II SA/Łd 730/17

Dnia 16 stycznia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2018 roku sprawy ze skargi M. S. i M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu odwołania M. S. i M. S., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] znak [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało podjęte w następującym stanie faktycznym sprawy: Decyzją z dnia [...] organ I instancji, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, ustalił na wniosek M. M. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na zmianie sposobu użytkowania części budynku gospodarczego na pomieszczenie kotłowni na działce nr ewid. 571, położonej przy ul. A, w miejscowości K., uznając, że spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1073) - dalej w skrócie "u.p.z.p.". Powołując się na ustalenia analizy urbanistycznej przeprowadzonej na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588), dalej w skrócie "rozporządzenie", której wyniki stanowią załączniki nr 2 i 3 do decyzji (część tekstowa i graficzna). W treści decyzji organ ustalił następujące warunki zabudowy: rodzaj zabudowy - budynek gospodarczy w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, sposób użytkowania obiektów budowlanych - zgodnie z przeznaczeniem, sposób zagospodarowania terenu - zabudowa (częściowa zmiana funkcji), powierzchnia przeznaczona pod kotłownię - do 24,50 m2, linia zabudowy - nie ustala się z uwagi na charakter inwestycji, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, udział powierzchni biologicznie czynnej, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (mierzonej od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku), geometria dachów zabudowy - bez zmian. W treści decyzji organ określił równocześnie wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich (pkt 3). Linie rozgraniczające teren inwestycji wskazano na mapie stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji. Na załącznikach graficznych nr 1 i 3 organ określił część budynku gospodarczego podlegającego zmianie sposobu użytkowania. Projekt decyzji został uzgodniony ze Starostą Powiatu [...] w zakresie ochrony gruntów rolnych, Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. Inspektorat [...] oraz z właściwym zarządcą drogi powiatowej, na podstawie art. 53 ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Od powyższej decyzji odwołali się M. i M. S. podnosząc, że budynek gospodarczy, którego dotyczy decyzja, znajduje się przy granicy ich działki nr ewid. 570. Ich zdaniem przekształcenie budynku w kotłownię spowoduje, że będą zatruwani dymem z komina sąsiada. Przedmiotowy budynek jest niski - jego wysokość to ok. 4 metry i znajduje się 5 m od budynku mieszkalnego odwołujących. Zatem spaliny z tak blisko postawionego i niskiego komina będą przedostawać się do pomieszczeń mieszkalnych odwołujących. Pomimo, że przepisy nie regulują odległości wylotów kominowych od sąsiednich budynków, to jednak istnieje wymóg ochrony przed zadymieniem sąsiedniej posesji, co wynika z ogólnych warunków ochrony czystości powietrza określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422). Podkreślili ponadto, że od strony budynku gospodarczego znajdują się okna ich domu i w tej sytuacji postawienie komina spowoduje przesłanianie światła w ich oknach, gdyż nie zostanie zachowana prawidłowa odległość - 10 metrów. Wskazali również, że bliskie położenie komina stanowi zagrożenie ze względu na ochronę przeciwpożarową. Podnieśli, że M. M. jest właścicielką budynku mieszkalnego, dwukondygnacyjnego, położonego na działce nr 571, 975, 572, w którego wnętrzu znajduje się w dalszym ciągu funkcjonująca kotłownia, która została odnowiona (jesienią 2015 r. wymieniono kocioł CO). Nadto inwestor posiada również zabudowania gospodarcze na działce nr 572, gdzie usytuowanie kotłowni nie byłoby tak uciążliwe z tego względu, że działka nr 573 nie jest działką zabudowaną, a jeden z budynków sąsiadki, który usytuowany jest na działce nr 572, posiada już komin. W tej sytuacji M. M. posiada możliwość innego usytuowania kotłowni lub korzystania z istniejącej kotłowni w jej budynku mieszkalnym. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygniecie Kolegium wyjaśniło charakter decyzji o warunkach zabudowy i przywołało regulacje art. 54, art. 56 w związku z art. 64 ust. 1, art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 61 ust. 1, 63 ust. 2 u.p.z.p., a następnie stwierdziło, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy w zakresie ustalonym w przepisach odrębnych może mieć miejsce tylko w zakresie zagadnień, które nie są objęte kognicją organów architektoniczno-budowlanych. Na obecnym etapie taka ochrona została zapewniona w pkt. 3 decyzji organu I instancji, choć niewątpliwie jest ona węższa, gdyż wyznaczają ją wyłącznie ogólne zasady zapisane w u.p.z.p. Interesy osób trzecich, w tym odwołujących, zostały zatem zabezpieczone na obecnym etapie postępowania i muszą zostać uwzględnione w odrębnym postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów prawa budowlanego, ponieważ ustaleniami tej decyzji związany jest organ wydający pozwolenie na budowę (art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Z tego też powodu argumenty odwołujących dotyczące negatywnego wpływu projektowanej inwestycji nie mogą odnieść w tym postępowaniu żadnego skutku. Kwestie dotyczące naruszenia przepisów przeciwpożarowych oraz zacieniania budynku mogą być rozważane w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy stwierdził nadto, że zmiana sposobu użytkowania budynku nie może być co do zasady traktowana jako ograniczenie prawa własności nieruchomości. Dalej Kolegium wskazało, że inwestor wnioskiem z dnia 7 kwietnia 2016 r., uzupełnionym w dniu 20 września 2016 r. wniósł o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części budynku gospodarczego na pomieszczenie kotłowni na terenie działki nr ewid. 571 i organ rozpatrując sprawę i będąc związany wnioskiem, ustalił warunki zabudowy dla tej inwestycji. Według organu odwoławczego w tej sprawie z uwagi na charakter przedsięwzięcia nie zachodziła konieczność oraz celowość analizowania i ustalania takich wymagań jak: linia zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu. Projektowane zamierzenie polega bowiem jedynie na zmianie funkcji części budynku, bez zmiany wspomnianych wyżej cech. W przypadku zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego zasada dobrego sąsiedztwa będzie przejawiać się w konieczności dostosowania nowego sposobu użytkowania budynku do tego użytkowania, które charakteryzuje dotychczasową zabudowę na konkretnym obszarze. W kontekście art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wymóg kontynuacji funkcji oznacza, że projektowane przedsięwzięcie mieścić się musi w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, w tym użytkowania obiektów. W zakresie kontynuacji funkcji mieści się zatem taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Z przeprowadzonej przez organ I instancji analizy funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] wynika, że wprowadzenie wnioskowanej zabudowy nie wpłynie dysharmonizująco na tereny położone wzdłuż drogi powiatowej (ul. A), gdzie występują szczególnie uporządkowane strefy zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy zagrodowej. Należało zatem uznać, iż wnioskowane przedsięwzięcie stanowi kontynuację istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym. Według Kolegium na gruncie przywołanych przepisów i okoliczności faktycznych sprawy ustalenia warunków zabudowy dla projektowanej zmiany sposobu użytkowania części budynku nie mogą tamować sprzeciwy odwołujących, ponieważ jeżeli zachodzą przesłanki określone w u.p.z.p., ustalenia warunków zabudowy nie można odmówić. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie Kolegium złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. S. i M. S. wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji, zasądzenie kosztów postępowania oraz wstrzymanie wykonania decyzji SKO, podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia: - art. 61 ust. 1 pkt 5, 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 6 i 7 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy na podstawie mapy ewidencyjnej, na której błędnie wyznaczono obszar oddziaływania analizowanej inwestycji, ponieważ niektóre fragmenty wyznaczonego okręgu, przy założeniu skali 1:100 z legendy mapy, znajdują się w odległości 48-49 metrów od granicy działki; - art. 107 § 1 pkt 7 i 9 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2017 r.) w zw. z art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która nie zawierała obligatoryjnych elementów; - art. 107 § 1 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 01 czerwca 2017 r.) w zw. z art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która jako załącznik nr 1 do decyzji wymienia "załącznik graficzny do decyzji sporządzony na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500, na którym wyznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji opisany literami ABCDA", a tymczasem do owej decyzji załączono mapę sporządzoną w skali 1:1000; - art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2017 r.) w zw. z art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, której załączniki nie zostały podpisane przez organ wydający; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji, pomimo wystąpienia podstaw do jej uchylenia i przekazania organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 5 października 2017 r. sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 z późn.zm.) w zw. art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn.zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W ocenie sądu zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. oraz poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy K. ustalająca warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania części budynku gospodarczego na pomieszczenie kotłowni na działce nr 571, położonej przy ul. A w miejscowości K., odpowiadają przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest jakichkolwiek podstaw do usunięcia ich z obrotu prawnego. Przesłanki materialnoprawne ustalenia w drodze decyzji administracyjnej warunków zabudowy dla konkretnej inwestycji zostały unormowane w przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z brzmieniem art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ustalenie przez właściwy organ administracji publicznej, czy wspomniane warunki z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. faktycznie zostały spełnione, wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistycznej zgodnie z zasadami szczegółowo określonymi w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W pierwszej więc kolejności, obowiązkiem organu administracyjnego w świetle § 3 ust. 1 rozporządzenia jest wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego i przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowanym na tle regulacji art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., które zresztą tutejszy sąd w pełni podziela, podkreśla się, że dla ustalenia warunków zabudowy nie jest konieczne, aby w obszarze analizowanym istniał obiekt, który wszystkimi swoimi parametrami i funkcją odpowiadałby planowanej zabudowie, a wystarczające jest natomiast, że poszczególne parametry planowanego obiektu nawiązują do parametrów występujących w obszarze analizowanym i stanowią ich kontynuację (vide: wyroki NSA z dnia 8 listopada 2017 r. sygn. akt II OSK 2868/16 – Lex nr 2400664 i z dnia 7 listopada 2017 r. sygn. akt II OSK 363/16 – Lex nr 2406258). "Kontynuacja funkcji", o której mowa w art. 61 ust. 1 ustawy oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu (w tym użytkowania obiektów). Przyjąć należy, że w zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Nowa zabudowa jest zatem dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą funkcją. "Kontynuacja funkcji" nie oznacza nakazu czy konieczności mechanicznego kopiowania istniejącej zabudowy. Wystarczającym jest, gdy nowa zabudowa nie koliduje z już istniejącą i można ją pogodzić z zastanym stanem rzeczy. Rozumienie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy zatem traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która nakazuje rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, by mogła być zachowana zasada wolności w zagospodarowaniu terenu, w tym jego zabudowy. Celem ustawodawcy nie było zahamowanie możliwości zagospodarowania terenów, a jedynie zracjonalizowanie sposobu tego zagospodarowania, przy wykorzystaniu kontynuacji cech i funkcji dotychczasowej zabudowy (vide: wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1415/11 – Lex nr 1109006). Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać przede wszystkim trzeba, że inwestycja, dla której zostały ustalone warunki zabudowy dotyczy zmiany sposobu użytkowania części budynku gospodarczego na pomieszczenie kotłowni. Niespornym pomiędzy stronami postępowania jest fakt, że budynek objęty zamierzeniem inwestycyjnym już istnieje, usytuowany jest bowiem w ostrej granicy z nieruchomością skarżących, a jego zasadnicze parametry takie jak usytuowanie, długość, szerokość, wysokość, powierzchnia zabudowy itd. nie ulegną zmianie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że w przypadku inwestycji polegającej jedynie na zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części ocena zachowania "dobrego sąsiedztwa" sprowadza się w istocie rzeczy do badania kontynuacji funkcji nowego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części w stosunku do już istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Oczywiste jest bowiem, że skoro budynek już istnieje, a zmiana sposobu użytkowania nie pociąga za sobą robót budowlanych polegających na jego rozbudowie czy nadbudowie, to takie parametry jak: gabaryty, forma architektoniczna obiektu budowlanego, usytuowanie linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu nie ulega zmianie (wyroki NSA z dnia: 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1643/09, 18 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2182/14, 30 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2734/15 - dostępne na stronie internetowej pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Z przeprowadzonej dla potrzeb rozstrzygnięcia sprawy niniejszej analizy urbanistycznej, której poprawność nie budzi zastrzeżeń sądu, wynika, że w granicach terenu analizowanego występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zabudowa zagrodowa, co - jak trafnie oceniły organy orzekające - pozwala stwierdzić, że warunek kontynuacji funkcji występującej na obszarze analizowanym w przypadku projektowanej zmiany sposobu użytkowania części budynku zostanie spełniony. Zaznaczyć trzeba, co zresztą podnoszą sami skarżący, że pomieszczenie kotłowni występuje już na działce inwestora, w istniejącym budynku mieszkalnym. Skoro zatem warunek kontynuacji funkcji został w realiach rozpoznawanej sprawy spełniony, a pozostałe parametry istniejącego budynku gospodarczego, o czym była już wyżej mowa, nie ulegną zmianie, organ zobligowany był ustalić warunki zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestorki. Wydana decyzja jest wobec tego zgodna z dyspozycją art. 61 u.p.z.p. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany, co oznacza, że w przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. organ ma obowiązek ustalić warunki zabudowy. Zaznaczyć również trzeba, że w tym postępowaniu organy I, jak i II instancji nie były upoważnione do badania podnoszonych przez skarżących w toku całego postępowania argumentów dotyczących bezpieczeństwa przeciwpożarowego, immisji, dopływu światła dziennego, czy zachowania warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, jako że są to zagadnienia zastrzeżone do właściwości organu architektoniczno-budowlanego. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy ochrona interesów osób trzecich jest ograniczona i nie może być rozciągana na okoliczności związane ze zgodnością z przepisami prawa budowlanego. Organ rozstrzygający w sprawie warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje innych organów, w tym organu architektoniczno-budowlanego, który ocenia, czy przedmiotowy obiekt spełnia warunki określone prawem budowlanym i przepisami wykonawczymi do prawa budowlanego. Decyzja o warunkach zabudowy ma charakter promesy uprawniającej do późniejszego uzyskania pozwolenia na budowę, na warunkach w niej określonych. Jest to akt stanowiący podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę. W decyzji o warunkach zabudowy organ powinien w możliwie najszerszy sposób ustalić warunki inwestowania, natomiast ich uszczegółowienie następuje dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego (vide: wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14 września 2017 r. sygn. akt II SA/Bk 470/17 - Lex nr 2366535, wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 czerwca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 362/08 – Lex nr 518536, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 728/07 - Lex nr 533608). Sąd przechodząc w następnej kolejności do oceny zarzutów skargi stwierdził, że pozostawały one bez jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. Mianowicie, nieskuteczne okazały się zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy orzekające w sprawie art. 107 § 1 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2017 r. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. Nowelizacja przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 107 § 1 k.p.a. dokonana na mocy art. 1 pkt 23 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postepowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935) weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. Jednocześnie w art. 16 ustawy nowelizującej ustawodawca wprowadził regułę, że do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. W realiach sprawy niniejszej postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy zostało wszczęte wnioskiem z dnia 7 kwietnia 2016 r. i do dnia 1 czerwca 2017 r. nie zostało zakończone decyzją ostateczną, wobec czego przepis art. 107 k.p.a. w nowym, znowelizowanym brzmieniu nie miał w sprawie zastosowania, a co za tym idzie nie mógł zostać naruszony przez organy orzekające, które niewątpliwie poprawnie zastosowały art. 107 k.p.a. w brzmieniu dotychczasowym. Jeśli zaś chodzi o kwestionowany przez skarżących załącznik nr 1 do decyzji, to faktem jest, że pod pouczeniem decyzji organu I instancji wymieniono załącznik nr 1 – załącznik graficzny do decyzji sporządzony na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500, podczas gdy w rzeczywistości jest to mapa w skali 1:1000. Stwierdzona wadliwość w żadnej mierze nie mogła jednak rzutować na wynik sprawy, zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę, że w pkt 7 decyzji na str. 5 organ wymienił jako integralne części decyzji: załącznik nr 1 – załącznik graficzny do decyzji sporządzony na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, na którym wyznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji. Okoliczność ta niewątpliwie umknęła skarżącym. Dodać nadto trzeba, że załączniki do decyzji znajdujące się w aktach sprawy oznaczone są w sposób umożliwiający ich identyfikację łącznie z decyzją i opatrzone pieczęcią organu oraz pieczęcią i podpisem osoby upoważnionej do działania w jego imieniu. Jeśli zaś chodzi o analizę urbanistyczną, to według zebranego w sprawie materiału dowodowego została ona przeprowadzona na mapie w skali 1:1000, a nie na mapie w skali 1:100. Kwestię "wyglądu" obszaru analizowanego, a mianowicie czy ma być to kształt okręgu, wypracowało orzecznictwo. Nie jest to jednak kształt wiążący, jeśli tylko zostaną spełnione wymogi z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Na gruncie tej sprawy analiza urbanistyczna została sporządzona zgodnie z wymogami rozporządzenia wykonawczego do ustawy, zaś wielkość i kształt terenu przyjętego do analizy sąd ocenił jako poprawne. Z tych wszystkich względów sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. a.tp.