II SA/Łd 703/24

Dnia 29 stycznia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.), Asesor WSA Marcin Olejniczak, , po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 25 lipca 2024 r. znak: KO.420.113.2024 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji oddala skargę. a.bł. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzją z dnia 25 lipca 2024 r., znak: KO.420.113.2024, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim (dalej także: Kolegium, organ II instancji, organ odwoławczy), po rozpoznaniu wniosku J.S. o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Pracowni Planowania Przestrzennego w Piotrkowie Trybunalskim (dalej także: organ I instancji) z dnia 6 lipca 2021 r., nr 150/2021, znak PPP.4140.74.2021, ustalającej, z wniosku S.P., sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, z lokalizacją na terenie nieruchomości przy ul. [...] (dz. nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], obręb [...]) w P., działając na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572) - odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, powyżej wskazaną decyzją z dnia 6 lipca 2021 r., po rozpoznaniu wniosku S.P. z dnia 26 marca 2021 r. w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, Dyrektor Pracowni Planowania Przestrzennego w Piotrkowie Trybunalskim ustalił sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, z lokalizacją inwestycji na terenie nieruchomości przy ul. [...] (dz. nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obręb [...]) w P. Realizację budynku przewidziano w II etapach: I - etap inwestycji: kondygnacja podziemnego garażu wielostanowiskowego realizowana na terenie działek [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] wraz z częścią nadziemną na terenie działek [...],[...],[...], II - etap inwestycji: część nadziemna realizowana na terenie działek [...],[...],[...],[...],[...],[...]. W decyzji ustalono następujące warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: 1) rodzaj zabudowy - "mieszkaniowa jednorodzinna, wielorodzinna", 2) nieprzekraczalna linia zabudowy wyznaczona w odległości: - 8,8 m od granicy z pasem drogowym ul. [...], - 4,4 m od granicy z pasem drogowym ul. [...], 3) powierzchnia planowanej zabudowy: od 649,81 m2 do 715,70 m2, 4) wskaźnik powierzchni zabudowy do łącznej powierzchni dz. nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]: od 34,62% do 38,13%, 5) obowiązek zachowania min. 25% powierzchni działek objętych postępowaniem jako powierzchni aktywnej przyrodniczo, niezabudowanej, nieutwardzonej nawierzchnią sztuczną, 6) szerokość elewacji frontowej: - od 15,0 m do 23,0 m od ul. [...], - od 35,0 m - 41,0 m od strony ul. [...]. Ustalona szerokość nie dotyczy kondygnacji podziemnego garażu wielostanowiskowego, 7) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (ostatniego gzymsu lub attyki): od 9,1 m do 12,5 m, 8) geometria dachu: - stropodach (kąt nachylenia połaci do 10°) lub dach dwu lub wielopołaciowy (kąt nachylenia połaci dachowych od 10° do 25°), - wysokość głównej kalenicy lub najwyższego punktu dachu od 9,0 m do 13,2 m, - kierunek głównej kalenicy równoległy/prostopadły do ul. [...]. W decyzji ustalono również: - warunki ochrony zdrowia ludzi, środowiska, przyrody, krajobrazu, - warunki ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, - warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, - warunki wynikające z przepisów szczególnych, - wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Na załączniku nr 1 do decyzji uwidoczniono granice działek objętych wnioskiem i nieprzekraczalne linie zabudowy. Załącznikiem nr 2 i 3 do decyzji były wyniki analizy (część tekstowa i graficzna). Wnioskiem z dnia 20 maja 2024 r. J. S. (dalej także: skarżąca), będąca stroną postępowania zakończonego powyższą decyzją, wystąpiła o "unieważnienie warunków zabudowy", z uwagi na wydanie decyzji z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu podała, iż decyzja zawiera błędy merytoryczne w wyznaczeniu obszaru analizy. Nieruchomość objęta postępowaniem posiada front o szerokości 40,4 m. Trzykrotna szerokość frontu działki wynosi 121,2 m. Informację tę powtórzono i wytłuszczono jako podkreślenie ważności: "Przyjęto obszar analizy - 121,2 m mierząc od granicy działki objętej wnioskiem"- załącznik nr 2 do decyzji z dnia 06 lipca 2021 r. (PPP4140.74.2021). Zdaniem skarżącej w załączniku nr 3 do wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej nr sprawy PPP.4140.74.2021 (mapa wykonana w skali 1: 1000) promień obszaru analizy wynosi 17,1 cm, co wskazuje na 171 m, a nie 121,1 m. Skarżąca podawała, iż w dniu 10 maja 2024 r. udała się do Pracowni Planowania Przestrzennego i poprosiła o kopię analizy, gdyż