II SA/Łd 727/12

Dnia 5 października 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2012 roku sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] roku, Nr [...], po rozpoznaniu wniosku B. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] roku, Nr [...]. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, Burmistrz A. decyzją z dnia [...] roku po rozpoznaniu wniosku E. i A. P. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na wzniesieniu budynku mieszkalnego szeregowego, składającego się z 15 mieszkań, szamb oraz przyłączy: wodociągowego i gazowego na gruncie zlokalizowanym w miejscowości B., gmina A., działka Nr ewid. [...],[...] i [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 40 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1980 roku Nr 9, poz. 26 ze zm., dalej jako KPA). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w dniu [...] roku wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej powyższej decyzji z dnia [...] roku w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Postępowanie to zakończyło się wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w dniu [...] roku decyzji stwierdzającej, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] roku, w części dotyczącej skierowania jej do E. P. została wydana z naruszeniem prawa, gdyż w tej części decyzja nie została skierowana do strony, jednakże z uwagi na upływ okresu 10 lat od jej wydania stwierdzenie nieważności nie jest dopuszczalne. Wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzji z dnia [...] roku złożyła B. P.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...] roku, Nr [...] wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] roku. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] roku stwierdziło, że własna ostateczna decyzja z dnia [...] roku została wydana z naruszeniem prawa. Jednocześnie organ odmówił jej uchylenia, bowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, czyli decyzji z dnia [...] roku. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 151 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 146 § 2 KPA. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy B. P. zgłosiła m.in. zarzut naruszenia art. 24 § pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 KPA z uwagi na udział dwóch tych samych członków SKO w wydaniu decyzji z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. Nadto podniosła liczne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego oraz, że organ nieprawidłowo przyjął, iż decyzja o warunkach zabudowy nie jest dotknięta przesłanką z art. 156 § 1 pkt 2 KPA, w sytuacji gdy decyzją tą - przez niewłaściwy opis rodzaju inwestycji - w efekcie orzeczono sprzecznie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a inwestor wzniósł budynek wielorodzinny, a nie jednorodzinny w zabudowie szeregowej. Po rozpoznaniu tego wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] roku utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] roku. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż norma zawarta w art. 24 w zw. z art. 27 KPA ma na celu zagwarantowanie stronie obiektywne rozstrzygnięcie sprawy przez jej poddanie instancyjnej kontroli w postępowaniu administracyjnym, a następnie kontroli sądowej. Zdaniem organu, norma zawarta w art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 KPA ma brzmienie jasne i dotyczy wyłącznie sytuacji związanej z tokiem instancji, co również odnosi się do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przypadku decyzji wydanej przez samorządowe kolegium odwoławcze w pierwszej instancji. Jednak w ocenie organu w tym przypadku taka sytuacja nie ma miejsca, bowiem ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku zapadła w toku postępowania o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zaś decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku zapadła w toku postępowania o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Kolegium z dnia [...] roku. Kolegium wyraziło opinię, iż postępowanie o stwierdzenie nieważności i postępowanie o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną to dwa odrębne, samodzielne postępowania administracyjne, na co chociażby wskazuje brzmienie norm zawartych w art. 156 i art. 145 KPA. W rezultacie organ uznał, mając na uwadze brzmienie art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 7 KPA, iż wydanie decyzji w postępowaniu o stwierdzenie nieważności nie uzasadnia wyłączenia członków samorządowego kolegium odwoławczego w postępowaniu o wznowienie postępowania, bowiem oczywistym jest, że nie ma miejsca wydanie decyzji przez tych członków w niższej instancji, gdyż wydano decyzję w dwóch odrębnych, samodzielnych postępowaniach, których przesłanki są zupełnie odrębne. Kolegium, odnosząc się do merytorycznie do sprawy, stwierdziło, że wydając własną decyzję z dnia [...] roku w pełni zrealizowało dyspozycję zawartą w art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 KPA, bowiem było właściwe do wznowienia postępowania oraz zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 KPA, gdyż B. P. bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu nadzwyczajnym. Zdaniem organu treść ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu art. 40 ust. 1 i ust. 3, czy