II SA/Łd 819/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 5 września 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. i M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zobowiązania do złożenia projektu budowlanego zamiennego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. a.bł. W dniu 7 sierpnia 2014r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga E. K. i M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie zobowiązania do złożenia projektu budowlanego zamiennego. Wraz ze skargą i aktami administracyjnymi sprawy wpłynęło pismo organu, w którym poinformował, iż decyzją z dnia [...] Nr [...] uwzględnił skargę E. K. i M. K. w całości i uchylił własną decyzję z dnia [...] Nr [...] uchylającą w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] Nr [...] i nakładającą na stronę opisane w niej obowiązki. Jak wynika z nadesłanych zwrotnych potwierdzeń odbioru, decyzję z dnia [...] E. K. odebrała w dniu 9 sierpnia 2014 r., zaś M. K. w dniu 8 sierpnia 2014 r. W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II z dnia 8 sierpnia 2014 r. strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez nadesłanie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem oraz uiszczenie wpisu sądowego od skargi. Jednocześnie do wypowiedzenia się, w powyższym terminie, czy wobec treści decyzji organu II instancji z dnia [...] nadal podtrzymują skargę. W piśmie z dnia 26 sierpnia 2014 r. E. K. i M. K. oświadczyli, iż wobec treści decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] o uwzględnieniu skargi w całość i uchyleniu skarżonej decyzji z dnia [...], cofają skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r, póz. 270 ze zm. -powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, określonym w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Jak stanowi przepis art. 47 p.p.s.a. do każdego pisma procesowego należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Wymóg powyższy uzasadnia fakt, iż w niektórych sprawach sądowoadministracyjnych obok strony skarżącej i organu występują również uczestnicy postępowania na prawach stron (art. 33 p.p.s.a.), którym również doręczana jest wszelka korespondencja, wszelkie wydawane w toku postępowania rozstrzygnięcia, w związku z tym również skarga wszczynająca postępowanie sądowe. Jednocześnie, w myśl przepisu 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z kolei w myśl przepisu art. 220 § 1 p.p.s.a. zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest niepodejmowanie przez sąd żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata we właściwej formie. Do opłat sądowych zaliczamy natomiast wpis i opłatę kancelaryjną, które można uiszczać w kasie właściwego sądu, albo na rachunek bankowy tego sądu. Jednocześnie, jak stanowi art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Mając powyższe na uwadze nie budzi wątpliwości, iż strona skarżąca nie uiściła w zakreślonym przez sąd terminie wpisu sądowego oraz nie złożyła odpisu skargi. l wprawdzie w piśmie z dnia 26 sierpnia 2014 r. oświadczyła, iż cofa skargę, niemniej jednak oświadczenie to nie jest prawnie skuteczne i nie podlega merytorycznej ocenie w świetle przesłanek art. 60 p.p.s.a. Cofnąć można bowiem wyłącznie skargę skutecznie wniesioną, a więc wolną od braków formalnych i fiskalnych. Z uwagi na powyższe nieuzupełnienie braków skargi skutkować musi jej odrzuceniem, a nie umorzeniem postępowania z powodu cofnięcia skargi. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że przesłanki niedopuszczalności skargi mają pierwszeństwo przed okolicznościami warunkującymi umorzenie postępowania. W razie bowiem niedopuszczalności skargi, a więc uznania, iż skarga nie została skutecznie złożona, postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone. Cofnięcie skargi, jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (vide postanowienia NSA: z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1829/07; z dnia 27 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 923/08; z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2453/10; z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 3150/13; postanowienie WSA w Opolu z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt l SA/Op 155/13 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy sąd na podstawie art. 220 § 3, art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 47 p.p.s.a, orzekł jak w postanowieniu. a.bł.