II SA/Łd 793/25

Dnia 26 listopada 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agata Sobieszek – Krzywicka po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F.W. na decyzję Burmistrza Wieruszowa z dnia 13 stycznia 2025 roku Nr 6/2025 znak: ZN.6730.137.2024.AW w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji postanawia: odrzucić skargę. dc W dniu 4 października 2025 r. F.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo, zatytułowane: "SKARGA niezgodność wydania decyzji o zmianie sposobu użytkowania budynku ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Wieruszów", w którym m.in. zawiadomił o przekroczeniu uprawnień lub niedopełnieniu obowiązków przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wieruszowie. W ocenie skarżącego organ nie stwierdził prowadzenia działalności gospodarczej w budynkach na zabudowanej nieruchomości w W. przy ul. [...], znajdujących się na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] w obrębie ewidencyjnym Miasto W. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 6 października 2025 r. wezwano skarżącego do sprecyzowania pisma z dnia 4 października 2025 r. poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, lub innego aktu) lub zaskarżonej czynności oraz wskazanie organu, który ten akt wydał, pod rygorem nienadawania ww. pismu dalszego biegu. W piśmie z dnia 8 października 2025 r. F.W. wskazał, że przedmiotem skargi jest decyzja Burmistrza Wieruszowa Nr 6/2025 o warunkach zabudowy dla inwestycji pod nazwą: "rozbudowa budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek produkcyjno-usługowy przewidziany do realizacji na działce nr [...] obr. W.". W ocenie skarżącego decyzja została wydana wbrew Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Wieruszów oraz zgłaszanych nieprawidłowości, dotyczących oddziaływania na sąsiednie nieruchomości. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 10 października 2025 r. skargę z dnia 4 października 2025 r. wraz z pismem skarżącego z dnia 8 października 2025 r. przekazano Burmistrzowi Wieruszowa celem udzielenia odpowiedzi na skargę i przekazania jej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, o czym zawiadomiono skarżącego. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Wieruszowa wskazał, iż F.W. nie był stroną prowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, wszczętego na wniosek R. R. Postępowanie to zakończyło się wydaniem przez Burmistrza Wieruszowa decyzji z dnia 13 stycznia 2025 r. Nr 6/2025, znak: ZN.6730.137.2024.AW. W przedmiocie tej decyzji nie toczyło się postępowanie odwoławcze i stała się ona ostateczna z dniem 30 stycznia 2025 r. Wniesione przez F.W. pismo zatytułowane jako "Skarga" zostało potraktowane jako odwołanie od ww. decyzji Burmistrza i przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu. W dniu 3 listopada 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęło pismo F.W., w którym skarżący m.in. wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją Starosty Wieruszowskiego Nr 275/2025 oraz o przeprowadzenie postępowania nadzwyczajnego w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej również jako: "k.p.a.") oraz art. 156 § 1 k.p.a., mającego na celu ponowną ocenę zgodności ww. decyzji z przepisami prawa i rzeczywistym stanem faktycznym. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 7 listopada 2025 r. odpis powyższego pisma został doręczony organowi administracji celem nadania mu dalszego biegu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, co oznacza, że ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. - p.p.s.a.). Stosownie do treści tego przepisu, Sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie natomiast z art. 58 § 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Jak stanowi art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W myśl art. 50 § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, rozumianego jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków danego podmiotu a zaskarżonym aktem lub czynnością. Brak bezpośredniego wpływu aktu na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie jej za stronę. Uprawnienie do wniesienia skargi uzależnione jest więc od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Musi to być interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Z utrwalonego i jednolitego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, iż pojęcie "interesu prawnego", o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., a charakter obiektywny, a jego źródła każdorazowo należy upatrywać w przepisach prawa materialnego (niekiedy również procesowego, czy też nawet ustrojowego), w związku z czym o jego istocie trzeba wnioskować na podstawie jego związku z konkretną normą prawną, co oznacza, że istnienie interesu prawnego uzasadnia istnienie przepisu prawa i rekonstruowanej z niego normy prawnej stanowiącej źródło (podstawę) wywiedzenia z niej dla danego podmiotu określonych praw lub obowiązków (zob. wyrok NSA z 13 marca 2025 r., sygn. II OSK 524/24 i przywołane tam orzecznictwo, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: "www.orzeczenia.nsa.gov.pl", dalej również jako: "CBOSA"). Ponadto, jak stanowi art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Treść powołanych przepisów wskazuje, iż dopiero wniesienie odwołania od decyzji i jego rozpatrzenie - stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. - otwiera drogę do skutecznego wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego, której przedmiotem byłaby decyzja organu II instancji wydana w następstwie rozpatrzenia wniesionego odwołania. Powyższe regulacje uwzględniają zatem obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadę dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.), zgodnie z którą organ odwoławczy ponownie rozpoznaje i rozstrzyga w sposób merytoryczny daną sprawę załatwioną przez organ I instancji, a nie jedynie kontroluje prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji (zob. wyrok WSA w Krakowie z 7 lutego 2023 r., sygn. III SA/Kr 1553/22, publ. CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na realia niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że F.W. nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym, zakończonym wydaniem przez Burmistrza Wieruszowa decyzji z dnia 13 stycznia 2025 r. Nr 6/2025, znak: ZN.6730.137.2024.AW o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji. Skarżący nie został uznany za stronę przedmiotowego postępowania, nie doręczono mu też przedmiotowej decyzji, która stała się ostateczna z dniem 30 stycznia 2025 r. Również w swojej skardze F.W. nie wykazał interesu prawnego do zaskarżenia przedmiotowego rozstrzygnięcia, przy czym należy również wskazać na niedopuszczalność zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji Burmistrza Wieruszowa Nr 6/2025 o warunkach zabudowy dla inwestycji pod nazwą: "rozbudowa budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek produkcyjno-usługowy przewidziany do realizacji na działce nr [...] obr. W.", będącej decyzją organu I instancji. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., o czym orzekł w postanowieniu. dc