II SA/Łd 807/14

Dnia 28 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2014 roku sprawy ze skargi M. H.-J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania M. H.-J., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] o odmowie przyznania zasiłku celowego w miesiącu kwietniu 2014 roku. Jak wynika z akt sprawy, strona prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, jej źródłem utrzymania jest renta w wysokości 920,35zł miesięcznie. Zasiłek celowy, stosownie do art. 39 w związku z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013 r., poz. 182 – dalej jako: ustawa), jeżeli spełnione jest kryterium dochodowe, może zostać przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw mieszkania, a także kosztów pogrzebu. Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] [...] na podstawie art. 104 k.p.a., art. 3 ust. 4, art. 8, art. 39 ust. 1 i ust. 2, art. 106 ust. 4, art. 107 ust. 1, art. 110 ust. 7 i ust. 8 ustawy, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2012 r., poz. 823) odmówił M. H.-J. przyznania pomocy w formie zasiłku celowego. Organ zwrócił uwagę, iż kwota dochodu strony przekracza o kwotę 378,85zł kryterium dochodowe, w wysokości 542zł, uprawniające do uzyskania zasiłku celowego, a określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przyznał, iż sytuacja materialna strony jest niewątpliwie trudna, co jednak nie oznacza, że uzyskiwane z pomocy społecznej środki mogą być traktowane jako źródło dochodu wystarczające do zaspokojenia jej potrzeb życiowych. Organ dodał, iż z urzędu rozważył sprawę pod kątem przesłanek z art. 41 ustawy, który przewiduje, iż w przypadkach szczególnie uzasadnionych osobie lub rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Zaznaczył, iż wsparcie finansowe tego rodzaju ma charakter fakultatywny, uzależnione jest od tego, czy przypadek wnioskodawcy spełnia kryterium szczególnie uzasadnionego oraz jakimi możliwościami finansowymi w tym zakresie dysponuje organ pomocy społecznej. Mając powyższe na uwadze, organ przedstawił szczegółowe zestawienie ogólnej kwoty jaką dysponuje w ramach pomocy społecznej oraz podział tej kwoty na poszczególne zadania w kontekście liczby osób, które występują o przyznanie pomocy. Reasumując stwierdził, iż rozumie sytuację materialną strony, jednak po rozpatrzeniu podania nie stwierdził, aby sytuacja ta stanowiła szczególny przypadek odbiegający od sytuacji osób spełniających kryterium dochodowe. W terminie prawem przewidzianym M. H.-J., reprezentowana przez siostrę B. H.-M. złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Uzasadniając pełnomocnik podkreśliła, iż wnioskodawczyni jest osobą niepełnosprawną w znacznym stopniu, która wymaga opieki, gdyż nie jest zdolna do samodzielnej egzystencji, stąd trudno zgodzić się z oceną organu, iż nie jest to szczególny przypadek uprawniający do uzyskania pomocy. Stan zdrowia wymaga zaś nakładów finansowych, które przekraczają możliwości strony, po opłaceniu kosztów mieszkania, leków, pampersów stronie brakuje na życie. Siostra dodała, iż stan zdrowia strony wymaga opieki, gdyż nie radzi sobie w podstawowych czynnościach życiowych, stąd codziennie ją odwiedza i pomaga żyć. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I Instancji. W uzasadnieniu podjętego aktu Kolegium przypomniało, iż zasiłek celowy, o którym mowa w art. 39 ustawy jest pomocą o charakterze fakultatywnym, co oznacza, iż może a nie musi być przyznany. Zasiłek celowy musi mieścić się w możliwościach finansowych pomocy społecznej. Kolegium analizując całokształt okoliczności sprawy stwierdziło, iż strona kilka miesięcy temu przeprowadziła się z T., gdzie mieszkała z siostrą i szwagrem, obecnie prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe w P. Mieszkanie, w którym mieszka jest własnością siostry, która reprezentuje stronę. M. H.