art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Dalej organ uzasadnił, iż brak precyzyjnego określenia przedmiotu inwestycji w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jak również lakoniczność uzasadnienia, nie jest wadą uzasadniającą stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. Ustosunkowując się do argumentów strony organ wyjaśnił, iż zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 10, art. 26, art. 11, art. 12, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 KPA, jest niezrozumiały, zwłaszcza, że nie został on w żaden sposób przez stronę uzasadniony. Organ wyjaśnił, iż strona brała udział w postępowaniu wznowieniowym, zapewniono jej udział w tym postępowaniu, a zatem nie naruszono art. 28 i art. 10 KPA. Dalej organ wskazał, iż uzasadnienie zawarte w decyzji ostatecznej z dnia [...] roku spełnia wymogi określone art. 107 § 3, art. 12, art. 7, art. 11 KPA. W dalszej kolejności Kolegium całkowicie zgodziło się z poglądem strony, iż prawo budowlane w brzmieniu z roku 1998 roku nie znało pojęcia "budynku mieszkalnego szeregowego", zaś definicja ustawowa "budynku mieszkalnego jednorodzinnego" została wprowadzona przez ustawodawcę dopiero od dnia 11 lipca 2003 roku. Jednocześnie jednak organ podniósł, iż definicja "zabudowy jednorodzinnej" w dniu wydania decyzji ostatecznej istniała i obejmowała "układ szeregowy". Zatem – w ocenie Kolegium – samo użycie w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pojęcia "budynek mieszkalny szeregowy składający się z 15 mieszkań", aczkolwiek nieprecyzyjne, nie nosi cech rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 KPA. W skardze do sądu administracyjnego B. P. zarzuciła organowi rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, a w szczególności art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 i art. 127 § 3 KPA oraz art. 2 i 78 Konstytucji RP – przez błędne przyjęcie, iż prawidłowe jest rozstrzyganie w tej samej sprawie w tym samym składzie orzekającym w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, a następnie w trybie wznowienia postępowania. Nadto, zdaniem skarżącej, w sprawie doszło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 KPA przez jego niezastosowanie na skutek błędnego ustalenia, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest obarczona wadą kwalifikowaną, czyli rażącym naruszeniem prawa, to jest art. 40 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu z daty wydania decyzji. O uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenia nieważności W konsekwencji B. P. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy A. z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 10 grudnia 2010 roku, sygn. akt: II SA/Łd 898/10, po rozpoznaniu skargi B. P., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] roku, uznając, że wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że dopatrzył się w sprawie naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 i art. 127 § 3 KPA. Z akt sprawy wynika, że dwie z osób biorących udział w rozpoznaniu sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza A. z dnia [...] roku, zakończonej wydaniem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku, brały także udział w postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku. Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 grudnia 2008 roku, sygn. akt P 57/07, Sąd stwierdził, że przedmiotowa sprawa została rozstrzygnięta z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 i art. 127 § 3 KPA i powinna zostać ponownie rozpoznana w zgodzie z wartościami i zasadami konstytucyjnymi, z uwzględnieniem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego poprzez niepowoływanie do składu orzekającego osób, które wcześniej orzekały już w tej sprawie, dając tym samym możliwość pełnego, obiektywnego rozpatrzenia sprawy. Ponadto, zdaniem Sądu, podstawa prawna decyzji z dnia [...] r. została skonstruowana w sposób sprzeczny i wadliwy, co winno być przez Kolegium dostrzeżone i wyeliminowane w ramach postępowania wznowieniowego. Za nieuprawnione Sąd uznał zastosowanie przepisów art. 146 § 2 i art. 151 § 2 KPA, a tym samym stwierdzenie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, skoro ta dotychczasowa decyzja jest, zdaniem Sądu, wadliwa. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 6 lipca 2012 roku, sygn. akt: II OSK 678/11, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepisu art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 i art. 127 § 3 KPA nie można interpretować rozszerzająco, a takiej ich wykładni dokonał Sąd I instancji, przyjmując niemożność brania udziału członka samorządowego kolegium odwoławczego orzekającego już poprzednio w tej samej sprawie, choć w innym trybie, bowiem brak jest tożsamości przedmiotowej i podmiotowej pomiędzy tymi sprawami, ale rozstrzyganymi w dwóch różnych trybach. Dlatego też nie można, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, mówić o zaistnieniu przesłanki wznowieniowej o jakiej stanowi art. 145 § 1 pkt 3 KPA, a więc wydania decyzji przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlegał wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 KPA. W dalszych rozważaniach Naczelny Sąd Administracyjny zakwestionował także pogląd Sądu I instancji odnoszący się do błędnego wskazania podstawy