posiadała do tej pory tylko wyniki analizy. Podniosła, że analiza zawiera jeszcze inne parametry. Nieruchomość objęta postępowaniem przylega do pasa drogowego od ul. [...] na odcinku ok. 57 m, zaś od ul. [...] do pasa drogowego na długości 34,28 m. W omawianej sprawie front przyjęto od ul. [...], ponieważ z tej drogi zlokalizowany jest zjazd na nieruchomość, a obszar analizy uwzględni szerszy zasięg nieruchomości analizowanych. Trzykrotność szerokości frontu działki od strony [...] wynosi 171,0 m - str. 1 analizy. Pominięto w tym punkcie informację, że zjazd jest również zlokalizowany z ulicy [...] (wykres graficzny inwestora znajduje się w aktach sprawy). W jej ocenie fakt ten nosi znamiona swobody uznaniowej w celu "poszukiwania" działek z zabudową wielorodzinną i uzyskania przez inwestora warunków zabudowy. Zdaniem skarżącej w aktach sprawy nie ma oświadczenia inwestora, która cześć jest frontem - informacja uzyskana 10 maja 2024 r. w organie. Skarżąca podnosiła, iż w analizie jest zapis: "Co charakterystyczne, przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy organ administracji publicznej nie zna konkretnych parametrów planowanej inwestycji" - str. 4 analizy. Wskazała, że postępowanie powinno być przeprowadzone ze szczególną starannością. Wyznaczenie prawidłowego terenu analizowanego jest bazą, do sporządzenia której musi być wskazany front. Racjonalne byłoby na tym etapie ustalenie frontu działki, gdyż jak dowodzi dalszy etap postępowania inwestor we wniosku wydania pozwolenia na budowę, w projekcie zjazd do planowanego garażu podziemnego zaznaczył od ul. [...]. Zgodnie z § 1 pkt 5 rozporządzenia przez front działki należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Jest to przesłanką do podważenia poprawności ustalenia frontu działki. Skarżąca nadmienia, że podana rozbieżność wartości frontów działki w wyliczeniu terenu analizy (inne w analizie i wynikach analizy) skutkowały nieprawidłowościami w decyzji z dnia 6 lipca 2021 r. W celach analizy założono "dokonanie jej pod kątem oceny dominującego kierunku zagospodarowania przestrzennego tej części miasta". Ta kwestia również, zdaniem skarżącej, jest wątpliwa, z analizy wynika, że "Planowana inwestycja ma powstać w centralnej części obszaru analizowanego. Obszar analizowany podzielony jest przestrzennie na dwie odrębne jednostki urbanistyczne: w północnej części na teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w południowej na teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Jednostki te dzieli rzeka S. Teren przeznaczony pod inwestycję zlokalizowany jest w jednostce zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ograniczonej od południa rzeką S.. Nadmienia, że w obszarze analizy znalazły się tylko trzy zabudowy wielorodzinne, które minimalnie weszły w obszar analizy i znajdują się w południowej części obszaru analizy, czyli w innej jednostce urbanistycznej. "Na w/w MW do dnia dzisiejszego fizycznie nie istnieją budynki, a większość działek odkupiła PGE pod inwestycję - według informacji zawartych w Wyszukiwarce Głównego Nadzoru Budowlanego, a zostały potraktowane do analizy". Zdaniem skarżącej, dowodzi to na źle obrany kierunek dominujący w tej części miasta. Kolejna kwestia dotyczy zasady dobrego sąsiedztwa. Skarżąca podaje, iż jest właścicielem działki bezpośrednio sąsiadującej i niezrozumiałe jest dla niej pominięcie jej w analizie. W dniu 13 lipca 2020 r. uzyskała decyzję o warunkach zabudowy dla działek nr [...],[...],[...] znak sprawy PPP.4140.67.2020, wydaną przez ten sam organ administracyjny, będących w bezpośrednim sąsiedztwie z ww. inwestycją. W omawianej sprawie organ wydając warunki zabudowy uznał działkę skarżącej za niezabudowaną i całkowicie pominął ją w analizie, mimo tego, że na działkę wydał warunki zabudowy decyzja nr 125/2020 (znak PPP.4140.67.2020) z dn. 13.07.2020 r., "zostało wydane pozwolenie na budowę z dn. i 26.11.2020 zgłosiłam rozpoczęcie prac budowlanych do Nadzoru Budowlanego zgodnie z zadeklarowanymi parametrami technicznymi budynku". Z wydanych warunków jasno wynika, że wysokość elewacji frontowej jest od 3 do 5 m, zaś inwestor otrzymał 12,5 m, to dowodzi, że ciągłość linii frontowej już będzie niezachowana. W dalszej konsekwencji powstanie budynku dwa razy wyższego w bardzo dużym stopniu ograniczy jej swobodę korzystania z własnej działki, "a o jakiejkolwiek intymności nie ma mowy". Organ (Pracownia Planowania Przestrzennego) oparł się tylko o posiadane mapy, które okazały się nieaktualne, gdyż na działce nr [...] do dnia 10 maja 2024 r. nie istnieją żadne naniesienia co do jej domu, a po zgłoszeniu rozpoczęcia prac w Nadzorze Budowlanym zostały naniesione już w 2020 r. Skarżąca zdaje sobie sprawę, że budynek był