-J. jest osobą przewlekle chorą od dzieciństwa po przebytym zapaleniu opon mózgowych. Obecnie jest osobą leżącą, pampersowaną, poruszającą się w obrębie mieszkania, wymaga pomocy we wszystkich czynnościach. Trudno z nią nawiązać kontakt, porozumiewa się jedynie z siostrą. Nie utrzymuje kontaktu z nikim poza siostrą, nikt jej nie odwiedza. Siostra jest u strony codziennie i udziela pomocy, z tego też powodu pobiera świadczenie pielęgnacyjne w Tuszynie. Kiedy strona zostaje sama jest zamykana w domu i izolowana od środowiska. Wydatki na leczenie to kwota około 200zł miesięcznie, co wynika z faktur za miesiące styczeń-marzec 2014 r. Kolegium zaznaczyło, iż strona dysponuje rentą w wysokości 920,85zł, która to kwota przekracza kryterium dochodowe uprawniające do ubiegania się o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej stosownie do art. 39 ustawy. A jednocześnie przypadek strony nie zalicza się do szczególnie uzasadnionych, który kwalifikowałby do przyznania pomocy z art. 41 ustawy. Kolegium podzieliło ocenę organu I instancji, w kontekście zestawienia finansowego przedstawionego przez organ pomocy społecznej i przy uwzględnieniu sytuacji życiowej strony, iż niewątpliwie trudna sytuacja materialna strony nie uzasadnia przyznania pomocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. H.-J., reprezentowana przez siostrę, zaskarżyła decyzję organu II instancji w całości. Zarzuciła naruszenie art. 139 k.p.a. i nieuwzględnienie argumentacji odwołania. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozpoznanie sprawy przez organ I instancji, ewentualnie o zmianę decyzji przez sąd i przyznanie skarżącej zasiłku celowego. Pełnomocnik strony podkreślił, iż organ odwoławczy naruszył przepisy prawa podzielając ocenę organu I instancji, iż osoba o znacznym stopniu niepełnosprawności, która nie jest zdolna do samodzielnej egzystencji nie kwalifikuje się do przyznania pomocy, a jednocześnie przyznaje taką pomoc chociażby alkoholikom. Zdaniem pełnomocnika w sprawie niniejszej mamy do czynienia z ewidentnym naruszeniem prawa, co skutkowało wydaniem decyzji na niekorzyść skarżącej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi. Na rozprawę w dniu 28 listopada 2014 r. stawił się P.M., który złożył pełnomocnictwo udzielone przez pełnomocnika skarżącej B. H.-M.. Sąd postanowił odmówić dopuszczenia P. M. do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji we wskazanych powyżej granicach sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi. Zaskarżone rozstrzygnięcie oparte zostało na przepisach ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej i wynikach postępowania dowodowego przeprowadzonego z poszanowaniem zasad proceduralnych wynikających z ustawy Kodeks postepowania administracyjnego. Organ administracji publicznej mając na uwadze obowiązki wynikające przede wszystkim z art. 7, art. 77, art. 77 § 1 k.p.a. zgromadził materiał dowodowy, w sposób wyczerpujący ustalając stan faktyczny sprawy, w oparciu o który podjął zaskarżoną decyzję, a którą uzasadnił w sposób wynikający z art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie sądu nie budzi wątpliwości przeprowadzona przez organ analiza stanu faktycznego i ustalenie, iż strona skarżąca nie spełnia przesłanek warunkujących przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego, o którą występowała w dniu 31 marca 2014 r. Nie ma bowiem wątpliwości, iż zasiłek celowy uregulowany przez ustawodawcę w przepisie art. 39 ustawy jest formą pomocy o charakterze fakultatywnym co oznacza, iż organ może, ale nie musi przyznać wnioskodawcy tego rodzaju pomocy. Nadto jest to forma pomocy, której udzielenie jest dodatkowo uzależnione od spełnienia kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 ustawy, które w przypadku skarżącej wynosi 542zł (art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy), a którego przekroczenie czyni niedopuszczalnym rozstrzygnięcie na korzyść strony. Ustalenie, iż dochód strony przekracza kryterium dochodowego, czyni niemożliwym przystąpienie przez organ do badania, czy w danej sprawie wystąpiła ocenna przesłanka w postaci konieczności zaspokojenia niezbędnej potrzeby życiowej, takiej jak: pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, a także drobnych remontów i napraw w mieszkaniu. I właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W ramach wywiadu środowiskowego organ ustalił, iż dochód strony wynosi 920,35zł, jest to świadczenie rentowe a jednocześnie jedyne źródło dochodu strony samotnie gospodarującej. Nie budzi wątpliwości sądu ocena organu, iż dochód skarżącej przekracza kryterium dochodowe w wysokości 542zł, co czyni niedopuszczalnym dalszą ocenę sytuacji rodzinnej i materialnej pod kątem ustalenia, czy mamy do czynienia z niezbędną potrzebą życiową, której strona nie jest w stanie zaspokoić w ramach własnych możliwości. Wobec