II SA/Łd 724/19

Dnia 4 lutego 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.), Asesor WSA Małgorzata Kowalska, , Protokolant Asystent sędziego Marcelina Niewiadomska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2020 roku sprawy ze skargi M. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej zadania z zakresu gospodarki leśnej dla lasu 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 156 §1, art. 157 §1 i art. 158 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) – dalej jako: k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku M.Ł. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. [...] z dnia [...]. określającej zadania z zakresu gospodarki leśnej dla lasu na nieruchomości położonej w Ł. w obrębie [...] , oznaczonej jako działka ewidencyjna nr 124, odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania, z którego wynika, że decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (wówczas: tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 788) – dalej jako: ustawa, w ramach postępowania wszczętego z urzędu, Prezydent Miasta Ł. określił zadania z zakresu gospodarki leśnej (cięcia sanitarne, odnowienie) dla lasu na nieruchomości położonej w Ł. oznaczonej jako działka ewidencyjna nr 124, będącego własnością M.Ł. Decyzja ta została doręczona w dniu 6 czerwca 2017 r. właścicielce lasu, która nie złożyła od niej odwołania, w związku z czym stała się ona ostateczna z dniem 21 czerwca 2017 r. W dniu 25 marca 2019 r. M.Ł. , reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wniosek o stwierdzenie nieważności opisanej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Żądanie to zostało oparte na art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i zarzucie wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Pełnomocnik strony wyjaśnił, iż decyzją z dnia [...], ostateczną od dnia 10 lipca 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w części dotyczącej zmiany użytków i klas w ewidencji gruntów i budynków dla działki nr 124 w obrębie [...] , która to zmiana polegała na wpisaniu użytku i klasy LsV zamiast dotychczasowych PsV. Mając na uwadze, że decyzja o stwierdzeniu nieważności innej decyzji powoduje usunięcie tej decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem od daty jej wydania, pełnomocnik wnioskodawczym podniósł, że w dacie wydania decyzji z dnia [...]. działka nr 124 nie stanowiła gruntu leśnego, a co za tym idzie niedopuszczalne było wydanie w stosunku do niej decyzji określającej zadania z zakresu gospodarki leśnej, w oparciu o art. 19 ust. 3 ustawy. Przywołując dotychczasowy stan faktyczny Kolegium zwróciło uwagę, iż przed złożeniem wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] zostało przeprowadzone w stosunku do niej postępowanie w trybie wznowienia postępowania, które zakończyła decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...]. Decyzją tą organ drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...]. Nie przesądzając wówczas, czy decyzje Prezydenta Miasta Ł. : z dnia [...]. i z dnia [...] pozostawały ze sobą w takim związku, że druga z nich powinna być uznana za decyzję "przedmiotowo zależną", wydaną "w oparciu" o pierwszą, organ odwoławczy ograniczył się do stwierdzenia nieistnienia wskazanej przez stronę przyczyny wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Strona nie wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję z dnia [...]. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Tytułem wstępu Kolegium scharakteryzowało postępowanie nadzwyczajne inicjowane wnioskiem o stwierdzenie nieważności i przypomniało podstawy uwzględnienia takiego wniosku. Ustosunkowując się do wniosku złożonego w niniejszej sprawie Kolegium, po przeprowadzeniu analizy dokumentów załączonych do akt sprawy, nie stwierdziło, by kwestionowana przez stronę decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. była dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W szczególności, nie została ona wydana z naruszeniem prawa, które należałoby uznać za rażące. Organ stwierdził, iż zasadniczą podstawą prawną decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]., kwestionowanej obecnie przez stronę w trybie stwierdzenia nieważności, był art. 19 ust. 3 ustawy, który w dacie jej wydania stanowił, że dla lasów rozdrobnionych o powierzchni do 10 ha, niestanowiących własności Skarbu Państwa, zadania z zakresu gospodarki leśnej określała decyzja starosty wydana na podstawie inwentaryzacji stanu lasów. W przepisie tym posłużono się pojęciem lasu, którego legalna definicja zawarta jest w art. 3 ustawy. A zatem, w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji