II SA/Łd 744/12

Dnia 22 sierpnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu użytkowania obiektu budowlanego bez pozwolenia p o s t a n a w i a: - oddalić wniosek o wstrzymanie wykonanie zaskarżonego postanowienia. KO "A" Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wniosła skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu użytkowania obiektu budowlanego bez pozwolenia. W treści skargi zawarto wniosek o wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia wskazując, iż zapłata kary jest kwestią sporną. Sytuacja finansowa strony jest stabilna, ale zapłata kary przed rozpoznaniem sprawy może narazić stronę na niedogodności finansowe, a w konsekwencji i szkodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Konstrukcja cytowanego przepisu, wylicza wyczerpująco przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, a inicjatywa do wykazywania tych okoliczności przysługuje stronie skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 roku, FZ 138/04, nie publ.). Niebezpieczeństwo, o którym mowa w powołanym przepisie oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. np. postanowienie NSA z dnia 31 maja 2012 roku, II OZ 465/12, Lex Nr 1165459). Ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonego aktu, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnego aktu, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Świadczenie pieniężne z istoty swej może podlegać zwrotowi (por. np. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2012 roku, II FZ 304/12, Lex Nr 1137799). Co więcej, zapłata kary pieniężnej nie wywołuje stanu nieodwracalnego w rozumieniu art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. np. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2012 roku, II GSK 385/11, Lex Nr 1137945). Badając zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu administracyjnego aktu organu administracji publicznej, Sąd wszechstronnie rozważył wszelkie okoliczności, mając na uwadze przede wszystkim fakt, iż celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Na tej podstawie Sąd ocenił, że wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, strona skarżąca nie wykazała, w sposób należyty, iż wykonanie postanowienia nakładającego karę pieniężną w kwocie 125.000 zł, na obecnym etapie postępowania, spowoduje wyrządzenie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki. Podkreślić należy, w szczególności, iż strona w argumentacji stanowiącej uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania podniosła, że sytuacja materialna spółki jest stabilna, a zapłata kary naraziłaby stronę na znaczne niedogodności, a w konsekwencji i szkodę. Owszem nałożona kara jest stosunkowo wysoka, ale strona w uzasadnieniu wniosku wprost napisała, że jej sytuacja finansowa jest stabilna. Podkreślić należy, że strona w swojej argumentacji posługuje się sformułowaniem "niedogodności finansowe" wskazując na możliwość powstania, w dalszej kolejności, szkody. W tej sytuacji Sąd, na mocy art. 61 § 3 i 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu. ko