II SA/Łd 772/08

Dnia 26 listopada 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2008 roku sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Pracowni Planowania Przestrzennego w P. z dnia [...], znak [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego - M. W. kwotę 500,00 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS W dniu 18 października 2007 r. M. W. złożył w siedzibie organu I instancji wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na dobudowie ganku do istniejącego budynku mieszkalnego (segment w zabudowie szeregowej) oraz zabudowie logii (w części parteru i I piętra), celem powiększenia funkcji mieszkaniowej, przewidzianej do realizacji przy ul. A. 13 "G", na działce nr 2/116, obręb [...] w P. Decyzją z dnia [...] r. znak [...] Dyrektor Pracowni Planowania Przestrzennego w P. w oparciu o wyniki przeprowadzonej analizy architektoniczno-urbanistycznej ustalił warunki zabudowy dla planowanej przez M. W. inwestycji. Powyższą decyzję w części dotyczącej dobudowania ganku do istniejącego budynku zaskarżył odwołaniem M.W. Jego zdaniem, zgoda na dobudowanie ganku w odległości około 170cm od ściany budynku jest nieporozumieniem i wobec tego zażądał zmiany decyzji I instancji w ten sposób, by ustalić warunki zabudowy dla dobudowania ganku do części mieszkalnej o 250cm. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Decyzją z dnia [...] r. znak [...] Dyrektor Pracowni Planowania Przestrzennego w P. na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 163, poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1589), art. 104 K.p.a., uchwały Rady Miasta w P. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie upoważnienia Dyrektora Pracowni Planowania Przestrzennego w P. do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na dobudowie ganku do istniejącego budynku mieszkalnego (segmentu w zabudowie szeregowej) oraz zabudowie logii (w części parteru), celem powiększenia funkcji mieszkalnej, przewidzianej do realizacji na działce nr 2/116, obręb [...], położonej w P. przy ul. A. 13 "G". Wyjaśniając motywy rozstrzygnięcia, organ wskazał, iż w dniu 9 maja 2008 r. inwestor zmodyfikował wniosek w zakresie dotyczącym zabudowy logii w części I piętra. Dla inwestycji w tym zakresie wydana bowiem została w dniu 28 listopada 2007 r. decyzja nr 476/2007 o pozwoleniu na budowę. Ponadto w toku postępowania ustalono, iż dla zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości spełnione zostały łącznie przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy w zakresie wnioskowanego zamierzenia. Dla projektowanej inwestycji w zakresie obejmującym dobudowę ganku ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy, która determinuje jego lokalizację jak również gabaryty projektowanej dobudowy. Określone parametry dla dobudowy ganku zanegował wnioskodawca, wskazując iż ograniczenia wynikające z określonej na odległość 1,7m od ściany budynku linii zabudowy uniemożliwiają mu realizację ganku o zamierzonej powierzchni. M.W. nie zmodyfikował wniosku w tym zakresie, nie wyraził również zgody na wyznaczoną w analizie linię zabudowy, co podkreślił w piśmie z dnia 18 kwietnia 2008 r. W odwołaniu od powyższej decyzji M.W. wniósł o jej uchylenie i ustalenie warunków zabudowy w trybie art. 128 § 2 pkt 2 K.p.a. Jego zdaniem, podstawowym argumentem, który dyskwalifikuje skarżone rozstrzygnięcie jest fakt, że na analizowanym obszarze występuje ganek, który został dobudowany do ściany szczytowej budynku znajdującego się w takiej samej zabudowie szeregowej. Dodatkowo zarzucił naruszenie § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., poprzez ustalanie warunków zabudowy dla wybudowania ganku w odległości 3m od ściany budynku dla jednych podmiotów, a utrudnianie bądź odmawianie wydania decyzji drugim. W piśmie z dnia 31 maja 2008 r. B. i A. M. po zapoznaniu się z odwołaniem M.W. wnieśli zastrzeżenia do planowanej przez niego dobudowy ganku. Ich zdaniem, dobudowa ganku w segmencie M.W. ograniczy dostęp światła dziennego do pomieszczeń na parterze sąsiedniego budynku. Podkreślili, iż dla dobra sąsiedzkich stosunków zaakceptowali wymiary ganku –1,7m i są w stanie zgodzić się na taką dobudowę ganku. Dodali ponadto, iż powiększenie ganku o 2,5m spowoduje naruszenie zasad współżycia społecznego i ukształtowanej już linii zabudowy. Małżonkowie M. zażądali przeprowadzenia w ich obecności wizji lokalnej. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu, organ odwoławczy podniósł, iż z przeprowadzonej przez organ I instancji analizy zagospodarowania terenu wynika, że obowiązująca linia zabudowy, wyznaczona na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. może przebiegać w odległości 1,7m od ściany istniejącego budynku mieszkalnego. Skarżący nie zmienił wniosku o warunki zabudowy w tym zakresie, żądając ustalenia linii zabudowy w odległości 2,5m od ściany budynku. Zdaniem Kolegium, przywołana przez stronę budowa ganku o innych parametrach nie może być uznana za wzorzec dla projektowanej zabudowy, gdyż dobudowa ta została zrealizowana "w innych uwarunkowaniach". Sprzeczność projektowanych cech i parametrów inwestycji z istniejącym stanem zagospodarowania oznacza brak spełnienia warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy i w rezultacie wyklucza możliwość ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, M.W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie: 1. przepisów art. 7, 8, 11, 107 § 2 i 3 K.p.a. poprzez: a) niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy, b) pominięcie argumentów dotyczących przebiegu linii zabudowy, a zwłaszcza faktu, że poza budynkiem wskazanym przez skarżącego, w obszarze analizy urbanistycznej znajdują się jeszcze inne budynki, których linia zabudowy "ulega załamaniu", c) naruszenie zasady zaufania obywateli do organów administracji publicznej z uwagi na wydawanie w takim samym stanie faktycznym i prawnym odmiennych rozstrzygnięć, zezwalających jednym podmiotom na "zwiększenie" linii zabudowy, zaś innym odmawiających takiej zgody, d) niedostateczne uzasadnienie decyzji, dlaczego ten sam stan faktyczny i prawny uzasadnia wydawanie odmiennych rozstrzygnięć w analogicznych sprawach, e) błędne przyjęcie, przez organ II instancji, że brak jest wniosku skarżącego co do ustalenia linii zabudowy w odległości 2,5m od ściany budynku. Wniosek w zakresie wysięgu ganku na tą odległość został doprecyzowany w odwołaniu od decyzji I instancji. 2. przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy: a) 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 ust. 1, 2, 4 i § 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez uznanie, że linia zabudowy obejmuje działki sąsiednie leżące przy tej samej ulicy, a nie na całym obszarze analizy oraz uchylenie się od innego wyznaczenia linii zabudowy, mimo, że analiza dopuszcza taką możliwość, b) art. 32 Konstytucji RP, przez nierówne traktowanie obywateli w takim samym stanie faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu skargi, M.W. podniósł ponadto zarzut naruszenia chronionego Konstytucją RP prawa własności oraz art. 140 Kodeksu cywilnego. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego (decyzji, postanowienia) z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Skład orzekający w niniejszej sprawie oceniając legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na dobudowie ganku do istniejącego budynku mieszkalnego (segmentu w zabudowie szeregowej) oraz zabudowie logii (w części parteru), celem powiększenia funkcji mieszkalnej, przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. 2/116, położonej w P. przy ul. A. 13 "G", stwierdził, iż decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego i procedury administracyjnej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co rodziło konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga stosownie do treści art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717) ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy w rozumieniu art. 61 ust. 1 ustawy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w pkt 1-5. Dla potrzeb niniejszej sprawy Sąd skoncentrował się wyłącznie na warunku, o którym mowa w pkt 1 ust. 1 art. 61 ustawy. Mianowicie, co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, musi być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przede wszystkim, godzi się podnieść, iż użyte w art. 61 ust. 1 pkt 1 pojęcie "działka sąsiednia" należy interpretować możliwie szeroko. Zatem, przez działkę sąsiednią należy rozumieć działkę, na której roboty budowlane, polegające na budowie obiektów budowlanych, zostały już zrealizowane, przy czym należy uznać, iż nie będzie tu chodziło tylko o działkę graniczącą bezpośrednio z działką inwestora, lecz raczej o pewien obszar tworzący urbanistyczną całość, pozwalający organowi dokonać jak najlepszej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania planowanej inwestycji przy zachowaniu ustawowych warunków z art. 61 ust. 1 ustawy. Pogląd taki został ukształtowany w orzecznictwie sądów administracyjnych i skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni go podziela. