II SA/Łd 768/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak - Kolczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia WSA Renata Kubot -Szustowska (spr.), Protokolant asystent sędziego Agata Brolik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi Polskiej Telefonii Komórkowej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Polskiej Telefonii Komórkowej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS W dniu 5 maja 2008 r., pełnomocnik A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., przy ul. S. nr [...] – W. S., wystąpił do Starosty Ł. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej A pod nazwą "Ł. C." na działce o numerze ewidencyjnym [...] położonej w Ł., przy ul. K. nr [...], w skład której wejdzie wieża kratowa o wysokości 40 m, kontener, ogrodzenie i droga dojazdowa. Do wniosku dołączył oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz 4 egzemplarze projektu budowlanego. Po sprawdzeniu projektu budowlanego, organ I instancji stwierdził naruszenia w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. nr 156 z 2006r., poz. 1118 ze zm.) oceniając, że projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Ł., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. Ł. nr 167, poz. 1678), wobec czego postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, nałożył na inwestora obowiązek usunięcia w terminie do dnia 12 czerwca 2008r. nieprawidłowości, poprzez doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazując, iż bezskuteczny upływ powyższego terminu, skutkować będzie odmową udzielenia pozwolenia na budowę. W dniu [...], Starosta Ł., działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy, wydał decyzję nr [...] znak: [...], odmawiającą "A w W., ul. S. nr [...]", zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej. Organ I instancji stwierdził, iż zgodnie z rysunkiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego powołaną wyżej uchwałą, działka o numerze ewidencyjnym [...] położona jest w terenie urbanistycznym oznaczonym symbolem [...], który przeznaczony jest pod tereny obiektów produkcyjnych, które to pojęcie wyjaśnia § 2 ust. 3 pkt 14 ww. planu, wskazując na funkcję służąca działaniom ograniczonym do zachowania istniejących oraz realizowania projektowanych budynków o funkcji produkcyjnej, z niezbędnymi do ich funkcjonowania budynkami, o pomieszczeniach technicznych i gospodarczych, garażami, oraz terenami zieleni, dojściami, dojazdami, miejscami postojowymi oraz obiektami infrastruktury technicznej. Natomiast § 10 planu ustala zasady budowy systemów infrastruktury technicznej. Tereny przeznaczone pod zabudowę można wyposażyć w sieci i urządzenia elektroenergetyczne, gazowe, zaopatrzenie w wodę, odprowadzenia i oczyszczania ścieków sanitarnych, odprowadzenia wód opadowych i telekomunikacyjne, oraz dopuszczalne jest wyposażenie w sieci infrastruktury technicznej innych mediów oraz inne urządzenia infrastruktury technicznej ograniczone do obsługi wyłącznie poszczególnych terenów. Zdaniem organu, budowa stacji bazowej dla telefonii komórkowej nie mieści się w pojęciu obiektów infrastruktury technicznej, określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zaś w wyznaczonym przez organ terminie, pełnomocnik inwestora nie usunął wskazanej nieprawidłowości. Od powyższej decyzji inwestor wniósł odwołanie podnosząc, że została ona wydana z naruszeniem przepisów ustawy Prawo budowlane oraz postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie odwołującej Spółki, postanowienie nakładające na nią obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji nie było możliwe do wykonania i naruszało art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem Spółki, organ I instancji niesłusznie uzasadnił wydaną decyzję faktem, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Ł. a inwestor nie uzupełnił braków, do uzupełnienia których został zobowiązany postanowieniem z dnia [...] znak: [...]