powyższego także trudna sytuacja skarżącej, zwłaszcza jej sytuacja zdrowotna nie upoważniają organu od odstąpienia od ustawowych reguł, gdyż organ działa w niniejszej sprawie na podstawie jasno sformułowanych przepisów prawa, od których odstąpienia ustawodawca nie przewidział. Uprawnienia wynikające z przepisów ustawy mają charakter jedynie subsydiarny, co oznacza, że uzupełniają środki, możliwości i uprawnienia własne osoby objętej systemem świadczeń z pomocy społecznej. Żądanie przyznania pomocy m.in. na zaspokojenie potrzeby mieszkaniowej mieści się w katalogu potrzeb, na zaspokojenie których może być przyznany zasiłek celowy. Nie oznacza to jednak, że nawet wniosek o jego przyznanie złożony przez osobę, która nie przekracza kryterium dochodowego zostanie uwzględniony i zasiłek takiej osobie zostanie przyznany. Przyznanie zasiłku celowego nie ma bowiem charakteru obligatoryjnego (wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 października 2013 r., sygn.akt III SA/Kr 12/13 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie sądu na uwzględnienie zasługuje także argumentacja organu wywiedziona po analizie sytuacji rodzinnej, zdrowotnej i majątkowej skarżącej w kontekście przesłanek z art. 41 pkt 1 ustawy. W przywołanej normie czytamy, iż w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi (art. 41 pkt 1 ustawy). Prawidłowo organ podjął się analizy sytuacji skarżącej w kontekście przywołanej normy prawnej, ale i prawidłowo ocenił, iż sytuacja skarżącej niewątpliwie trudna to jednak nie spełnia przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku". Dla oceny szczególnie uzasadnionego przypadku nie bez znaczenia pozostaje fakt, że świadczenie to dotyczy wyłącznie osób o określonych dochodach, przekraczających ustawowe kryterium dochodowe, których sytuacja materialna co do zasady na co dzień jest na tyle dobra, że osoby te w pierwszej kolejności samodzielnie powinny podejmować starania o przezwyciężenie trudnej sytuacji w jakiej się znalazły. Zasiłek celowy specjalny nie jest wobec tego świadczeniem, które może stanowić rekompensatę za poniesione przez wnioskodawcę wydatki, nie może być też traktowany jako uzupełnienie posiadanych środków lub też stałe źródło dochodu dla osoby ubiegającej się o jego przyznanie. Decyzja w sprawie przyznania zasiłku celowego specjalnego, aczkolwiek ma charakter uznaniowy, to nie może być rozstrzygnięciem dowolnym. Przepisy ustawy dają bowiem wskazówki co do zasad udzielania pomocy osobom potrzebującym, stanowiąc w art. 3 ust. 3 i art. 4, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia z pomocy powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, przy czym potrzeby osób korzystających z pomocy powinny być uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (vide: wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn.akt II SA/Łd 168/14; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn.akt II SA/Sz 1343/13; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn.akt III SA/Gd 863/13 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przytoczonym przepisie art. 41 pkt 1 ustawy, ustawodawca posłużył się sformułowaniem "szczególnie uzasadnionego przypadku", które jest sformułowaniem niedookreślonym, niemniej jednakże sądy administracyjne stoją na stanowisku, iż interpretując je należy mieć na uwadze przede wszystkim fakt, że po pierwsze odnosi się on do osób, których dochody przekraczają kryterium ustawowe, co już wskazuje na wyjątkowość przepisu, a po wtóre do osób, które znalazły się na skutek nieoczekiwanych, nieprzewidywalnych okoliczności w wyjątkowo trudnej sytuacji i nie są w stanie same jej przezwyciężyć przy użyciu własnych środków. Ta przesłanka ma miejsce wówczas, gdy sytuacja życiowa osoby lub rodziny, ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że jest ona nadzwyczaj drastyczna, dotkliwa w skutkach i głęboko ingerująca w plany życiowe, a wynika ze zdarzeń nienależących do zdarzeń codziennych, ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych. Należą do nich zdarzenia występujące zupełnie okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów okoliczności, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości (vide: wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2014 r., sygn.akt I OSK 179/13; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 