starosta mógł wydać decyzję określającą zadania z zakresu gospodarki leśnej jedynie w odniesieniu do lasu w rozumieniu art. 3 ustawy, przy spełnieniu dodatkowych warunków: 1) że był to las rozdrobniony o powierzchni do 10 ha; 2) że las ten nie stanowił własności Skarbu Państwa; 3) że był on w tym czasie objęty przeprowadzoną na zlecenie starosty inwentaryzacją stanu lasów (art. 21 ust. 2 ustawy). W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik strony wiąże zarzut rażącego naruszenia prawa przez Prezydenta Miasta Ł. z faktem, że - w jego ocenie - organ ten nie był upoważniony do wydania decyzji na podstawie art. 19 ust. 3 ustawy, w sytuacji gdy wskutek stwierdzenia nieważności (z mocą wsteczną) innej decyzji w zakresie zmiany użytków i klas w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do działki nr 124, grunt ten nie był określony w ewidencji jako las, a tym samym nie był lasem w znaczeniu prawnym. W istocie jest to więc zarzut kwalifikowanego naruszenia art. 19 ust. 3 w związku z art. 3 ustawy. W związku z tym rodzi się kluczowe pytanie: czy treść powołanych przepisów prawa, analizowanych łącznie, jest jednoznaczna i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Jedynie w takim przypadku byłoby bowiem w ogóle możliwe, by regulacje te zostały naruszone w sposób rażący. Na tak postawione pytanie Kolegium udzieliło odpowiedzi przeczącej. O ile bowiem wykładnia samego art. 19 ust. 3 ustawy nie nastręcza większych trudności, o tyle ściśle z nim powiązany przepis art. 3 ustawy, zawierający legalną definicję lasu, należy do najbardziej spornych w całej ustawie - do tego stopnia, że w orzecznictwie sądów funkcjonują równolegle dwa wzajemnie się wykluczające stanowiska co do sposobu rozumienia pojęcia lasu w ustawie. Pierwszy z wyrażanych poglądów prawnych głosi, że w myśl art. 3 pkt 1 ustawy za las należy uznać grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym, nawet jeżeli nie spełnia żadnego z dodatkowych kryteriów opisanych w tym przepisie (lit. a-c), które to kryteria odnoszą się wyłącznie do gruntów o powierzchni co najmniej 0,10 ha, przejściowo pozbawionych roślinności leśnej. Z kolei drugie zapatrywanie wskazuje, że grunt jest lasem, gdy spełnia nie tylko kryterium przyrodnicze (pokrycie roślinnością leśną) i kryterium przestrzenne (zwarta powierzchnia co najmniej 0,10 ha), ale także jedno z dodatkowych kryteriów: a) jest przeznaczony do produkcji leśnej, b) stanowi rezerwat przyrody lub wchodzi w skład parku narodowego, c) jest wpisany do rejestru zabytków. Z tego punktu widzenia dla uznania gruntu za las konieczne jest zatem łączne spełnianie kryteriów: przyrodniczego, przestrzennego i przeznaczenia. Kolegium podsumowało, że interpretacja przepisu art. 3 pkt 1 ustawy nie dostarcza jednoznacznych wyników, niezbędnych do przyjęcia przesłanki oczywistości naruszenia prawa jako jednego z elementów konstrukcji rażącego naruszenia prawa. W ocenie Kolegium w treści art. 3 ustawy. brak jest jakiegokolwiek odesłania do danych ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że ustawodawca nie uznał ich za istotne przy dokonywaniu oceny, czy dany grunt jest lasem. Treść art. 20 ust. 2 ustawy w powiązaniu z art. 20 ust. 3a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 725 ze zm.) sugeruje nawet, że dane te mają podrzędne znaczenie w stosunku do ustaleń dokonanych w ramach czynności podjętych w oparciu o regulacje ustawa o lasach. Kolegium dodało, iż badanie kryterium przeznaczenia gruntu jest niezbędne tylko w przypadku uprzedniego opowiedzenia się za nieakceptowanym powszechnie stanowiskiem, iż grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną, musi dodatkowo spełniać tę przesłankę, by być uznanym za las. Podsumowując twierdzenie, że grunt może być lasem w znaczeniu prawnym jedynie w sytuacji, gdy w świetle danych ewidencji gruntów i budynków znajdują się na nim użytki leśne, nie ma bezpośredniego oparcia w brzmieniu art. 3 pkt 1 ustawy, ani innych unormowań prawnych, jest zaś wynikiem rozszerzającej interpretacji prawa z odwołaniem się do reguł wykładni systemowej czy celowościowej. Zdaniem Kolegium wyklucza to możliwość przypisania rażącego naruszenia prawa organowi administracji publicznej, który orzekając w sprawie uregulowanej w art. 19 ust. 3 ustawy uznał za las grunt spełniający kryteria: przestrzenne i przyrodnicze z art. 3 pkt 1 ustawy, nawet jeżeli nie był on oznaczony w rejestrze gruntów jako użytek leśny. Zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie nie zachodziły podstawy do stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., ponieważ decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] (w 2018 r. wyeliminowana z obrotu prawnego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego) oraz kwestionowana obecnie decyzja tego organu z dnia [...] nie pozostawały ze sobą w relacji pozwalającej na przyjęcie, że druga z nich była decyzją przedmiotowo zależną od pierwszej, czyli wydaną w oparciu o nią. Podobnie, analiza sprawy, uzasadnia zdaniem Kolegium ocenę, iż nie zachodzi żadna z podstaw opisanych w art. 156 k.p.a, w oparciu o które uzasadnione byłoby wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organu I instancji z dnia [...]