dopiero w realizacji, ale stosowne byłoby w celu zachowania ładu urbanistycznego sprawdzenie przez organ wydający decyzję, na jakim etapie są prace budowlane powstającego już domu parterowego, pierwszego po stronie wschodniej ulicy [...], który niejako stanowi bazę do ustalania kolejnych warunków zabudowy przy ul. [...], w celu zachowania kontynuacji zabudowy. Niepokojące jest również, że od strony północnej działki [...] znajduje się działka niezabudowana, nie biorąc pod uwagę wysokości jej domu i wydając pozwolenie na 12,5 m wysokości przy tej samej drodze publicznej organ umożliwia powstanie budynku kolejnego o tej wysokości. Analiza jest bardzo krzywdząca, powodując nie tylko ograniczenia w korzystaniu z działki [...], ale znacząco obniża jej walory i wartość materialną. Istotny jest również fakt, iż "do dnia dzisiejszego" inwestor nie rozpoczął żadnych prac budowlanych, mimo że od wydania warunków zabudowy minęło prawie trzy lata, a od pozwolenia na budowę prawie 2 (nr [...] z dn. 31.08.2022 znak IMA.670.108.2022). Celowo wystąpił o warunki zabudowy na etapie rozpoczętej budowy na sąsiedniej działce wiedząc, że prawdopodobnie spowoduje to pominięcie jej w analizie. Inwestycja skarżącej "na dzień dzisiejszy" jest na etapie budynku w stanie surowym zamkniętym. Skarżąca nadmienia, że wnioskuje z tak dużym opóźnieniem i nie złożyła stosownego odwołania w terminie, gdyż w momencie "tworzenia decyzji" dla S.P. była w Pracowni osobiście i zgłaszała swoje obawy co do planowanej inwestycji, wysokości budynku, odległości od jej budynku (zaciemnienie, nasłonecznienie), istniejących liniach średniego napięcia, wykopie pod garaż podziemny. Uzyskała wtedy informację, że jeżeli analiza terenu obejmie MW, to i tak zostaną wydane warunki zabudowy, a ww. kwestie zgłosi w postępowaniu pozwolenia na budowę. Argumentowano to, że nie posiadają projektu i nie mają odniesienia. Niestety w kolejnym postępowaniu skarżąca nie została zaliczona do stron postępowania. O wydaniu pozwolenia na budowę skarżąca dowiedziała się w dniu 08 maja 2024 r. z pisma, o które sama wnioskowała. "Zaufałam urzędnikowi publicznemu i postępowałam zgodnie z uzyskanymi informacjami. Dzisiaj okazało się to błędem, że nie poprosiłam tego na piśmie, bo nie mam żadnego dowodu na zaistniałą sytuację". Pismem z dnia 22 maja 2024 r. organ odwoławczy wystąpił do organu I instancji o nadesłanie akt sprawy oraz odniesienie się do zarzutów stawianych przez J.S. W dniu 29 maja 2024 r. do organu odwoławczego przesłano akta sprawy wraz z następującymi wyjaśnieniami: - odnośnie wyznaczonego obszaru analizy: W analizie poprzedzającej ustalenie warunków zabudowy dla działek objętych wnioskiem określono, że przylegają do pasa drogowego: - ul. [...] na odcinku ok. 57,0 m - ul. [...] na odcinku 34,28 m. W omawianej sprawie front nieruchomości przyjęto od strony ul. [...], ponieważ z tej drogi zlokalizowany zostanie główny zjazd na nieruchomość, a obszar analizy uwzględni szerszy zasięg nieruchomości analizowanych. Wyznaczony obszar analizy, jako trzykrotna szerokość frontu działki od strony ul. [...], określono jako 171,0 m licząc od każdej granicy działek objętych wnioskiem. Załącznik graficzny do analizy i jej wyników określa obszar analizy w odległości 171,0 m mierzony od granic terenu inwestycji. Dokonana analiza uwzględniła działki wchodzące w jego obszar. Wnioskodawca określił sposób obsługi komunikacyjnej od strony ul. [...] i [...] określając, że od strony tej ulicy realizowany będzie główny zjazd na teren inwestycji. Powyższa informacja uzasadniała przyjęcie jako obszar analizy 3 - krotną szerokość frontu od strony ul. [...]. W treści analizy wskazano, że w omawianej sprawie front nieruchomości przyjęto od strony ul. [...], ponieważ z tej drogi zlokalizowany zostanie zjazd na nieruchomość, a obszar analizy uwzględni szerszy zasięg nieruchomości analizowanych. W przedmiotowej sprawie brak było przesłanek do wzywania wnioskodawcy do określenia, która granica działki jest frontem bowiem informacja taka zawarta była w treści wniosku - poprzez określenie głównego wjazdu od strony ul. [...]; - odnośnie braku aktualności map: Załącznik do analizy sporządzony został na mapie zasadniczej w postaci wektorowej na podstawie licencji [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. Na tej mapie na działkach sąsiednich od strony północnej ozn. nr [...],[...],[...] (własność wymienionej strony postępowania) stwierdzono brak naniesienia jakiegokolwiek obiektu budowlanego, w szczególności budynku mieszkalnego; - braku uwzględnienia w analizie (przy ustalaniu wysokości dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego) wysokości budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działek sąsiednich