II SA/Łd 760/08

Dnia 24 lutego 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Czesława Nowak - Kolczyńska Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2009 r. przy udziale - sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza W. z dnia [...] nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącego A. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz W. ustalił na wniosek L. M. i W. W. - M. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z urządzeniami i infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr 219 i 218/4, położonych w W. przy ul. M. Powyższe rozstrzygnięcie na skutek odwołania A. K. decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] zostało uchylone a sprawa przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zdaniem organu II instancji, przeprowadzona przez Burmistrza analiza urbanistyczna narusza przepisy § 1, § 3, § 5-7, § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Wydana zaś przez organ decyzja I instancji nie zawiera uzasadnienia faktycznego, wobec czego narusza art. 107 k.p.a., nie odpowiada także wymogom określonym w art. 54 ustawy. W toku postępowania doszło również do naruszenia art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. W toku ponownie prowadzonego postępowania wyjaśniającego A.K. złożył w dniu 22 kwietnia 2008 r. pismo procesowe (opatrzone datą 17 kwietnia 2008 r.), zatytułowane "uwagi do projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy", w którym stwierdził, iż błędne jest oznaczenie w analizie terenu położonego na północny-wschód od działki nr 219 symbolem "MW" jako zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, skoro całość tego obszaru jest obecnie wykorzystywana przez A. Sp. z o.o. w W. i pełni funkcje typowo usługowe. Wskazał nadto, iż na terenie objętym analizą zdecydowanie przeważa funkcja zabudowy jednorodzinnej, co oznacza, że w przedmiotowej sprawie brak jest działek sąsiednich, cechujących się funkcją zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. W dalszej części pisma A.K. wyjaśnił, co organ rozpoznający sprawę winien rozumieć pod pojęciem "funkcja", o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz zarzucił organom opiniującym decyzję o warunkach zabudowy nieustosunkowanie się do sposobu zagospodarowania działki nr 218/4. Dodatkowo podniósł zarzut niezdefiniowania w legendzie mapy, stanowiącej załącznik do decyzji I instancji linii pełnych nakreślonych na działkach nr 219 i 218/4, nieodniesienie się do kwestii zacienienia działki sąsiedniej przez projektowane budownictwo wielorodzinne, pominięcie ochrony interesu osób trzecich oraz brak zawiadomienia właścicieli działki nr 219 o wydaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla ich nieruchomości. Konstatując, wniósł o wykonanie koncepcji zagospodarowania działek nr 219 i 218/4, przykładowej wizualizacji obiektu wraz z analizą nasłonecznienia działki nr 220, której jest właścicielem oraz o ustosunkowanie się przez organ I instancji do argumentów zawartych w odwołaniu z dnia 5 lutego 2008 r. i w niniejszym piśmie. Zażądał również doręczenia kolejnego projektu decyzji. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz W. na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 54, art. 59, art. 60, art. 61, art. 63 i 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzjach o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1589), art. 104 k.p.a. ustalił na wniosek L.M. i W. W. - M. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z urządzeniami i infrastrukturą techniczną, która miałaby zostać zrealizowana na działkach nr ewid. 219 i 218/4 przy ul. M. w W. Według Burmistrza z przeprowadzonej analizy urbanistycznej oraz dokonanych uzgodnień z Zarządem Dróg Miejskich i Gminnych w W., Wydziałem Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Miejskiego w W. oraz z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków w Łodzi Delegatura w S. wynika, że wnioskowana inwestycja spełnia łącznie warunki określone w art. 61 ust. 1 i ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odwołaniu od powyższej decyzji A.K. zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy, albowiem w jego przekonaniu żadna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, nie jest zagospodarowana na