. M.Ł. nie podzielając stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie: 1. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 19 ust. 3 i w zw. z art. 3 ustawy polegające na błędnym uznaniu, że organ wydający decyzję z dnia [...] prawidłowo uznał, że część działki nr 124 stanowi las i określił dla niej zadania z zakresu gospodarki leśnej i, że nie stanowi to rażącego naruszenia prawa, podczas gdy grunt ten nie jest lasem w rozumieniu ustawy o lasach, co wynika z błędnego przyjęcia w zaskarżonej decyzji, że jedynymi przesłankami warunkującymi uznanie danego gruntu za las są: obszar oraz pokrycie roślinnością leśną, podczas gdy z definicji lasu zawartej w art. 3 ustawy wynika również konieczność spełnienia jednej z trzech przesłanek funkcjonalnych z art 3 p. 1. lit. a-c, 2. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 19 ust. 3 i w zw. z art. 3 ustawy polegające na błędnym uznaniu, że organowi wydającemu decyzję nr [...] z dnia [...]. nie można przypisać, że decyzja ta została wydana bez podstawy prawnej, skoro decyzję określającą zadania z zakresu gospodarki leśnej wydaje się tylko do lasów, a Prezydent Miasta Ł. błędnie uznał za las grunt spełniający tylko kryteria: przestrzenne i przyrodnicze z art. 3 pkt 1 ustawy, a bezpodstawnie nie uznał kryterium przeznaczenia, tj. że grunt musi jeszcze być przeznaczony do produkcji leśnej, czyli że nie może być wydana decyzja wyznaczająca zadania z zakresu gospodarki leśnej w odniesieniu do gruntu, który nie został uprzednio przeznaczony do produkcji leśnej, 3. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w zw. z art. 3 ustawy poprzez zakwalifikowanie wydzielenia na działce numer 124 jako lasu wbrew oznaczeniu tego gruntu w ewidencji gruntów, z której wynika że grunt jest PsV - pastwiskiem, a nie lasem. Wykazując w uzasadnieniu trafność sformułowanych zarzutów pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W myśl art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, zdaniem Sądu nie sposób podzielić stanowiska wywiedzionego w zaskarżonej decyzji. Pilna lektura zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie uzasadnia wywodów przedstawionych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji. Po pierwsze przypomnieć należy, iż decyzję z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. wydał m.in. na podstawie przepisów art. 3 oraz art. 19 ust. 3 ustawy o lasach. W przepisie art. 19 ust. 3 ustawy czytamy, iż dla lasów rozdrobnionych o powierzchni do 10 ha, niestanowiących własności Skarbu Państwa, zadania z zakresu gospodarki leśnej określa decyzja starosty wydana na podstawie inwentaryzacji stanu lasów. Z kolei, jak wskazał ustawodawca w art. 3 ustawy, lasem w rozumieniu ustawy jest grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków; 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd, że w świetle art. 3 pkt 1 ustawy za las należy uznać grunt o zwartej powierzchni, co najmniej 0,10 ha pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi), drzewami i krzewami oraz runem leśnym, który nie spełnia żadnego dodatkowego kryterium opisanego w art. 3 pkt 1 lit. a/, b/, c/, zaś dodatkowe kryteria dotyczą gruntów o powierzchni co najmniej 0,10 ha przejściowo pozbawionych roślinności leśnej, które za las będą uznane, o ile spełniają dodatkowe kryteria wymienione pod lit. a/, b/ czy c/ art. 3 pkt 1 ustawy o lasach (zob. np. wyrok SN z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt IV CSK 353/08, OSNC-ZD 2009/4/99; wyrok NSA z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt II OSK 95/14; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2133/16; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 132/12; wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 24/16). Pogląd taki koresponduje z podstawowym celem ustawy o lasach, jakim jest zachowania lasów i korzystnego ich wpływu na klimat, powietrze, wodę, glebę, warunki życia i zdrowia człowieka oraz na równowagę przyrodniczą (zob. art. 1 pkt 1 oraz art. 7 ust. 1 pkt ustawy o lasach). Warto odnotować, iż