ozn. nr [...],[...],[...]: analiza odnosi się wyłącznie do obiektów już zrealizowanych (co w przedmiocie informacji dot. uzyskanego pozwolenia na budowę i dokonanego zgłoszenia rozpoczęcia robót budowlanych budynku mieszkalnego jednorodzinnego uzasadnia brak przyjęcia ww. zabudowy do analizy). W omawianej sprawie możliwym było ustalenie wysokości dla proj. zabudowy na podstawie wartości wysokości istniejących w sąsiedztwie i co spełniałoby wymóg kontynuacji wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. Ustalenia dot. maksymalnej wysokości dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego wynoszącej do 12,5 m nawiązuje do zabudowy sąsiedniej położonej wzdłuż ul. [...] - zespołów zabudowy szeregowej. Nadto wskazano, iż w prowadzonym postępowaniu J.S. była stroną. W aktach sprawy brak jest uwag i zastrzeżeń do prowadzonego postępowania osób uznanych za strony. Zauważono, że J.S. nie skorzystała również z przysługującego jej prawa do wniesienia odwołania od wydanej decyzji. Podkreślono, że ustalony w decyzji przedmiot inwestycji podlega szczegółowym ustaleniom na podstawie przepisów prawa budowlanego w odrębnym postępowaniu na etapie ubiegania się inwestora o pozwolenie na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego - bowiem decyzja o warunkach zabudowy stanowi jedynie rodzaj promesy. Dopiero na tym etapie postępowania badany jest wpływ planowanej inwestycji na działki sąsiednie (odległości od granic z działkami sąsiednimi, zacienianie itp.). Pismem z dnia 19 czerwca 2024 r. organ odwoławczy zawiadomił strony o wszczęciu, na wniosek J.S., postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 6 lipca 2021 r. nr 150/2021, i o możliwości zapoznania się z materiałami dowodowymi sprawy. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 25 lipca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim , odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji z dnia 6 lipca 2021 r. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy na początku przypomniał, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji administracyjnych jest wyjątkowym środkiem ich weryfikacji i stanowi odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 zd. 1 k.p.a. - zasady stabilności decyzji ostatecznych, a także wyrażonej w zdaniu drugim tego przepisu regule, że uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w k.p.a. Organ II instancji wyjaśnił m.in., że w postępowaniu ocenie podlega jedynie decyzja z dnia 6 lipca 2021 r. zatem nie mogą być tu rozpatrywane zarzuty odnośnie kwestii związanych z wydaniem pozwolenia na budowę oraz, że decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzyga zagadnień techniczno-budowlanych. Przypomniano, że kwestie intensyfikacji ruchu w obszarze inwestycji, obniżenia walorów i wartości rynkowej oraz zacienienia sąsiednich nieruchomości, jak również usytuowania śmietnika - nie stanowiły oceny w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, a tym samym nie mogły mieć wpływu na wynik obecnej sprawy. Dodatkowo wyjaśniono skarżącej, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest odrębnym postępowaniem, którego istotą jest ustalenie, czy treść decyzji daje podstawę do uznania jej za nieważną. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie może mieć miejsca ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez organ właściwy do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności. Celem tego postępowania nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, ale dokonanie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Organ II instancji wskazał, że J.S., występując o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 6 lipca 2021 r. wskazała, że została ona wydana z naruszeniem prawa, lecz przepis wskazuje na "rażące" naruszenie prawa. Organ odwoławczy stwierdził, że podstawę materialnoprawną kwestionowanej decyzji stanowiły przepisy u.p.z.p. Dalej powołując się na treść art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., organ uznał, że powyższa decyzja organu I instancji z dnia 6 lipca 2021 r., nie została podjęta z rażącą obrazą przepisów prawa. Organ uznał, że wskazywane przez skarżącą uchybienia związane z wydaniem kwestionowanej decyzji, jak i dotyczące samej decyzji mogą naruszać prawo, jednak nie można z ich powodu zarzucić decyzji rażącej niezgodności z prawem w stopniu uzasadniającym jej usunięcie z porządku prawnego. Wadliwości te, stwierdzone w postępowaniu zwykłym mogłyby być powodem uchylenia decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, jednakże nie mają one charakteru rażącego naruszenia prawa, stąd też w tym postępowaniu nie mogą skutkować wyeliminowaniem decyzji z obrotu prawnego. Przypomniano, że w postępowaniu