cele budownictwa wielorodzinnego. Obszar oznaczony na mapie jako zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna jest zabudowany starą przedwojenną oficyną i winien mieć marginalne znaczenie z punktu widzenia przyszłego zagospodarowania tego terenu. Zaskarżona decyzja narusza, według odwołującego, przepisy art. 2 Konstytucji RP, art. 7, 8 i 11 k.p.a. Nie sposób w niej bowiem znaleźć wnikliwej analizy wpływu planowanej inwestycji na respektowanie stosunków dobrosąsiedzkich, czym naruszono art. 12 i art. 7 k.p.a. Poza tym łączny obszar przedmiotowych działek wynoszący 798m2 jest niewystarczający do realizacji budownictwa wielorodzinnego zwłaszcza, gdy weźmie się pod uwagę przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zdaniem A.K., organ I instancji powinien ocenić wpływ planowanej inwestycji na zagospodarowanie działek sąsiednich, ponieważ rzeczona inwestycja może znacząco wpłynąć na obniżenie ich wartości i zacienienie oraz rozważyć możliwość zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dopóki nie zostanie wydane rozstrzygnięcie w sprawie warunków zabudowy dla jego działki nr 220. Podkreślił również, że dnia [...] r. Rada Miejska w W. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta W. W takiej sytuacji organ I instancji powinien odnieść się do regulacji art. 62 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzednio obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz studium. Do odwołania strona załączyła odpis pisma z dnia 17 kwietnia 2008 r. i zażądała ustosunkowania się do podniesionych w nim argumentów. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Zdaniem Kolegium organ I instancji naprawił poprzednio wytknięte uchybienia, wydając rozstrzygnięcie, które spełnia wymagania przewidziane w art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 107 k.p.a. Również załączona do decyzji analiza urbanistyczna jest zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Na podjęcie decyzji o warunkach zabudowy składa się m.in. określenie linii rozgraniczającej teren inwestycji. Z graficznego załącznika decyzji wynika, że określona została nieprzekraczalna linia zabudowy inwestycji. Planowane zamierzenie inwestycyjne - według oceny obszaru analizowanego - zarówno co do rodzaju zabudowy, parametrów, jak i wielkości powierzchni zabudowy, nawiązuje wyraźnie do innych znajdujących się na tym obszarze obiektów budowlanych, zatem organ I instancji słusznie przyjął, że funkcja zabudowy analizowanego terenu nie ulegnie zmianie. Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO wskazało, iż w rozumieniu art. 61 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest uzależnione od uzyskania opinii, czy też zgody właścicieli działek sąsiednich. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że w toku postępowania przed organem I instancji zostały zachowane wymogi z art. 10 § 1 k.p.a. oraz, że do zastrzeżeń odwołującego Kolegium odniosło się w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A.K. wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania: art. 7, 11, 77 i 107 k.p.a., poprzez pominięcie interesu strony skarżącej i nieustosunkowanie się w wydanej decyzji do argumentów podnoszonych w odwołaniu oraz w piśmie z dnia 17 kwietnia 2008 r.; art. 10 k.p.a., poprzez niedoręczenie decyzji organu odwoławczego właścicielowi działki nr 219; art. 106 k.p.a. i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., przez niezawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla działki nr ewid. 220. Skarżący podniósł ponadto zarzut naruszenia prawa materialnego: § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. przez pominięcie charakteru nieruchomości otaczających teren inwestycji i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, poprzez niewłaściwą interpretację pojęcia "funkcja" oraz naruszenie zasady "dobrego sąsiedztwa". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach wspomnianej kontroli sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego (decyzji, postanowienia), czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W niniejszej sprawie przedmiotem rozważań Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. orzekająca o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji o ustaleniu na wniosek L. M. i W. W. - M. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z urządzeniami i infrastrukturą techniczną, która miałaby zostać zrealizowana na działkach nr ewid. 219 i 218/4 położonych w W. przy ul. M. Problematyka ustalenia warunków zabudowy unormowana została przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). W rozumieniu art. 59 ust. 1 tej ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy w rozumieniu art. 61 ust. 1 ustawy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Stwierdzenie przez właściwy organ administracji publicznej, czy teren inwestycji spełnia wszystkie wymienione wyżej warunki, wiąże się z koniecznością przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, którego podstawowe zasady uregulowane zostały w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ zobowiązany jest wyznaczyć wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadzić na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy ( § 3 ust. 1 rozporządzenia). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, czyli na kopii mapy zasadniczej, lub w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów ( § 3 ust. 2). W oparciu o powyższą mapę organ przeprowadza analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, której wyniki przedstawia w części tekstowej analizy. Mapa zaś stanowi załącznik graficzny do rzeczonej analizy. Wyniki analizy, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załączniki do decyzji o warunkach zabudowy, w której to decyzji ustala się warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednocześnie godzi się podkreślić, iż część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy urbanistycznej organ winien sporządzić się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy ( § 9 ust. 1-4). Oceniając zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy w kontekście przytoczonych wyżej unormowań wskazać przede wszystkim trzeba, że decyzja Burmistrza W. z dnia [...] r. zawiera trzy załączniki, z których każdy obarczony jest istotnymi wadami prawnymi. Pierwszy załącznik, oznaczony nr. 1, to niewątpliwie mapa sporządzona w skali 1:500, oznaczona jako załącznik do decyzji o warunkach zabudowy w rozumieniu § 9 ust. 2 rozporządzenia. Rzeczona mapa oprócz ustalenia granic terenu, na którym miałaby zostać zrealizowana inwestycja, nieprzekraczalnej linii zabudowy i znajdujących się na działkach budynków przewidzianych do rozbiórki, nie zawiera jednoznacznego określenia granic obszaru analizowanego, tak jak wymaga tego § 3 ust. 1 i 2 w/w rozporządzenia, w oparciu o który to obszar organ I instancji zobligowany był przeprowadzić analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, by następnie ustalić wymagania dla nowej zabudowy. Poza tym, sporna mapa jest dość nieczytelna, bowiem nie sposób ustalić, czy jest to mapa zasadnicza, czy też może mapa katastralna, niemożliwe jest ponadto odczytanie, z jakiego zasobu ona pochodzi. Wyznaczenie obszaru analizowanego w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy ma, zdaniem Sądu, bardzo istotne znaczenie, pozwala bowiem organowi administracyjnemu ustalić, czy teren inwestycji spełnia wszystkie warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy, a nadto pozwala określić, które ewentualnie spośród działek sąsiednich będą stanowiły punkt odniesienia do ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy. Błędne określenie granic obszaru analizowanego, czy też tak, jak w rozpoznawanej sprawie, brak określenia tych granic, uniemożliwia Sądowi skuteczną ocenę poprawności przeprowadzonej analizy urbanistycznej w kontekście § 3 rozporządzenia i art. 61 ust. 1 ustawy. Drugi załącznik oznaczony nr 1a, to część tekstowa analizy urbanistycznej, która w pkt. 2.1 zawiera rozważania na temat wykładni pojęcia "kontynuacja funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu" oraz przesłanek decydujących o braku podstaw do ustalenia warunków zabudowy, które to wywody - w przekonaniu Sądu - powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, tak jak stanowi o tym art. 107 § 3 k.p.a. Dodać przy tym trzeba, że w rozważanej części tekstowej analizy w zakresie spełnienia warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy, odwołano się - wbrew zasadom wynikającym z art. 6 i art. 8 k.p.a. - do ustaleń