. Usunięcie braków miało nastąpić poprzez doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z powyższym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta Ł. Ponadto w postanowieniu Starosty Ł. nie wskazano konkretnie jakie nieprawidłowości powinny zostać przez inwestora usunięte, ograniczając się do wskazania jedynie ogólnej ustawowej formuły. Tak zaś sformułowany obowiązek, jako nie odpowiadający bezwzględnym wymogom ustawy Prawo budowlane, w ogóle nie może zostać wykonany, a zatem nie ma charakteru wiążącego. Nieprawidłowe było również uzasadnienie postanowienia, organ I instancji przytoczył w nim bowiem fragmenty miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Ł. Fragmenty te nie mogły stanowić samoistnej podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Podstawę takiej odmowy mogłyby stanowić jedynie konkretne postanowienia planu, ujęte w prawne obowiązki, nakazy, zakazy lub uprawnienia, a takich nie powołano w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji fragmenty planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Ł. nie zakazują w istocie budowy przedmiotowej stacji bazowej na wskazanym terenie, zatem realizacja wskazanej inwestycji nie narusza ustaleń tego planu, tym samym nie było podstaw do wydania zaskarżonej decyzji, odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzją wydaną w dniu [...] nr [...] znak: [...], Wojewoda Ł., uchylił w całości decyzję Starosty Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] oraz poprzedzające ją postanowienie z dnia [...] znak [...] i odmówił "A, ul. S. nr [...]", zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę powyższej stacji bazowej. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał się na treść art. 35 ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane, wskazując, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ł., obszar urbanistyczny Z., fragmenty położone w rejonie ul. T., ul. M., ul. B., ul. D., ul. Ż. oraz ul. K. i rz. Z., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] (opubl. w Dz. Urz. Województwa Ł. nr 167, poz. 1678 z 28 maja 2005 r.) działka, na której zlokalizowano przedmiotową inwestycję znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...], przeznaczonym pod tereny obiektów produkcyjnych. Z badanych akt sprawy oraz z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu I instancji organ odwoławczy wywnioskował, że postanowienie organu I instancji z dnia [...] nie było wykonalne w dniu jego wydania ze względu na fakt, iż teren, na którym zlokalizowano przedmiotową stacje bazową telefonii komórkowej, przeznaczony jest pod inne cele, jest bowiem terenem obiektów produkcyjnych. Pojęcie to precyzuje § 2 ust. 3 pkt 14 planu, jako funkcję służącą działaniom ograniczonym do zachowania istniejących oraz realizowania projektowanych budynków o funkcji produkcyjnej (z wyłączeniem produkcji zwierzęcej i roślinnej) z niezbędnymi do ich funkcjonowania budynkami o pomieszczeniach technicznych i gospodarczych, garażami oraz terenami zieleni, dojściami, dojazdami, miejscami postojowymi i obiektami infrastruktury technicznej. Natomiast § 10 tego planu ustala zasady budowy systemów infrastruktury technicznej. Tereny przeznaczone pod zabudowę można wyposażyć w sieci i urządzenia elektroenergetyczne, gazowe, zaopatrzenia w wodę, odprowadzenia wód opadowych i telekomunikacyjne oraz dopuszczalne jest wyposażenie w inne sieci infrastruktury technicznej, ograniczone do obsługi wyłącznie poszczególnych terenów. Zdaniem organu odwoławczego, budowa przedmiotowej stacji bazowej nie mieści się w pojęciu obiektów infrastruktury technicznej, określonych w ww. planie zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższymi ustaleniami organ odwoławczy uznał, że przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej na tym terenie nie może zostać w ogóle zrealizowana. Lokalizacja inwestycji objętej wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, z przyczyn wymienionych powyżej, jest niezgodna z powołanym planem zagospodarowania przestrzennego a tym samym narusza ustalenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Na powyższą decyzję inwestor wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zaskarżając ją w części dotyczącej odmówienia Spółce zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej i wnosząc o jej uchylenie we wskazanym zakresie. Spółka zauważyła, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera definicji obiektów infrastruktury technicznej, a w § 10 zalicza do tego typu obiektów sieci i urządzenia telekomunikacyjne, dopuszczając jednoznacznie możliwość ich realizacji. Zdaniem skarżącej spółki, również użyta w § 2 ust. 3 pkt 14 planu formuła dopuszcza na wskazanym obszarze realizacje obiektów infrastruktury technicznej, a wiec również takiej infrastruktury, która zgodnie z tym planem (§ 10) stanowić może infrastrukturę telekomunikacyjną (stacja bazowa telefonii komórkowej). Ustawową funkcją, jaką powinien spełniać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego, oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Realizując te przesłanki, plan zagospodarowania Miasta Ł. przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w Ł., nie zawiera co do zasady zakazu realizacji na obszarze "terenu obiektów produkcyjnych", wskazanych w planie obiektów infrastruktury technicznej, będącymi stacjami telefonii komórkowej. Konkludując Spółka stwierdziła, że budowa takiego rodzaju obiektów jest możliwa i byłaby ona zgodna z postanowieniami miejscowego planu, zatem decyzja Wojewody Ł., jako nieznajdująca uzasadnienia prawnego, stanowi naruszenie przepisów prawa, tj. postanowień prawa miejscowego, którym jest wskazana powyżej uchwała Rady Miejskiej w Ł. oraz przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.). W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie, powołując się na uzasadnienie stanowiska, zawarte w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, choć częściowo jedynie z powodu zarzutów, zawartych w jej treści. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność rozstrzygnięcia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a. Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) . Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie narusza normy prawa materialnego, w stopniu określonym w cytowanym przepisie, nadto dotknięte jest wadą, stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania. Zakresem badania organu administracji architektoniczno – budowlanej w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę objęte jest m.in. sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art.35 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). W razie stwierdzenia naruszeń także w tym zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art.35 ust.1 ustawy Prawo budowlane). Co do zasady, odmowa zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę bez uprzedniego wezwania strony do usunięcia nieprawidłowości, w trybie przepisu art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, stanowi o naruszeniu prawa materialnego (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2005r., sygn.akt II OSK 130/05, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 345755). Stąd też generalna konkluzja organu odwoławczego o "bezprzedmiotowości" postanowienia, wydanego w niniejszej sprawie przez Starostę Łowickiego, budzić musi poważne wątpliwości, tym bardziej, że treść cytowanego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do bezwzględnie obowiązującego charakteru wspomnianej regulacji ("właściwy organ nakłada (...)"). Osobną kwestią pozostaje natomiast ocena prawidłowości wydanego w dniu 12 maja 2008r. postanowienia. Zgodnie bowiem z treścią art. 35 ust. 3 powołanej ustawy, nałożenie obowiązku usunięcia dostrzeżonych nieprawidłowości winno je wskazywać, nie zaś nakazywać jedynie "doprowadzić projekt budowlany do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (...)" Rzeczą wszakże najistotniejszą w rozpoznawanej sprawie jest nieprawidłowa wykładania przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Ł., obowiązującego dla terenu, objętego inwestycją. Odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę wynikała bowiem z konstatacji, iż projektowana inwestycja znajduje się na terenach obiektów produkcyjnych (PP), dla których plan przewiduje funkcję służącą działaniom ograniczonym do zachowania istniejącej oraz realizowania projektowanych budynków o funkcji produkcyjnej (z wyłączeniem produkcji zwierzęcej i roślinnej) z niezbędnymi do ich funkcjonowania budynkami o pomieszczeniach technicznych i gospodarczych, garażami oraz terenami zieleni, dojściami, dojazdami, miejscami postojowymi i obiektami infrastruktury technicznej. W zakresie modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej plan przewiduje m.in. następujące zasady: 1. podstawowy program wyposażenia terenów przeznaczonych pod zabudowę, obejmuje sieci i urządzenia: elektroenergetyczne, gazowe, zaopatrzenia w wodę, odprowadzenia i oczyszczania ścieków sanitarnych, odprowadzenia wód opadowych i telekomunikacyjne, 2. dopuszczalne jest wyposażenie terenów w sieci infrastruktury technicznej innych mediów oraz inne urządzenia infrastruktury technicznej ograniczone do obsługi wyłącznie poszczególnych terenów, pod warunkiem zachowania pozostałych ustaleń niniejszego planu oraz interesu osób trzecich. W rozpoznawanej sprawie organy, w oparciu o powyższe zapisy uznały, iż projektowane zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przy czym postanowienia punktów 1 i 2 § 10 uchwały powoływały, czyniąc zeń kompilację. Tymczasem projektowana inwestycja należy do kategorii urządzeń telekomunikacyjnych, wchodzących w skład sieci telekomunikacyjnej (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2006r., sygn.akt II FSK 812/05, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 