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 551/05 (Lex nr 194346) i z dnia 26 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 239/06 (Lex nr 320109), czy też chociażby wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 1190/06 (Lex nr 302539) oraz z dnia 7 czerwca 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 920/05 (Lex nr 230649). Dla ustalenia, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czy teren inwestycji spełnia wszystkie przesłanki wymienione w art. 61 ust. 1, konieczne jest uprzednie przeprowadzenie przez organ administracji publicznej analizy urbanistycznej. Zasady przeprowadzenia takiej analizy ustawodawca określił szczegółowo w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588). Właściwy organ winien zatem w pierwszej kolejności wyznaczyć wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadzić na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w przywołanym art. 61 ust. 1-5 ustawy (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000 (art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy), w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2). Wyznaczenie "obszaru analizowanego" jest wskazaniem, które spośród działek sąsiednich będą stanowiły punkt odniesienia do ustalania "wymagań dotyczących nowej zabudowy", o jakich mowa w przepisach art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.); wszystkie działki znajdujące się na obszarze analizowanym należy uznać, w ujęciu funkcjonalnym, za działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 25 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Bk 677/2004, ONSAiWSA 2006/2/54). Warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy urbanistycznej, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii (§ 9). Sąd oceniając w świetle przytoczonych wyżej przepisów decyzję organu I instancji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla projektowanej przez M. W. inwestycji, zauważył przede wszystkim, iż załącznik graficzny do decyzji nie spełnia przesłanek wynikających z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia oraz § 9 ust. 3 rozporządzenia. Mianowicie, o ile można ustalić skalę w jakiej owa mapa została sporządzona, to już nie sposób ustalić, czy mamy do czynienia z kopią mapy zasadniczej, czy też katastralnej. Utrudnione jest także określenie z jakiego zasobu rzeczona mapa pochodzi, bowiem pieczęcie umieszczone na mapie są zupełnie nieczytelne. Dodatkowo godzi się podkreślić, iż na przedmiotowej mapie literami A, B, C, D oznaczony został teren inwestycji, obejmujący nieruchomość stanowiącą własność M.W. Nie zaznaczono jednak granic obszaru analizowanego, w oparciu o który organ przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 i sporządził następnie część tekstową analizy. Istotnym jest nadto, że przedmiotowy załącznik graficzny do decyzji organu I instancji, co jak się wydaje uszło uwadze organu orzekającego, nie odpowiada załącznikowi graficznemu analizy, na którym oznaczono nie tylko teren inwestycji, ale także granice obszaru analizowanego z tą jednak równicą, że na podstawie omawianego załącznika nie sposób ustalić bliższych cech charakterystycznych mapy stanowiącej podstawę przeprowadzenia analizy urbanistycznej. Szczegółowa ocena załącznika graficznego do decyzji organu I instancji oraz załącznika graficznego analizy urbanistycznej prowadzi, zdaniem Sądu do wniosku, iż w granicach obszaru analizowanego, a konkretnie na nieruchomości położonej przy ul. A. 11a, znajduje się segment, którego ganek wejściowy wysunięty jest na odległość około 3m od ściany budynku. Wspomniana okoliczność, jak wynika z części tekstowej analizy, została dostrzeżona przez organ orzekający I instancji, który uznał, iż sporny ganek zrealizowano na podstawie decyzji o warunkach zabudowy wydanej przed 2004 r., w innych uwarunkowaniach prawnych, gdzie warunek "dobrego sąsiedztwa" nie był wymagany i wobec tego przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy nie jest spełniona. Taka argumentacja organu orzekającego, w świetle poczynionych na początku rozważań uwag na temat użytego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy pojęcia "działka sąsiednia" nie zasługuje na aprobatę z tego chociażby powodu, że omawiany przepis nie przewiduje możliwości wykluczenia "dobrego sąsiedztwa" tylko z tego względu, że budynek (w rozpoznawanej sprawie ganek) został zrealizowany na podstawie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej na gruncie nieobowiązujących już przepisów prawa, które nie przewidywały zasady "dobrego sąsiedztwa". Gdyby tak w istotce było, to obecnie w zdecydowanej większości przypadków ustalenie wymagań dla nowej zabudowy byłoby niemożliwe i wiązałoby się z koniecznością wydawania decyzji negatywnych dla wnioskodawców, a w efekcie z zahamowaniem jakichkolwiek procesów inwestycyjnych. Argumentem przemawiającym za wykluczeniem przymiotu "dobrego sąsiedztwa" mógłby natomiast być zarzut wybudowania analizowanego obiektu w warunkach samowoli budowlanej. Zarzut ten jednak w świetle załączonej do akt dokumentacji dotyczącej inwestycji przy ul. A. 11a, należałoby wydaje się uznać za chybiony. Badając część graficzną oraz tekstową analizy Sąd stwierdził następnie, że zakresem rozważań organu I instancji, podobnie jak i organu II instancji nie została objęta zabudowa szeregowa, znajdująca się w granicach obszaru analizowanego, po przeciwległej w stosunku do nieruchomości skarżącego stronie ul. A. W