decyzję z dnia [...] organ wydał po oględzinach, w trakcie których stwierdzono wylesienie oraz na podstawie inwentaryzacji stanu lasu, danych z ewidencji gruntów. Odpierając argumenty wniosku skarżącej Kolegium zwraca uwagę, iż twierdzenie, że grunt może być lasem w znaczeniu prawnym jedynie w sytuacji, gdy w świetle danych ewidencji gruntów i budynków znajdują się na nim użytki leśne, nie ma bezpośredniego oparcia w brzmieniu art. 3 pkt 1 ustawy, ani w innych unormowań prawnych, jest zaś wynikiem rozszerzającej interpretacji prawa. Wyklucza to, zdaniem organu, możliwość przypisania rażącego naruszenia prawa organowi administracji publicznej, który orzekając w sprawie uregulowanej w art. 19 ust. 3 ustawy uznał za las grunt spełniający kryteria: przestrzenne i przyrodnicze z art. 3 pkt 1 ustawy, nawet jeżeli nie był on oznaczony w rejestrze gruntów jako użytek leśny. Zdaniem Sądu lektura uzasadnienia decyzji z dnia [...]. nie wskazuje by organ podejmował jakiekolwiek ustalenia co do kryterium przyrodniczego, ograniczając się do zapisów w ewidencji i inwentaryzacji stanu lasu, w sytuacji, gdy ma do czynienia z terenem pozbawionym roślinności leśnej, wylesionym. W efekcie organ ustalił zadania z zakresu gospodarki leśnej dla terenu, który nie jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy. Organ miał bowiem, co sam podkreśla, do czynienia z terenem wylesionym, który przy spełnieniu kryterium powierzchni, powinien był spełniać jeden z pozostałych wymienionych w art. 3 pkt 1 ustawy. Odpowiadając zaś na wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności Kolegium wskazuje, iż zapis art. 3 ustawy nie odsyła do zapisów w ewidencji gruntów i budynków, że ustawodawca nie uznał ich za istotne przy dokonywaniu oceny, czy dany grunt jest lasem. Aktualnie zatem organ wywodzi, iż zapis w ewidencji gruntów i budynków ma znaczenie informacyjne, nie przesądza o kwalifikacji gruntów. W następstwie powyższego organ stwierdza, iż bez wpływu na sytuację prawną skarżącej pozostaje, że decyzją z dnia [...], ostateczną od dnia 10 lipca 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] w części dotyczącej zmiany użytków i klas w ewidencji gruntów i budynków dla działki nr 124 w obrębie [...], która to zmiana polegała na wpisaniu użytku i klasy LsV zamiast dotychczasowych PsV. Podkreślić trzeba, iż wydanie decyzji o stwierdzeniu nieważności innej decyzji powoduje usunięcie tej decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem od daty jej wydania, w tym wypadku od dnia 20 sierpnia 2007 r. A skoro tak, to w dacie wydania decyzji z dnia [...] użytki dla których ustalono zadania z zakresu gospodarki leśnej nie stanowiły lasu, mając na uwadze wszystkie trzy kryteria. I dalej skoro jak wykazane zostało wcześniej, wydając decyzję z dnia [...] organ uwzględnił zapisy z ewidencji gruntów i budynków, to nie sposób uznać, iż decyzja ta nie jest przedmiotowo zależna od decyzji, której nieważność stwierdzono. W tym stanie rzeczy Sąd w pełni podziela stanowisko wywiedzione w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn.akt I OPS 2/12 (publ. ONSAiWSA 2013/1/1), że stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Warto odnotować, iż przywołaną uchwałę powołało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w decyzji z dnia [...]., wydaną w ramach postępowania wznowieniowego. Podkreślając, iż w tezie tej uchwały NSA wyraził kategoryczny pogląd, dążąc do ujednolicenia stanowiska zarówno sądów administracyjnych, jak i organów administracji publicznej. Owszem wówczas organ zastrzegł, iż nie pochylił się nad ustaleniem zależności pomiędzy omawianymi decyzjami, niewątpliwie jednak ukierunkował działania skarżącej. W efekcie końcowym odmówił stronie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] powołując się na rozbieżności w orzecznictwie i wykładni przepisów prawa. Rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, który inicjuje tryb nadzwyczajny, na który organ sam nakierował stronę, obwiązany był pochylić się nad sprawą i poddać ją wnikliwej analizie, czego nie uczynił. W świetle przedstawionych rozważań kwestionowane rozstrzygnięcie uznać należy za nieprawidłowe. Istota przedmiotowej sprawy z punktu widzenia słuszności podjętych decyzji omówiona została powyżej. Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią rozważania Sądu w zakresie prawidłowego rozumienia i stosowania omawianych przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Na zasądzoną kwotę składają się wpis od skargi (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym (480 zł) oraz opłata od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł). IB