nieobowiązującego już miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w W. nr [...] z dnia [...] r. Jeśli natomiast chodzi o załącznik trzeci, to jest to mapa oznaczona nr 1b, która prawdopodobnie stanowi załącznik graficzny do analizy urbanistycznej. Przedmiotowa mapa, podobnie jak i wspomniana wcześniej mapa będąca załącznikiem graficznym do decyzji, została sporządzona sprzecznie z regulacją § 9 ust. 3 rozporządzenia w zw. z art. 52 ust. 2 ustawy. Z mapy tej nie sposób bowiem odczytać, czy jest to mapa zasadnicza, czy też katastralna, niemożliwe jest również ustalenie, z jakiego zasobu ona pochodzi. Podnieść trzeba, że na spornej mapie, w odróżnieniu od załącznika graficznego do decyzji, organ określił granice terenu analizowanego, jednakże uczynił to z naruszeniem zasad wynikających z § 3 ust. 2 rozporządzenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje stanowisko, iż skoro wokół działki budowlanej wyznaczyć należy tzw. obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, nie mniejsza niż 50 metrów, to oczywistym jest, że działka, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy musi znajdować się w środku tego obszaru, tj. być położona w jego centralnym miejscu, w równej odległości od wszystkich granic tego obszaru ( por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 31 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Go 765/07 – Lex nr 451249). Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela przytoczony wyżej pogląd i stwierdza, że obszar analizowany został określony wbrew wskazanym zasadom. Oprócz omówionych wyżej uchybień przepisom prawa materialnego, które same w sobie mogłyby stanowić dostateczną podstawę do uchylenia wydanych w sprawie rozstrzygnięć, Sąd dostrzegł również szereg uchybień natury procesowej. Po pierwsze, przypomnieć trzeba, iż z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wystąpili Państwo M., którzy niewątpliwie nie są właścicielami działek, na których miałaby zostać zrealizowana inwestycja. Powyższa okoliczność, jak wynika z akt administracyjnych sprawy niniejszej, została zupełnie pominięta przez organ I instancji, który o wszczęciu postępowania powiadomił wnioskodawców, A. K., K. i J. K., P.K. i K.K., zapominając jednak o właścicielach spornej nieruchomości – P.S. i P.S. Takie działanie Prezydenta świadczy niewątpliwie o naruszeniu art. 61 § 4 w zw. z art. 28, art. 10 § 1 i art. 7 k.p.a. Wskazane podmioty zostały również pominięte przez Burmistrza W. na etapie realizacji obowiązków wynikających z art. 10 § 1 k.p.a., kiedy to organ I instancji pismem procesowym z dnia 31 marca 2008 r. powiadomił strony o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wskazać trzeba, iż w odpowiedzi na wezwanie organu, skarżący A.K., po zapoznaniu się ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją, złożył w dniu 22 kwietnia 2008 r. dość obszerne pismo opatrzone datą 17 kwietnia 2008 r. zatytułowane "uwagi do projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy". W ocenie Sądu złożenie takiego dokumentu nakładało na organu I instancji obowiązek zapewnienia wszystkim stronom tego postępowania, w tym także i właścicielom terenu inwestycji, możliwości zapoznania się z jego treścią. Burmistrz pozostał jednak w tym wypadku bezczynny. Zasada czynnego udziału stron została także naruszona w toku postępowań uzgodnieniowych prowadzonych w trybie art. 106 k.p.a. Po myśli art. 106 § 2 k.p.a. organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę. Zgodnie zaś z § 5 w/w przepisu zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Z załączonej do akt dokumentacji wynika niespornie, że Burmistrz W. o zwróceniu się do Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej, Zarządu Dróg Miejskich i Gminnych w W., Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Łodzi Delegatura w S. wbrew dyspozycji art. 106 § 2 k.p.a. powiadomił wyłącznie wnioskodawców, czyli L. M. oraz W. W. - M.. W rezultacie również tylko tym stronom doręczone zostały wydane przez stosowne organy postanowienia uzgodnieniowe. Uzasadniony jest wobec tego wniosek, że pozostałe strony rzeczonych postępowań prowadzonych w trybie art. 106 k.p.a., zostały pozbawione możliwości wzięcia w nich czynnego udziału. W rezultacie również brak doręczenia wydanych w tych postępowaniach postanowień świadczy o pozbawieniu stron możliwości ewentualnego ich zaskarżenia. Wady postępowań uzgodnieniowych, co wynika jednoznacznie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie zostały zauważone przez organ odwoławczy, którego obowiązkiem było ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy i ustalenie w związku z tym, czy takie postępowania faktycznie zostały przeprowadzone, czy wydane w ich rezultacie postanowienia są ostateczne oraz, czy w toku tychże postępowań strony miały zapewnioną rzeczywistą możliwość wzięcia w nich czynnego udziału. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1931/06 (Lex nr 352067), według którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jako organ odwoławczy w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ma obowiązek w następstwie prawidłowo wniesionego odwołania od decyzji I instancji sprawę rozpoznać na nowo i ustalić, czy w sprawie miały miejsce wszystkie wymagane prawem uzgodnienia i czy postanowienia uzgadniające wydane w trybie art. 106 § 5 k.p.a. stały się ostateczne. Organ prowadzący postępowanie główne ma obowiązek ustalić, czy w postępowaniach uzgadniających wykonano obowiązek zawiadomienia stron w trybie art. 106 § 2 k.p.a., czy strony brały w nich udział i czy składały zażalenia na wydane postanowienia oraz jak zakończyło się postępowanie zażaleniowe. Organ prowadzący postępowanie główne nie kontroluje postanowienia organu współdziałającego w takim zakresie, jak organ uprawniony do rozpoznania zażalenia na te postanowienia. Badanie to jest ograniczone tylko do takiego zakresu, aby organ prowadzący mógł stwierdzić, że rzeczywiście do uzgodnień doszło, a strony nie były pozbawione możliwości obrony swoich praw. Jest to więc kontrola decyzji głównej. Analizując treść decyzji o ustaleniu warunków zabudowy Sąd stwierdził dodatkowo, iż w motywach rozstrzygnięcia organ orzekający ani jednym zdaniem nie odniósł się do argumentów i wniosków dowodowych A. K., przedstawionych w piśmie złożonym w dniu 22 kwietnia 2008 r., naruszając tym samym art. 107 § 3 k.p.a. Podobnie rzecz się przedstawia, jeśli chodzi o uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w którym Kolegium nie ustosunkowało się rzeczowo do zarzutów i wniosków podniesionych w odwołaniu od decyzji I instancji oraz w załączonym do niego piśmie z dnia 17 kwietnia 2008 r. Niedopuszczalne jest, w przekonaniu Sądu, twierdzenie Kolegium, że organ ustosunkował się do zastrzeżeń odwołującego w decyzji z dnia [...] r., uchylającej rozstrzygnięcie organu I instancji z dnia [...] r., czyli realnie rzecz biorąc miałoby to nastąpić zanim jeszcze skarżący złożył pismo z dnia 17 kwietnia 2008 r. zatytułowane "uwagi do projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy". Analiza akt sprawy wykazała ponadto, iż Kolegium do niektórych zarzutów i wniosków, jak chociażby zarzutu o konieczności zawieszenia postępowania, odniosło się w odpowiedzi na skargę, zamiast uczynić to w uzasadnieniu wydanej decyzji. Na marginesie dodać jeszcze wypada, że organ II instancji nie dostrzegł braków akt administracyjnych sprawy niniejszej. Chodzi tu mianowicie o dowody doręczenia decyzji I instancji oraz odwołanie skarżącego od decyzji z dnia [...] r. i pełnomocnictwo udzielone ojcu – J.K. Podsumowując, w ocenie Sądu - zgromadzony w rozpoznawanej prawie materiał dowodowy świadczy o naruszeniu przez Burmistrza W., jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. przepisów prawa materialnego oraz formalnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Omówione wyżej wadliwości obligowały Sąd do usunięcia wydanych w sprawie rozstrzygnięć z obrotu prawnego. Badając sprawę ponownie Burmistrz W. uwzględni poczynione wyżej uwagi, tak by w rezultacie wydać decyzję zgodną z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W toku postępowania administracyjnego organ winien czuwać ponadto nad przestrzeganiem zasad postępowania określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c, art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania należnych skarżącemu Sąd rozstrzygnął w trybie art. 200 i art. 205 § 1 wspomnianej ustawy. Z uwagi na charakter decyzji i jej niewykonalność Sąd odstąpił od wydania rozstrzygnięcia w trybie art. 152 ustawy. B.C.