szczególności zakresem rozważań organów nie została objęta zabudowa nieruchomości przy ul. A. nr 38, gdzie jak się wydaje wybudowany został ganek o podobnych parametrach do tego, jaki zamierza zrealizować skarżący. Według Sądu, obowiązkiem organu administracyjnego było należyte ustosunkowanie się do zabudowy istniejącej na całym terenie obszaru analizowanego, a nie tylko do zabudowy znajdującej się na wybranych nieruchomościach, położonych wyłącznie po tej samej stronie ulicy, co działka skarżącego. Treść części tekstowej analizy zawiera ponadto elementy, których nie przewiduje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności chodzi tu o elementy uzasadnienia decyzji, których z kolei brak w samym uzasadnieniu decyzji organu I instancji, polemikę z argumentami strony czy też opis dotychczasowego przebiegu postępowania. Decyzja organu I instancji, której uzasadnienie jak już to zauważono nie spełnia wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. zawiera dodatkowo sprzeczność pomiędzy jej sentencją, gdzie odmawia się ustalenia warunków zabudowy, a uzasadnieniem, gdzie wskazano, iż "w toku postępowania ustalono, że dla zagospodarowania nieruchomości położonej przy ulicy A. 13G w P. łącznie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy w zakresie wnioskowanego zamierzenia". Przepis art. 107 § 1 k.p.a. stanowi jednoznacznie, że decyzja powinna zawierać między innymi uzasadnienie faktyczne i prawne. Precyzyjnie, co powinno zawierać uzasadnienie decyzji, określa art. 107 § 3 k.p.a. Z treści decyzji musi wynikać, dlaczego została wydana. Umożliwia to zarówno kontrolę jej legalności przez organ drugiej instancji, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny ale, co nie mniej istotne, pozwala na ochronę interesu prawnego strony, poprzez stawianie zarzutów pod adresem decyzji i podjęcie próby wykazania jej nielegalności. Treść rozstrzygnięcia administracyjnego powinna być związana z przedmiotem postępowania (zainicjowanego wnioskiem skarżącego) i stanowić konkretną odpowiedź organu administracyjnego na zawarte we wniosku żądanie skarżącego. W rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcie organu I instancji warunkom tym nie odpowiada. Podobnie rzecz się przedstawia jeśli chodzi o zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. Przede wszystkim z uzasadnienia tegoż rozstrzygnięcia nie wynika, by organ odwoławczy przeanalizował ponownie cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. W szczególności, Kolegium nie dostrzegło wymienionych wyżej uchybień rozstrzygnięcia organu I instancji oraz przeprowadzonej na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego analizy urbanistycznej, uznając bezpodstawnie, że decyzja organu I instancji odpowiada przepisom prawa. Co istotne, nie odniosło się ono z należytą staranności do argumentów odwołania, a zwłaszcza do zarzutu skarżącego, że w granicach obszaru analizowanego znajduje się już ganek o podobnych parametrach, do tego jaki zamierza zrealizować skarżący. Organ odwoławczy uchylił się także od jakichkolwiek rozważań o funkcji oraz cechach zabudowy i zagospodarowania nieruchomości, znajdujących się w granicach obszaru analizowanego. W rezultacie zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło wskazane wyżej przepisy prawa materialnego i procedury administracyjnej - art. 7, art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Stwierdzone uchybienia miały natomiast istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, Sąd uznał zarzuty skargi za zasadne i wobec stwierdzenia, iż w toku postępowania przed organami obu instancji doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i formalnego zobligowany był wyeliminować wydane w sprawie rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Rozpoznając sprawę ponownie, organ I instancji winien przede wszystkim uwzględnić powyższe uwagi i przeprowadzić postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy z uwzględnieniem przepisów prawa materialnego, a więc regulacji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w szczególności art. 61 ust. 1) i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z poszanowaniem zasad wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego (w szczególności art. 7, 10, 77 § 1 i 107 § 3), by następnie w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustalić jednoznacznie, czy w realiach rozpoznawanej sprawy zachodzą przesłanki do wydania decyzji ustalającej na wniosek M.W. warunki zabudowy. Jednocześnie organ zobowiązany będzie pamiętać, aby wydane w sprawie rozstrzygnięcie uzasadnić z należytą starannością, tak by strona nie miała żadnych wątpliwości co do przesłanek, które zadecydowały o wydaniu takiej, a nie innej decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę, Sad orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o regulację art. 200 ustawy. B.C.