września 2013 r., sygn.akt II SA/Po 718/13; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 czerwca 2013 r., sygn.akt IV SA/Gl 405/13 -http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe, zdaniem sądu zgodzić należy się z oceną, iż sytuacja skarżącej, niewątpliwie trudna, to jednakże nie uzasadniająca przyznania pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego. Jak wynika z akt sprawy skarżąca jest osobą przewlekle chorą od dzieciństwa, jest osobą leżącą, pampersowaną, poruszającą się w obrębie mieszkania. Strona wymaga pomocy we wszystkich czynnościach i taką pomoc otrzymuje od siostry (wspomaganej w związku z tym świadczeniem pielęgnacyjnym), która codziennie ją odwiedza i pomaga, a z której rodziną skarżąca mieszkała jeszcze kilka miesięcy temu. Zauważyć trzeba, co ustaliły organy w toku wywiadu środowiskowego, a których to ustaleń strona nie kwestionuje, iż wydatki na leczenie to kwota około 200zł miesięcznie, na tę łączną kwotę opiewają faktury przedłożone z wnioskiem o przyznanie pomocy. Owszem, przy dochodzie 920,85zł i obowiązku uiszczenia opłat za mieszkanie może być to kwota niewystarczająca, ale jednocześnie zabezpieczająca finansowo skarżącą, która może liczyć na pomoc i opiekę ze strony siostry, otrzymującej w związku z tym świadczenie pielęgnacyjne. Nadto nie może ujść uwadze sądu, iż występując o zasiłek celowy strona wskazała na konieczność uiszczenia opłat za mieszkanie, załączając faktury, w tym m.in. fakturę za wodę, z której wynika zaległość w wysokości około 797zł powstała w okresie od 1 maja 2008 r. do 27 marca 2014 r., zaś z ustaleń pracownika organu wynika, iż skarżąca mieszkała w tym mieszkaniu do roku 2008, do śmierci ciotki, później przeprowadziła się do siostry i dopiero kilka miesięcy temu znowu w nim zamieszkała. Trudno zatem dopatrywać się uzasadnienia dla przyznania skarżącej pomocy finansowej, która w istocie ma pokryć zadłużenie powstałe głównie w okresie, kiedy strona nie korzystała z tego mieszkania. Bezsprzecznie nie jest rolą, ani zadaniem pomocy społecznej zaspokajanie każdej zgłoszonej potrzeby i w pełnym zakresie, lecz jedynie w zakresie niezbędnym do udzielenia pomocy w przezwyciężeniu szczególnie trudnej sytuacji życiowej. Podkreślić należy również, że procedując w przedmiocie przyznania specjalnego zasiłku celowego skarżące, organ uwzględnił także generalne wskazówki, co do zasad udzielania pomocy społecznej osobom potrzebującym, pamiętając nie tylko o tym, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 ustawy), ale i o tym, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 ustawy). Uznanie administracyjne nie pozwala bowiem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela. Jak wskazuje uzasadnienie zaskarżonej decyzji organ szczegółowo przeanalizował sporządzone przez organ I instancji zestawienie środków finansowych, jakimi dysponuje ośrodek pomocy społecznej, konfrontując je z liczbą osób i rodzin występujących o pomoc w tym tych, których sytuacja finansowa jest trudniejsza od sytuacji skarżącej. Reasumując, rozumiejąc trudną sytuację materialną i zdrowotną skarżącej skład orzekający musi wyraźnie podkreślić, że nie ma ona wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej. Przekroczenie kryterium dochodowego czyni niedopuszczalnym orzeczenie o przyznaniu zasiłku celowego, stosownie do art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Natomiast sytuacja życiowa skarżącej nie nosi znamion szczególnie uzasadnionego przypadku, uzasadniającego przyznanie świadczenia w rozumieniu art. 41 pkt 1 ustawy. Z uwagi na powyższe, sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało orzec o oddaleniu skargi. Dodatkowo wyjaśnić należy, iż odmawiając P. M. udziału w sprawie niniejszej w charakterze pełnomocnika skarżącej, sąd miał na uwadze obowiązujące przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Regulują one jednoznacznie, w przepisie art. 35 p.p.s.a., iż pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. P. M. jest szwagrem skarżącej i nie kwalifikuje się do kręgu podmiotów wymienionych w przywołanej normie prawnej. Jednocześnie, znajdujące się w aktach notarialne pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą, mocą którego do reprezentowania jej interesów ustanowiona została siostra B. H.-M., nie przewiduje prawa do udzielenia dalszego umocowania. LS