strony, nie podjęcie współdziałania z organem administracji samorządowej w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny. Ponadto, strona zarzuciła naruszenie przepisu art. 8 K.p.a. poprzez nie prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie uczestnika do organu administracji. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ wyjaśnił, że na przedmiotowym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta S. przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...], zgodnie z którym planowana inwestycja jest zlokalizowana na terenie oznaczonym symbolem 3.28MW. Zgodnie z zapisami § 11 pkt 2 lit. a uchwały dla terenu [...]MW funkcję podstawową stanowi zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Dopuszczalne przeznaczenie terenu obejmuje usługi wbudowane w bryły budynków mieszkalnych, o uciążliwości nieprzekraczającej lokalu. Powyższy zapis prowadzi do stwierdzenia, że inwestycja dotycząca budynku mieszkalnego wielorodzinnego jest zgodna z tym ustaleniem planu. Kwestię sporną stanowi natomiast zapis zawarty w § 11 pkt 2 lit. c oraz lit. d uchwały. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącego, że nie został wyjaśniony dostatecznie stan faktyczny zagospodarowania terenu działki nr ewid. [...]. Z załączonych akt sprawy wynika, że na terenie znajduje się sieć energetyczna oraz pozostałości po istniejącym budynku. Nie można więc twierdzić, jak wskazuje skarżący w odwołaniu, że teren nie posiada istniejącego zagospodarowania. Odrębną kwestią nie objętą niniejszym postępowaniem pozostaje fakt, czy opisane zagospodarowanie jest zgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Planowane przez inwestora roboty budowlane dotyczą bowiem budowy, która nie mieści się w katalogu dopuszczonych na terenie [...]MW, co potwierdza również brak wskazania warunków dotyczących projektowanej zabudowy dla terenu [...]MW w uchwale Rady Miejskiej w S. . Projektowana inwestycja nie jest zgodna z ustaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z czym nałożenie na inwestora postanowieniem z dnia [...], na podstawie art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, obowiązku doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego było, zdaniem Wojewody, uzasadnione. Organ odwoławczy podzielił także stanowisko organu I instancji w kwestii wydanej opinii urbanistycznej i jej uzupełnienia wydanej przez Burmistrza S., które nie mogą być wiążące dla organu wydającego pozwolenie na budowę. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła A Spółka z o.o. w Z., powielając zarzuty oraz argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Strona zarzuciła dodatkowo naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie przez Wojewodę [...], że przedmiotowa inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S. oraz art. 35 ust. 4 ustawy poprzez odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przy spełnieniu przez inwestora warunków określonych w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, nadto uchylenie pkt 1 postanowienia Starosty [...] z dnia [...] nr [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę Sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Podstawę prawną w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane, a także przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S., uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...], obowiązującego na terenie nieruchomości objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Kluczową, a jednocześnie sporną kwestią w przedmiotowej sprawie stała się ocena zgodności planowanej inwestycji, w ramach postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, z uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organów administracji przedmiotowa inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie sposobu zagospodarowania terenu (§ 11 pkt 2 lit. c uchwały) oraz w zakresie działań dla istniejącej zabudowy (§ 11 pkt 2 lit. d uchwały). Tytułem wstępu wspomnieć należy, że prawo zabudowy nie jest prawem absolutnym i podlega ograniczeniom w regulacjach publicznoprawnych. Ograniczenie tej zasady musi znajdować oparcie w ustawie, a zwłaszcza w przepisach prawa budowlanego. Ograniczenie to znajduje oparcie w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, który określa zakres i formę ingerencji organów architektoniczno-budowlanych. Do ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości zaliczyć trzeba także