nieważnościowym zarzuty merytoryczne co do analizy urbanistyczno-architektonicznej nie mogą być kontrolowane w taki sposób, jaki ma to miejsce w postępowaniu odwoławczym. Kontrola tych zarzutów prowadziłaby w istocie do kolejnego postępowania o charakterze odwoławczym od decyzji o warunkach zabudowy, czego postępowanie nie dotyczy. Organ przyznał, że w załączniku nr 2 do decyzji stanowiącym wyniki analizy architektoniczno - urbanistycznej wskazano, iż "nieruchomość objęta postępowaniem posiada front o szerokości 40,4 m. trzykrotna szerokość frontu działki wynosi 121,2 m. (...) Przyjęto obszar analizy 121,2 m mierząc od granicy działki objętej wnioskiem", natomiast na mapie stanowiącej wyniki graficzne analizy wyznaczono ten obszar w odległości 171 m. Jednakże należy mieć na uwadze, iż we wniosku z dnia 26 marca 2021 r. inwestor w obsłudze komunikacyjnej inwestycji podał dostęp do drogi publicznej: "projektowany od ulicy [...] i [...] - wjazd główny". Dlatego też nie było potrzeby wzywania inwestora oraz składania przez niego odrębnego oświadczenia odnośnie tego, która część działki jest frontem terenu inwestycji. W tej sytuacji należało uznać, iż front terenu inwestycji stanowi część działki przylegającą do ul. [...], której szerokość wynosi 57 m, a więc trzykrotna szerokość frontu działki to 171 m. Takie zapisy znajdują się w analizie architektoniczno-urbanistycznej (część opisowa) z dnia 7 czerwca 2021 r. i w takiej wielkości został wyznaczony obszar analizowany na mapie stanowiącej załącznik nr 3 do kwestionowanej decyzji. Tym samym w sprawie nie istnieją przesłanki do "podważenia poprawności ustalenia frontu działki" w trybie nieważnościowym i kwestionowania tym samym obszaru analizowanego. Organ odwoławczy zauważył, że istotę zarzutów skarżącej w postępowaniu nieważnościowym stanowi również naruszenie przy wydaniu kwestionowanej decyzji zasady dobrego sąsiedztwa, jednak w ocenie organu, w sprawie nie została rażąco naruszona zasada zawarta w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Wyjaśniono, że do stwierdzenia naruszenia wskazanej normy koniecznym byłoby wykazanie, iż w świetle istniejącego sposobu zagospodarowania nieruchomości w obszarze analizowanym nie da się pogodzić planowanego sposobu zainwestowania co do charakteru, przy czym niezgodność ta musi mieć rozmiary "rażące". Rozumienie zasady dobrego sąsiedztwa, a w jej ramach kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, należy traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, tak by mogła być jednocześnie zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu przez inwestora, w tym jego zabudowy. Przypomniano, że celem ustawodawcy jest zachowanie ładu przestrzennego, a nie zablokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego. Warunek w zakresie kontynuacji funkcji należy rozumieć w taki sposób, że tylko wówczas nie jest spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie da się ją w praktyce pogodzić. Warunek sprzeczności dwóch funkcji musi być oceniany obiektywnie, niezależnie od ocen inwestora lub kontestującego jego plany właściciela terenu. Organ stwierdził dalej, że ewentualne wady analizy nie mogą stanowić o rażącym naruszeniu prawa skutkującym stwierdzeniem nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy. Organ odwoławczy stwierdził, że wydana decyzja o warunkach zabudowy nie jest sprzeczna ze sporządzoną analizą. W wyznaczonym obszarze analizowanym w odległości 171 m od granicy terenu inwestycji organ dokonał analizy 126 nieruchomości. W analizie ustalono, że w sprawie zostały spełnione wszystkie warunki o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Organ odwoławczy stwierdził, że nie można stwierdzić, że w sprawie rażąco naruszono przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Organ stwierdził także, że naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa nie można upatrywać w okoliczności pominięcia działki skarżącej, bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji, w sytuacji gdy skarżąca uzyskała decyzję o warunkach zabudowy na działki nr [...],[...] i [...] oraz pozwolenie na budowę. Sam fakt wydania ww. decyzji oraz umieszczenia informacji o decyzji w Rejestrze wniosków decyzji i zgłoszeń w sprawach budowlanych, nie stanowi podstawy do uznania, iż budynek ten istnieje. Również wskazanie w decyzji mylnego rodzaju zabudowy "mieszkaniowa jednorodzinna, wielorodzinna", zdaniem organu odwoławczego, nie stanowi o rażącym naruszeniu prawa, gdyż jak wynika z akt sprawy przedmiotowe postępowanie toczyło się o ustalenie warunków dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego, jak również w decyzji wskazano taki przedmiot inwestycji. Zdaniem organu odwoławczego okoliczność, że parametry inwestycji zostały ustalone na zasadzie odstępstwa nie świadczy, że w tym zakresie rażąco naruszono prawo. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo przyjął, że projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanej inwestycji. Zapewnienia te obejmują teren planowanej inwestycji, tj. m.in. działki nr ewid. [...] i [...] oraz są wydane dla inwestora i dla zabudowy wielorodzinnej. Tym samym nie można uznać, iż w sprawie nie jest możliwe powstanie stosownego uzbrojenia dla planowanej przez inwestora zabudowy wielorodzinnej, skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji. Organ odwoławczy podniósł także, że uchybienia odnośnie wniosku inwestora, nie świadczą o rażącym naruszeniu prawa w tym zakresie. Wszelkiego rodzaju wątpliwości co do precyzyjności sformułowań wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a dokonane pod kątem merytorycznej poprawności wniosku nie mieszczą się w przesłance rażącego naruszenia prawa. Zdaniem organu odwoławczego również ustalenie przez organ I instancji zaopatrzenia inwestycji w ciepło z własnego źródła przy wnioskowanym z sieci miejskiej, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, skoro inwestor zaakceptował te ustalenia (nie kwestionował wydanej decyzji). W świetle powyższego, w ocenie Kolegium, brak jest podstaw do stwierdzenia, że objęta postępowaniem decyzja Dyrektora Pracowni Planowania Przestrzennego w w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 6 lipca 2021 r. jest dotknięta wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W omawianym przypadku nie zachodzą także pozostałe przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji określone w art. 156 § 1 k.p.a. Na podstawie kwestionowanej decyzji Dyrektora Pracowni Planowania Przestrzennego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 6 lipca 2021 r., inwestor uzyskał pozwolenie na budowę (decyzja Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia 31 sierpnia 2022 r. nr 180/2022 znak IMA.6740.108.2022). Końcowo wskazano, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Jeżeli więc strona miała możliwość zwalczania w zwykłym trybie odwoławczym stwierdzonych uchybień nie może - pomijając ten zwykły tryb - później w trybie nadzwyczajnym podnosić tych okoliczności i uznawać je za rażące naruszenie prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 25 lipca 2024 r., skarżąca zarzuciła jej obrazę przepisów art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 61 ust.1 pkt 1 i art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w ten sposób, że pomimo przyjęcia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że wskazywane przez skarżącą uchybienia związane z wydaniem kwestionowanej decyzji, jak i dotyczące samej decyzji naruszają prawo, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Pracowni Planowania Przestrzennego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 6 lipca 2021 r. w przedmiocie warunków zabudowy wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W tych warunkach skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Pracowni Planowania Przestrzennego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 6 lipca 2021 r. w przedmiocie warunków zabudowy w całości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 119 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania; 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy; 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania; 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W związku z tym, że organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o skierowanie przedmiotowej sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a skarżąca ani uczestnicy postępowania nie sprzeciwili się temu wnioskowi i nie zażądali przeprowadzenia rozprawy, niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Na wstępie wskazać trzeba, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 25 lipca 2024 r. stanowiąca o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji, Dyrektora Pracowni Planowania Przestrzennego w w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 6 lipca 2021 r., ustalającej sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, z lokalizacją na terenie nieruchomości przy ul. [...] (dz. nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], obręb [...]) w P.. Zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja została wydana w ramach jednego z postępowań nadzwyczajnych, w toku którego organ administracji bada jedynie, czy kwestionowana decyzja została dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Sąd podkreśla, za organem II instancji, który badał sprawę, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności nie zmierza do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, która była już rozstrzygnięta decyzją ostateczną, lecz do wyeliminowania z obrotu prawnego aktów dotkniętych kwalifikowaną wadliwością. Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 stycznia 2025 r. "Ocena dokonywana przez organ administracji dotyczy wyłącznie zbadania, czy kwestionowane wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowienie zostało dotknięte jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Przedmiotem tego postępowania nie jest zatem ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która już została rozstrzygnięta kontrolowaną decyzją." (wyrok NSA z 14 stycznia 2025 r., III OSK 4879/21, LEX nr 3821139, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). W kontrolowanej sprawie postępowanie zostało wszczęte na skutek złożenia przez skarżącą J.S. wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, z uwagi na podjęcie jej z rażącym naruszeniem prawa. Z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może zostać zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Rażące naruszenie prawa to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Przy rażącym naruszeniu prawa chodzi niewątpliwie o tego rodzaju wady, które powodują konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego z racji istnienia w nich wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Wady te powstają w wyniku naruszenia prawa w toku czynności zmierzających do wydania decyzji lub w wyniku załatwienia sprawy wydaniem decyzji. Naruszenia prawa mają charakter rażący w sytuacji, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. (por. wyrok NSA z 5 grudnia 2024 r., I GSK 1406/21, LEX nr 3820988, CBOSA). Rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu niepozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce w szczególności wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew zakazom lub nakazom ustanowionym w przepisie, jak również wówczas gdy, wbrew przesłankom przepisu nadano prawa lub nałożono obowiązki lub też odmówiono ich nadania. Jeżeli więc przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniony jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji z tego tylko powodu, że interpretacji tej nie podziela organ wyższego stopnia lub sąd rozpoznający sprawę. Rozstrzygające dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia jest stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani zmiana interpretacji prawa (por. wyrok NSA z 12 września 2012 r., I OSK 1107/11, LEX nr 1228463, CBOSA). W kontrolowanej sprawie wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji zarzucał: błędy merytoryczne w wyznaczeniu obszaru analizy z powodu przyjęcia, że front nieruchomości znajduje się od ul. [...] - z tej drogi zlokalizowany jest zjazd na nieruchomość, podczas gdy inwestor we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę (w projekcie) zjazd do planowanego garażu podziemnego, zaznaczył od ul. [...] - obszar analizy uwzględnił szerszy zasięg nieruchomości analizowanych co spowodowało źle obrany kierunek dominujący w inwestowanej części miasta; naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa - ciągłość linii frontowej będzie niezachowana a powstanie budynku dwa razy wyższego w bardzo dużym stopniu ograniczy skarżącej swobodę korzystania z własnej działki. W przekonaniu skarżącej źródłem tego jest oparcie się przez organ na posiadanych, nieaktualnych mapach – bez naniesień na działce nr [...] (inwestycja skarżącej jest w stanie surowym zamkniętym i została pominięta w analizie, co umożliwia powstanie, na innej, istniejącej, niezabudowanej nieruchomości, kolejnego budynku ustalonej w decyzji wysokości); analizę powodującą ograniczenie w korzystaniu z działki [...], znacząco obniżając jej walory i wartość materialną. Dodatkowo skarżąca podnosiła, że inwestor nadal nie rozpoczął żadnych prac budowlanych oraz, że skarżąca, że nie złożyła stosownego odwołania w terminie, gdyż w momencie "tworzenia decyzji" dla S.P. była w pracowni osobiście i zgłaszała swoje obawy, co do planowanej inwestycji, ale pouczono ją, że kwestie te zgłosi w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Skarżąca wyraziła niezadowolenie, że o wydaniu pozwolenia na budowę dowiedziała się w dniu 8 maja 2024 r. na swój własny wniosek. Sąd zgadza się jednak z Kolegium, iż zarzuty te nie były przesłankami do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżąca upatrywała rażącego naruszenia przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Przede wszystkim, Sąd nie odnalazł błędów w wyznaczeniu obszaru analizowanego, gdyż wbrew twierdzeniom skarżącej, zasadnie wskazywał organ, że front – główny zjazd, został wyznaczony przez wnioskodawcę już we wniosku inicjującym postępowanie – tj. od ul. [...]