27367 i z dnia 20 kwietnia 2000r., sygn.akt IV SA 462/98, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 77636 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 kwietnia 2007r., sygn.akt I SA/Sz 717/06, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 247967). Jako taka zaś podlega regulacji, określonej w § 10 pkt 1 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i traktowana być winna jako "podstawowy program wyposażenia terenów przeznaczonych pod zabudowę". Wymagania, zawarte w pkt 2 § 10 uchwały, dotyczą bowiem "sieci infrastruktury technicznej innych mediów oraz innych urządzeń infrastruktury technicznej (...)" Z systematyki przywołanych przepisów wnosić zaś należy, że przez "inne media" rozumieć należy media inne niż wymienione w pkt 1 § 10. Jak z powyższego wynika, dokonane przez organy zestawienie (połączenie treści) obu przepisów oraz powołanie się de facto na warunek (ograniczenia do obsługi wyłącznie poszczególnych terenów), określony w przepisie § 10 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla uzasadnienia konkluzji o sprzeczności projektowanej inwestycji z zapisami planu, uznać należy za naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego wadliwe zastosowanie. W ocenie Sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, dla oceny prawnej wniosku inwestora, kluczowe znaczenie mieć będzie natomiast wykładania przepisu § 2 pkt 14 powołanej uchwały, zwłaszcza zaś ocena czy projektowany obiekt infrastruktury technicznej, zlokalizowany na terenie obiektów produkcyjnych, traktowany być może jako "niezbędny do ich funkcjonowania". Z uwagi wszakże na fakt, że organy nie przeprowadziły w tym zakresie żadnego postępowania wyjaśniającego, nie dokonując oceny żądania inwestora w tym zakresie, brak było również możliwości przeprowadzenia sądowej kontroli decyzji w tym zakresie.(por. szerzej na ten temat uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2007r., sygn.akt II GSK 90/07, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny Systemie Informacji Prawnej Lex nr 368189) Niezależnie od tego podnieść należy, iż stronami postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę winni być m.in. właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości, znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu (art.28 ust.2 ustawy Prawo budowlane). Wydaje się przy tym niewątpliwe, iż przymiot strony służy w szczególności właścicielowi terenu, objętego inwestycją. W rozpoznawanej sprawie natomiast, inwestor jest jedynie dzierżawcą działki, której dotyczy wniosek. Jej właściciel nie brał natomiast udziału w postępowaniu, zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji. Uchybienie wspomniane skutkuje zaś naruszeniem zasady, określonej w art. 10 § 1 k.p.a., stanowiąc nadto podstawę wznowienia postępowania, określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i b p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości. Wniosek skargi o uchylenie zaskarżonej decyzji jedynie w części, dotyczącej odmowy udzielenia wnioskodawcy pozwolenia na budowę nie mógł bowiem zostać uwzględniony. Zaskarżona decyzja miała charakter reformacyjny. Uchylenie jej jedynie w żądanej części, pozostawiłoby w obrocie prawnym decyzję prawu nieznaną (uchylającą decyzję organu I instancji oraz jego niezaskarżalne odrębnie postanowienie). Kompetencje orzecznicze organu odwoławczego reguluje natomiast przepis art. 138 k.p.a., nie przewidujący w swym katalogu ani wyłącznie decyzji kasacyjnych (uchylających jedynie decyzję organu I instancji) ani wyłącznie merytorycznych (rozstrzygających samoistnie o losach złożonego wniosku bez odniesienia się do decyzji organu I instancji). Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ winien zatem w pierwszej kolejności prawidłowo określić krąg stron postępowania oraz przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, pozwalające na dokonanie analizy i wykładni pojęć, zawartych w przepisach prawa miejscowego, mających w sprawie zastosowanie. O kosztach postępowania, orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej Spółki ich zwrot w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sądowemu (500,00,-zł.), opłacie od pełnomocnictwa (17,00,-zł.) oraz wynagrodzeniu pełnomocnika, będącego radcą prawnym, ustalonego na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.), na kwotę 240,00,-zł. Biorąc natomiast pod uwagę charakter prawny zaskarżonej decyzji (niepodlegającej wykonaniu i nienadającej się do wykonania) za bezprzedmiotowe uznano rozstrzyganie, w trybie art. 152 p.p.s.a., w sprawie jej wykonywania. A. B.