ograniczenia wynikające z określenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania danego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Powyższy przepis jednoznacznie wskazuje, że jeżeli na terenie objętym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę obowiązuje plan miejscowy, to na organie rozpatrującym taki wniosek spoczywa obowiązek sprawdzenia rozwiązań i założeń przedstawionego projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z kolei z treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego wynika, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym więc, z przepisu art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego a contrario wynika, że jeżeli projekt budowlany jest niezgodny z uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lub też gdy obowiązujący plan miejscowy nie dopuszcza możliwości lokalizacji danej inwestycji na terenie objętym wnioskiem, bądź też zakazuje lokalizacji takich inwestycji na tym terenie, to organ nie może wydać pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 12 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Ke 199/10, Lex nr 674195, wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 262/10, Lex nr 676058, wyrok WSA w Lublinie z dnia 17 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Lu 293/11, Lex nr 993412 ). Wskazać także warto, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i jako źródło powszechnie obowiązującego prawa na danym obszarze, podlega wykładni właściwej dla wykładni źródeł prawa. Do wykładni planu należy stosować metody właściwe dla wykładni aktów normatywnych, co powoduje, że postanowienia szczegółowe obowiązującego planu, mają znaczenie pierwszorzędne i to one powinny decydować o wykładni i kontroli decyzji o zatwierdzeniu projektu i pozwoleniu na budowę z ustaleniami planu. Miejscowy plan zawiera w sobie pewne ustalenia, będące przepisami prawa lokalnego obowiązujące powszechnie, które mogą przybrać postać: nakazu – przepisu określającego jakie czynności należy podjąć lub jakie warunki należy spełnić; zakazu – przepisu określającego jakie czynności lub zjawiska są niedopuszczalne. Odmianą zakazu jest dopuszczenie – przepis określający, które czynności lub które zjawiska należące do zdefiniowanej kategorii są dopuszczalne w przeciwieństwie do wszystkich pozostałych do tych kategorii, które są niedopuszczalne. Prócz treści normatywnych, w planie mogą wystąpić także treści związane z planem w postaci: informacji, prognoz i założeń, kierunków polityki przestrzennej, postulatów, uzasadnienia, wyjaśnień (I. Mironowicz, T. Ossowicz "Technika zapisu planu miejscowego. Wybrane problemy ogólne" w: red. E. Bagiński "Zarys metod i technik badawczych w planowaniu przestrzennym" OW Politechniki Wrocławskiej 1996 s. 59-60). Analizując poszczególne zapisy kwestionowanej uchwały wskazać należy, że akt ten w § 4 pkt 6 i 7 definiuje pojęcia przeznaczenia podstawowego i przeznaczenia dopuszczalnego. Przeznaczeniem podstawowym jest takie przeznaczenie, które powinno przeważać na danym terenie wyznaczonym liniami rozgraniczającymi. Przez przeznaczenie dopuszczalne należy z kolei rozumieć rodzaje przeznaczenia inne niż podstawowe, które uzupełniają lub wzbogacają przeznaczenie podstawowe. Przedmiotowa nieruchomość położona jest w jednostce 3 – strefie nowej zabudowy mieszkaniowej, na terenie oznaczonym symbolem [...]MW (§ 6 ust. 1 pkt 3 lit. a uchwały). Jak wskazuje § 6 ust. 3 uchwały dla terenów o tym samym przeznaczeniu podstawowym, wyróżnionych na rysunku planu wprowadza się przepisy szczegółowe dotyczące: 1) przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego; 2) podziału działki, 3) sposobu zagospodarowania; 4) działań dla istniejącej zabudowy; 5) indywidualnych warunków dla wybranych terenów. Przepisy szczegółowe zaskarżonej uchwały przewidują z kolei w § 11 pkt 2 na terenie oznaczonym jednostką 3.28MW: a) w zakresie przeznaczenia terenu – zabudowę mieszkaniową wielorodzinną jako podstawowe przeznaczenie terenu, usługi wbudowane w bryły budynków mieszkalnych, o uciążliwości nieprzekraczającej lokalu, jako dopuszczalne przeznaczenie terenu; b) w zakresie podziału terenu na działki – zachowuje się istniejące podziały terenu na działki dopuszczając nowe podziały, jeżeli wynikają z koncepcji zagospodarowania całego terenu, uwzględniającej istniejące zagospodarowanie oraz dostępność każdej działki, powstałej w wyniku podziału, do ulicy lokalnej oznaczonej