. Dlatego słusznie wskazano, że zbędne stało się wzywanie o doprecyzowanie intencji wnioskującego o wydanie decyzji. Nadto nie sposób w sprawie stwierdzić rażącego naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), gdyż w judykaturze nie zostało jednoznacznie rozstrzygnięte czy zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna jest kontynuacją funkcji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a jak wskazano wyżej, tylko przepis, który poddaje się interpretacji jednoznacznej może być oceniony jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie można także, jak również wskazał organ, upatrywać przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji w rzekomym oparciu się na nieaktualnych mapach przez organ, który orzekał w przedmiocie warunków zabudowy. Skarżąca błędnie bowiem założyła, iż organ wywiedzie istnienie obiektu należącego do skarżącej jedynie z wydanej dla jej działki decyzji o warunkach zabudowy. Również ustalenie parametrów zabudowy w wielkościach innych niż średnie, ale wynikających z analizy urbanistycznej, nie może być postrzegane jako rażąco naruszające prawo. Podstawą bowiem określenia warunków nowej zabudowy jest, jak wskazał NSA w wyroku z dnia 1 września 2022 r., wiedza urbanistyczna i ewentualne wadliwości samej analizy architektoniczno-urbanistycznej bądź jej błędna ocena dokonana przez organ właściwy w sprawie, ze swej istoty nie mogą nosić cech rażącego naruszenia prawa (wyrok NSA z 1 września 2022 r., II OSK 3384/19, LEX nr 3448076, CBOSA). Nie znalazło odzwierciedlenia w aktach sprawy jakoby oświadczenia i zapewnienia dostawy wody, energii i gazu były nieprawidłowe, bo wydane na zupełnie inną inwestycję, gdyż obejmują teren planowanej inwestycji. Natomiast ustalenie przez organ zaopatrzenia inwestycji w ciepło z własnego źródła przy wnioskowanym z sieci miejskiej nie stanowi rażącego naruszenia prawa, a dodatkowo nie zostało zakwestionowane przez inwestora. W tych warunkach za zasadne należało uznać twierdzenia organu, że w sprawie nie doszło do naruszeń tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji. Jak wskazywane jest w orzecznictwie - skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, ponieważ odmienność wykładni budzących wątpliwości przepisów prawa nie może być podstawą żądania stwierdzenia nieważności decyzji, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności. Nie budzi wątpliwości Sądu, że wniosek strony o stwierdzenie nieważności określonego aktu, jak też uzasadnienie takiego wniosku nie są wiążące dla organu, gdyż ten zobowiązany jest z urzędu dokonać analizy, czy zaskarżona decyzja nie jest dotknięta chociażby jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Jeśli więc nawet organ uważa, że podniesione przez wnioskodawcę zarzuty są niezasadne, wówczas powinien on we własnym zakresie szczegółowo zbadać, czy kwestionowana decyzja nie zawiera jakiejkolwiek z wad z art. 156 § 1 k.p.a. Oznacza to, że granice, w jakich strona żąda wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie wiążą organu nadzoru. Organ administracji nie jest związany zarzutami zawartymi we wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji i jeśli nawet uważa, że podniesione przez wnioskodawcę zarzuty są niezasadne, to musi zbadać z urzędu, czy zaskarżona decyzja nie jest dotknięta chociażby jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z 27 października 1999 r., IV SA 1715/97, LEX nr 48731). Chociaż uzasadnienie kwestionowanej decyzji jest w tym zakresie dość lakoniczne to jednak potwierdza, że Kolegium uczyniło powyższe kwestie przedmiotem swoich rozważań. Kolegium stwierdziło, że nie zachodzą pozostałe przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji określone w art. 156 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu stanowisku Kolegium jest prawidłowe ponieważ decyzja organu I instancji: nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (pkt 1), nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco (pkt 3), nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie (pkt 4), nie była niewykonalna w dniu jej wydania (pkt 5), w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą (pkt 6) i nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa (pkt 7). Podsumowując stwierdzić należy, że przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Prawidłowo Kolegium uznało, że w okolicznościach sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy dla powyżej opisanej inwestycji, czemu dało wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, odpowiadającego wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Z tego względu, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. dc