prawnej kwestionowanej w skardze decyzji. Zdaniem NSA, błędne jest ocenianie legalności decyzji jedynie przez schematyczne przytoczenie norm zawartych w jej podstawie prawnej bez odniesienia się do samego rozstrzygnięcia i uzasadnienia tego rozstrzygnięcia. Ponadto samo powołanie w podstawie prawnej decyzji wydanej w wyniku przeprowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, w szczególności art. 156 § 1 pkt 2 KPA, w żaden sposób nie uprawnia do wywodzenia, że ma miejsce zasadność stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż to wyłącznie z rozstrzygnięcia i uzasadnienia decyzji wynika zaistnienie tej przesłanki nieważności. Brak jakichkolwiek rozważań Sądu I instancji w tym zakresie nie pozwala na przyjęcie tezy, iż podstawa zaskarżonej decyzji jest wzajemnie sprzeczna i wadliwa, w szczególności, że z sentencji tego rozstrzygnięcia wynika, iż wady określone w art. 156 § 1 pkt 2 i 7 KPA, jak i pozostałe (poza pkt 4), w decyzji ostatecznej nie wystąpiły. Wystąpiła jedynie wada określona w pkt 4, lecz z uwagi na upływ czasu (10 lat) od doręczenia decyzji ostatecznej nie było podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Na wstępie podnieść należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 lipca 2012 roku uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 grudnia 2010 roku i sprawę przekazał temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi ponownie rozpoznając sprawę, związany jest wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, co wprost wynika z treści art. 190 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ponownie rozpoznając skargę, uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Opierając się na treści uzasadnienia Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazać należy, iż w sprawie zaistniały dwie sporne kwestie. Pierwsza odnosi się do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 i art. 127 § 3 KPA. Natomiast druga dotyczy zarzutu braku oceny zebranego materiału dowodowego , w szczególności niedokonania przez Sąd pełnej analizy sentencji decyzji SKO w Ł. z dnia [...] r. i jej uzasadnienia. Zdaniem NSA doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie. Dlatego też - w ocenie NSA - przyjąć należało, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd I instancji nie przeprowadził właściwej kontroli legalności zaskarżonych decyzji. W odniesieniu do pierwszej kwestii wyjaśnić należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w treści uzasadnienia swojego wyroku powołał się na uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2007 roku, sygn. akt II GPS 2/06 ( publ. ONSAiWSA 2007/3/61), gdzie przyjęto, iż art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 KPA ma zastosowanie do członka samorządowego kolegium odwoławczego w postępowaniu wszczętym na wniosek, o którym mowa w art. 127 § 3 KPA. W motywach tej uchwały w szczególności zaznaczono, iż skoro prawo do ponownego rozpatrzenia sprawy przez ten sam organ jest wyjątkiem od klasycznego modelu postępowania odwoławczego, to wyjątku tego nie można interpretować rozszerzająco, a tym bardziej nie można go przenosić na inne instytucje postępowania, jak np. wyłączenie pracownika. Zawsze więc tam, gdzie dochodzi do ponownego rozpatrzenia wniosku przez ten sam organ (art. 127 § 3 KPA), trzeba bezwzględnie oceniać, czy jest możliwe zastosowanie przesłanki wyłączenia pracownika przewidzianej w art. 24 § 1 pkt 5 KPA. Powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane we wspomnianej uchwale zostało w pełni podzielone przez Trybunał Konstytucyjny, który na rozprawie w dniu 15 grudnia 2008 roku rozpoznawał pytanie prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego, czy art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 i art. 127 § 3 KPA w zakresie, w jakim ogranicza wyłączenie członka samorządowego kolegium odwoławczego w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do członka kolegium, który brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji, jest zgodny z art. 2 w zw. z art. 78 Konstytucji RP. W wyroku z dnia 15 grudnia 2008 roku, sygn. akt P 57/07 (Dz. U. z 2008 roku Nr 229, poz. 1539). Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 i art. 127 § 3 KPA w zakresie, w jakim nie wyłącza członka samorządowego kolegium odwoławczego z postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdy członek ten brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 78 Konstytucji RP. Wskazane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego odwołuje się do normy zawartej w art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 i art. 127 § 3 KPA, co wprost wynika z sentencji tego orzeczenia. Zatem wystąpienia takiej przesłanki, o jakiej stanowią przywołane uregulowania Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczy postępowania prowadzonego przed samorządowym kolegium odwoławczym, w którym wydano decyzję i od której następnie złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i w wydawaniu decyzji ostatecznej na skutek tegoż wniosku w składzie orzekającym SKO ponownie bierze udział członek (lub członkowie) tego Kolegium, orzekający wcześniej w kontrolowanym rozstrzygnięciu. Za takim rozumowaniem przemawia dodana na skutek powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego regulacja art. 27 § 1a KPA (wprowadzona ustawą z dnia 24 września 2009 roku, Dz. U. Nr 195, poz. 1501, która weszła w życie z dniem 8 grudnia 2009 roku), statuująca zasadę, iż członek samorządowego kolegium odwoławczego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jeżeli brał udział w wydaniu decyzji objętej wnioskiem. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny, w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją, albowiem brak jest decyzji ostatecznej zapadłej w wyniku złożenia takiego wniosku (art. 127 § 3 KPA), przy wydawaniu której brał udział członek Samorządowego Kolegium Odwoławczego podlegający wyłączeniu. Niespornym pozostaje w sprawie, iż zaskarżone decyzje wydane zostały w ramach trybu nadzwyczajnego wznowienia postępowania, o jakim mowa w rozdziale 12 Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast decyzję zaskarżoną, jak i decyzję ją poprzedzającą wydało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przy czym skład orzekający w obu tych rozstrzygnięciach był różny. Tym samym nie budziło wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że tym decyzjom będącym przedmiotem oceny legalności przez Sąd I instancji, nie można skutecznie zarzucić naruszenia przepisów art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 i art. 127 § 3 KPA. Wykładnia ta jest wiążąca dla sądu rozpoznającego ponownie skargę na skutek wyroku kasacyjnego. Drugą istotną kwestią, na którą zwrócił uwagę w uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, był zarzut do stanowiska zajętego przez sąd I instancji, iż oceniając legalność decyzji sąd ten ograniczył się jedynie do schematycznego przytoczenia norm zawartych w jej podstawie prawnej, bez odniesienia się do samego rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia. Rozpoznając ponownie wniesioną skargę Sąd dokonał pełnej oceny zaskarżonych decyzji, w ich całokształcie i uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku podniósł, że istotne jest zagadnienie dotyczące oceny sformułowania podstawy prawnej wskazanej w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., tj. art. 156 § 1 pkt 2, pkt 4, pkt 7 i § 2 w zw. z art. 157 § 1 i art. 158 § 1 KPA, z jednoczesnym uwzględnieniem uzasadnienia tej decyzji. Wydawać by się bowiem mogło, że organ wskazując w podstawie rozstrzygnięcia kilka przesłanek z art. 156 § 1 KPA, świadczących o wadliwości decyzji Burmistrza A. z dnia [...] r., a nadto art. 156 § 2 w zw. z art. 157 § 1 i art. 158 § 1 KPA, wskazał przepisy wzajemnie się wykluczające. Jednakże z uzasadnienia tej decyzji wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że wskazana wyżej decyzja ostateczna o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została uznana za wadliwą jedynie ze względu na zaistnienie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 4 KPA, to znaczy, że została ona skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie ( do E. P. ). Ze względu na to, że od doręczenia decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. upłynęło dziesięć lat - organ w świetle art. 156 § 2 KPA - nie mógł stwierdzić nieważności tej decyzji, a jedynie stwierdzić, że została ona wydana z naruszeniem prawa, co też Kolegium uczyniło. Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu komentowanej decyzji przeanalizowało pozostałe przesłanki zawarte w art. 156 § 1 pkt 1-7 KPA, ze szczególnym uwzględnieniem przesłanek, które były przyczyną wszczęcia postępowania nieważnościowego. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd w pełni podziela argumentację zaprezentowaną przez Kolegium w jej uzasadnieniu i nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Zarzut B. P., iż decyzja Burmistrza Gminy A. z dnia [...] r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest obarczona wadą kwalifikowaną, czyli rażącym naruszeniem prawa ( art. 156 § 1 pkt 2 KPA ), nie znajduje uzasadnienia. Podstawą tego zarzutu jest posłużenie się w decyzji pojęciem "budynku mieszkalnego szeregowego", którego nie przewidywały przepisy prawa budowlanego obowiązujące w dacie wydania decyzji. Okoliczności tej kwestionować nie można, jednakże Kolegium w sposób szczegółowy odniosło się do tego zarzutu, uznając, że nie każde naruszenie prawa daje podstawę do wyeliminowania decyzji obarczonej wadą z obrotu prawnego, natomiast ze względu na brak precyzji, czy możliwości dokonywania różnej interpretacji danego przepisu nie można mówić o wadzie kwalifikowanej, jaką jest rażące naruszenie prawa. W sprawie w sposób nie budzący wątpliwości ustalono, że skarżąca nie była stroną postępowania nadzwyczajnego prowadzonego przez SKO w Ł w przedmiocie stwierdzenia nieważności zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej z dnia [...] r., co skutkowało koniecznością jego wznowienia. Ponieważ jednak w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej, tj. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r., należy uznać, że decyzja będąca przedmiotem skargi - sprowadzająca się do stwierdzenia, iż decyzja ostateczna z dnia [...] r. została wydana z naruszeniem prawa i odmowy jej uchylenia - jest decyzją zgodną z obowiązującymi przepisami i jako taka nie podlega wyeliminowaniu jej z obrotu prawnego. W tej sytuacji Sąd orzekł jak w wyroku na mocy art. 151 w zw. z art. 190 p.p.s.a. ko