na rysunku planu symbolem KL, ulicy dojazdowej oznaczonej na rysunku planu symbolem KD lub ulicy wewnętrznej; c) w zakresie sposobu zagospodarowania terenu – zachowuje się istniejące zagospodarowanie, obowiązuje zachowanie istniejącej zieleni z zaleceniem jej wzbogacenia, obowiązuje dopuszczalny poziom hałasu w środowisku określony w obowiązujących przepisach o ochronie środowiska dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową; d) w zakresie działań dla istniejącej zabudowy – zachowuje się istniejące budynki z dopuszczeniem ich przebudowy i rozbudowy, w działalności remontowej istniejących budynków, mającej wpływ na wygląd zewnętrzny zabudowy, obowiązuje zachowanie jednolitego charakteru zespołu budynków. Uwzględniając treść powyższych przepisów Sąd doszedł do przekonania, że organy obu instancji prawidłowo oceniły, że rodzaj planowanej inwestycji tj. mieszkalnictwo jednorodzinne, jest co prawda zgodny z przeznaczeniem tego terenu w uchwale, to jednak realizacja nowej zabudowy na tym terenie jest sprzeczna z zapisami miejscowego planu. Podkreślenia wymaga, że zapisy miejscowego planu, znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie, mają charakter dopuszczenia, bowiem określają jaki sposób zagospodarowania terenu (tj. działki nr 14/2) w jednostce planistycznej [...]MW jest dopuszczalny. Powyższe oznacza natomiast, co już zostało wspomniane, że inny sposób zagospodarowania jest niedopuszczalny. Z powołanych przez organy administracji fragmentów uchwały Rady Miejskiej w S. , zdaniem Sądu, jasno wynika, jakie zasady rozwoju układu funkcjonalno-przestrzennego ustaliła dla omawianego obszaru Rada Miejska w S. . Najistotniejsze ustalenia to te w zakresie zagospodarowania terenu, według których zachowuje się istniejące zagospodarowanie (§ 11 pkt 2 lit. c) oraz te w zakresie działań dla istniejącej zabudowy, według których przewiduje się zachowanie istniejących budynków z dopuszczeniem przebudowy i rozbudowy (§ 11 pkt 2 lit. d). Z zapisów tych wynika, jak słusznie twierdzą organy administracji, że uchwałodawca dla terenu oznaczonego symbolem [...]MW w ogóle nie przewidział dopuszczenia realizacji nowej zabudowy. Przepisy szczegółowe dla terenów wskazanych w § 11 pkt 2 uchwały w ogóle nie przewidują, tak jak to ma miejsce chociażby w przypadku innych jednostek planistycznych wymienionych w pozostałych punktach tego paragrafu, działań dla projektowanej zabudowy. Wyeliminowanie możliwości realizacji nowej zabudowy nie stanowi, Zdaniem Sądu, nieświadomego zaniechania uchwałodawcy, lecz nosi cechy celowego działania. Zapisy planu są w tym zakresie jasne i nie budzą zastrzeżeń. Nie ulega zatem wątpliwości, że do czasu wyeliminowania omawianego przepisu planu miejscowego Miasta S., ma on moc obowiązującą i stanowi wyraz woli lokalnego prawodawcy do uporządkowania kwestii objętych planem w określony, wybrany przez siebie sposób. Skoro zatem zapisy miejscowego planu zawierają zapisy wiążące nie tylko właścicieli nieruchomości gruntowych położonych na jego obszarze, ale i organy gminy oraz inne organy państwa, Sąd uznał, że Starosta [...] zasadnie odmówił udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, a Wojewoda [...] zasadnie to rozstrzygnięcie utrzymał w mocy. Organ architektoniczno-budowlany prawidłowo bowiem zrealizował swój obowiązek w procesie zmierzającym do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Po poddaniu dokładnej analizie zapisów miejscowego planu, w sytuacji gdy uznał, że jego unormowania nie zezwalają na realizację planowanej przez inwestora inwestycji, wydał decyzję niekorzystną dla inwestora. Rację ma przy tym Wojewoda, że to organ architektoniczno-budowlany dokonuje oceny zgodności planowanej inwestycji z prawem miejscowym, zatem opinia Burmistrza S. nie była wiążąca dla organu rozpatrującego wniosek o pozwolenie na budowę. Wobec jasnej intencji uchwałodawcy bez wpływu na wynik sprawy pozostaje też kwestia obecnego zagospodarowania terenu, tym bardziej, że przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wyraźnie nakazuje badać zgodność z ustaleniami planu przedłożonego projektu budowlanego, a nie zastanego zagospodarowania terenu. Uwzględniając wszystkie powyższe okoliczności sprawy, Sąd uznał, że zakwestionowane w sprawie rozstrzygnięcia organów administracji odpowiadają prawu, a zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Wobec tego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji wyroku. IB